Disclaimer

De bijdragen aan het maatschappelijke debat, zoals op dit blog gepubliceerd, zijn bedoeld als ondersteuning van het recht op vrije meningsuiting. Mocht u desondanks in uw eer of goede naam aangetast worden, of nog erger dat u door deze teksten gekwetst wordt, lees dan eerst even de bijgaande disclaimer.

Monday, January 10, 2022

International story line; de sprookjes van Dries van Agt; deel 5

Tijdens de première van de documentaire “Alsof ik Palestina heb gestolen”, van Frans Bromet, op 1 oktober 2021, werd al heftig over de bijdrage van oud-premier Dries van Agt aan de documentaire gediscussieerd. Huilend had hij aan Frans Bromet verteld, dat er kolonisten van de heuvel naar beneden gekomen waren. Ze hadden gif op olijfbomen en akkers gestrooid. De schapen waren ziek geworden en een meisje had melk van de vergiftigde schapen gedronken. Ze lag in het ziekenhuis en de ouders wisten niet of ze nog leefde. Een zeer indrukwekkend verhaal, vooral omdat ik tijdens het kijken naar de beelden al wist, dat er iets niet klopte.

We zijn nu drie maanden verder. The Rights Forum, de stichting van Dries van Agt, liet bij monde van Jaap Hamburger weten, dat hij geen documentatie van het voorval had en dat hij dat ook niet aan mij zou geven, als hij het zou vinden. Intussen hebben de pro-Palestina supporters nagelaten toch eens grondig in de vele databases en archieven te zoeken, ten einde een passend verhaal te presenteren. Er gebeuren zulke vreselijke dingen in Israël, met moorden over en weer, dat het verhaal ook nog waar zou kunnen wezen. De pro-Pal-adepten vinden dat je over “kolonisten”, dat zijn Joden die op de Westelijke Jordaanoever (Judea en Samaria zeggen ze zelf) wonen, van alles mag beweren. Je mag zomaar zeggen dat ze een klein meisje vergiftigen, zonder ook maar een greintje documentatie te overleggen.

De Jewis Telegraph Agency (JTA) nam middels correspondent Cnaan Liphshiz contact met mij op en ik heb alle informatie, inclusief de antwoorden van Dror Sadot van B’Tselem en het transcript van het interview met Dries van Agt, aan JTA overhandigd. Ik wist dat er een risico was, dat ik het verhaal dan kwijt zou zijn, maar ik wilde het verhaal over Dries van Agt graag verder verspreiden en hecht niet zóveel waarde aan mij ego, om het helemaal voor mijzelf te houden. Vreemd genoeg, was The Rights Forum nu wel opeens bereid te antwoorden aan JTA.

Het verhaal verschijnt nu op een tiental Joodse kranten en websites, inclusief Jerusalem Post, vaak ook nog met mijn naam erbij. Een succesje. De draai die Cnaan aan het verhaal geeft, is het verwijt dat Dries van Agt een antisemitisch bloed sprookje verder vertelt. Dit is het verhaal in het Engels dat hij schreef:

(JTA) — A former prime minister of the Netherlands, Dries van Agt, said in an interview for a recently aired documentary that Israeli settlers poisoned their Palestinian neighbors in 2015, drawing criticism from Dutch Jews who say he is perpetuating a centuries-old antisemitic blood libel.
B’Tselem, the leading Israeli organization devoted to documenting alleged human rights violations, said it is not aware of the incident described by van Agt.

“The colonizers who conquered the hill a week or two earlier came each night to pound on their door at night, to achieve maximum intimidation, to tell them to go away and they refused,” Van Agt said in the interview for a documentary on antisemitism that was aired in November by the KRO-NCRV broadcaster. “And then one morning something terrible happened: The olive grove and the vegetable garden below — the colonizers always take to top hills – were strewn with poison. And a three-year-old child became very ill. The only explanation was that she drank the milk of a poisoned goat. She was poisoned.”
Van Agt, 90, then began crying and apologized for his emotional state. The incident occurred in 2015 near Nablus, he said.

