http://cuba.web-log.nl/log/2681790
http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2005/05/23/AR2005052301439.html?sub=AR
who is Raul Castro
http://www.newsmax.com/archives/articles/2001/8/15/224049.shtml
http://www.newsmax.com/archives/articles/2001/8/22/213013.shtml
prisoner
http://www.cubapp.info/
waarom revolutionaire bewegingen een aantrekkingskracht op jonge mensen hebben
door KeesjeMaduraatje
op dit moment lijkt het marxisme weer een opmars te maken onder jeugdige studenten en anti-globalisten. De term socialisme wordt weer vaker genoemd in web-logs en ander forums op het internet. Ik vroeg me af hoe het mogelijk is dat een theorie die al zoveel mislukkingen heeft veroorzaakt nu weer in populariteit toeneemt. Op dit moment krijgen zelfs de oude socialisten als Gregor Gysi, Oskar Lafontaine en Fidel Castro weer goede moed en propageren weer hun verouderde leuzen.
uitgesteld leven
Éen van de belangrijkste redenen is volgens mij het uitgestelde leven dat het socialisme te bieden heeft. Je hoeft nu geen beslissingen en verantwoording te nemen, omdat immers de revolutie binnenkort komt en dan wordt alles vanzelf geregeld. Dit levenspatroon sluit goed aan bij het leven van een student, die ook moet afwachten wat het leven zo brengt en intussen afhankelijk is van een vader of staat die betaalt.
vecht tegen onrecht
Een andere verklaring ligt in het waarnemen van armoede en ongelijkheid door kinderen uit de gegoede middenklasse van westerse landen. Vaak al jong met rugzak op weg in arme landen als India en Mexico. Het schrijnende leed dat voor het eerst opgemerkt wordt, behoeft een eenvoudige doch duidelijk verklaring: uitbuiting. Thuisgekomen sluiten sommigen zich aan bij de anti-globalisten, waar ze zich verder met éénvoudige verklaringen tevreden geven.
haat ideologie
Een negatievere verklaring voor de aantrekkingskracht van totalitaire ideologien op jongen mensen is de haat die door deze theoriën gepreekt wordt. Haat tegen de Bourgeoisie, Imperialisme, Zionisme, Neo-Liberalisme. Door in deze haat te geloven hoeft men niet meer na te denken. In één moeite door kan je je afzetten tegen de vaderfiguur die je afhankelijk maakt en je toch verzorgd.
De economische kracht van het merk "Che"
door Keesjemaduraatje
dat Che Guevara net zo'n belangrijke merknaam geworden is als Elvis en Coca-Cola dat weten we al heel lang. Net als Elvis zijn er genoeg mensen die denken dat Che nog leeft. En de erfgenamen profiteren natuurlijk mee.
De baret van Che Guevara wordt binnenkort geveild en de erfgenamen zijn nog steeds bezig geld te krijgen voor de beroemde foto die na de dood van Che vele T-shirts siert.
De zoon van Che opent morgen een tentoonstelling in Aalborg Denemarken. Zo kunnen we met recht zeggen:
Che leeft voort op de T-shirts en op posters.
P.S.
Als je iets wilt doen voor de 50 dissidenten die de laatste maanden op Cuba zijn gearresteerd, stuur dan een kaartje aan:
Partido Communista de Cuba
Búro Politico
Habana
Cuba
email:
edit63@enet.cu
editora@ns.cc.cu
De 6000 dollar grens van Fukuyama
Gebaseerd op een interview met Francis Fukuyama door Philip Van der Celen.
commentaar door Keesjemaduraatje
de vraag die sinds het Irak debakel steeds terugkomt is, of het mogelijk is in een onderontwikkeld land waar nog nooit democratie geweest is, met dwang een democratie op te leggen. Deze vraag werd voorgelegd aan Francis Fukuyama op de website www.liberales.be
Volgens Fukuyama is er een grens van 6000 dollar per capita BBP waarboven bijna alle landen democratisch zijn. Dit verband werkt twee kanten op. Als een land democratisch is, dat wil zeggen dat er vrijheid heerst en de staat voor wetgeving, orde en rust zorgt, wordt dit land vanzelf welvarender. Er wordt meer geïnvesteerd door buitenlandse en binnenlandse bedrijven.
De andere conclusie geld ook: als een land rijker wordt is het steeds moeilijker om een ondemocratische regering in stand te houden. De middenklasse verlangt steeds meer vrijheden, de bevolking wordt steeds beter opgeleid. Twee landen hebben met dit probleem te maken: China en Iran.
Francis Fukuyama heeft daarover een boek geschreven: "State-Building: Governance and World Order in the 21st Century" dat ik nog niet heb gelezen en dat ik ter zijnertijd ga bespreken. Eén van de onderzoeksvragen die ik daarbij heb is: is staatsvorming altijd noodzakelijk, zeker als er in één staat meerdere volken moeten samenleven die elkaar niet zo graag mogen. Is het element vrijheid van de middenklasse niet veel belangrijker dan het vormen van een staat. Als bijvoorbeeld de Palestijnse middenklassen en de joodse middenklasse het met elkaar eens worden en aan beide kanten van de muur hun vrijheid opeisen, is dan het hele staatsvormingproces niet een bijzaak geworden? Tenslotte werken de autodieven in Israel en de bezette gebieden al lang samen. Vragen die ik ooit hoop te beantwoorden.
