Disclaimer

De bijdragen aan het maatschappelijke debat, zoals op dit blog gepubliceerd, zijn bedoeld als ondersteuning van het recht op vrije meningsuiting. Mocht u desondanks in uw eer of goede naam aangetast worden, of nog erger dat u door deze teksten gekwetst wordt, lees dan eerst even de bijgaande disclaimer.

Saturday, October 09, 2021

Het Tweede Boek

 Mijn tweede boek ligt in de boekhandel. "De boycot van Israël, demoniseren, delegitimeren, discrimineren." Het kost 19,95 Euro en is te koop in de CIDI shop.


De inleiding:
Centrum Informatie en Documentatie Israël (CIDI) in Den Haag vroeg mij een boek over de wereldwijde BDS-beweging te schrijven en de lezer zo omvangrijk mogelijk daarover te informeren. De boycotbeweging tegen Israël roept bedrijven, organisaties en staten op, geen producten en diensten uit Israël te kopen of te verhandelen. In het verlengde van deze boycot wordt geprobeerd bedrijven die zaken met Israël doen te boycotten. Artiesten die in Israël optreden krijgen van BDS veel kritiek. Het doel van dit boek is, bedrijven, politici en journalisten, die in hun werk met de boycot tegen Israël te maken kunnen krijgen, helder en zakelijk hierover te informeren.

De publicatie van dit boek sluit aan bij het streven van CIDI, politici en maatschappij begrip over de beweegredenen van Israël bij te brengen en een reëel beeld van de geopolitieke context waarin het land zich bevindt, te schetsen. In dat kader wordt een boek over BDS, de beweging die de staat Israël, Israëlische bedrijven en uiteindelijk Joodse burgers bedreigt, relevant.
Ik heb al eerder een boek over het Palestina Komitee geschreven (2019) en geld als een kenner van de pro-Palestijnse beweging in Nederland. Sinds 2010 verzamel ik informatie over pro-Palestijnse acties en bezoek bijeenkomsten en demonstraties over dit thema. Enkele verslagen van boycot-Israël-bijeenkomsten zijn in dit boek opgenomen en bieden de lezer een uniek inkijkje in de wereld van deze activisten. De resultaten van mijn onderzoek kunt u in hoofdstuk elf, de BDS in Nederland, lezen. 
Terwijl ik in de afgelopen tien jaar aan het schrijven was over het thema Israël en de Palestijnen leerde ik, dat taal enorm belangrijk is. Met welke termen het conflict beschreven wordt, geeft al aan bij welk kamp de schrijver hoort. Met taal in geschreven en beeldende vorm worden ‘frames’ opgebouwd en haat gecreëerd. Het thema ideologie, taal en beeldtaal komt dan ook uitvoerig aan de orde in hoofdstuk twaalf.

In het boek worden de zakelijke beschrijvingen afgewisseld met interviews die verduidelijken hoe de boycot van de staat Israël uiteindelijk ingrijpt in het dagelijks leven van Joden en bedrijven die Israëlische producten verkopen. Ik ben blij dat voormalig lid van de Tweede Kamer Harry van Bommel, die namens de partij SP jarenlang actie tegen Israël voerde, een interview over zijn beweegredenen aan mij wilde geven.

De recente oorlog van mei 2021, tussen Israël en Hamas in Gaza, ontketende een groot aantal acties van BDS, zoals een poging tot academische boycot van Israëlische universiteiten en de beslissing van het bedrijf Ben & Jerry geen ijs meer op de Westelijke Jordaanoever te verkopen. Deze opleving van BDS noopte mij ertoe nog een hoofdstuk aan het boek toe te voegen. 

Ik probeer in dit boek de feiten zo objectief mogelijk weer te geven en stellingen te onderbouwen met noten en bronnen, maar ontkom er niet aan mijn eigen standpunten duidelijk te maken. Het debat over het Midden-Oosten is tenslotte zo gepolariseerd, dat het haast niet mogelijk is hierover een tekst te schrijven, zonder partij te kiezen. In hoofdstuk veertien, ‘Kritiek op BDS’ en hoofdstuk negentien ‘De strijd tegen BDS’ wordt duidelijk wat mijn standpunten over dit thema zijn. In de beschrijvingen van bijeenkomsten en demonstraties wordt ook al duidelijk welke gevoelens de boycot van Israël bij mij oproepen. Ondanks dat, is dit boek toch geschikt voor een breed publiek en roept het op tot verder discussie.

lees meer op over dit boek op de website:
BDSNL.nl of
Palestinakomitee.nl

Tuesday, September 21, 2021

Ik heb nu een website met mijn eigen naam!