His interviewer, Frans Bromet, asserted: “These things, they’re not unusual.” Van Agt replies: “Oh, no. That’s what the wonderful people from the peace organization say. This happens all the time in the occupied territory.”

B’Tselem spokesperson Dror Sadot told the Jewish Telegraphic Agency his group is aware of one case of alleged poisoning by settlers in 2005, resulting in no human casualties.

CIDI, the Netherlands’ main watchdog on antisemitism, accused van Agt, who served as prime minister from 1977 to 1982, of spreading a blood libel. Chairman Ronnie Eisenmann criticized KRO-NCRV for airing the documentary “without checking the basic accuracy” of van Agt’s claims.

Kees Broer, an author who has written extensively about anti-Israel sentiment in the Netherlands, wrote on his website that van Agt is helping to spread a common conspiracy theory.

Van Agt has fought accusations of antisemitism since the 1970s, saying they have been the result of his support for Palestinians. In 2008, he compared Israel to Nazi Germany and spoke at a rally in Rotterdam that featured a televised address by a leader of Hamas, the Palestinian militant group considered a terrorist organization by the United States, Israel and others.

Van Agt has also said that the Jews “should have been given a piece of land” in Germany instead of Israel. In 2017, he praised the Dutch Labour party for being “good for the Palestinians despite the strong Jewish lobby” in its ranks, according to the Central Jewish Board of the Netherlands, or CJO. And as justice minister in the 1970s, he cited his “Aryan” roots in explaining his plan to pardon four Nazi war criminals due to health reasons.
Van Agt said this to a journalist in explaining that his predecessor, who was Jewish, allegedly had also supported giving the pardon but failed to realize it. Van Agt had a slim chance of succeeding where his predecessor, Carel Polak, had failed because he’s “only an Aryan,” he told the journalist. The criminals were not released during van Agt’s term.
The CJO called van Agt an antisemite publicly for the first time in 2017.
KRO-NCRV did not respond to a request for comment sent to their spokesperson.

The Rights Forum, a pro-Palestinian organization founded by van Agt, said it forwarded JTA’s request for comment to van Agt. He did not reply in time for the publication of this article.

Ook al is het sprookje van Dries van Agt nu in de sfeer van “antisemitisch bloedsprookje” getrokken en zijn alle wandaden en uitspraken van Dries van Agt er weer bijgehaald, ik zelf was nog steeds op zoek naar de werkelijke achtergrond van het verhaal. Ik hou het nog steeds voor mogelijk, dat Dries van Agt door een mensenrechtenorganisatie (Yesh Din of B’Tselem) ergens heen is gebracht en dat een Arabische boer hem dit verhaal heeft verteld.

In Israël en zeker op de Westelijke Jordaanoever wordt elk incident uit den treure opgeschreven en uitgemolken. Daarom zou het een wonder zijn als dit ernstige gif-incident niet ergens zou zijn opgeschreven. Ik heb ook nooit gezegd, of geschreven, dat er geen gif-incidenten plaats vinden. Het geval met dode schapen door gif in 2005, is zeer uitgebreid beschreven en er is aangifte van gedaan. Dit vond echter in de buurt van Hebron plaats en kan niet de bron zijn. Dries van Agt sprak duidelijk over Nablus en een ziekenhuis in Bethlehem.

Monday, January 03, 2022

Andere mythes over gif; Deel 4 van: De sprookjes van Dries van Agt

In de documentaire “Alsof ik Palestina heb gestolen” van Frans Bromet, vertelt oud-premier Dries van Agt een “verhaaltje” over de een meisje, dat vergiftigde melk drinkt en in het ziekenhuis beland. We hebben nog geen gedocumenteerde informatie over het gif-incident in 2015 kunnen vinden. Op Twitter worden, naar aanleiding van mijn berichtgeving, tientallen gevallen van vergiftiging doorgegeven. Is allemaal waar en die had ik ook al gezien. B’Tselem heeft met name in 2005 enkele goed gedocumenteerde gevallen van vergiftiging van schapen gemeld. De naam van het dorp en de boer, datum en tijdstip op de dag worden keurig netjes vermeld. Bij het sprookje van van Agt wordt geen enkele informatie vermeld en dat is verdacht. Bovendien veranderd het verhaal in de loop der jaren. Mijn onderzoeksvraag breidt zich nu een beetje uit en ik vraag mij af: Is het vaker gebeurd dat Israëli’s van het gebruik van gif worden beschuldigd?