Vakbondsrechten op Cuba
door Keesjemaduraatje
Op dit moment vindt er een internationaal vakbondscongres plaats in Chicago. Genoeg reden voor Luk Brusselaers om nog eens zijn solidariteit met het "Cubaanse Volk" tot uitdrukking te brengen. Helaas werd mijn reactie op "LinksNederland" niet geplaatst.
Vandaag kreeg ik mijn reactie terug.
Gelukkig is dit weblog minder totalitair ingesteld, dus hierbij mijn reactie:
Beste Luk,
een vakbondsreis naar Cuba zou zeker zinvol zijn, als je ook de
onafhankelijke vakbond te spreken zou krijgen en enkele gevangen
journalisten zou mogen spreken. Op die manier zou je de democratische
krachten op Cuba een enorme steun kunnen bieden. Tijdens deze reis
heb je dat blijkbaar achterwege gelaten.
De situatie is te vergelijken met het Oostblok in de tachtiger
jaren . De PvdA en de FNV waren nog bezig te praten met de officiële
partijorganisaties, terwijl er al lang een Solidarnosc etc was. Dat
iedereen in Cuba het met de situatie eens is strookt niet met de
feiten. Er zijn veel Cubanen die naar het buitenland zouden willen
gaan. Met andere woorden: je hebt je laten inpakken.
-----------------------------------------------------------------------------
Vrije onafhankelijke vakbonden is een belangrijke voorwaarde voor democratie. Daarom is het belangrijk dat we druk uitoefenen op de Europese Unie om voorwaarden te stellen aan de handel en contacten met Cuba. Op die manier kunnen we bijdragen aan een democratische ontwikkeling op Cuba.
De filosofie van Popper
voor arbeiders verklaard
door Dirk Verhofstadt (ingezonden)
Wie een overzicht maakt van de belangrijkste filosofen van de voorbije eeuw kan niet voorbij Karl Popper. Over zijn werk en ideeën schreef Lothar Schäfer een leesbaar boek in de collectie Kopstukken Filosofie. Poppers controversiële ideeën staan vooral in zijn boeken The Poverty of Historicism en The Open Society and Its Enemies, die verplichte lectuur zouden moeten zijn voor al wie gelooft in de individuele vrijheid en een liberaal mensbeeld. Alhoewel hij die werken schreef tussen 1943 en 1945 hebben ze niets aan kracht ingeboet, integendeel. Hierin beklemtoont Popper de noodzaak om voortdurend in discussie te treden met filosofische tradities en hedendaagse denkbeelden. Willen we noodzakelijke vernieuwingen doorvoeren dan is kritiek niet alleen gewenst maar vooral noodzakelijk. Veranderingen en omwentelingen zijn geen tekenen van ondergang maar voorwaarden voor het scheppen van nieuwe werelden. Eigenlijk verdedigt hij het principe van de permanente crisis, want in de overgang van crisis naar het nieuwe liggen het menselijke kunnen besloten. "De mens heeft nieuwe werelden geschapen - de taal, de muziek, de poëzie, de wetenschap. En de belangrijkste van alle: de wereld van de morele verlangens - naar gelijkheid,
vrijheid en hulp aan de zwakkeren", zo schrijft hij in The Open Society and Its Enemies. Aangezien het liberalisme bij uitstek een vernieuwende beweging is zouden liberalen als eersten het gedachtegoed van Popper in de praktijk moeten toepassen.
Popper is een typisch product van de Verlichting. Hij verzet zich tegen bevoogding en onderdukking, tegen dogmatisme en elke vorm van totalitarisme. 'Sapere aude', heb de moed je eigen verstand te gebruiken, zo citeert hij Kant. De kritiek, het onderzoek, de rationaliteit zijn noodzakelijk voor vooruitgang. Dat betekent niet dat tradities niet belangrijk kunnen zijn, maar daarvoor moeten hun behoeders het lef hebben ze de toets van de kritiek te laten doorstaan. Hiermee komen we tot de kern van het liberalisme als tegenpool voor het conservatisme. Het liberalisme moet daarom vechten tegen alle voorrechten, zeker als ze te maken hebben met afkomst.
Plato
In zijn geschriften gaat Popper fel tekeer tegen de zienswijzen van Plato die rechtvaardigheid gelijkschakelde met 'het belang van de staat', en waarbij de heerser elk middel mag gebruiken om het zogenaamde openbaar belang te verdedigen ook als hij liegt en bedriegt. In die zin is Plato de protagonist van het autoritaire denken, een verdediger van de gesloten, starre maatschappij, een
vijand van de open samenleving. Het is een anti-individualistische gedachte die de mens ondergeschikt maakt aan de staat en de heerser. Het is een keuze voor de elite en tegen de massa. Hiermee komt Popper dicht bij de maatschappijanalyse van Karl Marx. Maar ook tegenover Hegel en Marx stelt Popper zijn kritisch denken. In tegenstelling tot Marx ziet hij de geschiedenis niet als een geschiedenis van de klassenstrijd waarin mensen als individu geen rol zouden spelen. Wie de geschiedenis van de klassenstrijd aanvaardt zegt dat de politiek geen rol van betekenis meer speelt, een gedachte die Popper niet kan en wil aanvaarden.