Lees verder op keesbroer.nl














Sunday, September 19, 2021

De Boycot van Israël

 Demoniseren, Delegitimeren, Discrimineren


Mijn tweede boek (De Boycot van Israël) staat nu aangekondigd in de CIDI webshop.

https://www.cidi.nl/product/de-boycot-van-israel/


Dit indringende boek beschrijft de achtergronden, het taalgebruik, de motivaties en methodes van de BDS-beweging, de internationale boycot van Israel. Uit verschillende interviews blijkt hoe de boycot van een klein land in het Midden-Oosten zware gevolgen heeft gehad voor de levens van mensen in Nederland. 

Kees Broer studeerde culturele antropologie aan de Vrije Universiteit en bestudeert al tien jaar de pro-Palestijnse beweging in Nederland. Hij gaat naar demonstraties en bijeenkomsten om door participerende observatie erachter te komen wat de activisten beweegt. 

Het boek ligt nu bij de drukker maar is binnenkort verkrijgbaar in de CIDI webwinkel. U kunt nu alvast een exemplaar van het boek reserveren door een e-mail te sturen naar administratie@cidi.nl.

Je kan de inleiding en de achterflap al lezen op deze website:

Thursday, July 01, 2021

Een weekend in Hotel Gaia te Diepenveen

“Volgens mij zijn we in handen van een antroposofische sekte of een ‘new age’- woongemeenschap gevallen. Maar laten we proberen het beste ervan te maken. We kunnen naar beneden gaan en op het terras gaan zitten. Misschien valt er met die hippies beneden nog wat te lachen.“

Zo probeerde ik twee weken geleden, na aankomst in Hotel Gaia in Diepenveen de moed er nog een beetje in te houden. Het was natuurlijk weer mijn eigen schuld, want de recensies op Booking.com en Tripadvisor spreken boekdelen. “Een leuk hotel voor mensen die van de sfeer van de kringloopwinkel houden”, was nog één van de positiefste oordelen over dit hotel. De slechtste beoordeling van mei dit jaar ging zo: “De manier waarop het personeel en de eigenaar met klachten omgaat. Er werd zelfs gelogen over wie de eigenaar was en het daardoor leek dat niemand iets voor ons kon betekenen. De gehuurde ruimte stonk erg en de hygiëne was ver te zoeken. De beleving was tegengesteld aan de verwachting die de foto’s geven. Uiteindelijk is Booking.com ons tegemoet gekomen met een financiële compensatie omdat het hotel dit weigerde. Schandalig.”

