De herdenking van de Februaristaking haalt het laagste in de mens naar boven

 

Tijdens WOII waren het de moedigste mensen, zowel communisten als niet-communisten, die zich tegen de bezetter durfden te verzetten. Velen hebben dit verzet met de dood moeten bekopen. Al tijdens de oorlog gingen er meerdere verhalen over de Februaristaking rond. Ná de oorlog haalden de verschillende herdenkingen het allerlaagste in de mens naar boven. Verzetsstrijders, zoals Piet Nak werden vaak niet tot de herdenkingen toegelaten. Er waren op een gegeven moment wel drie verschillende herdenkingen. Mensen werden weggeduwd en vernederd. Jarenlang werd de herdenking van de Februaristaking ontjoodst, net als in 2026. Niks nieuws onder de zon dus. De toespraak van Tofik Dibi, die toch niet doorgaat, is het voorlopige dieptepunt.

Wie de moeite neemt in het Nationaal Archief de geheime dossiers over Februaristaker Piet Nak op te vragen en dat is nog helemaal niet zo makkelijk, valt van de ene verbazing in de andere. Piet Nak, die tijdens gevangenschap, vanwege zijn deelname aan de Februaristaking, ernstig werd mishandeld, kwam arbeidsongeschikt uit WOII. Hij werd door de gemeentelijke gemeentereiniging wegens arbeidsongeschiktheid ontslagen. Heldhaftig, Vastberaden, Barmhartig, de naam zegt het eigenlijk zelf al.

CPN-Wethouder Harry Verheij, zelf verzetsstrijder en overtuigde communist, zorgde er hoogstpersoonlijk voor, dat Piet Nak in Amsterdam niet meer aan het werk kwam. Piet moest als goochelaar en als handelaar in koelkasten op gas, zijn brood proberen te verdienen. In de landen van het Oostblok werd Piet Nak echter wel als oorlogsheld erkend. Daar kreeg hij optredens als goochelaar toegewezen. Het spreekt vanzelf dat de BVD deze reizen met argusogen bekeek. Elke grensovergang, vaak met auto en caravan, naar de DDR en de Sovjet-Unie werd door de geheime dienst geregistreerd.

Piet Nak werd niet meer voor herdenkingen van de Februaristaking uitgenodigd. Als hij toch aanwezig was, werd hij weggeduwd. De eerste herdenkingen gingen niet over Jodenvervolging en eigenlijk ook niet over verzet. Prins Bernhard, verzetsheld na de oorlog, presenteerde daar zijn Binnenlandse Strijdkrachten in uniform, die met de bevrijders mee naar Nederland waren gekomen, om Nederland voor een communistische overname te behoeden.

Piet Nak ontvangt de Yad Vashem onderscheiding

De communistische leider Paul de Groot, die tijdens de Februaristaking nog in Brabant zat ondergedoken, probeerde het verhaal zo te draaien, dat hijzelf en niemand anders, het pamflet STAAKT, STAAKT, STAAKT had geschreven. De CPN-leiding kon natuurlijk niet toestaan dat anderen het initiatief voor de staking hadden genomen. Iedereen die iets anders beweerde, bijvoorbeeld de waarheid, werd uit de partij gezet vernederd en uitgestoten. Piet Nak was een emotionele betrokken man, die gewoon vertelde hoe het gebeurd was. Keer op keer werd hij door de “burgerlijke en reactionaire” pers als held voorgesteld.

Tijdens de oorlog bestonden er al twee verschillende versies van het verhaal over de Februaristaking. Aan de ene kant riep de CPN op om te protesteren tegen de tewerkstelling van jonge mannen in Duitsland. Dat had dus op zich niks met de Jodenvervolging te maken. Aan de andere kant zagen Amsterdammers hoe Joodse jonge mannen werden weggevoerd, hetgeen een heftige reactie veroorzaakte, die tot een grotere opkomst bij de staking leidde. Het is in ieder geval zeker dat Piet Nak en Willem Kraan belangrijke actoren bij de staking waren en dat ze humanitair gemotiveerd waren door de verhalen over mishandeling van Joodse mannen in de Jodenbuurt.

Piet Nak in de DDR

Het is zeer waarschijnlijk dat de illegale CPN leiding in Amsterdam, waar Paul de Groot op dat moment dus niet bij hoorde, ook een belangrijk aandeel in de organisatie van de Februaristaking heeft gehad. Het is echter niet zeker of Piet Nak en Willem Kraan dat ook wisten. Zij hebben alleen gemerkt dat de trams aanvankelijk gewoon gingen rijden en zijn ervóór gaan staan. Ook de demonstratie, die dag op de Noordermarkt, moesten zij alleen organiseren. Het getuigt van een enorme moed van deze stakers, dat ze die demonstratie hebben durven organiseren.

Na de oorlog werd het CPN-verhaal over de Februaristaking uiteindelijk zo geplooid, dat CPN-leider Paul de Groot het pamflet had geschreven en dat de CPN-leiding de staking had georganiseerd. Zo ontstonden uiteindelijk minstens drie versies van het verhaal over de Februaristaking. Het is in ieder geval zeker dat het CPN-verhaal niet waar kan zijn.

Door de Koude Oorlog stonden de communisten onder grote druk en hadden aan de andere kant behoefte aan een mythe die hun eigen rol in het verzet bevestigde. De dood van Stalin in 1953 en de opstand tegen de Sovjet-overheersing in Hongarije, in 1956, zorgden voor afsplitsingen en uitsluitingen binnen de communistische beweging. Bovendien had de naoorlogse regering ook behoefte aan een oorlogsverhaal. Daardoor waren er eind jaren vijftig soms wel drie of vier verschillende herdenkingen van de Februaristaking.