Daaruit vloeit zijn opmerkelijke sociale stelling: "Wij moeten sociale instituties creëren die de economisch zwakkere beschermen tegen de economisch sterkere en de staat moet waken over de doeltreffendheid van deze instituties (...) Wij moeten eisen dat het ongeremde kapitalisme plaats maakt voor een economisch interventionisme." Het is een uitspraak uit The Open Society and Its
Enemies die vooral libertariërs niet graag horen omdat het haaks staat op hun maatschappijbeeld van absolute vrijheid. Maar omgekeerd toont het opnieuw aan dat het liberalisme er niet is om de economisch sterkere een vrijgeleide te geven, maar juist een vrijheid verzekert waarbinnen iedereen zich kan ontwikkelen. Anderzijds kant Popper zich hiermee radikaal tegen de socialisten
en de communisten die streven naar de klassenloze maatschappij. Want diegenen die in naam van het volk de macht zullen overnemen zullen een nieuwe bureaucratische elite vormen die hun machtsposities willen beschermen. Animal Farm van George Orwell verscheen in datzelfde jaar 1945 en handelt volledig over deze problematiek. Waarbij de varkens het voor het zeggen kregen en de andere dieren zich uitsloofden voor het 'algemeen belang'. Een overwinning van de
proletarische revolutie betekent immers niet dat klassenverschillen verdwijnen en dat uitbuiting verdwijnt.
"We moeten inzien dat de controle over fysiek geweld en uitbuiting het belangrijkste probleem is en blijft", schrijft Popper. Daarbij kant hij zich tegen elk gebruik van geweld, behalve voor de verwezenlijking of handhaving van de democratie. Want de redding van de democratie verzekert juist geweldloze veranderingen en verbeteringen in de toekomst. Hiervoor gebruikt hij ook een
morele grond en zet zich af tegen elke vorm van irrationalisme. Vrij vertaald dus tegen denkbeelden die stoelen op religies, gewoontes, tradities, volk, ras, bloed en bodem. "De enig juiste morele instelling is de instelling die erkent dat we onze medemensen en onszelf met respect moeten behandelen." Door zijn geloof in de openlijke en voortdurende kritiek wil hij vooroordelen en
irrationele gronden uit de weg ruimen. Daarom staat hij ook zo kritisch tegenover het begrip 'gehoorzaamheid' dat traditionalisten en gemeenschaps-denkers zo belangrijk vinden, want gehoorzaamheid kan een aanval betekenen op de kritische geest en aldus op de vrijheid van meningsuiting. Permanente kritiek betekent ook dat de kennis en het maatschappijbeeld nooit
definitief zullen zijn, net zoals het liberalisme en de democratie. In zijn autobiografie verwoordt Popper deze permanente kritiek als volgt: "Een verklaring is altijd onvolledig, want we kunnen altijd nog een waarom-vraag stellen. De nieuwe waarom-vraag kan weer tot een nieuwe theorie leiden die de oude niet alleen verklaart, maar ook corrigeert." Op die manier verwerpt hij de klassieke filosofie die het idee van rationaliteit verbindt met definitieve, bewijsbare kennis. Rationaliteit houdt voor hem verband met de groei van hypothetische kennis. Daarom staat Popper steeds wantrouwig tegenover mensen die stellen dat ze 'heilig en definitief overtuigd zijn' van iets. In die zin zat Francis Fukuyama er in zijn boek The End of History dan ook compleet naast toen hij het liberalisme beschouwde als de enige en finale overwinnaar op het ideologische front.
Poppers ideeën werden opgepikt door sociaal-democraten als kanselier Helmut Schmidt die zich hiermee wou afzetten tegen de extreem-linkse stromingen binnen en buiten zijn partij. Maar ook conservatieve partijen als de CDU en de FDP poogden zijn gedachtegoed te recupereren. Wie zijn boeken leest kan echter maar tot één harde conclusie komen. Dat Karl Popper zich vooral afzette tegen zowel de maakbaarheid van de samenleving enerzijds als de traditie anderzijds. Hiermee
spoort Popper moeiteloos in het rijtje van grote liberale denkers. Popper leefde tot 1994 en zag zijn denkbeelden met de val van de Berlijnse Muur bewaarheid worden. Tot zijn dood bleef hij elke onderzoeker aansporen om te blijven bekritiseren, ook en vooral zijn (Poppers) ideeën. Een boeiende gedachte die menige intellectueel en politicus op zichzelf zou moeten toepassen.
Lothar Schäfer, Popper - Kopstukken Filosofie, Lemniscaat, 2002
Karl Popper, The Open Society and its Enemies, Routledge, 2002 (whith an
introduction by Vaclav Havel).
