Disclaimer

De bijdragen aan het maatschappelijke debat, zoals op dit blog gepubliceerd, zijn bedoeld als ondersteuning van het recht op vrije meningsuiting. Mocht u desondanks in uw eer of goede naam aangetast worden, of nog erger dat u door deze teksten gekwetst wordt, lees dan eerst even de bijgaande disclaimer.
Showing posts with label Tweede Wereld Oorlog. Show all posts
Showing posts with label Tweede Wereld Oorlog. Show all posts

Wednesday, February 01, 2006

Jehova's Getuigen in Kamp Vught

Tentoonstelling over de vervolging van Jehova's Getuigen tijdens de Tweede Wereld Oorlog

Vandaag is een tentoonstelling begonnen over de Jehova's Getuigen in het kamp Vught.
"
Vanuit hun diepste overtuiging verzetten zij zich openlijk tegen het totalitaire nationaal-socialistische systeem. Zij weigerden 'Heil Hitler' te zeggen, omdat zij alle heil van God verwachtten. Ook weigerden zij de nazi-vlag te groeten, krijgsdienst te verrichten, te werken in de oorlogsindustrie en onvoorwaardelijke gehoorzaamheid aan de staat af te leggen. Ook weigerden ze lid te worden van de NSDAP.
"

"
Opmerkelijk is dat het aantal Jehovah's Getuigen in oorlogstijd is toegenomen. Telde Nederland in de zomer van 1940 ca. 500 Jehovah's Getuigen in 1944 was hun aantal tot ruim 1800 gestegen en medio 1945 waren het er 3125. De Jehovah's Getuigen zijn na de joden de zwaarst getroffen geloofsgemeenschap. Het grote verschil tussen hen is dat de Jehovah's Getuigen de mogelijkheid hadden om aan verdere vervolging te ontkomen. Als zij namelijk de zogenaamde afzweringverklaring ondertekenden, werden ze onmiddellijk in vrijheid gesteld. Verreweg de meeste bleven 'getrouw aan hun geloof' en kozen daarmee voor gevangenschap met alle verdere gevolgen.
"
Een religieuze anti-staat opvatting is voor mij veel overtuigender dan religieuze fanatici die anderen hun wil op willen leggen. De volgende keer dat er weer een Jehova's Getuige aanbelt op zondagmorgen, mag hij even zijn voet tussen de deur houden.

Jehova's Getuigen in Kamp Vught

Tentoonstelling over de vervolging van Jehova's Getuigen tijdens de Tweede Wereld Oorlog

Vandaag is een tentoonstelling begonnen over de Jehova's Getuigen in het kamp Vught.
"
Vanuit hun diepste overtuiging verzetten zij zich openlijk tegen het totalitaire nationaal-socialistische systeem. Zij weigerden 'Heil Hitler' te zeggen, omdat zij alle heil van God verwachtten. Ook weigerden zij de nazi-vlag te groeten, krijgsdienst te verrichten, te werken in de oorlogsindustrie en onvoorwaardelijke gehoorzaamheid aan de staat af te leggen. Ook weigerden ze lid te worden van de NSDAP.
"

"
Opmerkelijk is dat het aantal Jehovah's Getuigen in oorlogstijd is toegenomen. Telde Nederland in de zomer van 1940 ca. 500 Jehovah's Getuigen in 1944 was hun aantal tot ruim 1800 gestegen en medio 1945 waren het er 3125. De Jehovah's Getuigen zijn na de joden de zwaarst getroffen geloofsgemeenschap. Het grote verschil tussen hen is dat de Jehovah's Getuigen de mogelijkheid hadden om aan verdere vervolging te ontkomen. Als zij namelijk de zogenaamde afzweringverklaring ondertekenden, werden ze onmiddellijk in vrijheid gesteld. Verreweg de meeste bleven 'getrouw aan hun geloof' en kozen daarmee voor gevangenschap met alle verdere gevolgen.
"
Een religieuze anti-staat opvatting is voor mij veel overtuigender dan religieuze fanatici die anderen hun wil op willen leggen. De volgende keer dat er weer een Jehova's Getuige aanbelt op zondagmorgen, mag hij even zijn voet tussen de deur houden.