Uiteindelijk heeft Piet Nak zijn lidmaatschap van de CPN opgezegd. Later is hij nog wel bij de Bruggroep betrokken geweest en kort lid van de PSP geweest. Zijn geloof in de Sovjet Unie heeft hij echter zijn leven lang niet verloren. Dat kwam ook doordat hij regelmatig door Russische diplomaten thuis werd bezocht en een DDR-generaal, die in Amsterdam-West in het verzet gezeten had, zocht Piet Nak ook regelmatig op. Tot zijn dood las hij het blad “De Anti-Fascist”, dat een pro-sovjet strekking had. Waar zouden we zijn zonder de BVD, die dit allemaal trouw registreerde en opschreef. In het Nationaal Archief liggen drie dikke mappen die dit verzetsverleden documenteren.

Een kenmerk van al die verhalen en herdenkingen is, dat de Februaristaking in de loop der tijd is ontjoodst. Er worden steeds nieuwe perspectieven en invalshoeken bijverzonnen. Elke periode heeft zijn eigen perspectief op de Februaristaking. De ene keer gaat het over de Centrumpartij, de andere keer over Fortuyn en weer een andere keer over immigratiebeleid. Het is niet zeker welk perspectief Tofik Dibi had gekozen, als hij voor de FNV had mogen spreken en we zullen het nu ook nooit zeker weten. Zijn reactie op de mishandeling van Israëlische voetbalsupporters laat echter zien, dat de herdenking van de Februaristaking het allerlaagste in de mens naar boven kan brengen.

Het gaat weer over Frank van der Linde

Ik dacht net even niet aan de “activist, publicist, Strategic Advisor and Legal Consultant” Frank van der Linde, maar nu werd hij op LinkedIn boven op mijn neus gedrukt. Hij bekritiseerde daar het proefschrift over links-radicaal geweld en de reacties van de overheid, van Berrie Hanselman en dacht dat het over hem ging. Het wantrouwen en de paranoia neemt nu ziekelijke vormen aan.

We kennen Frank van der Linde nog uit 2014, toen hij samen met radicale actievoerders van Youth for Palestine een aanval op de Israëlische actrice Lia König uitvoerde en daarvoor niet werd aangehouden en ook niet werd veroordeeld. Later probeerde hij de samenwerking Tel Aviv-Amsterdam te dwarsbomen.

Na die tijd hebben we heel lang niks meer van hem gehoord, omdat hij de hele tijd bezig is de, door de voorzienigheid boven ons gestelden, aan te klagen en processen te voeren. Daardoor is er van de voormalige FairFood directeur en intelligente intellectueel niet veel meer overgebleven. Hij zwerft dakloos door de Randstad en geeft interviews aan kranten over hoe slecht hij door de inmiddels overleden Amsterdamse burgemeester van der Laan destijds is behandeld.

Op LinkedIn plaatste hij een tekst over de AIVD en meende dat hij door deze dienst dwars wordt gezeten. Ik wees hem erop dat hij destijds op Facebook had beweerd een wapen in zijn bezit te hebben en dat hij vervolgens weigerde het wapen aan de wijkagent van de Pijp te laten zien. De Gemeente Amsterdam heeft hem daarop in een de-radicaliseringsprogramma gestopt en Frank was een hele tijd van de aardbodem verdwenen.

In de tussentijd heeft Frank niet stilgezeten. Hij heeft een fonds opgericht, waarmee de veroordeelde geweldplegers van de Maccabi-rellen hun boetes kunnen betalen. Bovendien staat hij nummer 28 op de Amsterdamse BIJ1 verkiezingslijst. Dat is een vrij lage plaats als je bedenkt hoeveel opofferingen Frank van der Linde zich voor de Palestijnen-beweging heeft getroost.

Het einde van het liedje is, dat Frank van der Linde mij weer eens van zijn LinkedIn account heeft verbannen en al mijn reacties heeft gewist. Het komt nooit meer goed

Voor de hoor en wederhoor, ik ben nu tenslotte een serieuze journalist, is het wel van belang nog even te horen wat Frank van der Linde zelf over deze actie te zeggen heeft. Het de-radicaliseringsprogramma was dus in Amsterdam en niet in Berlijn, zoals ik geschreven had. Ik ga dat verder niet uitzoeken en opzoeken, want het is een detail. En het wapen was een pepperspray en een wapenstok. Allebei verboden, dus dat had hij niet mogen doen. Vervolgens laat Frank nog even weten dat hij uit zijn huis is gezet. Hij denkt dat dit komt door de overige bewoners, maar die ontkennen dat.

Aanslagpleger Israëlische ambassade blijft vastzitten

 

Pepijn Koops (29-12-1970; Haarlem) wordt verdacht van het plegen van een “Aanslag op het leven of de vrijheid van een internationaal beschermd persoon” (artikel 117 Wetboek van Strafrecht), namelijk op 19 september 2025 te Den Haag. Hij heeft met een moker de intercom van de Israëlische Ambassade kapotgeslagen, sloeg met een stootijzer tegen de ramen en wilde met 15 liter benzine brand stichten. Als deze aanslag was gelukt, waren we wereldnieuws geweest, aldus de Officier van Justitie. Poging tot brandstichting wordt subsidiair ten laste gelegd.

Op maandag 22 december 2025 zat ik dan eindelijk op de publieke tribune van de Rechtbank Den Haag, om te zien hoe de geradicaliseerde tropische landbouwingenieur er nu aan toe was. Journalisten van meerdere kranten plus de actie-journalist Chris Klomp zaten met hetzelfde doel ook in de zaal. Het is altijd interessant om te zien of er nog Pro-Palestijnse activisten zijn die deze daad toejuichen en die hun kameraad komen steunen. Dat was niet het geval. Alleen de zus en de moeder van de verdachte waren aanwezig.