Ik was zo blij een hotel gevonden te hebben, dat op slechts tweehonderd meter van ons vroegere huis in Deventer lag, dat ik zonder de recensies te lezen, meteen geboekt had. Van 1960 tot 1967 woonden we aan de rand van Deventer in de vervallen buurt Platvoet. Sommige huizen waren al afgebroken en de kelders, gevuld met water, gaapten je tegemoet. Daar speelden wij als kinderen tussen. ’s Ochtends liep ik langs het zandpad, genaamd, achterweggetje, naar de Christelijke Nationale Juliana school te Deventer, terwijl teckels mij keffend en bijtend achterna zaten. Het is eigenlijk een wonder, dat ik nu zo’n angstvrije en uitgebalanceerde volwassen boomer ben geworden.
De foto’s van het hotel zagen er mooi uit. Een prachtig oud slot, gebouwd door Albertus Jacobus Duymaer van Twist, oud-gouverneur-generaal van Nederlands-Indië, in heldere gelige kleuren. De foto’s van de kamers laten strakke moderne vormen zien. Wat kan er mis gaan? Ik betaalde 713,70 Euro voor een verblijf in een appartement van zaterdag tot maandagochtend. De geachte lezer zal mij nu achteraf voor gek verklaren, en terecht. Vorig jaar in Andijk betaalden we ruim 800 Euro voor een huisje en dat was allemaal prima geregeld. Dus ik heb niet bij deze prijs stilgestaan.
Op de dag voor vertrek las ik nog eens goed na, of we beddengoed mee moesten nemen en wat er in het appartement aanwezig was. Heel ‘sneaky’ stond er tussen de beschrijving van de aanwezige föhn en het beddengoed, dat de bovenste verdiepingen per trap bereikbaar zouden zijn. Ik belde het hotel en kreeg te horen, dat het appartement op zolder lag. Alleen bereikbaar per trap. Mijn moeder is 91 jaar pud en moest dus drie trappen op. Omboeken was niet mogelijk en een andere kamer niet beschikbaar.
Op de dag van aankomst struikelde mijn oude moeder al meteen over een opgekruld tapijt in de ingang. Het antwoord van de verantwoordelijke medewerker was al meteen een goede illustratie van de service-bereidheid van het personeel van Hotel Gaia. “U zag het toch?” voegde de baliemedewerker mijn moeder in plat Sallands toe. Toen moesten we nog naar boven. Na de drie trappen toch maar naar boven gezeuld te zijn, waarbij mijn moeder haar beste beentje voor zette, zeeg de moed der wanhoop al snel naar een dieptepunt. Een donker hol, onder het dak. De balken niet geverfd. Gehaakte sprei in de kleuren oranje en bruin, uit de jaren vijftig, op het bed.
Mijn moeder begon al meteen over de oorlog. “Anne Frank had het in het Achterhuis ook niet makkelijk.” Ik probeerde deze volkomen misplaatste vergelijking al meteen de kop in te drukken, maar dat mocht niet baten. De toon was reeds gezet. “Vluchtelingen moeten tegenwoordig ook nemen wat ze aangeboden wordt” vervolgde mijn moeder haar relaas. Ik wilde uitleggen, dat de vluchtelingen in Ter Apel een mooie zomerwoning aangeboden krijgen, waar een nieuwe Miele wasmachine voor de nodige reinheid zorgt. Bovendien hoeven ze daar niet voor te betalen. Het precieze bedrag dat ik voor dit hok in Diepenveen had betaald, wilde ik niet kwijt. Ze zou mij zonder schroom uitlachen, dat wist ik nu al.
We inspecteerden de keuken van het appartement en kwamen tot de conclusie dat we daar niet in konden koken. Geen oven, geen magnetron en een incomplete set aan kookgerei. Er stonden wel een paar bordjes, die de eigenaren van de rommelmarkt geplukt hadden, maar geen soepkommen of ontbijtborden. De keuken was al net zo slecht als de rest van het appartement. Bij het inchecken hadden we een tafel beneden in het vegetarische restaurant gereserveerd. Omdat we toch niet konden koken in dit hol en omdat we snel weg wilden zijn, gingen we toch maar naar beneden om te zien of de vegetarische maaltijd dan tenminste goed was.
Hotel Gaia heeft een prachtig terras met een mooi uitzicht. Aangezien de meeste mensen toch nog een voldoende voor deze kenmerken geven, krijgt dit hotel wel de algemene beoordeling ”voldoende” mee. We kregen een mooie tafel toegewezen en wilden al beginnen met de welverdiende ontspanning, waarvoor deze reis uiteindelijk bedoeld was. De twee dames naast ons lieten echter op luide toon weten, niet tevreden te zijn, over de verstrekte broodplank met sausjes. De sausjes smaakten namelijk nergens naar. De iets oudere ober, die naar later onderzoek bleek de eigenaar te zijn, maakte zich er met een heel flauwe opmerking vanaf: “Ik heb de sausjes zelf niet geproefd”. Aangezien ik mij voorgenomen had, te gaan ‘lachen met hippies op het terras’ wendde ik mij van mijn vrouwelijk gezelschap, zijnde mijn eigen vrouw en mijn oude moeder, af en bemoeide mij met de dames naast mij. “Als iemand in dit etablissement een opleiding hotelschool had gehad, dan zouden ze gewoon nieuwe sausjes brengen”, mengde ik mij in de discussie.