Monday, May 16, 2005

Balkje ook nog erbij

De toespraak van Jan-Peter Balkenende in Margraten

gekopieerd en ingevoegd door keesjemaduraatje
(commentaar helemaal achteraan)

Speech van minister-president dr. Jan Peter Balkenende, herdenking einde Tweede
Wereldoorlog, Amerikaanse Militaire Begraafplaats in Margraten, 8 mei 2005
Majesteit, mijnheer de president, excellenties, dames en heren,
Vandaag precies 60 jaar geleden, stierven Jack B. Blackett en Max E. Good. Ze kwamen uit
California en Georgia. Ze streden voor vrijheid en vrede in Europa. Ze hebben hier hun laatste
rustplaats gevonden, in Margraten.

Hun twee kruisen staan hier temidden van die van vele andere moedige Amerikaanse
soldaten. Zij hebben het grootst denkbare offer gebracht. Zij gaven hun leven.
Samen met Britse, Canadese en Poolse soldaten bevrijdden ze een continent dat vijf lange
jaren onder een zwaar juk van bezetting en onderdrukking had geleefd en geleden. Wij zijn
hen meer dankbaarheid verschuldigd dan in woorden is uit te drukken. Zij gaven ons het
meest waardevolle geschenk.Vrijheid. Ze verdienen groot respect.
De Verenigde Staten hebben ook na het einde van de Tweede Wereldoorlog Europa niet in de
steek gelaten. Het Economic Recovery Program van George Marshall was een onmisbare
steun in de rug bij de wederopbouw van ons continent.
Mijnheer de president,
Vrijheid is een universele waarde. Wij delen het geloof in vrijheid en democratie.
Dag in, dag uit dienen we onze vrijheid te koesteren, te beschermen en te bevorderen. Dag in,
dag uit dienen we te beseffen dat vrijheid geen vanzelfsprekendheid is. Dag in, dag uit dienen
we vrijheid in samenhang te zien met andere waarden. Zoals respect voor de medemens en
solidariteit. Alleen dan krijgt vrijheid betekenis.
Vrijheid heeft verschillende gezichten. Vrijheid is het recht om verschillend te zijn.

In Europa hebben we gevoeld hoe het is om onderdrukt te worden. Hebben we haat gezien.
Massale vervolging en vernietiging hebben diepe wonden geslagen. Auschwitz. Dachau.
Bergen-Belsen. We kennen de beelden. Ze doen ons iedere keer opnieuw pijn.
De bevrijders van West-Europa waren èchte bevrijders. Ze zijn geen nieuwe bezetters
geworden. Wij hebben in vrijheid eigen keuzes kunnen maken.
In Europa hebben we de vrijheid gekoesterd. De grondleggers van de Europese Unie beseften
kort na de oorlog dat samenwerking de beste waarborg voor duurzame vrede is.
En zij hebben gelijk gekregen. De Europese samenwerking heeft ons 60 jaar van vrede,
voorspoed en veiligheid gebracht. We staan in de Europese Unie op het punt de volgende
belangrijke stap te zetten. Het ratificeren van de Europese Grondwet. Wij doen dat, zoals deze
Grondwet het zegt, 'in de overtuiging dat Europa, na bittere ervaringen herenigd, op de
ingeslagen weg van beschaving, vooruitgang en welvaart wil voortgaan'.
Mijnheer de president,
Bobby Rasmus, een 19-jarige Amerikaanse soldaat die ruim zestig jaar geleden hier in deze
omgeving heeft gevochten, vertelde na de oorlog over zijn ervaringen. Hij zei:
'The reason you storm the beaches is not patriotism or bravery. It's that sense of not wanting
to fail your buddies.'
'Not wanting to fail your buddies.' Dat sterke gevoel van saamhorigheid legde de basis voor
onze bevrijding.
In oorlogstijd - in tijden van gevaar - zet solidariteit mensen aan tot grote persoonlijke offers.
Hoe is dat in vredestijd? Hoe is dat met ons?
We zijn vrij. We zijn welvarend. Onze rechten zijn beschermd.

