Disclaimer

Sinds ik in 2005 ben begonnen op te schrijven wat ik denk en te onderzoeken waar ik mij aan erger, is de kwaliteit van mijn schrijfsels zienderogen verbeterd. Toch zijn er mensen die zich er aan ergeren en mij vanwege mijn blog gaan haten. Die mensen raad ik aan mij eens in levenden lijve te ontmoeten. In het echt ben ik minder erg, dan je op grond van mijn blog zou denken. Voor de mensen die dat niet willen:

deze DISCLAIMER

Tuesday, April 21, 2015

Zwarte Piet begrijpt satire niet

De website deklaptand.be  deed een onthullende mededeling over een zeer racistische speeltuin in België.


De volgende tekst stond bij de foto op de website:

"Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat dit weer een typisch staaltje gefoefel is van het stadsbestuur. Na de Palmboom op de Grote Markt, rammen ze nu deze kutzooi in ons strot. Die glijbaan lijkt wel heel sterk op een negerkut, toch? Voor zulke seksistische en racistische speeltuigen is geen plaats in ons park"


Genoeg reden voor de journalist, activist en videokunstenaar Kevin Roberson, van de Zwarte Pieten-website Roberson Report, om hoog in de boom te klimmen. Bijna was hij naar België gereden om de boze buurtbewoners een hart onder de riem te steken en een video-interview te vervaardigen. De reactie op zijn Facebook-site waren niet van de lucht.

Zeliha Gundem-Sen Wat men tegenwoordig onder kunst begrijpt snap ik ook niet. Dit is een land die meerdere wereldwijd beroemde schilders heeft voortgebracht. Ik denk dat Rembrandt zich omdraait in zijn graf als hij dit soort kunst ziet . Zo ook de gigantische drol in Almelo waar ze duizenden euro's voor hebben neergeteld....

Petra van Son Ik schrik hier echt van. Dit is toch niet serieus?
Gelukkig zijn er ook nog Zwarte Pieten die gevoel voor humor hebben.

Jo-Ann With Het is een satirische website
Niets aan de handa, Kevin. Blijven lachen. Het is satire en dan mag het!!

Sunday, April 19, 2015

Hoera Keesjemaduraatje bestaat tien (10) jaar !!

Wie had dat gedacht? Al tien jaar schrijft Keesjemaduraatje zijn blog over kraken, ICT, zeilen en Het Lijden van Het Palestijnse Volk. Hoewel het de laatste tijd wel steeds vaker over Palestijnse- en Marxistische activisten gaat. Heb ik zelf ook gemerkt.

Op 21 Maart 2005 schreef ik deze eerste zinnen:

dit is de eerste log
"ik gaf altijd commentaren opp de rooieravotr.web-log en dat beviel niet meer zo. Daarom ga ik er zelf maar eentje maken "

Rooieravotr was het blog van de geachte anarchist, ex-Internationaal Socialister en tevens gitarist, Peter Storm. Welbekend van de bekende spreuk: "Pim Fortuyn is een fascist". Een half jaar later, op 15 november 2005, zat ik met Peter Storm in een café koffie te drinken, toen de Nijmeegse kraker Louis Sévèke dood werd geschoten. Wekenlang, maandenlang heb ik over de moord op Louis Sévèke, waarbij alle mogelijke scenario's langskwamen: de homo's hebben het gedaan, of de ETA, of de pliessie, of de geheime dienst, of de krakers zelf. Uiteindelijk bleek het de ex-kraker Marcel Teunissen gedaan te hebben. Uiteindelijk zat ik in de rechtszaal tijdens het proces tegen Marcel T. en werd daar door krakers buitengewoon onvriendelijk behandeld. Daarover schreef ik een verslag in Trouw. (Kom niet te dicht in mijn buurt, Kees Broer)

In 2007 werd ik door Elma Drayer van Trouw opgebeld, met de vraag of ik een artikel wilde schrijven. Eerst dacht ik dat het artikel over de Islam of over islamkritische bloggers moest gaan, maar in verband met de moord op Louis Sévèke, wilde de Trouw wel even een inside story over geweld tussen krakers. Dat werd : En toen moest het Grootkapitaal eraan geloven; Kees Broer)

Deze twee artikelen waren het begin en tevens het einde van mijn carrière als schrijver voor de papieren (dode boom) media. Als je tenminste mijn bijdrages in 1987 voor het communistische dagblad De Waarheid buiten beschouwing laat.

