ROC docenten uit Nijmegen besmeuren CIDI gebouw

 

Op 7 augustus 2025 was het goed raak bij het CIDI-gebouw in Den Haag. In een gecoördineerde actie van Extinction Rebellion en Docenten voor Palestina, gooiden twee dames van in de zestig, zijnde de ex-klimaatburgemeester van Hilversum en een ROC docente Nederlands uit Nijmegen, meel en ketchup tegen het pand. De medewerkers van CIDI hebben daar last van en het veroorzaakt een verminderd veiligheidsgevoel. De gooiers stonden afgelopen dinsdag 24 februari 2026 voor de Haagse politierechter.

De aangeklaagde ROC-Muis begon aan een tranentrekkend betoog, over de boerderij van Nassar in de buurt van Bethlehem, waar ze net vrijwilligerswerk gedaan had. Er waren mensen met geweren geweest en daar was ze bang voor. Ze vermijdt nadrukkelijk het woord kolonisten te noemen. Ze was zo kwaad over de behandeling van Palestijnen, dat ze had besloten bij de Tweede Kamer te gaan demonstreren. Ze werden naar het Malieveld verwezen om te demonstreren en daardoor werd ze nóg kwader. Toen waren er plotseling mensen van Extinction Rebellion geweest en die vroegen of ze iets wilde dóen. Dat wilde ze wel en toen was ze met die mensen naar een huis gegaan om het besmeuren van het CIDI gebouw voor te bereiden.

Ze had zelf nog een fles ketchup gekocht en dat hadden ze, samen met de meegebrachte meel, tegen het pand gegooid. Maar het was helemaal niet de bedoeling geweest om mensen bang te maken. Ze had niks tegen Joden. Ze nodigde zelfs Joodse groepen in haar lessen over Palestina uit. Nu maakte het haar kwaad, dat ze van discriminatie en antisemitisme werd beschuldigd. Ze had wel een hekel aan zionisten. De rechter meende echter, haar onderbrekende, dat je dan op een hele smalle lijn balanceert. Nee, meende ROC docente uit Nijmegen, ze hield van Joden en ze vond het heel erg dat er mensen van haar actie geschrokken waren en dat de actie zoveel impact had gehad.

Ze had mij bijna op het verkeerde been gezet. Ik was bijna met haar verhaal meegegaan, zeker toen ze begon te vertellen over haar vijfjarige kleindochtertje en haar oude moeder van 82. Dat is toch zielig dat zo’n sociaal mens, die in stilte heel veel goeds doet, de gevangenis in zou moeten gaan en wat komt er dan van zo’n kleinkind terecht?

Toen het woord antisemitisme viel, was er al een licht grommend geluid vanuit de publieke tribune te horen. Dat geluid kwam van mensen die regelmatig filmpjes over “ Stuur CIDI de klas uit” produceren. De rechter pikte dat niet en gebood absolute stilte. Het was allemaal duidelijk:  Docenten voor Palestina en Extinction Rebellion willen lekker CIDI en de zionisten demoniseren en rode vloeistof tegen ramen gooien, maar ze willen niet van antisemitisme beschuldigd worden, want dat had er niets mee te maken. Bovendien staat er tegenwoordig een behoorlijke straf op antisemitische uitingen, dus er was wel even wat te verliezen.

Trees de voormalige klimaatburgemeester van Hilversum, die tot twee keer toe deze titel kwijtraakte vanwege naakt- en gewelddadig protest en Muis, de “Docente voor Palestina” die zo schrikt van het woord antisemitisme, hadden al lang de toegebrachte schade aan CIDI, zijnde 1609,- Euro, vergoed. Nu ging het nog over de rest van de straf. Daar wilde hun advocate een 40 minuten durend betoog over houden en dat zinde de politierechter niet. Kan dat niet iets korter? Goede raad was duur en na een korte schorsing,  werd besloten dat de volgende zitting op 23 maart om 13:30 plaats zal vinden.