Eén van de dames liet weten al vierendertig jaar in Denemarken te wonen en daar nog nooit zo’n slechte service te hebben ondervonden. De andere dame vertelde dat ze in Utrecht woonde, maar binnenkort naar Deventer zou gaan verhuizen. “Wat zou een reden kunnen zijn vanuit Utrecht naar Deventer te verhuizen”, vroeg ik haar. Het antwoord kwam kort en duidelijk: “De rust, want hier gebeurt nooit iets.” Ze was vorig jaar oktober ook al in dit hotel geweest en had toen in een ijskoude kamer zonder verwarming geslapen.
De Deense dame had intussen een ovenschotel met moussaka voor haar neus staan, maar was daar niet tevreden over. Ze wees naar de moussaka die bij mij was opgediend en vroeg aan de ober: “ Waarom is zijn moussaka mooi en fris en waarom is mijn moussaka zwart en bruin. Dat kan toch niet goed zijn?” De ober had er geen gepast antwoord op en liep weg. Ik begon mijn eigen moussaka op te eten.
“Moussaka is een traditioneel gerecht gemaakt op basis van aubergine, afkomstig van de Griekse kok Tselementes, die alle gerechten uit de tijd van het voormalige Ottomaanse Rijk wilde bannen. Hij schreef in het begin van de twintigste eeuw een kookboek met onder meer het recept van moussaka.” De kok van Hotel Gaia had kennelijk besloten niet alleen de ingrediënten uit het Ottomaanse rijk te weren, maar ook de Griekse aubergine te vervangen door aardappelen en courgettes. Aangezien deze kok bovendien niet kon koken had hij de groente er rauw ingestopt en met een rode saus overgoten. Ik zat dus gewoon rauwe aardappel te eten. De Deense vrouw was intussen in mij geïnteresseerd geworden en vroeg hoe de moussaka bij mij smaakte. “Ontzettend slecht”, deelde ik haar mede.

Op de wand van de schamele keuken van het appartement prijkte een visitekaartje, waarop duidelijk werd gemaakt, dat alleen in geval van heel grote nood, naar de eigenaren gebeld mocht worden. Er staan twee mobiele telefoonnummers op. Aangezien het internet van het hotel het slechts bij tijd en wijle deed, hetgeen mij al helemaal niet meer verbaasde, kon ik niet opzoeken of er op het internet nog meer over deze mensen te vinden was. Later die week, vond ik het hele tragische verhaal van de eigenaren. De vrouw was ooit student kunst aan de hogeschool Enschede, hetgeen de aanwezigheid van enorme schilderijen her en der in het gebouw verklaarde. Geen hotelschool gedaan, waarom zou je ook.
Samen met de mannelijke eigenaar had deze mislukte kunstenares ook nog een kasteel in Olst gekocht, dat alleen voor recepties en partijen ter beschikking stond. De ‘reviews’ van dat kasteel waren al net zo slecht als van Hotel Gaia. Blijkbaar was er nog geen instantie ter wereld op het idee gekomen om aan deze ellende en oplichterij een einde te breien. Op de muur van het hotel stonden zelfs vier sterren van HotelStars.eu. Voordat deze Bonnie en Clyde aan het kastelenavontuur begonnen, hadden ze eerst een restaurant in Deventer gehad, maar dat project mislukte. Daarna waren ze een ‘Australisch restaurant’ in Raalte begonnen, waarvan de beoordelingen eerst lovend waren, totdat ook deze droom in rook opging en ze de uitspanning verkochten. De droom is er steeds geweest, maar door de schuld van anderen, bijvoorbeeld klagende gasten, kon die droom geen werkelijkheid worden. Dat is kort samengevat de levensbeschrijving van dit echtpaar.

De boog kan niet altijd gespannen staan, moeten de eigenaren en het personeel van Hotel Gaia gedacht hebben. Altijd maar in de weer met het verzorgen van gasten en alle wensen van deze notoir ontevredenen te vervullen. Laten we een dag in de week vrij nemen en ons die dag in de week eens bezighouden met de écht belangrijke dingen in het leven, kunst bijvoorbeeld. Zo kon het komen, dat vanaf tien uur zondags ’s avonds, alle medewerkers en personeel verdwenen waren. Midden in de zomer! Uit voorzorg hadden ze nog wel de deur naar de benedenverdieping op slot gedaan. Ze waren zeker bang dat we de meubels naar de kringloopwinkel terug zouden brengen. De enige uitgang bestond uit een smalle trap aan de achterzijde, waar vroeger het personeel van de oud-gouverneur van Ons Indië langs geslopen was. Mijn moeder moest dus op maandagochtend weer drie trappen af, maar moest zich daarbij wel stevig vasthouden en niet struikelen.
Het ontbijt van de maandag stond klaar in de koelkast. Er waren nog drie groepjes gasten over. Voor elke groep een papieren zak met hompen brood uit de Biologisch Dynamische winkel van het dorp Diepenveen. “Vroeger hadden we niks”, zei mijn moeder, toen ze de dikke plakken door haar keel moest wurmen. “Nee, moeder, vroeger hadden jullie niks, de Duitsers hadden alles opgegeten”, probeerde ik de moed erin te houden. “Op houten banden reden jullie naar het verzet en jullie hadden niks.”