Mr. Krit Zeegers van het kantoor Prakken d’Oliveira Human Rights Lawyers heeft de verdediging van de vermoedelijke brandstichter op zich genomen. Mr. Zeegers begon al meteen met het verzoek of mijnheer Koops toch niet vrijgelaten kon worden. Hij heeft tenslotte al een paar maanden vastgezeten en heeft het verder ook moeilijk. Door de voorlopige hechtenis is hij zijn WW-uitkering kwijtgeraakt en kan nu de huur van 750 Euro niet meer betalen. Hij dreigt uit zijn huis gezet te worden. Bovendien is zijn vrouw in Kameroen zwanger en krijgt over een maand een kind. Mijnheer Koops ondersteunt zijn vrouw in Kameroen, met een bedrag van 284 Euro per maand. Door het wegvallen van de WW kan hij dit bedrag niet langer betalen. Mr. Zeegers betoogde verder dat de rechtsorde naar zijn oordeel helemaal niet zo ernstig geschokt was, want er was in de media nauwelijks over bericht. Er was naar zijn mening door de daad geen maatschappelijke verontwaardiging ontstaan.

Helemaal bont maakte de actie-advocaat het, toen hij beweerde dat de door verdachte gebruikte benzine heel oud was en daardoor niet meer brandbaar. De recherche had geprobeerd de benzine in de brand te steken en dat was niet gelukt. Hij vroeg een nieuw TNO-onderzoek van de brandstof aan. Het was dus eigenlijk allemaal niet zo erg. Pepijn Koops had zelf contact met het dagblad de Gelderlander gezocht en in dit interview had hij gezegd dat hij de brandstichting niet nog een keer zou doen, want hij betaalt er een hoge prijs voor. Daarom moest hij volgens de advocaat maar vrijgelaten worden, desnoods met een enkelband en een locatieverbod.

Het was duidelijk dat de verdachte en de verdediging de ernst van de situatie helemaal nog niet tot zich door hadden laten dringen. Het plegen van een 117 WvSr “Aanslag op het leven of de vrijheid van een internationaal beschermd persoon”, in dit geval de Israëlische ambassade, wordt over het algemeen met jarenlange gevangenis bestraft. Een Syrische activist die vorig jaar hetzelfde probeerde kreeg 30 maanden gevangenisstraf, terwijl daar artikeltje 117 nog niet eens bewezen werd. Nederland moet de belangen van het diplomatiek- en consulair verkeer tussen Nederland en andere staten beschermen en daarom is dit een staatsmisdrijf. Mijnheer Koops heeft de belangen van de staat aangetast. Het voorbereiden van zo’n aanslag staat gelijk aan het plegen ervan. Bij bewezen verklaring krijgt hij geen strafvermindering omdat de aanslag mislukt is. Het wordt dus spannend hoe dit verder gaat aflopen.

Intussen twijfelt de Officier van Justitie aan de psychische gesteldheid van de aanslagpleger en heeft een milieu- en psychologisch onderzoek bevolen. Weliswaar wordt de verdachte als zijnde “goudeerlijk” omschreven, maar in dit geval kan dat wel eens in zijn nadeel werken. Toen de Officier van Justitie stelde dat de verdachte geen berouw had getoond, wilde mijnheer Koops er al tussen komen om zichzelf te rechtvaardigen. Dat werd door de rechter niet toegestaan. Gevraagd naar de brandbaarheid van de in petflessen medegebrachte brandstof, vertelde Pepijn Koops dat hij de brandstof niet zelf van tevoren uitgeprobeerd had. Dat is dan de goudeerlijkheid waar een advocaat helemaal niks aan heeft. Hij had gewoon zijn mond moeten houden.

Dit was alleen nog maar de regiezitting en er werd niet inhoudelijk op de feiten ingegaan. Hoe is de verdachte in zo’n korte tijd geradicaliseerd? Werd hij ondersteund door anderen? Heeft hij wel spijt of geen spijt? Waarom heeft hij op Linkedin een interview met de Hamas-oprichter Sheikh Yassin geplaatst? Had hij nog andere, democratische, actiemiddelen kunnen gebruiken? Waardoor is een gevoel van urgentie ontstaan, waardoor hij meende nú te moeten handelen? Het zijn allemaal vragen voor de inhoudelijke rechtszitting.

Toch gaf Pepijn Koops wel een klein beetje inzicht in zijn innerlijke ziel, door te beweren dat hij liever had gehad dat iemand anders de brand had gesticht, want er moest een daad gesteld worden, maar niemand deed iets. Het woord “genocide” speelde daarbij een belangrijke rol. De Nederlandse regering moest tot handelen gedwongen worden. Pepijn liet bij zijn redeneringen een mechanische logica in zijn denken zien. Door de brandstichting zou onrust moeten ontstaan en dan zou de Nederlandse regering wel móeten handelen. Die oorzaak en gevolg had hij echter nog niet waargenomen en daarom beschouwde hij zijn daad als “nog niet gelukt.” Het is wel allemaal erg “goudeerlijk”, maar het helpt zijn zaak natuurlijk helemaal niet.

Er is door de Rode Lijndemonstraties, het gehamer op hongersnood en “genocide” en de anti-Israëlische propaganda, een gevoel van urgentie ontstaan, die de verdachte kennelijk tot deze daad heeft gebracht. Hij heeft daarbij niet gedacht aan de mensenlevens van de gebruikers van het gebouw: Niet alleen ambassadepersoneel, maar ook andere huurders. Ondanks dat de daad nu door de Gelderlander als humanitaire daad wordt verkocht, heeft de verdachte mensenlevens in gevaar gebracht. Hij heeft zelfs op de koop toe genomen dat zijn eigen leven in gevaar kwam. Dat getuigt van een heel eng fanatisme en een rigide oordeel over goed en kwaad.