Massahysterie door angst voor vergiftiging
Op 3 april 1983 meldt het NRC dat er op de Westelijke Jordaanoever 300 Palestijnse meisjes met vergiftigingsverschijnselen in ziekenhuizen in Tulkarem, Nablus, Bethlehem en Hebron zijn opgenomen. Als de Verenigde Naties, na een besloten zitting van de Veiligheidsraad, besluit om een onderzoek in te stellen, is het aantal vergiftigingen opgelopen tot meer dan duizend. In Hebron worden twee Arabieren gearresteerd, die de bevolking hebben gewaarschuwd voor vergiftigd drinkwater. Onafhankelijk onderzoek wijst uit, dat er geen enkel bewijs voor vergiftiging met organische stoffen is. Het NRC besluit het artikel met de stelling, dat “De “vergiftigingsepidemie” de anti-Israelische emoties in bezet gebied tot een kookpunt heeft gebracht.”

De Telegraaf schrijft op 28 maart 1983, dat de eerste verschijnselen zich op een school in Jenin voordeden. Arabische meisjes klaagden over flauwvallen, hevige buikpijn, tranende ogen, hoofdpijn, duizelingen en ijskoude voetzolen en handpalmen. De klachten worden in eerste instantie niet serieus genomen. “Gevreesd wordt dat één en ander te maken heeft met de „dag van de aarde”, een der nationale Arabische protestdagen, die aanstaande woensdag gememoreerd wordt en verder de strijd om de macht op de Westelijke Jordaanoever tussen ondermeer de PLO, de dorpsliga’s en andere meer of minder extremistische elementen.”

Het ‘gifgas’ van Suha Aarafat
In 1999 uit Suha, de vrouw van Yasser Arafat, een opzienbarende beschuldiging, als ze beweert dat Israël voor het toenemend aantal gevallen van kanker onder Palestijnse vrouwen en kinderen verantwoordelijk is. De echtgenote van de Palestijnse leider zei in Ramallah dat de Israelische bezettingstroepen de afgelopen jaren stelselmatig gifgassen hebben gebruikt als gevolg waarvan het aantal Palestijnen dat kanker heeft gekregen aanzienlijk is toegenomen. Ook stelde Suha Arafat Israel verantwoordelijk voor de verontreiniging van tachtig procent van het Palestijnse water. De Palestijnse minister van Gezondheidszaken, Riad Za’anoen, borduurde even later op het door Suha Arafat aangekaarte thema verder en zei dat het gebruik van giftige gassen door de Israëli’s tot veel miskramen heeft geleid. (NRC, 12 November 1999)

Voorzitter Ahmed Qurei van het Palestijnse parlement, relativeerde de betekenis van Suha’s opmerkingen door te zeggen dat zij, ondanks haar huwelijk met Yasser Arafat, geen deel uitmaakt van het Palestijnse zelfbestuur. De Palestijnse minister Ziad Abu Ziad zei dat Israel niet met opzet ziekten onder de Palestijnen heeft willen veroorzaken.


De polonium-mythe na de dood van Yasser Arafat
Na de dood van de Palestijnse leider Yasser Arafat in 2004, geloofden veel Arabische inwoners van de Westelijke Jordaanoever, dat hij vergiftigd zou zijn. Eind november 2012 wordt het lichaam van Yasser Arafat in Ramallah opgegraven om een mogelijke vergiftiging met polonium te onderzoeken. Een team van deskundigen uit Zwitserland, Frankrijk en Rusland neemt monsters van het lichaam. Hoewel de radioactieve stof polonium niet eenduidig werd aangetoond, gaan de geruchten over het vermoorden van de Palestijnse leider door Israël nog verder.