Wednesday, May 26, 2021

'De redelijkheid is volledig weg'

'De redelijkheid is volledig weg';
Palestina-acties steeds religieuzer van toon

De Telegraaf  18 mei 2021 dinsdag

door Silvan Schoonhoven

Eindhoven - Jonge Turken, vrouwen en 'woke' domineren de anti-Israëlprotesten, die ook steeds religieuzer van toon worden. Kees Broer, die de Palestina-beweging al langer volgt: ,,De redelijkheid is volledig weg bij de discussie."

De Nederlandse pro-Palestinabeweging was in winterslaap, dacht Kees Broer. Hij schreef een boek over het vijftig jarig bestaan van het Nederlands Palestina Komitee, dat inmiddels uit grijze zeventigers bestaat. Ook de 'Boycot, Desinvesteringen en Sancties'-beweging (BDS) leek op z'n retour. ,,Maar binnen een paar weken is alles totaal veranderd."

Protesten

De afgelopen dagen waren er anti-Israëldemonstraties in Den Haag, Amsterdam en Nijmegen. De protesten verliepen meestal rustig en zonder expliciet antisemitische leuzen. In Utrecht greep de ME in.

Broer ging zelf kijken in Eindhoven. Het valt hem op dat de protesten voor de Palestijnen in Nederland inmiddels worden overheerst door pro-Hamas geluiden. Constante factor op Nederlandse demonstraties is de aanwezigheid van de Libanese sympathisant van die beweging, Amin Abou Rashed en inmiddels ook van zijn dochters. De meer seculiere Fatah-beweging drukt nauwelijks nog haar stempel op het debat.

Op de demonstraties verpakken veel demonstranten het lot van de Palestijnen in religieuze taal. In Amsterdam wapperden witte vlaggen met de islamitische geloofsbelijdenis. ,,Wat je ziet is dat het thema vanuit de moskeeën wordt gestimuleerd", zegt Broer. In Eindhoven zag ik veel Turken met Turkse vlaggen en dat is ook een verschil met 2014."

Het thema Palestina houdt salafistische aanjagers dan ook volop bezig. Het Haagse islamitische raadslid Arnoud van Doorn pleitte voor een terugkeer van Saddam Hoessein om de Joden aan te pakken. Hizb-ut-Tahrir Nederland, dat streeft naar een islamitische staat, schrijft dat alleen de terugkeer van zo'n shariastaat 'een gepaste militaire respons kan geven op deze decennialange agressie'.

Geestelijk leraar Abdul-Jabbar van de Ven, die zich eerder uitsprak voor jihad en die veel orthodoxe volgers heeft op sociale media, roept om op 'Uitgesproken zionisten aan de schandpaal te nagelen.' ,,Jaag op hen op het internet, overspoel hen met boze reacties (zonder de wet te overtreden), bel hen plat, 'troll' hen helemaal gek. Mail hun werkgevers. Toon schokkende foto's van gedode Palestijnse kinderen en gebruik vaak termen als 'kindermoordenaars'."

Tegenwicht

Tegelijk is het protest omarmd door de woke- en de Black Lives Matter-beweging, populair bij linkse millennials. Die bieden nauwelijks tegenwicht tegen de islamisten, ziet Broer. ,,Die zien dat als 'authentiek' en denken: wat geeft mij het recht een Palestijn tegen te spreken?" Dat is typerend voor de woke-beweging, die stelt dat een onderdrukte partij niet mag worden bekritiseerd door gepriviligeerde blanke mensen. ,,Het Palestina-protest is ook wereldwijd echt een woke-beweging geworden", zegt Broer. ,,In de VS ook, daar verontschuldigen ze zich eerst tegenover de Indianen dat ze op hun grond staan."

Het 'intersectionele' denken levert merkwaardige tegenstellingen op. Zo wapperden op Nederlandse demonstraties de regenboogvlaggen van 'Queers for Palestine', die geen tegenspraak zien tussen homorechten en fanatieke moslimorganisaties.