Alle eisen van de verdediging werden afgewezen. De verdachte blijft in ieder geval tot maandag 16 maart 2026, om 14:00 uur in hechtenis. Dan is de volgende regiezitting. Bij het naar buiten lopen vraagt de moeder van de verdachte of ik van de SP ben. Misschien spoort de moeder ook niet helemaal, want ze denkt serieus dat een partij als de SP dit soort daden goedkeurt. Nee natuurlijk niet. Pepijn staat er helemaal alleen voor en hij zal zijn kind in Kameroen niet kunnen zien opgroeien. Niemand steunt hem.

De financiering van de wederopbouw van Hamas

 

Hamas is sterk verzwakt en heeft geld nodig om weer op krachten te komen. De groep is sterk afhankelijk van donaties uit de hele wereld, en het stopzetten hiervan zou de groep zwak houden. Michael Jacobson en Matthew Levitt van het Washington Institute for Near East Policy stellen dat Europa veel van de sleutels in handen heeft om de financiering van Hamas te stoppen. Hoewel sommige Europese landen zich hier actief voor inzetten, zijn veel andere landen laks en moeten ze hun inspanningen opvoeren.

Bron: Lawfare Media

Zoals de acties van Hamas duidelijk maken, wil de groepering de controle en macht in Gaza op de lange termijn behouden. Maar daarvoor zal de groepering haar militaire en veiligheidscapaciteiten moeten herstellen – een kostbare aangelegenheid. Het opdrogen van de financiële middelen van Hamas zou het staakt-het-vuren in Gaza versterken, tijd geven aan alternatieve Palestijnse leiders om op te staan ​​en de gevaarlijke groepering Hamas in het defensief houden. Helaas zijn de financiële steunnetwerken van Hamas in het buitenland grotendeels intact gebleven. Het aanpakken van deze netwerken – met name die in Europa – zal essentieel zijn nu de internationale gemeenschap ernaar streeft Gaza te stabiliseren en te heropbouwen.  

rechts: Adel Doughman

Hoewel Hamas al decennialang wereldwijd geld inzamelt, nam het aantal verzoeken om financiële steun vanuit het buitenland toe na de aanval op Israël op 7 oktober 2023. Op 10 oktober riep Hamas-leider Khaled Mishal zijn aanhangers op om “hulp, geld en alles wat je hebt” te geven, in wat hij een daad van “financiële jihad ” noemde. Fondsenwervers van Hamas reageerden hier snel op.

Binnen enkele dagen na de aanval van 7 oktober lanceerde Hamas verschillende nieuwe fondsenwervingscampagnes, voornamelijk onder het mom van het verlichten van het daadwerkelijke humanitaire leed in Gaza. Europa herbergt een bijzonder actief broeinest van fondsenwerving voor Hamas na 7 oktober – niet verwonderlijk gezien de langdurige banden en activiteiten van de groep  in Europa.   

In een rapport uit september 2024 stelde de Israëlische regering dat Hamas de afgelopen twintig jaar een “netwerk van activisten en organisaties” in West-Europa had opgebouwd. De Amerikaanse regering deed een maand later soortgelijke beweringen en  beweerde dat Hamas maandelijks ongeveer 10 miljoen dollar aan donaties ontving via nep-liefdadigheidsinstellingen, ook in Europa – een aanzienlijk bedrag dat vergelijkbaar was met wat Iran de groep op het hoogtepunt van haar financiering gaf in de aanloop naar de aanslag van 7 oktober. 

Mustafa Ayyash

Acties van andere regeringen in de afgelopen jaren ondersteunen de beweringen van Israël en de Verenigde Staten. Zo wees het Verenigd Koninkrijk in maart 2024, net als de Verenigde Staten,  de groep “Gaza Now” en haar in Oostenrijk wonende oprichter, Mustafa Ayyash, aan als vermeende “belangrijke financiële facilitator” voor Hamas. Gaza Now, opgericht kort na Mishals oproep tot actie op 10 oktober 2023,  wierf donaties  via financiële instellingen in de VS en Europa, evenals via cryptovaluta-accounts, en gaf instructies  over hoe te doneren in dollars, euro’s of cryptovaluta. Ayyash werd later door de Oostenrijkse overheid aangeklaagd, vervolgens door Nederland uitgeleverd en zal binnenkort in Oostenrijk terecht staan ​​voor vermeende financiering van terrorisme.   

De sanctie van 2024 was niet de eerste gezamenlijke actie van de VS en het VK gericht tegen het financiële netwerk van Hamas. De Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk legden in november en december 2023 ook al gezamenlijk sancties op aan  Hamas-financiers . Australië sloot zich in januari 2024 bij beide landen aan door zich te richten op andere vermeende financiële netwerken van Hamas en degenen die de overdracht van virtuele Hamas-valuta faciliteren.

Positief is dat het Verenigd Koninkrijk niet de enige Europese regering is die actie onderneemt tegen de Hamas-dreiging in haar land. In mei 2024 vaardigden de Duitse autoriteiten een arrestatiebevel uit tegen Majed al-Zeer, een hoge Hamas-functionaris, die ervan werd beschuldigd de activiteiten van Hamas in heel Europa te coördineren, waaronder de fondsenwerving. Voordat hij naar Duitsland verhuisde, woonde hij jarenlang in Londen, waar hij naar verluidt ook nauw betrokken was bij Hamas-activiteiten. Nederland heeft Mustafa Ayyash uitgeleverd aan Oostenrijk en vervolgt daarnaast ook een andere belangrijke vermeende Hamas-financier, Amin Abou Rashed, op beschuldiging van het overmaken van miljoenen dollars naar Hamas.   