Kees Broer bij het lege graf van Yasser Arafat (januari 2013)

Het gifsprookje van Mahmoud Abbas
In juni 2016, slechts een jaar na het vermeende gif-incident van Dries van Agt beweert de Palestijnse president Maghmoud Abbas, in een toespraak in het Europese Parlement: “Slechts een week geleden kondigde een aantal rabbijnen in Israël aan, in een heel duidelijke aankondiging, dat zij van hun regering eisen om het water van de Palestijnen te vergiftigen om hen te doden. Is dat geen duidelijke ophitsing tot massamoord op het Palestijnse volk?” (1) Enkele dagen later komt de Palestijnse president enigszins op zijn bewering terug door te stellen, dat hij niet de bedoeling heeft gehad het Joodse volk te kwetsen.

Conclusie
Complottheorieën over gif komen in de Palestijnse samenleving veel voor. Daarom is het van belang dat elk incident nauwkeurig gedocumenteerd wordt. Ik ben deze serie dan ook begonnen met een open brief aan de bestuursleden van The Rights Forum, waarin ik om documentatie vraag. Alleen Jaap Hamburger heeft intussen gereageerd en geeft aan dat deze documentatie niet aanwezig is.

De mensenrechtenorganisaties B’Tselem en Yesh Din doen dat wel. Naam, plaats, aangifte, soort gif en de gevolgen worden door hen vastgelegd, zodat er geen verkeerde berichten en sprookjes de wereld in geholpen worden.

Vorige afleveringen van De Sprookjes van van Agt:
Deel 1: Open brief aan The Rights Forum
Deel 2: Het antwoord van B’Tselem
Deel 3: Eén mythe, drie versies

Noten:
1) Persbericht van Likoed Nederland, 26 juni 2016. New York Times 23 juni 2016.


Saturday, January 01, 2022

Eén mythe, drie versies; deel 3 van: "De sprookjes van Dries van Agt"

We zijn nog steeds op zoek naar de waarheid over een Arabisch meisje dat vergiftigde melk heeft gedronken en in het ziekenhuis in Bethlehem ligt. De ouders weten niet of het kind nog leeft. Voormalig premier Dries van Agt hoorde dit verhaal in 2015. In deel 1 schreef ik een open brief aan The Rights Forum met een verzoek om informatie. In deel twee gaf de woordvoerder van de mensenrechtenorganisatie B’Tselem te kennen, dat een gif-incident in 2005 nog het meest op dit verhaal lijkt, maar dat het verhaal over een vergiftigd meisje onbekend is.

Dries van Agt, de oprichter van The Rights Forum, heeft het verhaal over het vergiftigde meisje drie maal verteld. In dit deel van de “Sprookjes van Dries van Agt” onderzoek ik hoe de versies van dit verhaal van elkaar afwijken.
In 2015 maakt Dries van Agt zijn afscheidsreis en bezocht bij deze gelegenheid de Westelijke Jordaanoever. Na terugkomst verscheen op de website van The Rightsforum een fotoreportage van deze reis. In die reportage werd met geen woord gerept over het ernstige gif-incident. De fotoreportage is niet meer terug te vinden op de huidige website van The Rights Forum. Alleen op archive.org is nog een archief van de website te vinden.

The Rights Forum is een organisatie die “respect voor het internationaal recht” als uitgangspunt heeft. Juristen en politici hebben in de Raad van Advies van de stichting zitting genomen. Het ontbreken van een zorgvuldige documentatie over het gif-incident, waarvan het Arabische meisje slachtoffer zou zijn geworden, is al verbazingwekkend. Dat de website van The Rights Forum na de reis van Dries van Agt in 2015 ook nog eens met geen woord rept over het voorval, is uiterst merkwaardig.
The Rights Forum wekt daarmee de indruk, dat het helemaal niet om internationaal recht of over juridische verslaglegging gaat, maar dat propaganda tegen Israël het hoofddoel is. De eerste versie van het verhaal over het gif-incident in 2015 is dus een grote leegte, een hiaat in de verslaglegging. Als The Rights Forum nou eens een goed propaganda-verhaal tegen Israël had willen opschrijven, dan zou het zorgvuldige documenteren van het “meisje-wordt-ziek door-gif”-verhaal een prachtige gelegenheid zijn geweest. Dries van Agt wekt de indruk dat hij het verhaal in 2015 nog niet zo belangrijk vond.