'Vanuit moskee gestimuleerd'


Sunday, May 23, 2021

Marxisme, Islamisme en Wokeness

"Hoe kan Palestina bevrijd worden?" zo luidde de titel van het webinar, dat ik afgelopen donderdag volgde. De Internationale Socialisten werkte voor deze gelegenheid samen met de BDS Nederland om deze interessante vraag te beantwoorden. 

Normaal gesproken, meld ik mij altijd onder mijn eigen naam bij de diverse webinars van de pro-Palestina beweging aan. Ik doe nog steeds onderzoek naar de motieven en strategieën van deze actiegroepen. Het komt wel voor, dat ik niet wordt toegelaten. Het gebeurt ook wel, zoals afgelopen donderdag, dat ik er opeens midden in de uitzending wordt uitgegooid.          

Dorien Ball, ook wel Dorien Ballout genoemd, maar op de website van The Rights Forum met de naam Theodora Siemons voorzien, benoemde al in de eerste zinnen die zij, zittende voor het stapelbed van haar kroost, uitsprak, dat wij niet mogen bepalen hoe de Palestijnen hun strijd voeren. De actievoerders krijgen dus instructies vanuit de Westelijke Jordaanoever, of waar het BDS hoofdkantoor ook maar mag staan, en het is niet de bedoeling de strategie van de Palestijnen te bekritiseren. De "edele wilde" Palestijnen weten zelf wat het beste voor hen is. Dat verklaart ook, waarom er op de Nederlandse sociale media geen woordje van kritiek te vinden is, over het afschieten door Hamas, van raketten op de burgerbevolking van Jeruzalem en andere Israëlische steden en dorpen. 

De vraag over "Hoe kan Palestina bevrijd worden?" is reeds overbodig geworden als er een militair overwicht van Israël is en de terreurorganisatie Hamas willens en wetens de confrontatie op deze manier aangaat. Toch vertelde Dorien Ballout in redelijk nuchtere bewoordingen, hoe de boycotbeweging de staat Israël nog verder onder druk kan zetten. De nieuwste strategie is, om met een burgerinitiatief te bewerkstelligen, dat producten van de Westelijke Jordaanoever  niet meer in Nederland verkocht mogen worden. Dorien gaf echter meteen toe, dat deze maatregel niet alleen in Nederland besloten kan worden. Dit soort sancties zijn al lang zaak van de Europese Commissie en de kans dat die plannen er ooit door komen is miniem.

Er is nog een nieuwe loot aan de stam van het pro-Palestinisme gegroeid. Trees Kosterman, woordvoerder van de Stichting Vrienden van Nazareth, woont al tientallen jaren met haar man Ali Zbeidat in Sakhnin, in het noorden van Israël. We kennen Trees al van de website van Anja Meulenbelt. Deze Trees en Ali hebben een dochter, Dina, en die is intussen getrouwd met Ahmed Zbidat uit Gaza. Goede raad is duur. Waar zouden ze gaan wonen? Je raadt het waarschijnlijk al. Dina ging culturele antropologie studeren en is in Nederland gaan wonen.  Dina hield ook een praatje tijdens het webinar. 

Dina Zbidat interpreteerde de vraagstelling van de avond al meteen anders, namelijk:"Hoe kunnen Palestijnen zich bevrijden en in waardigheid leven". Dat klonk al meteen iets vriendelijker. De strategieën die voor die bevrijding nodig zijn, lieten nog even op zich wachten, want Dina ging eerst uitgebreid vertellen waarom Israël een "apartheidsstaat" is, waarin de inheemse bevolking gediscrimineerd wordt. Dat ging een aantal minuten zo door. Alle verschrikkelijke dingen , die we ook kennen als we af en toe de website van het Palestina Komitee lezen, passeerden de revue. Ik begon mij al af te vragen, hoe ze dacht dat de Palestijnen zich kunnen bevrijden. 

Voor een cultureel antropologe is het geheel vanzelfsprekend een bevolking als "inheems" te bestempelen. Aboriginals, indianen en maori zijn inheemse oorspronkelijke bevolkingsgroepen. In de context van het Midden-Oosten is dit begrip geheel niet wetenschappelijk bruikbaar, omdat je met de vraag zit: "Hoe ver wil je terug in de tijd?" Joden zijn ook een inheems volk van deze regio. 
Het gevaar is, dat je op die manier de staat Israël als een koloniaal project neerzet. Dat is ook precies wat de Internationale Socialisten en de Hamasknuffelaars van de BDS Nederland doen. 