Karl Popper, Autobiografie, ABC-Press, 1978.
Mensenrechten in Venezuela op de tocht
door KeesjeMaduraatje
In heel Zuid-Amerika is de diktatoriale tendens gekeerd en zijn sinds de gewelddadige jaren zeventig en tachtig democratieën ontstaan. Zelfs in Chili bloeit weer een democratie op, na het afzetten van diktator Pinochet. Er zijn slechts twee uitzonderingen: Cuba en Venezuela.
Sinds het aantreden van de president Hugo Chávez Frías in 1999, is de mensenrechtsituatie in sprongen verslechterd. Na en tijdens de mislukte staatsgreep in 2002 werden moorden en andere geweldsmisdrijven gepleegd, waarvan de daders niet vervolgd worden. Het referendum in 2004, waarbij de President zijn macht wilde verstevigen heeft tot nog meer mensenrechtschendingen geleid. Tegenstanders worden stelselmatig bedreigd en aangeklaagd wegens "hulp uit het buitenland". Tot nog toe heeft de situatie slechts één dode gekost en een burgeroorlog is niet uitgebroken.
Twee incidenten wijzen erop dat een geweldadige oplossing in zicht is: de Amerikaanse dominee Robertson uitte een doodswens richting de Venezulaanse President Chavez en de linkse zender Telesur wordt sinds kort door de VS gestoord.
Intussen doet de President Chavez er alles aan om de VS te tarten: goedkope olieleveranties aan Cuba, bezoek aan Lybië, Iran en andere schurkenstaten, vriendjes met Fidel Castro. Tijdens een toespraak op een jongerencongres in augustus 2005 loofde te president de Sovjet-Unie en riep op tot strijd tegen het "imperialisme". De jongeren antwoordden met: "el pueblo armado, jamás será aplastado" (Het gewapende volk zal nooit verpletterd worden.)
Dat beloofd niet veel goeds.
Jetzt gehts los
door KeesjeMaduraatje
Na de terugtrekking van kolonisten uit de Gazastrook, gaan
Egyptische grenstroepen de grens naar Egypte bewaken. De Israeliers trekken zich geheel terug.
Dus de wapensmokkel kan nu weer lekker op gang komen en de Intifada doorgezet worden. Het is me nog steeds niet geheel duidelijk wat deze hele terugtrekking nu gaat opleveren.
Begraven in de buurt van Marx
door KeesjeMaduraatje
drie weken geleden schreef ik al over het graf van Marx op het Highgate Cemetary van London. Het is niet te geloven, maar zelfs hiermee loop ik op een trend vooruit. Deze week staat er een hoofdartikel in "der Spiegel", waarin ongeveer hetzelfde beschreven wordt als in mijn weblog: dat je voor een bezoek aan het graf van Marx betalen moet. Dat er allerlei socialisten en bewonderaars om het graf heen begraven liggen. Dat er allerlei mensen met Marx samen in een graf liggen. Enzovoorts. Wat ik niet wist is, dat wat wij zagen alleen het monument voor Marx is en dat het eigenlijke graf er vlakbij ligt. Dus ik heb op de verkeerde plaats mijn vuist geheven. Het monument is er door de Communistische Partij later neergezet om de verschillende delegaties uit de Sovjet-Unie en China te kunnen ontvangen.
Ik heb intussen geïnformeerd naar de prijs en voorwaarden om naast de grote roerganger begraven te mogen liggen, maar helaas heb ik geen antwoord mogen ontvangen. Mijn communistische buurman René heeft zich al opgegeven voor een plaatsje naast Marx. we hopen dat het nog even zal duren voordat deze plaats ingenomen wordt. De foto's die we bij het graf gemaakt hebben zijn in Duitsland verloren gegaan. In plaats van de foto's hebben we andere foto's van een Koerdische Bruiloft mogen aanvaarden. Dat is niet helemaal wat we wilden. Wel kregen we een rolletje terug waarop de slogan "Make Poverty History" te zien was, samen met het gebouw van de Engelse Vakbond. Ook leuk.
Het Marxisme komt weer helemaal terug, volgens "der Spiegel". Ik ben benieuwd.
De Minnares van Lenin: Inessa Armand
door KeesjeMaduraatje
http://www.greenleft.org.au/back/2002/495/495p21.htm
Armand's work was instrumental in the Bolsheviks' feminist achievements — reforms on marriage, divorce, education, employment and abortion which were far in advance of any capitalist country at that time. She dedicated herself to Bolshevik attempts to socialise housework and child-raising by organising communal dining, laundry and child care to ease women's double burden of paid and domestic labour.
The effects of Armand's 16-hour working day and tuberculosis had exhausted her, however. A solicitous Lenin, shrugging off her support for the "left-wing" Communists who opposed his practical survival measures for the revolution, persuaded Armand to holiday at a spa town in the Caucasus in the south of Russia where she died in 1920, a victim of cholera.