We lopen de rechtszaal uit en de CIDI directeur kijkt op haar telefoon. Ze trekt bleek weg, want ze leest net dat er al wéér een aanslag op het CIDI pand gepleegd is. Deze keer is het de andere ROC docente, die Engelse les geeft, namelijk Marlisa Hommel. Dat kan toch geen toeval zijn? Twee docentes van ROC Nijmegen. Wat voor rattenhol is dat eigenlijk? En natuurlijk allemaal toeval? Nee, dat kan niet. Daarna ga je naar het filmpje hierboven kijken en dan lees je dat die reis naar de Palestijnse Gebieden ook al in 2024 was. Muis kan dus nooit net voor de aanslag in Bethlehem zijn geweest. Het is allemaal zielig doen en misleiding. Over vier weken gaan we er weer heen en dan zullen we eens kijken of de politierechter ook zo gemakkelijk te misleiden is!

Docenten voor Palestina voor de rechter

Een prominent lid van Docenten voor Palestina staat aanstaande dinsdag 24 februari 2026 voor de Haagse politierechter. Zij wordt ervan verdacht, samen met de Klimaatburgemeester van Hilversum, het gebouw van het Centrum Informatie Documentatie Israël (CIDI) te hebben beklad. Dezelfde docente werd door de Telegraaf ervan beschuldigd een demagogische en eenzijdige les over Palestijnen gegeven te hebben. De Docenten voor Palestina hebben sinds 7 oktober 2023 een hele snelle radicalisering doorgemaakt. Op Linkedin roepen de Docenten al steeds “Stuur CIDI de klas uit”. Vorig jaar demonstreerden de Docenten voor Palestina zij aan zij met de Hamas-gelieerde PGNL. Nu weer een bekladding van het CIDI gebouw. Waar ligt de grens?

Nadat ik op 20 augustus 2024 mijn blog over de Docenten voor Palestina had gepubliceerd, kreeg ik een brief van een docent Maatschappijleer te Amsterdam. Hij wilde uitleggen waarom de Docenten voor Palestina samen met de PGNL aan het demonstreren was. Bovendien nodigde hij mij uit voor een debat met PGNL. Ik heb hem geantwoord dat mijn kracht in het schrijven ligt en dat ik weinig zin heb in een zaaltje met schreeuwende Arabieren in Amsterdam-West, als een normale uitwisseling van argumenten niet mogelijk is. Ik wilde wel koffie met hem drinken. Dat wilde hij dan weer niet.

In het midden de voorzitter en een lid van PGNL

Ik heb nog geantwoord, dat wij heel veel gemeenschappelijke achtergrond hebben: Leraar Maatschappijleer, Culturele Antropologie en ook nog Gereformeerd. Wat wil je eigenlijk nog meer? Een twistpuntje is nog wel, dat hij bij de omstreden islamoloog Maurits Berger heeft gestudeerd. Die Berger beweert dat de islamitische wetgeving sharia voor 90% gelijk is aan het Burgerlijk Wetboek. Maar als je dan aan hem vraagt hoe hij dat gemeten heeft, dan komt er nooit antwoord. Peanuts.

Lange tijd niks meer van de Docenten voor Palestina gehoord, totdat ik op 18 mei 2025 onderstaande email kreeg:

Een email van een vertegenwoordiger van Docenten voor Palestina aan Kees Broer:

Dag Kees, Ik heb weken lang op mijn tong gebeten, tot dit weekend. Dat is ook prima, desalniettemin ben ik van mening dat schaamte je beter zou passen dan je twijfelachtige activisme binnen de pro-Israël-beweging. Je steunt actief facisme…. Dat doe je schaamteloos, maar het past niet. Je gevoel voor gerechtigheid lijkt ernstig vergiftigd daar waar je kop in het zand hebt gestoken, je hebt laten bezoedelen door onheuse voorstellingen en omdat je obsessief hebt gepoogd mensen monddood te maken door hen te framen als zijnde ‘verwant aan terrorisme’ in je blogs. Mensen zoals jij wilden mensen zoals ik de mond snoeren met drogredenen (etikettering met antisemitisme en extremisme), dus koketteren met vrijheid van meningsuiting terwijl mensen zoals ik zijn gecriminaliseerd door mensen zoals jij lijkt mij buitengewoon ongepast. Recht praten wat krom is, dat doen velen, maar dit is niet inmiddels buitengewoon ongepast.  Je quasi-wetenschappelijke benadering heeft daarbij geen enkele betekenis. Ik raad je aan om de komende tijd bescheiden te zijn i.p.v. facisme actief te steunen en te faciliteren.. Bezin en vraag je af of je bent blijven hangen in achterhaalde dogma’s.

Je moet daarbij bedenken, dat een Docent Maatschappijleer dit schrijft! Hier is iemand aan het woord, die geen enkele andere mening kan dulden. Zo worden onze kinderen dus mentaal vergiftigd! Intussen was de veiligheidssituatie voor Joden zodanig verslechterd, dat ik een uitnodiging voor een ontmoeting alsnog heb afgezegd. En dan kan je wel zeggen: Je bent helemaal niet Joods, maar weten zij dat ook? Zionist dan toch wél!

Daarna hebben de Docenten voor Palestina nog het Tropeninstituut met rode verf beklad, omdat CIDI daar het vijftig jaar bestaan vierde. Intolerante demonstranten.

Het voorlopige dieptepunt wordt aanstaande dinsdag in Den Haag door de politierechter besproken. Blijf vechten!

De herdenking van de Februaristaking haalt het laagste in de mens naar boven

 

Tijdens WOII waren het de moedigste mensen, zowel communisten als niet-communisten, die zich tegen de bezetter durfden te verzetten. Velen hebben dit verzet met de dood moeten bekopen. Al tijdens de oorlog gingen er meerdere verhalen over de Februaristaking rond. Ná de oorlog haalden de verschillende herdenkingen het allerlaagste in de mens naar boven. Verzetsstrijders, zoals Piet Nak werden vaak niet tot de herdenkingen toegelaten. Er waren op een gegeven moment wel drie verschillende herdenkingen. Mensen werden weggeduwd en vernederd. Jarenlang werd de herdenking van de Februaristaking ontjoodst, net als in 2026. Niks nieuws onder de zon dus. De toespraak van Tofik Dibi, die toch niet doorgaat, is het voorlopige dieptepunt.

Wie de moeite neemt in het Nationaal Archief de geheime dossiers over Februaristaker Piet Nak op te vragen en dat is nog helemaal niet zo makkelijk, valt van de ene verbazing in de andere. Piet Nak, die tijdens gevangenschap, vanwege zijn deelname aan de Februaristaking, ernstig werd mishandeld, kwam arbeidsongeschikt uit WOII. Hij werd door de gemeentelijke gemeentereiniging wegens arbeidsongeschiktheid ontslagen. Heldhaftig, Vastberaden, Barmhartig, de naam zegt het eigenlijk zelf al.

CPN-Wethouder Harry Verheij, zelf verzetsstrijder en overtuigde communist, zorgde er hoogstpersoonlijk voor, dat Piet Nak in Amsterdam niet meer aan het werk kwam. Piet moest als goochelaar en als handelaar in koelkasten op gas, zijn brood proberen te verdienen. In de landen van het Oostblok werd Piet Nak echter wel als oorlogsheld erkend. Daar kreeg hij optredens als goochelaar toegewezen. Het spreekt vanzelf dat de BVD deze reizen met argusogen bekeek. Elke grensovergang, vaak met auto en caravan, naar de DDR en de Sovjet-Unie werd door de geheime dienst geregistreerd.