2007
Intussen was ik in contact gekomen met een groepje islam-kritische bloggers, dat in de blogosphere al snel de sarcastische bijnaam : "Erven van Gogh" kreeg toebedeeld en dat vaak bij mevrouw Hoeiboei bij elkaar kwam. De Vrij Nederland journaliste Margalith Kleijwegt schreef over deze groep bloggers een artikel met de titel "De Boze Bloggers van de Rode Hoed, Ik moet het land redden"  De avond die in dit artikel beschreven wordt is tevens de laatste keer dat deze bloggers bij elkaar kwamen. Tenminste voor zover Keesjemaduraatje erbij was, want het komt wel vaker voor dat Keesjemaduraatje geëxcommuniceerd wordt en dan maakt het niet uit of de groep een anarchistisch- communistisch, islamkritisch, of een zionistisch kenmerk heeft. In het geval van de erven van Gogh was ik niet meer gewenst, omdat ik het had gewaagd de top-journaliste van de Groene Amsterdammer, Bernadette de Wit, een raciste te noemen. Mag niet.

2008

In 2008 voer ik met een zeilboot van Vlissingen naar Kiel en in de tweede toch van Riga naar Helsinki. Ik schreef daar ook blogs over.

2009
In het kader van de artikelen over geweld van krakers en tegen krakers, door krakers, publiceerde Keesjemaduraatje een lange reeks artikelen over kraker Yoghurt die door portiers van het kraakcafé Vrankrijk met stalen pijpen invalide werd geslagen. Aanvankelijk wist de politie geen raad met deze innerkrakers vete, maar na bewijzen van Keesjemaduraatje werden twee geweldplegers opgepakt en veroordeeld. Eén van de krakers bleek een Deense antifascist te zijn, die in zijn vaderland ook al het één en ander op zijn kerfstok had. In Nederland woonde hij in het kraakpand Vrankrijk en was al een keer in Nederland veroordeeld wegens inbraak. Dit was de eerste keer dat artikelen van Keesjemaduraatje, door de papieren dode-bomen-media werd opgepikt en , natuurlijk zonder bronvermelding, werd doorgegeven. Uiteindelijk met twee veroordelingen tot gevolg.

2010
In 2010 begon ik te schrijven voor de website Het Vrije Volk en leerde daardoor enkele islamkritische schrijvers zoals Ben Kok en Mark d'Aviano kennen. Tevens leerde ik de harde kern van Likud Nederland persoonlijk kennen, doordat ik steeds meer over Israël en het Lijden van het Palestijnse Volk ging schrijven.
De tweede man van de PVV , Martin Bosma wist dit te waarderen en citeerde mij in zijn boek 'De Schijnelite van Valse Munters'.

2011
De tweede keer dat mijn artikelen werkelijk invloed hadden en de wereldpolitiek hebben beïnvloed, was de geschiedenis met de Nederlandse Gazaboot. Enkele Nederlandse organisaties meenden dat het nuttig was een boot aan te schaffen en enkele levensnoodzakelijk goederen naar Gaza te brengen.  Keesjemaduraatje kwam erachter dat de voorzitter van de Stichting  Nederlands Gaza een veroordeelde Nederlandse terrorist was en dat het geld van de verboden terreurorganisatie Hamas kwam. Veel geschreven en uiteindelijk het resultaat:  De boot voer niet uit. Tegengehouden door de Griekse autoriteiten, vanwege artikelen in de Telegraaf, met informatie van Keesjemaduraatje.

Optreden bij de Radio van de Joodse Omroep
Door mijn onophoudelijke strijd tegen de hypocriete ondersteuning van Palestijnse terreur door Links Nederland en mijn grote kennis van de pro-Palestijnse beweging in Nederland, kwam ik uiteindelijk bij de Joodse Omroep terecht, waar ik met Elma Drayer en Paul Damen in de studio mijn zegje kon doen.

De laatste jaren gaan veel van de blogs op Keesjemaduraatje over Israël en de Palestijnen. Veel mensen denken dat ik daarom zionist ben en de Israëlische politiek door dik en dun steun. Vaak moet ik dan ook uitleggen dat mijn focus ligt op terrorisme en dan met name in Nederland. Dus de Hamas-vertegenwoordiger in Nederland en zijn geldinzameling en de mensen waar hij mee samenwerkt, is voor mij interessant. Alle ontwikkelingen over de uitbreiding van de moslimbroederschap en de IS naar Nederland zijn voor mij belangrijk. Dat wil niet zeggen, dat ik over alle thema's Israël betreffende schrijf.

De eerste tien jaar zitten erop. Tijd voor een boekje.