Hamas-financiers (vlnr): Amin Abou Rashed, Adel Doughman en Majed Al-Zeer in 2027 in Rotterdam.

Het Amerikaanse ministerie van Financiën heeft de afgelopen jaren diverse andere aan Hamas gelieerde organisaties in Europa gesanctioneerd en bestempeld als ” schijnliefdadigheidsinstellingen “. Hieronder viel de in Italië gevestigde ” Charity Association of Solidarity with the Palestinian People ” en haar oprichter, die volgens de VS de militaire vleugel van Hamas financieel ondersteunde door in een periode van tien jaar minstens 4 miljoen dollar aan de terroristische groepering over te maken. Ook  Adel Doughman werd op de sanctielijst geplaatst , omdat hij ervan werd beschuldigd “de leiding te hebben over Hamas-activiteiten in Oostenrijk” en samen te werken met aan Hamas gelieerde fondsenwervende organisaties buiten Europa, zoals de in Libanon gevestigde al-Quds International Institution en de in de Golfregio gevestigde Union of Good.

Veel regeringen wereldwijd beschikken over de middelen en wettelijke bevoegdheden om Hamas te beletten in hun landen actief te blijven en geld in te zamelen. Hamas is niet alleen in de Verenigde Staten, maar ook in Europa aangemerkt als terroristische organisatie. De Europese Unie heeft de groep op de sanctielijst geplaatst en sommige regeringen hebben daarnaast nationale verboden of sancties ingesteld. Sterker nog, de Europese Unie heeft in 2024 haar sanctieregime tegen Hamas (en de Palestijnse Islamitische Jihad) aangescherpt en  de reikwijdte van sanctioneerbare activiteiten die verband houden met de terreurgroep uitgebreid. Deze nieuwe bevoegdheden hebben het voor de Europese Unie met name gemakkelijker gemaakt om degenen die Hamas financieren en steunen aan te pakken, waarmee de traditionele Europese focus op het sanctioneren van degenen die direct betrokken zijn bij geweld, is verschoven.

Sommige Europese regeringen, zoals Duitsland en Nederland, hebben deze verantwoordelijkheid serieus genomen en actie ondernomen tegen Hamas-financieringsnetwerken binnen hun grenzen. Veel andere regeringen hebben dat niet gedaan. Hamas is bijvoorbeeld al jaren actief in België en Italië, maar de regeringen daar hebben weinig actie ondernomen. In 2024 bevestigde de Belgische minister van Justitie, naar aanleiding van een parlementair onderzoek, dat Hamas nog steeds in het land actief was via schijnvennootschappen, maar meer dan een jaar later heeft de regering nog steeds geen stappen ondernomen tegen deze netwerken. En er zijn geen aanwijzingen dat Italië stappen heeft ondernomen om de fondsenwerving van Hamas te stoppen, naar aanleiding van de sancties die de VS het afgelopen jaar hebben opgelegd aan in Italië gevestigde Hamas-entiteiten en -personen.   

Andere regeringen, zoals het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk, hebben weliswaar beperkte maatregelen genomen, maar er moet nog veel meer gebeuren. Zo heeft het Verenigd Koninkrijk, net als de Verenigde Staten, Hamas-leiders buiten het land aangewezen, maar Londen heeft Interpal, een Britse organisatie die meer dan 20 jaar geleden door de Verenigde Staten werd aangewezen vanwege haar banden met Hamas en die nog steeds actief is, nog steeds niet gesanctioneerd of vervolgd . In 2024 bevroor Frankrijk de tegoeden van de in Frankrijk gevestigde ngo Humani’terre, nadat de Israëlische autoriteiten materiaal met het logo van de organisatie in Hamas-tunnels in Gaza in beslag hadden genomen. Volgens het Amerikaanse ministerie van Financiën is Humani’terre een alias voor het Comité de Bienfaisance et de Secours aux Palestiniens, een andere liefdadigheidsinstelling die 20 jaar geleden door de Verenigde Staten werd aangewezen vanwege de financiering van Hamas. Het feit dat dergelijke organisaties Hamas twintig jaar lang konden blijven financieren nadat ze door de Verenigde Staten waren gesanctioneerd, onderstreept hoe ver Europese landen nog moeten gaan om de Hamas-financieringsnetwerken die in Europa al jarenlang bestaan, uit te roeien.

De verandering moet op EU-niveau beginnen, door gebruik te maken van recent aangenomen bevoegdheden die echter zeer beperkt zijn ingezet om de financiering van Hamas en de Palestijnse Islamitische Jihad aan te pakken. De Europese Unie heeft tot nu toe slechts een handvol entiteiten en individuen gesanctioneerd op basis van de nieuwe verbodsbepalingen die in januari 2024 zijn goedgekeurd, en slechts één – een Spaans bedrijf dat eigendom is van een Soedanese Hamas-financier – in Europa. In januari 2025 heeft de Europese Raad deze bevoegdheden met een jaar verlengd, maar ze moeten vóór 20 januari 2026 opnieuw worden verlengd om van kracht te blijven. De bevoegdheden moeten worden verlengd, maar ditmaal om Hamas-financiers in Europa aan te pakken. Er moet veel meer gebeuren om de omvangrijke Europese financiële netwerken van Hamas daadwerkelijk te ontmantelen.