Piet Nak werd niet meer voor herdenkingen van de Februaristaking uitgenodigd. Als hij toch aanwezig was, werd hij weggeduwd. De eerste herdenkingen gingen niet over Jodenvervolging en eigenlijk ook niet over verzet. Prins Bernhard, verzetsheld na de oorlog, presenteerde daar zijn Binnenlandse Strijdkrachten in uniform, die met de bevrijders mee naar Nederland waren gekomen, om Nederland voor een communistische overname te behoeden.

Piet Nak ontvangt de Yad Vashem onderscheiding

De communistische leider Paul de Groot, die tijdens de Februaristaking nog in Brabant zat ondergedoken, probeerde het verhaal zo te draaien, dat hijzelf en niemand anders, het pamflet STAAKT, STAAKT, STAAKT had geschreven. De CPN-leiding kon natuurlijk niet toestaan dat anderen het initiatief voor de staking hadden genomen. Iedereen die iets anders beweerde, bijvoorbeeld de waarheid, werd uit de partij gezet vernederd en uitgestoten. Piet Nak was een emotionele betrokken man, die gewoon vertelde hoe het gebeurd was. Keer op keer werd hij door de “burgerlijke en reactionaire” pers als held voorgesteld.

Tijdens de oorlog bestonden er al twee verschillende versies van het verhaal over de Februaristaking. Aan de ene kant riep de CPN op om te protesteren tegen de tewerkstelling van jonge mannen in Duitsland. Dat had dus op zich niks met de Jodenvervolging te maken. Aan de andere kant zagen Amsterdammers hoe Joodse jonge mannen werden weggevoerd, hetgeen een heftige reactie veroorzaakte, die tot een grotere opkomst bij de staking leidde. Het is in ieder geval zeker dat Piet Nak en Willem Kraan belangrijke actoren bij de staking waren en dat ze humanitair gemotiveerd waren door de verhalen over mishandeling van Joodse mannen in de Jodenbuurt.

Piet Nak in de DDR

Het is zeer waarschijnlijk dat de illegale CPN leiding in Amsterdam, waar Paul de Groot op dat moment dus niet bij hoorde, ook een belangrijk aandeel in de organisatie van de Februaristaking heeft gehad. Het is echter niet zeker of Piet Nak en Willem Kraan dat ook wisten. Zij hebben alleen gemerkt dat de trams aanvankelijk gewoon gingen rijden en zijn ervóór gaan staan. Ook de demonstratie, die dag op de Noordermarkt, moesten zij alleen organiseren. Het getuigt van een enorme moed van deze stakers, dat ze die demonstratie hebben durven organiseren.

Na de oorlog werd het CPN-verhaal over de Februaristaking uiteindelijk zo geplooid, dat CPN-leider Paul de Groot het pamflet had geschreven en dat de CPN-leiding de staking had georganiseerd. Zo ontstonden uiteindelijk minstens drie versies van het verhaal over de Februaristaking. Het is in ieder geval zeker dat het CPN-verhaal niet waar kan zijn.

Door de Koude Oorlog stonden de communisten onder grote druk en hadden aan de andere kant behoefte aan een mythe die hun eigen rol in het verzet bevestigde. De dood van Stalin in 1953 en de opstand tegen de Sovjet-overheersing in Hongarije, in 1956, zorgden voor afsplitsingen en uitsluitingen binnen de communistische beweging. Bovendien had de naoorlogse regering ook behoefte aan een oorlogsverhaal. Daardoor waren er eind jaren vijftig soms wel drie of vier verschillende herdenkingen van de Februaristaking.

Uiteindelijk heeft Piet Nak zijn lidmaatschap van de CPN opgezegd. Later is hij nog wel bij de Bruggroep betrokken geweest en kort lid van de PSP geweest. Zijn geloof in de Sovjet Unie heeft hij echter zijn leven lang niet verloren. Dat kwam ook doordat hij regelmatig door Russische diplomaten thuis werd bezocht en een DDR-generaal, die in Amsterdam-West in het verzet gezeten had, zocht Piet Nak ook regelmatig op. Tot zijn dood las hij het blad “De Anti-Fascist”, dat een pro-sovjet strekking had. Waar zouden we zijn zonder de BVD, die dit allemaal trouw registreerde en opschreef. In het Nationaal Archief liggen drie dikke mappen die dit verzetsverleden documenteren.