De moord op Vittorio Arrigoni , door salafisten

Vijf jaar geleden werd Vittorio Arrigoni, activist van de International Solidarity Movement, in Gaza, door salafisten, ontvoerd en vermoord. Dat was de eerste keer dat salafisten in Gaza de macht van Hamas op de proef stelden en zelfstandig een ontvoering uitvoerde.

Wat is het verschil tussen Hamas en salafisten? Hamas behoort bij de moslimbroederschap en de salafisten behoren tot verschillende sektes en bewegingen die precies zo willen leven als de profeet Mohammed. In het huidige tijdsgewricht behoort IS dus tot de salafisten en de moslimbroederschap is in Egypte ontmanteld en in de illegaliteit geduwd.


De moord op de Italiaanse activist Vittorio Arrigoni is op verschillende manieren interessant.
-De moord laat vijf jaar geleden al zien dat de salafisten in opmars zijn.
-De Hamas beweging heeft niet alle macht in Gaza. Nu weten we dat veel jonge mannen uit Gaza in Syrië en Irak voor IS vechten.
-De moord wordt door Palestijnen gepleegd, maar krijgt Israël de schuld.
-De familie was maanden later , zelf een jaar later, bij de processen in Gazastad. De procesgang werd eindeloos vertraagd en de daders kwamen er met relatief milde straffen vanaf.


Nu vijf jaar later , schrijft de website van de Internationale Solidarity Movement over de moord en rept met geen woord over de daders, maar wel over het zionisme , dat zo vreselijk is.

Zijn moeder schrijft: "Zionism is an abominable, racist and colonial movement. Like all colonial and apartheid systems, it’s in the interest of all that it be swept away. My hope is to see it replaced, without any bloodshed, with a democratic, secular and lay state – for example on the borders of historic Palestine – and where Palestinians and Israelis could live under equal rights of citizenship without ethnic and religious discrimination. It’s a wish that I hope will soon become a reality."

Een mooie wens, maar de realisatie is verder weg dan ooit. Als de activisten de waarheid over de moord op Vittorio Arrigoni blijven verdringen en het gewelddadige karakter van IS en andere salafisten blijven verdringen, dan zal de wens van de moeder van Vittorio ook nooit werkelijkheid worden.

Thursday, April 09, 2015

Het Revolutionaire Subjekt in het Maagdenhuis


De allereerste bezetters van het Maagdenhuis worden in grote mate beïnvloed door de Duitse Denker Herbert Marcuse (Eindimensionale Mensch) die de theorie ontwikkelde, dat niet de arbeidende arbeidersklasse het revolutionaire subject zou zijn, maar dat de komende revolutie door studenten, marginalen, buitenlandse werknemers en intellectuelen ontketend en aangevoerd zou worden. Op twee manieren breekt Herbert Marcuse daardoor met de traditionele Marxistische theorie en communistische praktijk.

Fundamentele veranderingen worden volgens marxisten veroorzaakt door veranderingen in de productiemiddelen en economische verhoudingen. De economie heeft dus het primaat en de sociale- maatschappelijke veranderingen zijn een gevolg daarvan. Als de schrijver Herbert Marcuse dus eerst stelt dat er een revolutie moet komen, want alles is shit en eendimensionaal, en daarna pas gaat zoeken welke sociale groep die revolutie teweeg gaat brengen, dan is hij van het marxistische padje afgeweken.

Bovendien, de tweede breuk, gaan marxisten ervan uit dat er door de kapitalistische verhoudingen zo'n grote ‘Verelendung’ zal optreden, dat de arbeidersklasse uiteindelijk de macht zal grijpen. In 1969, tijdens de eerste Maagdenhuisbezetting, ging het echter helemaal niet zo slecht met de Nederlandse arbeider. Ze konden hun eerste caravan kopen en op een camping op de Veluwe genieten van een zomervakantie of een weekendje uit. Jammer maar helaas. De Nederlandse arbeider zat niet te wachten op de bezetting van het Maagdenhuis. De babyboom-kinderen van de arbeider konden zelfs voor het eerst, dankzij een beurs van de vervloekte staat, gaan studeren in Amsterdam. Geen reden om het bestuurlijke centrum van de UVA maar eens in puin te gooien.

De opstand van 1969 was dan ook vergeefs en tot mislukken gedoemd. Het is alleen jammer dat de bezetters van destijds intussen hoogleraar, hoofdredacteur en docent zijn geworden en een heimliches verlangen naar de mooie oude revolutionaire tijd hebben ontwikkeld. Dus de Maagdenhuisbezettende studenten van 2015 worden helemaal in de watten gelegd en begripvol toegesproken, door grijzende kalende universiteitsprofessoren, die zich in hun jeugd terug wanen.