Tuesday, December 28, 2021

Het antwoord van B’Tselem

Deel 2 van: De sprookjes van Dries van Agt

We zijn nog steeds op zoek naar de documentatie over het gifincident, zoals genoemd in de documentaire “Alsof ik Palestina heb gestolen” van Frans Bromet. Oud-premier Dries van Agt vertelt in dat programma een “verhaaltje” over zijn bezoek aan Israël in 2015. Een meisje wordt heel erg ziek door het drinken van melk van een door kolonisten vergiftigd schaap. Een ernstig incident, dat zeker ergens grondig gedocumenteerd zou moeten zijn. Ik vraag het aan “The Israeli Information Center for Human Rights in the Occupied Territories”, B’Tselem.

Sunday, December 26, 2021

De sprookjes van Dries van Agt

 

De sprookjes van Dries van Agt

Deel 1
Open brief aan The Rights Forum

Geachte dames en heren van The Rights Forum,

De oprichter van uw stichting, Dries van Agt, heeft weer eens van zich laten horen. Deze keer in de documentaire “Alsof ik Palestina heb gestolen” van Frans Bromet, die op 29 november 2021 op de NPO werd uitgezonden. In die documentaire vertelt Dries van Agt een “verhaaltje” zoals hij het zelf noemt, dat op de volgende dramatische volgorde van gebeurtenissen neerkomt:

-Tijdens het bezoek van Dries van Agt in januari 2015 aan de Westelijke Jordaanoever hoort hij een verhaal.
-Een boomgaard en moestuinen worden ’s nachts vergiftigd.
-Schapen en geiten eten het gif en worden ook vergiftigd.
-Een meisje van drie jaar oud drinkt de melk van dat vergiftigde schaap of die geit.
-Het meisje wordt ziek en ligt in het ziekenhuis in Bethlehem.
-De ouders weten niet of het kind nog leeft.

In uw comité hebben juristen en specialisten in internationaal recht plaats genomen. Dries van Agt is zelf een bekwaam jurist. We gaan er van uit, dat als een jurist zoiets ernstigs beweert, dat de leden van The Rights Forum er alle belang bij hebben dat het verhaal ook waar is en gedocumenteerd wordt. Nu het al zes jaar geleden is, zou toch duidelijk moeten zijn in welk dorp en bij welke familie dit ernstige incident gebeurd is. Welk gif is er gebruikt, dat zowel bomen als planten aantast, tevens de schapen en geiten vergiftigt en in slechts één nacht tijd via de melk een meisje zo ernstig ziek maakt? Leeft het meisje nog? Is het geval gemeld? Wie van de medewerkers van The Rights Forum was erbij toen het verhaal verteld werd? Welke Israëlische vredes- dan wel mensenrecht-organisatie organiseerde het bezoek? Het zijn vragen over vragen.


Lees hier verder:
https://www.keesbroer.nl/uncategorized/de-sprookjes-van-dries-van-agt/



Monday, December 20, 2021

Sullige mannen in de Nederlandse reclame

 

Als je denk met de Jumbo reclame, waarin een huisman helemaal niks kan, alles gehad te hebben, kom je nu bedrogen uit. De Otolift-reclame laat een man zien die zelfs niet meer op zijn poten kan staan.

    

 In de Verisure reclame van 2021 heeft dezelfde man opeens een veel oudere vrouw, maar hij bakt er helemaal niks van. Hij kan op wonderbaarlijke wijze weer lopen, maar vergeet het alarmsysteem in de schakelen. Gelukkig kan zijn vrouw met een mobiele telefoon omgaan en zet met één druk op de knop de beveiliging in werking.
 

