Ik dacht net even niet aan de “activist, publicist, Strategic Advisor and Legal Consultant” Frank van der Linde, maar nu werd hij op LinkedIn boven op mijn neus gedrukt. Hij bekritiseerde daar het proefschrift over links-radicaal geweld en de reacties van de overheid, van Berrie Hanselman en dacht dat het over hem ging. Het wantrouwen en de paranoia neemt nu ziekelijke vormen aan.

We kennen Frank van der Linde nog uit 2014, toen hij samen met radicale actievoerders van Youth for Palestine een aanval op de Israëlische actrice Lia König uitvoerde en daarvoor niet werd aangehouden en ook niet werd veroordeeld. Later probeerde hij de samenwerking Tel Aviv-Amsterdam te dwarsbomen.

Na die tijd hebben we heel lang niks meer van hem gehoord, omdat hij de hele tijd bezig is de, door de voorzienigheid boven ons gestelden, aan te klagen en processen te voeren. Daardoor is er van de voormalige FairFood directeur en intelligente intellectueel niet veel meer overgebleven. Hij zwerft dakloos door de Randstad en geeft interviews aan kranten over hoe slecht hij door de inmiddels overleden Amsterdamse burgemeester van der Laan destijds is behandeld.

Op LinkedIn plaatste hij een tekst over de AIVD en meende dat hij door deze dienst dwars wordt gezeten. Ik wees hem erop dat hij destijds op Facebook had beweerd een wapen in zijn bezit te hebben en dat hij vervolgens weigerde het wapen aan de wijkagent van de Pijp te laten zien. De Gemeente Amsterdam heeft hem daarop in een de-radicaliseringsprogramma gestopt en Frank was een hele tijd van de aardbodem verdwenen.

In de tussentijd heeft Frank niet stilgezeten. Hij heeft een fonds opgericht, waarmee de veroordeelde geweldplegers van de Maccabi-rellen hun boetes kunnen betalen. Bovendien staat hij nummer 28 op de Amsterdamse BIJ1 verkiezingslijst. Dat is een vrij lage plaats als je bedenkt hoeveel opofferingen Frank van der Linde zich voor de Palestijnen-beweging heeft getroost.

Het einde van het liedje is, dat Frank van der Linde mij weer eens van zijn LinkedIn account heeft verbannen en al mijn reacties heeft gewist. Het komt nooit meer goed

Voor de hoor en wederhoor, ik ben nu tenslotte een serieuze journalist, is het wel van belang nog even te horen wat Frank van der Linde zelf over deze actie te zeggen heeft. Het de-radicaliseringsprogramma was dus in Amsterdam en niet in Berlijn, zoals ik geschreven had. Ik ga dat verder niet uitzoeken en opzoeken, want het is een detail. En het wapen was een pepperspray en een wapenstok. Allebei verboden, dus dat had hij niet mogen doen. Vervolgens laat Frank nog even weten dat hij uit zijn huis is gezet. Hij denkt dat dit komt door de overige bewoners, maar die ontkennen dat.