De waanzin van Herbert Marcuse, dat de migranten, studenten, intellectuelen en andere randgroepen de revolutie komen brengen, wordt nog steeds geloofd. Vandaar ook het groot aantal gekkies, Internationale Socialisten, toeristen en geestelijk gestoorden dat het Maagdenhuis nu bezet. Eén van de eisen van de bezetters is, dat de UVA niet met de VU mag samenwerken, omdat de VU een 'kapitalistische universiteit' zou zijn. Dat is een oud vooroordeel, dat in 1978, toen ik zelf studeerde ook al door UVA studenten werd verkondigd. Zo weinig is er veranderd in 35 jaar. De studenten bedoelen dat als op de VU een college om 9.00 uur begint en dat is al erg vroeg voor een UVA student, dat de docent dan inderdaad om 9.00 uur komt binnenlopen en dat de les dan begint. Dat is kapitalistische discipline.
Als de Abukasims, de Internationale Socialisten en de gekkies dan niet het in marxistische zin revolutionaire subject zijn, wat veroorzaakt dan wel de maatschappelijke veranderingen waar we zo smachtend op zitten te wachten? De docenten sociologie, politicologie en antropologie kunnen het je niet vertellen, want die hebben in 2008 net geleerd met email om te gaan. De ontwikkelingen in de ICT en de chiptechnologie gaan nu zo snel en de apparaten als smartphone, tablet, storage en cloud worden nu zo klein en snel, dat de economie daardoor nog het meest veranderd. Sociale media, apps en cloud-applicaties zorgen ervoor dat we 24 uur per dag kunnen inkopen en handelen waar en met wie we maar willen. Daardoor is er een revolutie gaande die bedrijven (V&D, Blokker, PTT) doet omvallen en nieuwe sociale groepen zal laten ontstaan. 

Maar doordat die studenten in het Maagdenhuis de verkeerde studie hebben gekozen en zich blind staren op hun Che Guevara-T-shirt, zien ze de revolutie om zich heen niet.

(Middelste afbeelding: Graf van Herbert Marcuse in Berlijn: "Weitermachen")

Monday, April 06, 2015

Marxisme Festival 2015 gaat over Zwarte Piet en Israël

Er waart een spook door Europa. Het spook van Zwarte Piet. Waar eens op congressen en massademonstraties de arbeidersstrijd van het proletarische uitgebuite volk werd besproken; waar eens de vakbonden met rechtvaardige eisen voor de achturenwerkdag en algemeen kiesrecht de straat op gingen, is nu een nieuw thema in de marxistisch ideologie doorgedrongen: Zwarte Piet.

Zwarte Piet is Racisme, Zwarte Piet mag niet. Dat zijn nu de eisen die ook op het Marxisme Festival 16 en 17 mei 2015 in de Crea te Amsterdam te horen zullen zijn. De wereld staat in brand. Rusland bedreigt de vrije wereld. In Kenia worden scholieren in hun eigen school afgeslacht. In Damascus worden Palestijnen door IS-jihadi's onthoofd. In Mali vechten onze jongens in de woestijn tegen oprukkende Touareg. Al die problemen zijn van later zorg, want: Zwarte Piet.

We weten dat er een hele sterke relatie tussen Zwarte Piet en Israël is. Logisch. Allebei mogen niet bestaan, in het beperkte wereldbeeld van de Abulkasims, de Anja's en de Kevin Robersons. Daarom hebben de Internationale Socialisten in het programma van het Marxisme Festival 2015 ook een paar Israël-haters opgenomen.     



Sprekers:
• Dyab Abou JahJah – Sloot zich bij Hezbollah in Libanon aan, maar kwam toch maar weer terug.
• Anja Meulenbelt – Was getrouwd met een Fatah-strijder en is ook erg tegen Zwarte Piet
• Peter Mertens –   
 Mitchell Esajas – Heeft iets tegen Zwarte Piet. 
• Andy Durgan – Bestudeerde de Spaanse Burgeroorlog
• Dan Hassler-Forest – Zet Zwarte Piet in een populair wetenschappelijk perspectief
• Maureen van der Pligt – SP Amsterdam
• Sinan Çankaya – cultureel antropoloog
• Donya Alinejad – AUC, Rethink UvA
• Vicky – griekse activiste, ReInform
• Abulkasim al-Jaberi – Is zowel tegen Zwarte Piet als tegen Israel
• Peyman Jafari – Staat op goede voet met het Iraanse regime, maar is tegen Israël

Kort samengevat:
Vier van de sprekers hebben een relatie met gewelddadige Palestijnse bewegingen.
Vier van de sprekers zijn actief bij de Zwarte Piet beweging.