Saturday, October 09, 2021

Het Tweede Boek

 Mijn tweede boek ligt in de boekhandel. "De boycot van Israël, demoniseren, delegitimeren, discrimineren." Het kost 19,95 Euro en is te koop in de CIDI shop.


De inleiding:
Centrum Informatie en Documentatie Israël (CIDI) in Den Haag vroeg mij een boek over de wereldwijde BDS-beweging te schrijven en de lezer zo omvangrijk mogelijk daarover te informeren. De boycotbeweging tegen Israël roept bedrijven, organisaties en staten op, geen producten en diensten uit Israël te kopen of te verhandelen. In het verlengde van deze boycot wordt geprobeerd bedrijven die zaken met Israël doen te boycotten. Artiesten die in Israël optreden krijgen van BDS veel kritiek. Het doel van dit boek is, bedrijven, politici en journalisten, die in hun werk met de boycot tegen Israël te maken kunnen krijgen, helder en zakelijk hierover te informeren.

De publicatie van dit boek sluit aan bij het streven van CIDI, politici en maatschappij begrip over de beweegredenen van Israël bij te brengen en een reëel beeld van de geopolitieke context waarin het land zich bevindt, te schetsen. In dat kader wordt een boek over BDS, de beweging die de staat Israël, Israëlische bedrijven en uiteindelijk Joodse burgers bedreigt, relevant.
Ik heb al eerder een boek over het Palestina Komitee geschreven (2019) en geld als een kenner van de pro-Palestijnse beweging in Nederland. Sinds 2010 verzamel ik informatie over pro-Palestijnse acties en bezoek bijeenkomsten en demonstraties over dit thema. Enkele verslagen van boycot-Israël-bijeenkomsten zijn in dit boek opgenomen en bieden de lezer een uniek inkijkje in de wereld van deze activisten. De resultaten van mijn onderzoek kunt u in hoofdstuk elf, de BDS in Nederland, lezen. 
Terwijl ik in de afgelopen tien jaar aan het schrijven was over het thema Israël en de Palestijnen leerde ik, dat taal enorm belangrijk is. Met welke termen het conflict beschreven wordt, geeft al aan bij welk kamp de schrijver hoort. Met taal in geschreven en beeldende vorm worden ‘frames’ opgebouwd en haat gecreëerd. Het thema ideologie, taal en beeldtaal komt dan ook uitvoerig aan de orde in hoofdstuk twaalf.

In het boek worden de zakelijke beschrijvingen afgewisseld met interviews die verduidelijken hoe de boycot van de staat Israël uiteindelijk ingrijpt in het dagelijks leven van Joden en bedrijven die Israëlische producten verkopen. Ik ben blij dat voormalig lid van de Tweede Kamer Harry van Bommel, die namens de partij SP jarenlang actie tegen Israël voerde, een interview over zijn beweegredenen aan mij wilde geven.

De recente oorlog van mei 2021, tussen Israël en Hamas in Gaza, ontketende een groot aantal acties van BDS, zoals een poging tot academische boycot van Israëlische universiteiten en de beslissing van het bedrijf Ben & Jerry geen ijs meer op de Westelijke Jordaanoever te verkopen. Deze opleving van BDS noopte mij ertoe nog een hoofdstuk aan het boek toe te voegen. 

Ik probeer in dit boek de feiten zo objectief mogelijk weer te geven en stellingen te onderbouwen met noten en bronnen, maar ontkom er niet aan mijn eigen standpunten duidelijk te maken. Het debat over het Midden-Oosten is tenslotte zo gepolariseerd, dat het haast niet mogelijk is hierover een tekst te schrijven, zonder partij te kiezen. In hoofdstuk veertien, ‘Kritiek op BDS’ en hoofdstuk negentien ‘De strijd tegen BDS’ wordt duidelijk wat mijn standpunten over dit thema zijn. In de beschrijvingen van bijeenkomsten en demonstraties wordt ook al duidelijk welke gevoelens de boycot van Israël bij mij oproepen. Ondanks dat, is dit boek toch geschikt voor een breed publiek en roept het op tot verder discussie.

lees meer op over dit boek op de website:
BDSNL.nl of
Palestinakomitee.nl