Het financiële centrum van Hamas in Turkije vormt een bijzonder ernstige uitdaging – wat gezien de bekende sympathieën en ideologische overeenstemming van president Recep Tayyip Erdogan met de groepering nauwelijks een verrassing is. In december 2023, minder dan twee maanden na de aanslagen van 7 oktober, maakte Erdogan zijn standpunt over Hamas duidelijk door te benadrukken: “Wat anderen ook zeggen, ik kan niet accepteren dat Hamas een terreurgroep is.” Het jaar daarop legde het Amerikaanse ministerie van Financiën sancties op aan  Hamid Abdullah Hussein al-Ahmar , een Jemenitische staatsburger die in Turkije woont en naar verluidt hielp bij het beheren van Hamas’ ooit geheime buitenlandse investeringsportefeuille van 500 miljoen dollar. De maand daarop legde het ministerie van Financiën sancties op aan  meerdere in Turkije gevestigde Hamas-leden vanwege hun vermeende betrokkenheid bij financiële facilitering. Ondanks de Amerikaanse sancties heeft de regering van Erdogan geen zichtbare actie ondernomen tegen deze gesanctioneerde entiteiten. Integendeel, Erdogan heeft publiekelijk volgehouden dat Hamas geen terroristische organisatie is, ondanks de gebeurtenissen van 7 oktober.   

Overheden – in Europa en daarbuiten – die hopen op vrede en stabiliteit in Gaza, zouden zich krachtig moeten inzetten om de financiële en ondersteunende netwerken van Hamas in hun gebied te identificeren en te ontwrichten. Het recente staakt-het-vuren tussen Israël en Hamas is een zeldzame kans om de regio naar een stabielere en vreedzamere toekomst te leiden. Het verzwakken van de netwerken van Hamas wereldwijd kan ervoor zorgen dat Hamas zich niet opnieuw kan bewapenen en de regio niet opnieuw in chaos kan storten.

Tropische bosbouwingenieur radicaliseerde door Rode-Lijn-Demagogie

 

De tropische bosbouwingenieur Pepijn Koops uit Rheden radicaliseerde in zeer korte tijd en wordt nu van een poging tot brandstichting bij de Israëlische ambassade beschuldigd. De Rode-Lijn-Demagogie heeft zijn diepe sporen achtergelaten. We observeren een toenemende trend naar gewelddadige acties tegen Israëlische- en Joodse-instellingen.

In het dagelijks leven deed Pepijn Koops in stilte veel goeds, voor de bomen en het schone drinkwater in Kameroen. In april 2025 werd hij nog benoemd tot penningmeester van de stichting “Drinkwater voor Kameroen.” De overige bestuursleden waren blij met zijn komst , vanwege de jarenlange ervaring in de bosbouw van Kameroen, die Pepijn meebracht.

Tijdens een reis naar Kameroen in mei dit jaar zien we Pepijn met humanitaire hulpverleners op de foto gaan en bezoekt hij een synode van een christelijke kerk. Wat heeft dit allemaal met Palestijnen en Hamas te maken, vraagt de oplettende lezer zich af?

In augustus 2025 begint Pepijn zich met de “Rode Lijn” acties tegen Israël te bemoeien en verschijnt zijn naam op een petitie in de woonplaats Rheden. Hij wil dat de bevoegde autoriteiten in Rheden afstand van Israël nemen. De actie heeft weinig succes. Ook de inzamelingsactie voor Palestijnen levert slechts enkele tientjes op. Mislukking ligt op de loer.

Begin september 2025 schrijft Pepijn dan op Linkedin een lovend artikel over de oprichter van de Palestijnse terreurorganisatie Hamas. De blinde Sheikh Ahmed Yassin werd op 22 maart 2004, bij het verlaten van de moskee, door een Israëlische raket uit zijn rolstoel geblazen. Vele zelfmoordaanslagen met tientallen doden onder de Israëlische bevolking, waren aan deze vergeldingsdaad vooraf gegaan. In het linkedin- artikel betoogt Pepijn dat Ahmed Yassin geen antisemiet was.

Had hij zich maar met drinkwater en bosbouw bezig gehouden, dan zou iedereen hem waarderen en dan zat hij nu niet voor poging tot brandstichting in de cel. Op vrijdag 19 september sloeg bij Pepijn, onder invloed van de Rode Lijn propaganda, de vlam in de pan. Hij vulde een jerrycan van 15 liter met benzine en reed er 140 km, op de fiets, mee van Rheden naar Den Haag. ‘s Avonds aangekomen bij de Israëlische ambassade sloeg hij met een moker op de ramen. Hij was van plan het pand in de brand te steken.

Gecombineerd met de 15 liter benzine die hij bij zich had, waren de gevolgen, als de daad gelukt was, niet te overzien geweest. Het gebouw telt niet alleen de ambassade, maar ook andere kantoren. Mogelijk waren er nog schoonmakers, bewaking en mensen die overwerken in het gebouw.

De menslievende Pepijn, heeft volgens het Openbaar Ministerie mensenlevens in gevaar gebracht. Hij riskeert nu mogelijk een jarenlange gevangenisstraf. Op maandag 22 december komt hij in de Rechtbank Den Haag voor de rechter.

Kwaliteitsmedia berichten nauwelijks over Hamas-infiltratie in West-Europa

 

Groot risico voor Joodse- en Israëlische instellingen

Palestijnse vluchtelingen uit Libanon, Gaza en Syrië worden in West-Europa in toenemende mate ingezet voor Hamas activiteiten. Vooral Hamas-financiering en het aanleggen van wapenopslagplaatsen is nu aan de orde van de dag. Vreemd genoeg is dit voor de zogenaamde kwaliteitsmedia (NRC, Volkskrant, NOS, NPO) geen thema van belang.

Een paar recente krantenberichten:

(2 december 2025; Deense krant Berlingske)  Twee mannen worden ervan beschuldigd meer dan 5,6 miljoen kronen voor Hamas te hebben ingezameld.