Dat wordt een leuk weekend. 


Monday, March 30, 2015

Gebakken Zalm bij de McDonald's

Om elf uur 's avonds is het al heel rustig bij de McDonald's aan de A2. De laatste klanten bestellen een Big Mac menu of een ander gerecht uit de prijslijst die boven de balie hangt. Ik ken de mensen van deze McDonald's goed, omdat dit jarenlang mijn startpunt voor reizen naar Amsterdam was. We spraken hier af en reden samen naar een zionistische lezing of een andere interessante bijeenkomst.

Op deze avond besluit ik eens iets anders bij de McDonald's te eten. Ik heb een verse zalm meegebracht en wil vragen die even op de bakplaat te bakken. Ze kennen me, moet toch mogelijk zijn. Jarenlange ervaring als ICT consultant heeft me geleerd, dat als de klant iets vraagt, dan moet je altijd proberen aan de wensen te voldoen.


Voldoen aan klantenwensen
Vreemd genoeg ontstaat er al meteen een lacherige sfeer achter de toonbank als ik vraag de  zalm even op de bakplaat te leggen. "Mijnheer, dat doen we normaal gesproken niet". Kijk daar ga je al weer met de klantvriendelijkheid. Die bakplaat is al leeg. Er worden geen hamburgers meer gebakken. Dan kan je toch wel even die zalm erop leggen?

 Na wikken en wegen, de chef moet erbij gehaald, leggen de McDonald's medewerkers de gerookte zalm op de bakplaat en tien minuten later is het gerecht klaar. Zout erop. Lekker.
De leverancier heeft aan mijn klantenwens voldaan. Nu denken ze dat ze er klaar mee zijn. Snel een doekje over de bakplaat. Je weet maar nooit of die vriendelijke mijnheer in zijn antracietkleurige pak, die zijn auto hier altijd zo lang parkeert, toch van de voedsel - en warenautoriteiten is. Hygiënecontrole.

De medewerkers van de McDonald's , zijn er helemaal niet klaar mee. Want wat moet het bakken van de zalm kosten? Het zou mooi zijn, als er op het bord boven de kassa zou staan: "Bakken van Zalm: €1,34" , of woorden van gelijke strekking. Niets daarvan. Dit is een special en de McDonald's kent helemaal geen special. Het is Big Mac, of Cheeseburger, al dan niet als menu, en met de opties: mayonaise of ketchup.  "Doe maar twee Euro", zegt de afdelingschef uiteindelijk. Wel duur voor even op een bakplaat leggen van een medegebrachte vis. Maar ja, je wilt niet ondankbaar zijn.


Geen mosterd bij de vis
Helemaal ontevreden word ik, als blijkt dat de McDonald's helemaal geen mosterd bij de vis serveert. Dat is toch wel het minste wat je zou verwachten bij een gebakken vis. Ik heb het nog helemaal niet over een  Remouladesaus of een pittige kerriesaus. Gewoon mosterd. Het blijkt bij de  McDonald's niet leverbaar. Dus ik heb mijn zalm, gebakken bij de McDonald's met ketchup op moeten eten.


Na de bovenstaande anekdote gelezen te hebben, denken jullie natuurlijk dat ik een krankzinnige ontevreden klant ben. Waarom ben ik niet naar de daarnaast gelegen La Place gegaan en heb daar mijn speciale wensen kenbaar gemaakt? Een terechte opmerking. Ik heb dit verhaal echter opgeschreven, omdat ik duidelijk wilde maken hoe de ICT service op dit moment werkt en wat de toekomst van ICT service management is.

Voor degenen die deze tekst vanwege culinaire belangstelling hebben aangeklikt, nog even de uitleg over het begrip "ICT Service Management": Bedrijven besteden hun computers en het beheer daarvan uit aan ICT dienstverleners. In de datacentra van die dienstverlener staan de computers te zoemen en de ICT dienstverlening zorgt er voor, dat die computers blijven draaien.

Twee smaken
Klantvriendelijkheid wordt al dertig jaar uitgelegd als "bouwen en beheren wat de klant heeft bedacht". Soms komen klanten met krankzinnige wensen, zoals het bakken van zalm op een McDonald's bakplaat. In ICT termen vertaald zou die wens kunnen zijn: Je biedt een cloud service met standaard servers (twee smaken linux en windows) en standaard prijzen aan. Geen discussie mogelijk, denk je.  Maar de klant wil een oudere versie en met non-standaard opties in dezelfde cloud gehost hebben.

