Disclaimer

De bijdragen aan het maatschappelijke debat, zoals op dit blog gepubliceerd, zijn bedoeld als ondersteuning van het recht op vrije meningsuiting. Mocht u desondanks in uw eer of goede naam aangetast worden, of nog erger dat u door deze teksten gekwetst wordt, lees dan eerst even de bijgaande disclaimer.

Thursday, February 13, 2020

Nu ook in de bibliotheek te lenen of in te zien:

Vijftig jaar Palestina Komitee : ontkennen, goedpraten, meedoen / Kees Broer. - [Eindhoven] : Kees Broer,

[2019]. - 175 pagina's : illustraties ; 24 cm.

Cultureel antropoloog Kees Broer onderzocht negen jaar het ontstaan, de beweegredenen en de werkwijze van het Nederlands Palestina Komitee (NPK), dat na vijftig jaar nog steeds actief is. Hij maakte hierbij onder meer gebruik van het archief van het NPK zoals dat is ondergebracht bij het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis. De focus van het onderzoek is het thema terrorisme en geweld. Hoe gaan de leden van het NPK om met het geweld van Palestijnse terreurgroepen? Kenmerkend hierbij is het sterke vriend-vijanddenken van de leden. De auteur plaatst zijn kritische studie in de context van de geschiedenis van de 'bevrijdingsbewegingen' zoals deze in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw zijn ontstaan en die vooral het 'imperialisme' verantwoordelijk stelden voor al het kwaad in de wereld: het NPK als onderdeel van de nieuwe sociale bewegingen en andere kritische en maatschappij veranderende groepen.

De auteur gebruikt de indeling ontkennen-goedpraten-meedoen. De uitingen van het NPK worden in deze schematische indeling ondergebracht en nader geanalyseerd. Met voetnoten, enkele illustraties in kleur en zwart-wit en een literatuurlijst. ---

Recensent: E. Westerhuis
Bestelnummer: 2019445808

Monday, January 27, 2020

Recensie in het NIW, door Paul Damen

Het Nieuw Israëlietisch Weekblad plaatst een recensie van Paul Damen over mijn boek "Vijftig Jaar Palestina Komitee, ontkennen, goedpraten, meedoen"



https://www.bol.com/nl/p/vijftig-jaar-palestina-komitee/9200000123368261/

Friday, January 24, 2020

Terrorisme; Als onderzoeksjournalisten liegen

Bad Kleinen

We schrijven 5 juli 1993 in het opnieuw verenigde Duitsland. De laatste resten van de terroristische organisatie Rote Armee Fraktion, ook wel door de Bild-Zeitung "Baader-Meinhof-Bande" genoemd, zoeken naar een plaats om elkaar te ontmoeten en nieuwe plannetjes te beramen.

Intussen is bekend geworden dat afvallige- en uitgetreden leden van de RAF al jaren in Oost Duitsland (DDR) hebben gewoond en daar een relatief normaal leven hebben geleid. Als de muur in 1989 valt en de tussen-Duitse grens opengaat, worden ook deze voormalige terroristen opgepakt. Het wordt duidelijk, dat de 'Real Existierende Sozialistische Staat' DDR al die tijd het terrorisme in West-Duitsland heeft gesteund.

De overgebleven RAF terroristen zwerven als dinosaurussen uit lang vervlogen tijden door het moderne Duitsland. De nieuwe sociale bewegingen zijn verleden tijd. Het communisme is dood en ze voelen zichzelf ook niet lekker. In een poging de ontevreden Oost-Duitsers voor zich te winnen, hebben ze in 1991 al de sociaal-democraat en baas van de Treuhand, Detlev Karsten Rohwedder doodgeschoten. De Treuhand is de organisatie die de Oost-Duitse bedrijven voor een appel en en ei aan West-Duitsers verkoopt of ze sluit.


De overgebleven terroristen zoeken plaatsen met de initialen BD uit, als verwijzing naar het Bundes Kriminalamt, de instantie die op hen jaagt. Op 5 juli is Bad Kleinen aan de beurt. Wolfgang Grams en zijn verloofde Birgit Hogefeld zullen elkaar op het station van dit dorp in Mecklenburg-Vorpommern (Oost-Duitsland) ontmoeten.

Intussen heeft de speciale anti-terreureenheid GSG9 lucht van de terroristische top-ontmoeting gekregen en staat reeds op hen te wachten. In het stationstunneltje komt het tot een schotenuitwisseling. Birgit Hogefeld wordt gearresteerd en Wolfgang Grams vlucht het spoor op. Eén van de GSG9-soldaten, Michael Newrzella,  blijft dood in het tunneltje liggen.