Ze worden aangeklaagd op grond van terrorisme.

Het geld werd via een netwerk van verenigingen in Denemarken of in het buitenland overgemaakt of geprobeerd over te maken naar Hamas. Eén van hen, een 28-jarige man, werd dinsdagochtend om 04.50 uur gearresteerd, terwijl de ander, een 59-jarige man, al ongeveer twee jaar vastzit, op verdenking van terrorismefinanciering.

De 59-jarige man speelt al jaren een zekere rol in het publieke debat. Zijn identiteit mag echter niet worden onthuld, omdat de rechtbank eerder al besloot hem te beschermen met een naamsvermeldingsverbod.

(27-november 2025; Duitse zender RBB) Planden terroristen een aanslag in Berlijn?

Begin oktober werden in Berlijn drie vermoedelijke Hamas-terroristen gearresteerd, beschuldigd van het voorbereiden van een aanslag.Rechercheurs vonden bij dearrestatie een AK-47, acht Glock-pistolen en 525 patronen – genoeg wapens om een ​​bloedbad aan te richten in hartje Berlijn, in de buurt van Joodse instellingen.
Alexander Dobrindt, CSU, federaal minister van Binnenlandse Zaken: “Wij gaan ervan uit dat deze dreigingssituatie concreet is (…) Wij zijn duidelijk een operatiegebied voor terroristen.”

Tot het netwerk behoren onder meer: ​​Adnan A., van wie men denkt dat hij zich in Libanon bevindt; Mohammed A., die in Groot-Brittannië woont; Yousif C., die uit Denemarken komt; en Abed AI G., die in Berlijn woont.

Hij zou een van de wapenleveranciers zijn. Een Duits staatsburger met Libanese roots.

Twee dagen later: Nog een verdachte van terrorisme landt op de luchthaven van BER. Zijn naam: Mohammed A.”Hij is de zoon van een zeer hooggeplaatste Hamas-leider, die beste vrienden is met de huidige interim-leider van Hamas. Het is dus ook duidelijk dat de hoogste Hamas-leiding niet alleen in officiële hoedanigheid bij deze voorbereidingen betrokken was, maar dat er zelfs familiebanden zijn met de hoogste Hamas-leiding.”

Hans-Jakob Schindler, terrorisme-expert:

“Terwijl wij nog dachten dat Hamas alleen geïnteresseerd was in aanvallen in Israël en de Palestijnse gebieden, was Hamas al enkele jaren vóór 7 oktober 2023 bezig met het plannen en voorbereiden van aanvallen in Duitsland en Europa. We hebben het hier over een echt professioneel netwerk; er worden in Europa operationele professionals opgericht met duidelijke instructies.”

In Duitsland berichten alle media, inclusief het linkse Taz en het deftige Die Zeit, over de wapenvondsten en de plannen voor een aanslag.

(20 november; Die Welt) Hamas leiders waren op de hoogte van de aanvalsplannen in Europa

(10 november 2025; Die Welt) Verdachte van terreurcomplot in Berlijn zou zoon zijn van Hamas-leider

(6 november 2025; Telegraaf) Nederlands Hamas -lid (58) zocht wanhopig naar wapendepots in Europa : ’Moeilijk betrouwbare mensen te vinden.’

Hier gaat het om de Rotterdammer Nazih Rustom, die vijftien jaar geleden nog samenwerkte met onze eigen Hamas-financier, Amin Abou Rashed, in de Stichting ISRAA. Hij staat in Berlijn terecht wegens voorbereiding van een aanslag van Hamas. In deze zaak van twee jaar geleden, werden in Denemarken, Polen en Bulgarije naar wapens gezocht.

In NRC en Volkskrant wordt er nog steeds met geen woord over deze zaken geschreven, ook al is er een duidelijke connectie met Nederland.

(19 september 2025 RTL Nieuws) Mustafa Ayyash, journalist bij Gaza Now, wordt op Schiphol gearresteerd op verdenking van financieren van Hamas

Omdat het hier om een journalist gaat, komen alle Nederlandse media, waaronder Villamedia van de Nederlandse Vereniging van Journalisten, in actie. Deze zaak geeft aanknopingspunten, om Israël aan te klagen en het thema persvrijheid hier aan te verbinden. De vermoedelijke Hamas-fondsenwerver werd aan Oostenrijk uitgeleverd.

(13 september; Spectator) Duitsland vaardigde in mei 2025 een arrestatiebevel tegen Majed Al-Zeer uit.

Hij wordt beschouwd als agent van Hamas en fondsenwerver in Europa. Majed Al-Zeer was regelmatig in Nederland en organiseerde samen met Amin Abou Rashed een Hamas conferentie in 2017 in Rotterdam. De Spectator vraagt zich af of Israël de Hamas-agenten in Europa gaat uitschakelen.

Links: Amin Abou Rashed; derde van links: Majed Al-Zeer

(8 Maart 2025; Kleine Zeitung Oostenrijk) Vermeende Hamas-aanhanger uit Villach staat terecht in Klagenfurt

Onder strenge veiligheidsmaatregelen vindt bij de regionale rechtbank van Klagenfurt een proces plaats tegen een man uit Villach die ervan wordt verdacht lid te zijn van Hamas.

(25 februari 2025) Nazih Rustom staat in Berlijn terecht wegens lidmaatschap van Hamas.

                De Rotterdammer zocht in Polen naar een wapenopslagplaats van Hamas. Samen met drie anderen staat hij terecht. Eén van de samenzweerders komt uit Denemarken. Eén van de wapenopslagplaatsen werd uiteindelijk in Bulgarije gevonden.