Chef erbij. Wat moet dat kosten? Veel te duur natuurlijk? Geen design aanwezig. Je wilt er extra geld voor vangen. Alleen het maken van de offerte kost al twee weken.
Nadat je aan alle wensen van de klant hebt voldaan, zijn er toch nog opmerkingen, want de extra opties, daar heb je niet op gerekend. (geen mosterd bij de zalm)

De derde computer revolutie
Na de revolutionaire uitvinding van de PC (rond 1980) en de invoering van internet als massamedium (rond 1996), die ieder op zich al een omwenteling op het gebied van werken en economie hebben veroorzaakt, staan we nu opnieuw op de drempel van een geheel nieuwe technologische ontwikkeling: Het On-Demand Mobile Computing tijdperk. Door de invoering van mobile devices (smartphone, tablet), het ontwikkelen van apps voor die apparaten en de bouw van clouds, wordt de manier van werken op kantoren en thuis geheel veranderd en dat zal ook een ander economisch tijdperk inluiden.

Wat heeft het gebruiken van apps met McDonald’s te maken?

Afgezien van het opzienbarende feit dat de fastfoodketen McDonald’s de eerste was die inzag dat de klanten - en met name de kinderen - gratis draadloos internet nodig hebben (anders komen ze niet meer hamburgers eten!), is er nog een andere overeenkomst tussen McDonald’s en ICT Service Management. Die andere overeenkomst heeft te maken met de menukaart die boven de kassa hangt.
Je komt een McDonald’s binnen en je staat in de rij. Dan kijk je naar boven en je ziet het gehele menu in één keer boven je hoofd hangen. Nergens staat een bordje "dagschotel" of een aanbieding die alleen vandaag in prijs is verlaagd. Gewoon een Big Mac of Cheeseburger menu, twee soorten saus of een keuze uit drie soorten salade. Dat is het. Kiest u maar.

Apps
Tegenwoordig is de keuze maken nog gemakkelijker, want je kunt op een automaat bij de ingang al op een scherm kiezen en betalen. Daarna haal je het eten gewoon af aan de kassa. Dus de overeenkomst tussen het kiezen, betalen en downloaden van een app en het bestellen van fastfood is nog duidelijker geworden. Je betaalt en het eten is on-demand beschikbaar. Er is geen discussie over of je de hamburger doorbakken of rood wil hebben. Niemand komt bij je tafel om te vragen of je de wijn wilt proeven. En het belangrijkste: Niemand vraagt of het gesmaakt heeft.
Zelf je dienblad opruimen en wegzetten. Doei.

On Demand Service
Als het product dat je on-demand bestelt nu geen fastfood maaltijd, maar een on demand ICT-service is, hoe ziet het er dan uit?
Je besluit op een dag een bedrijf op te richten en je vraagt je af hoe lang het duurt voordat er ergens in een datacenter een server staat te zoemen, met een boekhoudkundig systeem dat al jouw declaraties en inkomsten bijhoudt. In een ouderwets bedrijf zou er eerst een afspraak met een verkoper gemaakt moeten worden.

Tijdens de afspraak vertel je dat je een boekhoudkundig systeem nodig hebt. Dan moet er een offerte gemaakt worden. We zijn intussen drie weken verder. Je bonnetjes bewaar je zo lang in een schoenendoos. De hardware voor de server moet besteld worden. Dat duurt zes weken. Een consultant maakt een design voor jouw aanpassingen aan het systeem. Dat duurt een maand. Voordat alles is afgeleverd, geïnstalleerd en in gebruik genomen, ben je een half jaar verder.

Betalen, downloaden en werken
Door de nieuwe ontwikkelingen met apps, tablets, clouds en smartphones, kan je binnen een half uur je boekhoud-app kiezen, betalen, downloaden en in gebruik nemen. Steeds meer kleine bedrijven gaan dat op die manier doen en daardoor zal de ouderwetse klassieke ICT gaan verdwijnen. Ik kan bij elke provider op de hoek van de straat of ergens ver weg in de VS, een server bestellen en binnen een dag in gebruik nemen. Daarna kan mijn functioneel beheerder meteen beginnen met configureren. Dat is ICT op de McDonald’s manier.

De bedrijven die deze 'On-Demand Mobile Computing' trend begrijpen en in de bedrijfsprocessen kunnen toepassen, zullen overleven. Het leuke van deze trend is, dat je als start-up heel gemakelijk een server in een datacenter kunt huren (on demand) en beginnen met je bedrijf. Alle services die op een tablet beschikbaar zijn en dus meteen en overal beschikbaar, zullen in de komende tien jaar succesvol zijn.