Ik luisterde nog een tijdje door en vroeg mij af: "En wat denk je er tegen te kunnen gaan doen?" Dina kwam uiteindelijk met een uitspraak, dat Israël zich uiteindelijk zal moeten realiseren, dat het niet als etno-religieuze staat zal kunnen blijven voortbestaan. De macht zal volgens Dina uiteindelijk met de Arabieren gedeeld moeten worden. Aan de ene kant was ik blij dat Dina de gewapende strijd niet als enig beschikbare middel benoemde, maar aan de andere kant schrok ik van de naiviteit die uit haar woorden sprak. 

Sommige van de deelnemers van het webinar hadden achter hun naam (she/her)  dan wel (he/him) geschreven, in solidariteit met hun transgender en non-binaire broeders en zusters. Ik wist dat ik op een millenial / woke bijeenkomst was beland. Ik kende de International Socialisten echter als een keiharde marxistische sekte, die jaarlijks het marxisme festival organiseert. Wat was er met die mentaliteit gebeurd? Gelukkig werd ik op mijn wenken bediend. Max van Lingen, in het dagelijks leven leraar geschiedenis op een speciale school voor voortgezet onderwijs, is al langer dan tien jaar bij de Internationale Socialisten betrokken en gaf het conflict in het Midden-Oosten de broodnodige marxistische duiding.


Het grote probleem bij de marxisten is natuurlijk, dat ze welk maatschappelijk probleem dan ook, in een loepzuivere klassenanalyse willen gieten. Een opstand zoals we de afgelopen weken hebben gezien, waarbij Arabieren de auto's van hun Joodse buren aansteken, als ze niet op het idee zijn gekomen die buren met messen aan te vallen, zou de oude Marx als een eruptie van het Lumpenproletariaat hebben aangeduid en zeker niet als een uiting van klassenstrijd. Die analyse liet Max van Lingen geheel buiten beschouwing en begon eerst een heel verhaal over dat Israël als staat helemaal niet had mogen bestaan. Het zionisme was volgens hem een koloniaal project, dat eerst door Groot-Brittannië en later door de Verenigde Staten werd gesteund.

Ik begon mij opnieuw in mijzelf af te vragen: "En wat denk je er tegen te kunnen doen?" Vindt Max van Lingen het misschien een goed idee om raketten op de burgerbevolking af te gaan schieten?  Zou dat helpen, denkt hij? Max heeft niet voor niets in elke situatie van zijn dagelijjks leven een zogenaamde Trotski-pet op en vertelde zijn verhaal, zittende voor een afbeelding van een bloedige revolutie. Hij kwam dan ook met een verrassende oplossing van het probleem, namelijk de Egyptische arbeidersklasse. In 2011 was de Egyptische arbeidersklasse al eens in opstand gekomen en Max dacht dat dat nog wel een keertje zou kunnen gebeuren. Of deze analyse werkelijk goed doordacht was, dat waag ik sterk te betwijfelen. Volgens mij werd de opstand van 2011 in Egypte door de moslimbroederschap georganiseerd en als het nog even door was gegaan, dan hadden ze alle marxisten opgehangen. We weten uit de Iraanse geschiedenis hoe dat eruit ziet.



Kort samengevat, bestaat de "wokeness" er uit, dat "de Palestijn" altijd de baas is en zelf over zijn lot beslist. Een intelligente man als Max van Lingen of een pientere huisvrouw als Dorien Ball mogen dus niet hun eigen strategie bepalen. De solidariteit met de transgenders en andere sexuele minderheden, die uit de bijeenkomst bleek, is totaal ongepast als we de Palestijnen erbij gaan betrekken. In de Arabische samenleving komt weliswaar veel homosexualiteit voor, maar allemaal geheim en wee je gebeente als het bekend wordt. Door de krtiekloze houding van de activisten tegenover Hamas, kunnen de moslimbroeders en salafisten ongestoord hun gang gaan. De geachte cultureel antropologe ontkent de band die Joden met dit land hebben, waardoor haar verhaal onrealistisch overkomt en mank gaat.