At her funeral, Lenin was emotionally distraught, "unrecognisable, plunged in despair". His immense grief was evidence, to all those Bolsheviks who had gossiped about Lenin and Armand, that they had indeed been lovers. Perhaps Lenin blamed himself for the decision to send her south, and, as it turned out, put her in harm's way. Perhaps Lenin blamed himself for breaking off their relationship seven years earlier. He certainly felt an overwhelming personal loss, as the demands of revolution, and Lenin's marriage, had conspired to deny them a happiness they could not physically share.
De Huishoudster van Marx: Helene Demuth
door KeesjeMaduraatje
In mijn weblog "het graf van Marx" schreef ik nog dat Marx samen met zijn zoon, schoondochter, dochter, vrouw en een onbekende andere dame begraven ligt. Na enige tijd zoeken weet ik nu wie het is, namelijk Helene Demuth, zijn huishoudster. Helene had een onechtelijke zoon, Frederick, van Marx gekregen. Jarenlang werd het kind in een Londonse pleegfamilie opgevoed. Toen de geruchten te sterk werden, heeft Friederich Engels zich als vader van het kind uitgegeven.
Door zich aan zijn verantwoording te onttrekken, lukte het Marx om tijdens de Londoner jaren met twee vrouwen samen te wonen. Opvallend is overigens dat Lenin dit ook deed, maar daarover later meer. Marx die zo tegen de uitbuiting van huishoudpersoneel was, dwong wel Helene zich op te offeren voor de goede zaak en haar leven aan de revolutie te geven. Dit deed ze graag en na de dood van Marx en zijn vrouw was ze nog een tijd de huishoudster van Friedrich Engels. Op wens van mevrouw Marx werd Helene in hetzelfde graf als Marx en zijn vrouw begraven.
Vandaar dat radicale feministen hun vraagtekens zetten bij de het zogenaamde goede karakter van Marx. Hij nam zijn verantwoordelijkheid als vader niet; zocht nooit serieus naar werk; was zijn leven lang afhankelijk van geld van erfenissen en giften. Hij kreeg onder andere geld van zijn vriend Friedrich Engels. Intussen leefde hij wel een groot burgelijk leven, met goed eten en een huishoudster waarbij hij nog een zoon verwekte. Een duidelijk bourgeois leven dus.
naar aanleiding van een paar discussies die uit de hand zijn gelopen, heb ik voor dit forum een paar regels opgesteld:
- geen beledigingen, bedreigingen of doodswensen
- alleen reageren met vermelding van je emailadres of webadres (van je zelf), zodat overleg over plaatsing mogelijk is
- geen aankondigingen van evenementen, uitzendingen of demonstraties
- copy and paste alleen met mate; het is mogelijk links te plaatsen.
- de beheerder reageert niet altijd op commentaren
- het is mijn weblog en als je het ergens niet mee eens bent kan je zelf een weblog beginnen.
Analyse van daders van terroristische organisaties
door KeesjeMaduraatje
Er is een opvallende overéénkomst tussen daders van verschillende terroristische groepen door de jaren heen. Het valt me op dat de daders weinig politiek geschoold en politiek bewust zijn. De uiteindelijke terreurdaad lijkt meer vanuit het gevoel dan uit het verstand te komen. De vroegere vrienden van de terroristen zeggen vaak dat het zo'n aardige jongen of meid was die niet veel over politiek praatte of wist. Vergeleken met zusters of broers zijn de terroristen vaak wel hoger begaafd, maar minder politiek radicaal.
Gudrun Enslin (RAF) was het a-politieke zusje. Haar zuster was echt actief in vrouwenbewegingen. Gudrun ging eerst met haar echtgenoot de nazi-gedichten van haar schoonvader heruitgeven. Pas veel later raakte ze emotioneel betrokken bij de studentenbeweging en de RAF.
Je ziet op de foto hoe lief ze naar Andreas Baader kijkt.
René R. (RARA) werd door de harde kern van de kraakbeweging niet serieus genomen. Hij werd niet ingewijd in de voorgenomen acties. Een gewone aardige jongen. Pas door een hersenspoeling in de commune in de Frederik Hendrikstraat in Amsterdam werd hij bij de gewelddadige acties van de RARA betrokken.
Mohammed B. (Hofstad) Was aanvankelijk meer PvdA georiënteerd en niet bijzonder in de Islam geinteresseerd. Hij fungeerde wel als vraagbaak en hulp voor zijn vrienden. Na de dood van zijn moeder en door isolatie en waarschijnlijk indoctrinatie, werd hij bij de radicale islam betrokken. Met desastreuze gevolgen.