Sunday, March 29, 2015

Kevin P. Roberson is op zoek naar een slachtoffer

Sinds de journalist/activist Kevin P. Roberson naar Nederland is teruggekeerd, is hij al op zoek naar een slachtoffer van racistisch geweld. Wat dat betreft had hij beter in de Verenigde Staten kunnen blijven, want daar wordt elke week wel een zwarte winkeldief door een winkeleigenaar of een bevooroordeelde blanke politieagent doodgeschoten. Reden genoeg, voor de onderdrukte zwarte massa's, om de straat op te gaan en alle winkels leeg te plunderen.

Maar nu is Kevin P. Roberson in Nederland en wil ook hier de Malcolm-X-beweging flink ondersteunen. Daarom onderzoekt hij elk geval van vermeende racistische ongelijkheid en maakt er een rapportage over.

De zoektocht naar een vermeend slachtoffer vond afgelopen zaterdag een bedroevend dieptepunt in Den Haag, waar 19 mensen demonstreerden, tegen  de vermeende moord op Anass Aouragh. Deze schooljongen werd twee jaar geleden dood aangetroffen in een bos in Wassenaar. Sindsdien gonzen de geruchten over een mogelijke moord. Het Openbaar Ministerie houdt het op vermoedelijk zelfmoord.

Maar dan heeft de Zwarte-Pieten-Gaza-Moslimbroederschap-beweging er ook alles aan gedaan om Anass Aouragh tot een moslimslachtoffer te verheffen: Demonstraties, petities, artikelen en video's. Zelfs Rapper Appa moest er aan te pas komen om bekendheid te geven aan deze mysterieuze dood.

Anass Aouragh wordt eigenlijk ongewild en ongewenst tot slachtoffer van anti-moslimgeweld gestileerd. Of op zijn minst als onderwerp om aan te tonen dat het Openbaar Ministerie bevooroordeeld is. Nog erger wordt het als een dief met strafregister tot slachtoffer van de Zwarte Pieten-beweging wordt gemaakt. Dat was het geval bij Rishi Chandrikasing, die op station Hollands Spoor door de politie werd doodgeschoten. De doodgeschoten 17-jarige Rishi Chandrikasing van Hindoestaanse afkomst was een bekende van de politie en net los uit detentie. Hij zat vast voor een reeks inbraken en werd verdacht van een betrokkenheid bij een steekpartij bij Zalencentrum Alians aan de Fruitweg in Den Haag. De rechter had Rishi Chandrikasing verplicht te wonen onder toezicht van jeugdzorg in een opvanghuis in Scheveningen. Daar moest bij hij zich aan strikte protocollen houden, waaronder tijden dat hij buiten mocht zijn.

Het strafblad van Rishi weerhoudt de demonstranten er niet van toch grote demonstraties tegen politiegeweld te organiseren. Ten slotte had Malcolm X ook een strafblad. Kosten nog moeite wordt gespaard een slachtoffer van politiegeweld te vinden.


Als het allemaal niet lukt met de slachtofferij, dan besluit Kevin P. Roberson maar zelf een slachtoffer te worden. Daarvoor is het wel nodig op 13 januari j.l., in een Amsterdams maatschappelijk centrum twee Joodse jongens te bedreigen, maar toch heeft hij resultaat van zijn werk, want na tien minuten komt eindelijk de politie. Kevin P. Roberson wordt meegenomen en schijnt op de foto daar erg tevreden mee te zijn. Daarna kan hij zich de rol van slachtoffer van bevooroordeelde journalistiek aanmeten.

Enkele dagen later, op 6 februari 2015 ontmoet ik Kevin P. Roberson voor het eerst in levenden lijve, tijdens een lezing op de VU in Amsterdam. Ik vraag hem of het allemaal nog een beetje lukt met zijn aangiftes wegens racisme.  Hij voegt mij toe, dat ik zelf ook een racist ben. "Waarom dat nu weer?" wil ik weten. Ja, dat was omdat ik een opmerking over zijn "Black Panther"-kapsel gemaakt heb. Dat mag niet. Ik raak zijn schouder aan en zeg: "Ik heb niets tegen jou". Dat was even teveel voor deze onverschrokken activist, want hij begon meteen te roepen dat ik hem niet mocht aanraken. Alle Gaza-demonstranten om hem heen moesten er om lachen. Dat was nog eens iets geweest: Mishandeld door Keesjemaduraatje, tijdens een lezing over het Lijden van het Palestijnse Volk op de VU. Mooier kan haast niet.