De grote vraag die ons sinds 1993 is blijven achtervolgen: "Hoe is Wolfgang Grams omgekomen?"
Is Wolfgang Grams eerst gearresteerd en daarna doodgeschoten? Heeft Wolfgang Grams zelfmoord gepleegd? We weten het niet zeker. Het kwaliteitsblad Der Spiegel wist het wel zeker. De onderzoeksjournalist Hans Leyendecker heeft van ronnen in het arrestatieteam gehoord, dat Wolfgang Grams op het treinspoor is geëxecuteerd.

Veel mensen in Duitsland en daarbuiten kunnen zich het scenario van de excecutie voorstellen. Er is een GSG9er doodgeschoten en daarna zou als wraak of in een opwelling de RAF terrorist doodgeschoten zijn. Het verhaal is echter van A tot Z verzonnen.

Afgelopen zaterdag kocht ik in het verslapen stadje Sulingen de intellectuele krant Die Zeit, met daarin een interview met de journalist Leyendecker. Elke vraag over zijn bron werd ontweken. Hij had geen aantekeningen gemaakt. Er zijn ook geen geluidsopnames. Leyendecker heeft iemand gesproken die zegt bij de schietpartij aanwezig te zijn geweest, maar nu trekt hij zijn keutel weer in. Het is niet eens zeker dat de getuige wel bestaat.

Autopsie heeft aangetoond, dat Wolfgang Grams van vijf centimeter afstand is doodgeschoten en kruitsporen bewijzen dat hij zelf heeft geschoten.

Door op deze manier getuigenissen te verzinnen en de gehele natie op een verkeerd been te zetten, ondermijnt een onderzoeksjournalist de rechtstaat. Extreem-linkse mensen verliezen op deze manier het geloof in een ordenlijke rechtsgang en de onafhankelijkheid van de journalistiek.

Thursday, January 23, 2020

Beroepsactivist Frank van der Linde opnieuw in de fout

De werkeloze- en dakloze activist Frank van der Linde heeft al meerdere anti-Joodse acties op zijn naam staan. Hij was woordvoerder van een groep pro-Palestijnse activisten die een theatervoorstelling van de Israëlische actrice Lia König verstoorde. Hij werd, vlak voor een herdenking van de Kristallnacht in de Uilenburger synagoge, door de politie aangehouden en gefouilleerd vanwege vermeend wapenbezit. Frank heeft ook zionistische activisten op de Dam in Amsterdam lastig gevallen.   

Nu, uitgerekend ten tijde van 75 jaar bevrijding van vernietigingskamp Auschwitz, richt de woede van Frank van der Linde zich op de voorzitter van het Nederlands Auschwitz comité, Jacques Grishaver, vanwege een kop in de krant.

Op 1 maart vorig jaar plaatste het NIW een interview met Jacques Grishaver voorzitter van het Nederlands Auschwitz comité, waarin hij zich uitspreekt tegen nieuwe antisemitische acties in Amsterdam. Hij stelt daarin, volgens het NIW, ondermeer: "Die gekken op de Dam? Ik zou hun tanden uit hun mond willen slaan." Hij heeft het dan over de fietskar met Palestijnse vlaggen en leugenpropaganda van Simon Vrouwe op de Dam in Amsterdam.   


Jacques Grishaver (Amsterdam, 1942) is sinds 1998 voorzitter van het Nederlands Auschwitz Comité. Hij komt uit een Joodse diamantslijpersfamilie en moest als kind in de Tweede Wereldoorlog onderduiken. Broer Loek werd in 1944 geboren en zus Sera in 1949. De familie van zijn moeder is in de oorlog vrijwel compleet uitgemoord. Grishaver volgde de hbs en een administratieve en boekhoudkundige opleiding en had jarenlang een legerdumpzaak in Amsterdam-Oost. Hij is getrouwd, heeft twee kinderen en vier kleinkinderen. Hij werd vanwege zijn werk voor het Nederlands Auschwitz Comité in 2006 benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.
Als Frank van der Linde niet zelf gearresteerd wordt wegens ordeverstoring of opruing, doet hij zelf nogal graag aangifte tegen mensen. Zo doet hij nu ook aangifte tegen Jacques Grishaver, vanwege vermeende bedreiging. De officier van justitie heeft de aangifte geseponeerd, waarop Frank van der Linde een Artikel 12 procedure is begonnen om Jacques Grishaver alsnog aan te klagen.

Deze week vindt de Artikel 12 procedure achter gesloten deuren plaats, waarna er over acht weken uitspraak gedaan wordt.