Conclusie: terrorisme komt meer uit emoties en gevoel voort dan uit weloverwogen politieke actie. Het gevoel is meer beïnvloedbaar door middel van beelden en suggesties.
het AIDS verhaal van Farid Esack
Een heel interessante variant van het slachtofferdenken kan je op zondagochtend op de Moslimomroep zien. Farid Esack spreekt er met andere geloofsrichtingen. Het is grandioos te zien hoeveel de christelijke mevrouwen en mijnheren van de verschillende Nederlandse kerkgenootschappen van de Islam weten. Als ze zich ooit over moeten geven, zullen ze geen enkele moeite hebben. Aanvankelijk lijkt het er op alsof Farid Esack ook veel begrip toont voor de Christelijke geloven. Maar ik zat al te denken "dat kan niet". Mijn hele wereldbeeld kwam al weer aan het wankelen. Maar gelukkig kwam het dan toch nog: de Farmaceutische Industrie is volgens Farid Esack de oorzaak voor de AIDS epidemie in Afrika. Een mooi staaltje van omdraaien van oorzaak en gevolg en slachtofferdenken. Alle andere oorzaken als armoede, ontbrekende voorlichting, preutse sexuele moraal, migratie, "minnaarscultuur", etc wordt buiten beschouwing gelaten. En de oecumenische kerken laten zich dat natuurlijk door deze Zuid-Afrikaanse geleerde aanpraten en hebben geen weerwoord.
Drie jaar geleden heb ik nog op de moslimomroep een imam horen zeggen dat islamieten helemaal geen AIDS kunnen krijgen omdat ze besneden zijn. Of dat ook voor vrouwen gold werd er niet bij verteld. Maar nu zijn de feiten waarschijnlijk niet meer te ontkennen.
Aantallen bezoekers op dit log
| Datum.......... | Pageviews..... | Individuele Bezoekers |
| 20-08-2005 | 65 | 12 (tot 12.00 uur) |
| 19-08-2005 | 882 | 24 |
| 18-08-2005 | 196 | 35 |
| 17-08-2005 | 241 | 29 |
| 16-08-2005 | 150 | 29 |
| 15-08-2005 | 130 | 35 |
| 14-08-2005 | 209 | 37 |
| 13-08-2005 | 167 | 27 |
| 12-08-2005 | 117 | 24 |
| 11-08-2005 | 200 | 42 |
| 10-08-2005 | 151 | 30 |
| 09-08-2005 | 96 | 29 |
| 08-08-2005 | 177 | 37 |
| 07-08-2005 | 152 | 33 |
| 06-08-2005 | 197 | 33 |
| 05-08-2005 | 224 | 33 |
| 04-08-2005 | 192 | 27 |
| 03-08-2005 | 141 | 37 |
| 02-08-2005 | 139 | 33 |
| 01-08-2005 | 163 | 36 |
| Totaal | 3989 | 622 * |
Als je Keesjemaduraatje op Google intikt, krijg je al 3500 resultaten. Ik weet niet waar het vandaan komt, maar het is een begin.
De verschrikkelijke daden van slachtoffers
door KeesjeMaduraatje
Ik wil niet zeggen dat slachtoffers altijd gevaarlijk zijn, wat dan draai je de wereld om. De meeste slachtoffers van WOII en ander buitensporig geweld die ik ken schrikken s'nachts wakker en hebben angstdromen. Die komen er nooit meer over heen. En de oorlogsmisdadigers die ik ken , of uit de pers heb leren kennen, slapen rustig en zijn vriendelijke huisvaders geworden die zogenaamd hun wrede daden zijn "vergeten". Dus wat dat betreft is het qua nachtrust beter dader te zijn. Maar goed.
Er is dus de categorie van daders die hun daden motiveren met wat hun is aangedaan. even een opsomming uit mijn hoofd:
Hitler die in 1939 over de oorlog tegen Polen zei: "Deutschland hat endlich zuruckgeschossen"
Milosovic die vlak voor de massamoord op moslims en andere ex-Joegoslaven zei: "ze mogen jullie niet slaan".
Sadam die in 1990 beweerde dat Koeweit de olievooraden ging beheersen en daarna het land binnenviel.
Fidel Castro die al 47 jaar beweert dat de armoede op Cuba wordt veroorzaakt door de VS-blokkade.
De Hamas en Jihad die de vijand Israel hard nodig hebben om hun onmenselijke zelfmoord commando's te rechtvaardigen
De Sovjet-Unie, die zelf westerse CIA complotten ging bedenken om dissidenten te kunnen oppakken.
Ga zo maar door.
Jullie mogen in de commentaren allerlei dingen beweren dat enkele van de hierboven genoemde feiten pertinent onwaar zijn. Schrijf het gerust op. Noem even je emailadres of een eigen website, zodat we kunnen inschatten uit welke hoek het komt. Je mag erbij schrijven dat Fidel Castro een te gekke vent is. Ik bewaar het en zal het in het "Archeologisch Museum van Links Gedachtegoed" opslaan.
Waar het mij om gaat is, dat als je grote massa-moorden wilt plegen, het aan te bevelen is, je eerst als slachtoffer te gedragen. Dat wekt begrip, dat wekt vertrouwen. De psychologen van het Pieter-Baancentrum hebben dan alvast een "case". Iedereen heeft er begrip voor dat alle opgekropte woede er een keer uit moet.
De achterliggende psychologische theorie voor deze "haat die eruit moet" rage is van Franz Fanon en hij is voor het eerst toegepast bij de Algerijnse Vrijheidsstrijd. Ik bedoel natuurlijk psychologisch gemotiveerd toegepast. Aldolf Hitler, de oer-psychopaat, heeft geen psychologie nodig gehad om te begrijpen dat hij eerst een ander de schuld moest geven.