Als Kevin P. Roberson zelf geen slachtoffer kan zijn, dan wil hij zelf nog wel eens slachtoffers maken. Of pogingen ertoe. De journalist Robert Engel werd door Kevin P. Roberson tijdens een Zwarte Pieten manifestatie aangewezen als zijnde een "racist" en werd daarna in een hoek geduwd en gedwongen zijn foto's te wissen.

Ook de journalist Jeroen Holtrop van Pownews moet het, op aanwijzing van Kevin P. Roberson ontgelden. Roberson wijst aan en de 'woedende' demonstranten gaan vervolgens los op de journalist. Als de politie komt, zegt Kevin P. Roberson: "Jullie lokken het gedrag zelf uit"


"Ik ben journalist, sorry" zegt hij vervolgens tegen de politie. Dat is nog maar de vraag. Volgens mij is Kevin P. Roberson een activist, met banden naar de Zwarte Pietenbeweging, moslimbroederschappen en extreme Gaza-activisten.

Dus jullie moeten niet raar opkijken als er dit jaar, of volgend jaar, plotseling een succesvol slachtoffer van racistisch politiegeweld omhoog gekatapulteerd wordt en tot "slachtoffer van de beweging" wordt benoemd, waarna het rellen, plunderen en vechten kan beginnen.

Friday, March 27, 2015

Zwarte Piet splijt antifascistisch Comité van Waakzaamheid

Helaas, het multiculturele denken tast nu ook het Comitee van Waakzaamheid aan. Omdat er veel oudere blanke mannen in dit verzetscomité zitten, voelt Anja Meulenbelt zich er niet meer thuis.

"Het doel is prachtig, waakzaamheid tegen herlevend fascisme, maar de groep is zodanig gedomineerd door witte ouwe mannen, die geen idee hebben over diversiteit en hoe je een echte gemengde groep mensen bij elkaar krijgt en democratisch samenwerkt - ik heb besloten dat er te veel energie verloren gaat aan uitleggen en uitleggen en dan nog niet gehoord worden. Gelukkig zijn er meer dan voldoende initiatieven en groepen waar ik mijn ei wel kwijt kan."

Reacties uit het anti-racisme-kamp:
Tineke Bennema De Jeugdraad en ik zijn ook het Comite gestapt. Ik moet helaas Anja volkomen gelijk geven.

Lonneke Lemaire Het is zo jammer. We hebben in de anti racisme beweging zo'n behoefte aan verdieping, aan kennis over de geschiedenis van fascisme, over hoe fascisme nu in de wereld er uit ziet. Maar voorlopig doen we het met een hele serie prachtige toespraken tijdens de jaarlijks georganiseerdeKristallnachtherdenking ( Herdenking Kristallnacht ). Zie ook:www.herdenkingkristallnacht.nl

Maar dan komt de aap uit de mouw:
Joan de Windt Doet me denken aan de discussie tussen Frans Fanon en Zanoni (koloniaal ambtenaar op Madagascar). Zolang zwarten zich als brave kinderen gedroegen en zich lieten leiden, was alles goed. Maar waag het niet je als gelijkwaardig te manifesteren, dan word je eng en bedreigend en moet worden ont'mand'. je moet altijd je plaats blijven kennen, en die is duidelijk ONDER de witte mannen. En dit is ZO vanzelfsprekend dat het onzichtbaar voor hen is.


Anja Meulenbelt Precies, Joan. Ook dit was een onderwerp in het conflict. De baas zei over de zwarte pieten actie: dat was een verkeerde politiek. Ze hebben agressie veroorzaakt, ze hebben geprovoceerd, en als die mensen (hij had het over die hysterische twee miljoen witten die opeens dachten dat hun hele sinterklaasfeest zo niet hun gehele cultuur zou worden vernietigd) straks fascisten worden dan is dat het gevolg van hun eigen provocaties. Kortom: de zwarten hebben de agressie opgeroepen door te beginnen met de aanval. Precies wat je zegt: niks tegen zwarten zolang ze hun plaats weten. Maar: allemaal geheel onbewust, want de baas vond zichzelf helemaal geen racist: hij maakte tenslotte geen onderscheid.

Het is dus uiteindelijk de Zwarte Pietendiscussie, die het Comité van Waakzaamheid onderuit haalt. Eerst hebben ze met hun 'Palestina-Gaza-Zwarte Piet-konksie' de grote brede 21-maart-beweging om zeep geholpen en nu brengen ze ook nog de laatste resten van antifascistisch verzet ten val.