Een kenmerk van al die verhalen en herdenkingen is, dat de Februaristaking in de loop der tijd is ontjoodst. Er worden steeds nieuwe perspectieven en invalshoeken bijverzonnen. Elke periode heeft zijn eigen perspectief op de Februaristaking. De ene keer gaat het over de Centrumpartij, de andere keer over Fortuyn en weer een andere keer over immigratiebeleid. Het is niet zeker welk perspectief Tofik Dibi had gekozen, als hij voor de FNV had mogen spreken en we zullen het nu ook nooit zeker weten. Zijn reactie op de mishandeling van Israëlische voetbalsupporters laat echter zien, dat de herdenking van de Februaristaking het allerlaagste in de mens naar boven kan brengen.

Het gaat weer over Frank van der Linde

Ik dacht net even niet aan de “activist, publicist, Strategic Advisor and Legal Consultant” Frank van der Linde, maar nu werd hij op LinkedIn boven op mijn neus gedrukt. Hij bekritiseerde daar het proefschrift over links-radicaal geweld en de reacties van de overheid, van Berrie Hanselman en dacht dat het over hem ging. Het wantrouwen en de paranoia neemt nu ziekelijke vormen aan.

We kennen Frank van der Linde nog uit 2014, toen hij samen met radicale actievoerders van Youth for Palestine een aanval op de Israëlische actrice Lia König uitvoerde en daarvoor niet werd aangehouden en ook niet werd veroordeeld. Later probeerde hij de samenwerking Tel Aviv-Amsterdam te dwarsbomen.

Na die tijd hebben we heel lang niks meer van hem gehoord, omdat hij de hele tijd bezig is de, door de voorzienigheid boven ons gestelden, aan te klagen en processen te voeren. Daardoor is er van de voormalige FairFood directeur en intelligente intellectueel niet veel meer overgebleven. Hij zwerft dakloos door de Randstad en geeft interviews aan kranten over hoe slecht hij door de inmiddels overleden Amsterdamse burgemeester van der Laan destijds is behandeld.

Op LinkedIn plaatste hij een tekst over de AIVD en meende dat hij door deze dienst dwars wordt gezeten. Ik wees hem erop dat hij destijds op Facebook had beweerd een wapen in zijn bezit te hebben en dat hij vervolgens weigerde het wapen aan de wijkagent van de Pijp te laten zien. De Gemeente Amsterdam heeft hem daarop in een de-radicaliseringsprogramma gestopt en Frank was een hele tijd van de aardbodem verdwenen.

In de tussentijd heeft Frank niet stilgezeten. Hij heeft een fonds opgericht, waarmee de veroordeelde geweldplegers van de Maccabi-rellen hun boetes kunnen betalen. Bovendien staat hij nummer 28 op de Amsterdamse BIJ1 verkiezingslijst. Dat is een vrij lage plaats als je bedenkt hoeveel opofferingen Frank van der Linde zich voor de Palestijnen-beweging heeft getroost.

Het einde van het liedje is, dat Frank van der Linde mij weer eens van zijn LinkedIn account heeft verbannen en al mijn reacties heeft gewist. Het komt nooit meer goed

Voor de hoor en wederhoor, ik ben nu tenslotte een serieuze journalist, is het wel van belang nog even te horen wat Frank van der Linde zelf over deze actie te zeggen heeft. Het de-radicaliseringsprogramma was dus in Amsterdam en niet in Berlijn, zoals ik geschreven had. Ik ga dat verder niet uitzoeken en opzoeken, want het is een detail. En het wapen was een pepperspray en een wapenstok. Allebei verboden, dus dat had hij niet mogen doen. Vervolgens laat Frank nog even weten dat hij uit zijn huis is gezet. Hij denkt dat dit komt door de overige bewoners, maar die ontkennen dat.