Een verkeerd signaal van Minister Bot
door KeesjeMaduraatje
Minister Bot heeft in een toespraak uitsgesproken voortaan 17 augustus 1945, de dag van het uitroepen van de Republiek Indonesia, als onafhankelijkheidsdatum te erkennen. Volgens mij geeft hij daarmee een verkeerd signaal af. Door deze datum te erkennen zegt hij in feite dat de Nederlandse veteranen voor niets hebben gevochten. Dat geeft ook een verkeerd signaal af aan huidige en toekomstige soldaten en veteranen. In feite kan een bevel van nu later teruggetrokken worden en militaire acties tot oorlogsmisdaden gemaakt worden.
De onafhankelijkheidsdatum kan alleen door beide staten in overleg afgesproken worden. Die datum is 27 december 1949.
Deze actie van Minister Bot is een klap in het gezicht van alle Europeanen en aan "Europeanen gelijkgestelden", die door opstandige troepen en bendes zijn vermoord direct na het uitroepen van de onafhankelijkheid.
misschien komt het omdat ik nu echt verkouden geworden ben, maar eigenlijk is de wereld in te delen in maar twee types van mensen en dat zijn psychopaten en neuroten.
Psychopaten gaan anderen op hun zenuwen werken en neuroten gaan zichzelf op de zenuwen werken.
Dit principe is te gebruiken in alle gangbaren therapieën en managementcursussen. In het management is het heel duidelijk dat een goede manager een psychopaat is en moet anderen zodanig op hun zenuuwen werken dat ze harder gaan werken.
In de politiek is het iets moeilijker toe te passen maar het komt er op neer dat alle politieke theoriën er in wezen op neer komen dat je ofwel jezelf (jou klasse, religieuse groep etc.) ziet als slachtoffer (neuroot), ofwel als initiatiefnemer of dader (psychopaat). Even een doorloop van politieke stromingen:
De marxisten zien de arbeidersklasse als slachtoffer (neuroten). Maar na een lange Verelendung zullen ze toch aan de macht komen. Wat helaas nooit gebeurd is.
Het joodse volk is aanvankelijk gezien als slachtoffer, maar toch door uitverkoren zijn etc, en het stichten van een eigen staat, min of meer tot dader geworden. En volgens mij is dat altijd beter.
De liberalen hebben zichzelf nooit als slachtoffer gezien, maar zijn initiatiefnemer.
De anti-revolutionairen (Gereformeerden) bestaan weliswaar uit kleine Luijden (arme mensen) maar zien zich zelf als uitverkoren en hebben een goede plaats in de samenleving weten te veroveren.
Ik kan nog wel een tijdje door gaan, maar volgens mij moet ik hier in de nabije toekomst op door gaan.
De topontmoeting tussen de Rooie Ravotter en KeesjeMaduraatje is weer voorbij. Voldaan keerden we huiswaards na 2 en een half uur op elkaar in debatteren. Het Palestijnse vraagstuk werd in goed overleg opgelost. Helaas kunnen we er nog niets over zeggen, omdat het eerst nog met de betrokken partijen besproken moet worden. Het zal waarschijnlijk de geschiedenis ingaan als het Tilburg accoord. Eén tipje van de sluier kan ik wel oplichten: het is de schuld van het kapitaal.
Over andere zaken waren we het oneens en daarom gaan we op de respectievelijke weblogs door discussieren. Ik heb beloofd iets genuanceerder te zijn en niet te veronderstellen dat de RooieRavotr een aanhanger van Noord-Korea, Cuba en nog een land is. Want dat ligt iets anders.
Ik heb weer veel geleerd. Bijvoorbeeld dat de Internationale Socialisten geen lid zijn van de Vierde Internationale, maar wel Trotskisten. (voor de Animal Farm kenners: aanhangers van Snowdon).
Dat de anders-globalisten niet allemaal tegen de staat Israel zijn, maar dat er ook heel veel gematigden bij zijn. Hiervan acte op dit log. En dat er meer overeenkomsten dan verschillen zijn tussen de RooieRavotr en KeesjeMaduraatje, op het gebied van afkomst, studie en verleden, maar alleen is de RooieRavotr nu een aanhanger van de Internationale Socialisten en KeesjeMaduraatje is een aanhanger van de neo-liberalen. Whatever that may be. Maar daar kwamen we dus niet uit.
Waar gaat het over?
veel lezers hebben het nog niet gemerkt, maar veel van de logs die ik hier schrijf gaan over mezelf.
Ik ben namelijk van mening, dat alles wat om ons heen gebeurd en wat schijnbaar door anderen ons wordt aangedaan of misdaden die door anderen gepleegd worden, op de één of andere manier een afspiegeling zijn van processen en gedachtes die ook in onze eigen "ik" plaats hebben. Dit is geen gedachte die ik zelf heb bedacht, maar komt van Albert Mol.(ik kan er ook niets aan doen). Albert ging zelfs zo ver te stellen dat ook gruwelijke personen als Hitler, Stalin etc. geen monsters zijn die ver weg staan. Ook daarvan dragen wij afspiegelingen in onszelf.