(juni 2023) Amin Abou Rashed wordt samen met zijn dochter opgepakt op verdenking van het financieren van Hamas

Sindsdien staat de Palestijnse activist in Rotterdam terecht. In april 2026 begint de definitieve rechtszaak.

De Hamas-activiteiten vinden in ieder geval in Denemarken, Groot-Brittannië , Oostenrijk, Duitsland en Nederland plaats. Er zijn in deze landen meerdere arrestaties verricht. Het gaat niet alleen om fondsenwerving voor Hamas, maar ook over het verschaffen van wapens en het plannen van aanslagen. Er zijn dus genoeg redenen voor de Nederlandse pers om hierover te schrijven en de bevolking te waarschuwen. Tot nog toe is de reactie erg mager.

De onderkin van Cian Thomas Bramwell

 

Op 4 november 2025 stond Cian Thomas Bramwell (13-07-2004; Dubai) in de rechtbank Rotterdam terecht, wegens opruiing tijdens een pro-Palestina-demonstratie, op 5 juli 2025, bij de Fokker-fabriek te Papendrecht. Hij riep de veertig demonstranten op de ruiten van Fokker in te slaan en het gebouw te bekladden. Ook zou hij opgeroepen hebben, de firma Fokker economisch te treffen.

De Officier van Justitie had drie proces-verbalen van drie verschillende opsporingsambtenaren op haar bureau liggen, waaruit bleek dat Cian Bramwell dit allemaal, staande op een podium voor de Fokker-fabriek, echt gezegd zou hebben. De pliessie had Cian echt herkend en ze kenden hem al van andere demonstraties. Er is een onderzoek op de sociale media uitgevoerd, waaruit de foto’s en de video werden vastgelegd. Volgens de Officier van Justitie was er geen twijfel mogelijk en Cian had het gedaan.

Een lange lijst van andere delicten werd tijdens de rechtszitting opgevoerd: Vernielingen, beledigingen van ambtenaar in functie, verzet bij de aanhouding en opruiing. Nu ligt er een dikke map met aanklachten in het dossier Cian Bramwell. Doordat nog niet alle aanklachten tot een veroordeling hebben geleid, was een artikeltje 63 van toepassing, waarbij bij het formuleren van de strafmaat ook al de andere aanklachten mee werden genomen. Het zag er helemaal niet goed uit voor Cian.

Helaas was Cian niet komen opdagen in de rechtbank. Hij had een advocaat uit Amsterdam gemachtigd voor hem op te treden, maar een verdere uitleg van de door hem gepleegde daden en een uiteenzetting over zijn persoonlijke omstandigheden, die werden tijdens de zitting niet verstrekt. Toch was Cian Bramwell best een beetje zielig, want hij was thuis bij zijn moeder van het bed gelicht en medegevoerd naar een koude en kille politiecel. “Ach moeder ik zit hier voor opruiing in de cel, en tuur door getraliede ruiten.” Op de publieke tribune zaten intussen een top-zionist en een onbekende observant. Cian is er gloeiend bij.

De ICT-organisatie van de rechtbank is weer helemaal in orde. Voordat de advocaat een email aan de griffier kan sturen, moet hij eerst even naar voren lopen en een handgeschreven briefje met een code erop halen. Dan tikt hij de code in en kan hij de email met het pleidooi aan de griffier sturen. Die stuurt het ook door aan de Officier van Justitie. Ik denk dat Alan Turing zich in zijn onbekende graf om zou draaien, als hij vervolgens wist dat om de twee minuten gevraagd moest worden of de email al is aangekomen. Hetzelfde proces vond plaats met foto’s van de verdachte, die naar de politierechter gestuurd moesten worden. Het had niet langer moeten duren, anders was “top-zionist numero uno” eigenhandig naar voren gelopen om de datastroom even vakkundig op gang te helpen.

Intussen hadden alle aanwezigen vergeten op de advocaat te letten, want die had nog wat in petto. Hij ontkende namelijk dat Cian Bramwell de hem toegedichte feiten had gepleegd. De persoonsherkenning was namelijk helemaal niet naar voorschrift uitgevoerd. Hoe ver hadden de verbalisanten van de persoon op het podium afgestaan? Hoe lang had de observatie geduurd? Kende de verbalisanten de verdachte al van andere demonstraties of zagen ze hem voor de eerste keer? Hoe wisten ze dan zo zeker dat het de echte Cian Bramwell wel was? Hadden ze zijn huidskleur, stand van de ogen en haarkleur wel goed vergeleken met de politiefoto? Het waren vragen over vragen die de advocaat op de rechtbank afvuurde. Het was allerminst zeker dat de veroordeling wel plaats kon vinden. De zitting, die normaal twintig minuten duurde, liep steeds verder uit.

De Officier van Justitie begon aan een indrukwekkend betoog, waarbij het ontbreken van een kin en de grote omvang van de onderkin, die direct overging in de nek van ruimschootse omvang, een belangrijke rol speelde. Weliswaar waren de mooie groene ogen van Cian Bramwell niet door de verbalisanten in het proces-verbaal omschreven, maar het kapsel, de kleur van het haar en het bijzondere postuur gaven genoeg uitsluitsel over de werkelijke identiteit van de opruiende Palestina-demonstrant. Intussen waren de foto’s via het TCP/IP-netwerk van de afdeling Rechtspraak van het Ministerie van Justitie ook bij de politierechter aangekomen. Ze zat te turen en merkte op dat de foto’s ook vergroot konden worden, omdat ze in Word waren opgeslagen. De politierechter had duidelijk een Word-cursus gevolgd.

Na een omvangrijke pauze, waarbij de aanwezigen op de gang moesten wachten, kwam dan eindelijk de verrassende einduitslag vanachter de rechters tafel: 40 uur taakstraf.