Intussen zijn enkele Amsterdamse raadsleden helemaal klaar met de provocaties en het inspreken van Frank van der Linde in de gemeenteraad. Tijdens een borrel van de PvdA posten ze onderstaande foto:


Op de foto: Kevin Kruger (FvD); Jan-Bert Vroege en een D66 raadslid.

Thursday, January 09, 2020

@DonArturito over het boek "Vijftig Jaar Palestina Komitee" in HPDETIJD

https://www.hpdetijd.nl/columns/mijn-hete-nachten-met-anja-meulenbelt-in-gaza

Mijn vroege vrijdagpreek!









Monday, December 30, 2019

Koketteren met terroristen


De recensie over mijn boek "Vijftig Jaar Palestina Komitee, ontkennen, goedpraten, meedoen", verscheen in het huisblad van het CIDI, centrum documentatie informatie Israël.

Sunday, December 22, 2019

Eenzame Kerst voor Hans van Ginhoven

Hoe diep een mens vallen kan, bewijst maar weer eens het geval van ondernemer Hans van Ginhoven (Consultancyweb). Van succesvolle bedrijfsadviseur in Ede naar de koude straten van Eindhoven. Hans slaapt 's nachts in het Eindje, opvang voor dak-en-thuislozen. 's Ochtends om acht uur worden de daklozen op straat gezet en om 16:00 mogen ze weer terug naar binnen.

Hans van Ginhoven heeft darmkanker en als gevolg daarvan een stoma, die regelmatig verwisseld moet worden. Op 16 november j.l. verscheen er in het Eindhovens Dagblad een verslag over het dagelijkse leven in nachtopvang 't Eindje. In dat artikel blijkt al, dat Hans geen doorsnee dakloze is. Hij ligt daar met een laptop op zijn stapelbed en als hij even naar de WC moet om zijn stoma te verwisselen, wordt zijn laptop gestolen. Als hij overdag gedwongen buiten moet lopen, mag hij naar het invalidentoilet op het politiebureau om zijn stoma te verwisselen.



Intussen wil Hans van Ginhoven naar de Gemeente Eindhoven om zijn nijpende situatie te bespreken, maar is daar vanwege een lokaalverbod niet toe in staat. De baliemedewerkers zijn vanwege zijn omstandige taalgebruik en uitvoerige uiteenzettingen, zo geïrriteerd, dat hem de toegang is ontzegd.

Door zijn uitvoerige correspondentie met het Openbaar Ministerie wordt hem ook verboden emails te schrijven en bezoeken af te leggen. Bij de RABO-bank mag hij ook niet meer naar binnen.

Door het faillisement van Consultancyweb BV, de gedwongen verkoop van zijn huis in Ede (door de RABO-bank), de scheiding van zijn vrouw en het vertrek naar Eindhoven, staat Hans van Ginhoven er geheel alleen voor. Tijdens de rechtzaak in 2017, vanwege zijn lokaalverbod, woonde hij nog in een pension en kreeg een bijstandsuitkering. Nu krijgt Hans alleen een daklozenuitkering en slaapt in de nachtopvang.


Het verhaal van Hans van Ginhoven is het ultime bewijs, dat een dergelijk lot ons allen kan overkomen. Niet van de ene dag op de andere natuulijk. Eigenlijk zijn het vier stappen van onheil: Werk kwijt, huwelijk kapot, huis kwijt, op straat staan. Deze vier-traps weg naar de goot begint voor Hans in 2012 met het mislukken van zijn ambitiueze Ahja/TDABC voorstel voor de zorg in Nederland. 

In februari 2011 wordt in de Gelderlander beschreven hoe ziekenhuis Gelderse Vallei in Ede een nieuw concept voor de zorg introduceert, waarbij naast de receptie van het ziekenhuis een reisloket wordt ingericht. Het pretentieuze concept Ahja, van Consultancyweb wordt echter niet geïmplementeerd. Daarmee komt Hans van Ginhoven in de kou te staan.

In oktober 2012 verhuist Consultancyweb naar de Luchthavenweg in Eindhoven en probeert opnieuw het concept Ahja op de markt te brengen. De term TDABC wordt nu aan Ahja toegevoegd. Kern van het betoog is, dat de kosten van de zorg beter geregistreerd moeten worden, waardoor besparing mogelijk is. TDABC is een methode die internationaal erkend is en betekent: Time-Driven Activity-Based Costing .

Nu is dat allemaal voorbij. De zorgconcepten werden niet geaccepteerd. Hans heeft een vordering van 31.184.688,95 Euro op de RABO-bank, maar slaapt intussen in de nachtopvang.