Che Guevara
Als het er dus op lijkt dat ik Che-vereerders belachelijk maak, dan is dat maar zeer ten dele het geval. Ik praat meer tegen mezelf. Ik was ooit Che-vereerder. Maar ik was 14 en schreef een werkstuk over Che Guevara. Ik kreeg een tien. Ik heb me gelukkig verder ontwikkeld.
Als ik het over het graf van Marx heb, dan is dat een verhaal over een interesse die ik heb of ooit had. Ik zal nooit zeggen dat het iets is dat ver buiten mij staat. Het zit op de één of andere manier ook in mij. Net zoals politieke stromingen zich het meest afzetten tegen de mensen die het dichtst bij ze staan.
Zo zet ik mij af tegen het verleden, of gedachtes of overtuigingen die ik achter me heb gelaten.
AIX notering
Je moet je dus pas echt zorgen gaan maken als ik logs ga schrijven over de nieuwste AIX notering, tatouages, of over zonnige vakanties. Dat zijn dingen waar ik op het moment niet mee bezig ben. Je weet nooit wat er nog gaat komen.
Haat
Veel politieke standpunten komen voor uit haat. Haat die vaak gezaaid wordt door buitenlandse dictatoriale mogendheden. In de zeventiger jaren was dat haat tegen het imperialistische westen vanuit de Sovjet-Unie. Nu is dat haat tegen de verderfelijke VS en Israël die gevoed wordt vanuit Iran, Saudi-Arabië en Egypte. Door het internet gaat die communicatie zeer snel. Toch heeft die haat ook iets met de personen die het rondvertellen te maken. Het heeft altijd een spiegel in jezelf.
Ik wil in dit weblog nog uitzoeken wat het is dat de activisten zo haten in de VS en Israël. Is het "op eigen benen staan", "verantwoordelijkheid nemen". Ik weet het nog niet.
Palestijnen
In 1977 onmoette in Parijs enkele Palestijnen van de PFLP en ik kocht een poster van ze. Jarenlang hing die bij mij op de kamer. Nu schijnt die bij mijn broer op zijn woning te hangen. Misschien iets voor de Moslimomroep? Direct nadat ik hem kocht (die poster) vertelde de man van een lerares, dat de oom van Yasser Arafat ( die wél in Jerusalem woonde) de nazi's al had gesteund. Later bleek ook de hele Moslimbroederschap, waar ook Yasser Arafat bij hoorde, banden met het Nazi regiem te hebben gehad. Dus in 1977 had ik al kunnen weten, dat er iets niet goed zat. (Wie oren heeft die hore.) In 1983 reed ik langs de kampen van de Palestijnen net buiten Tunesië en zag de jongens in het gelid staan om getraind te worden.
Islam
In 1983 begon ik met arabisch te leren en las ik de Koran. In die tijd zag ik er niet ergs in. Ook al ontmoette ik tijdens mijn verblijf in Tunesië al moslimbroeders, waarvan ik dacht: "heftig". Ik merkte ook dat de Tunesische regering heel erg bang voor deze mensen was. Meisjes mochten geen hoofddoek dragen op school. Op zich had ik niets tegen de Islam zelf. In die tijd was de Iran revolutie ook nog niet zo bekend en de Palestijnse zaak was een puur politieke strijd. Ik ben pas kritisch geworden na 2001.
Nica
Het geweigerd worden op linkse fora en het uitgescholden worden door linkse activisten. (liefst als racist of fascist,... kom maar... kom maar....) heeft een lange historie die teruggaat naar de tijd van "Nicaragua". Toen Nicaragua een links paradijs was. Dat zal wel 1984 geweest zijn. Ik had een krant gemaakt waar in onder andere beweerd werd dat de tanks in Managua met hun loop naar de volksbuurten gericht stonden. En dat de democratie in Nicaragua niet ver ontwikkeld was na de revolutie. Ik werd uitgescholden, bedreigd en letterlijk gespuugd.
Op dat moment wist ik dat het Nica-geloof een gevaarlijk geloof (voor mij) was. Toch had ik het nog niet begrepen en ben nog jarenlang (tot een jaar geleden) naar de anarchistische "Camping tot Vrijheidsbezinning" gegaan.
Maar dat hou ik er in. Ik wind me elke keer op als er een reactie van mij geweigerd wordt bij het weblog van Anja Meulenbelt of Indymedia.
Forum
Ik ben van mening dat de internet wereld een open wereld moet zijn. Dus op elke website zou een forum moeten zijn, waar je op de inhoud kan reageren. Dat is juist het leuke van internet. Ik merk wel dat er heel wat linkse sites zijn waar je helemaal niet kan reageren of waar je meteen weer af gegooid wordt. Dus dat vind ik erg. Intussen wind ik me ook weer op over mensen die mijn weblog volspammen met Moslimomroep aankondigingen, maar ik denk na een tijdje "hij heeft dat nu nodig".