Dat is des te meer reden om ons te bekommeren om anderen in de wereld. Om te blijven
strijden tegen onrecht, honger en onderdrukking.
Het was President Franklin D. Roosevelt die zei dat vrijheid niet compleet is zonder de
'freedom from want' en de 'freedom from fear'.
Hij zei ook: "The world order which we seek is the cooperation of free countries, working
together in a friendly, civilized society."
Zijn woorden uit 1941 mogen - nee moeten - ook hier klinken, op Margraten, op 8 mei 2005.
We mogen niemand uitsluiten. We mogen nooit zelfgenoegzaam zijn. We moeten blijven
samenwerken met onze partners in west en oost.
Morgen herdenken we in Moskou het einde van de Tweede Wereldoorlog. Voor de landen in
Midden- en Oost-Europa was de naoorlogse periode een bijzonder grimmige tijd. Zonder
voorbij te gaan aan deze koude jaren, is het goed samen stil te staan bij het einde van de Naziterreur.
We moeten samen waakzaam blijven. Want we worden opnieuw geconfronteerd met vijanden
van vrede die onze rechtsorde willen ontwrichten. De boodschap van deze terroristen is er een
van angst en geweld. Onze boodschap is die van dialoog en vrede. Terrorisme zal niet
zegevieren. Ook die strijd voeren we samen.
De strijd voor de vrede raakt ons allemaal. Verbindt ons allemaal. Over oceanen en grenzen
heen. Over culturen en historische ervaringen heen.
Een zin uit het Nederlandse volkslied luidt: 'De tirannie verdrijven die mij mijn hart
doorwondt'.
Tirannie doorwondt het hart. Het hart van mensen, van gemeenschappen, van naties en van de
wereld. Laten we een wereld creëren zonder tirannie, discriminatie en anti-semitisme.

Zovele kruisen, zovele namen, zovele verhalen. We moeten deze verhalen levend houden en
doorgeven aan onze kinderen.
Deze plek wordt veel bezocht door jonge mensen. Dat is hoopvol. Nieuwe generaties moeten
de verhalen kennen. De verhalen van de soldaten van Margraten. De verhalen van allen die de
verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog aan den lijve hebben ondervonden.
Een van de meest aangrijpende verhalen is dat van Anne Frank. Zij schreef drie weken
voordat zij werd gedeporteerd in haar dagboek:
'Ik voel het leed van miljoenen mensen mee en toch, als ik naar de hemel kijk, denk ik, dat
alles zich weer ten goede zal wenden, dat ook deze hardheid zal ophouden, dat er weer rust en
vrede in de wereldorde zal komen.'
Laten we het geschenk van vrede koesteren en doorgeven.

Commentaar van Keesjemaduraatje:
opvallend in deze speech is dat Premier Balkenende de respect voor de medemens en
solidariteit benadrukt. Daarmee wil hij naar mijn mening ook een verwijzing naar de sociale kant van de samenleving maken. Dus de harde kanten van het kapitalisme afslijpen.


Verder is het opvallend dat hij nog eens wijst op het toestemmen in de Europese Grondwet. Dat is op dit moment een omstreden thema. Dat had hij beter niet kunnen doen, omdat het lijkt op doordrammen. Als laatste citeerd hij Anne Frank. Daarvan kan je je afvragen: "alweer Anne Frank", maar dat heeft een hele goede reden: Dat is de enige Europese Schrijfster die die de Amerikaanse President kent.

Sunday, May 15, 2005

The speech of George W. Bush in Margraten

The speech of George W. Bush in Margraten Limbirg Netherlands.

copied and pasted by: keesjemaduraatje
(please mention my comments at the end of the speech)

Text of Bush's speech
By Associated Press
Published May 8, 2005

--------------------------------------------------------------------------------

Text of President Bush's speech Saturday in Margraten, The Netherlands, as released by the White House.

Your Majesty; Mr. Prime Minister; Mr. Mayor; distinguished officials of The Netherlands; veterans and their families, including the 104th Infantry Division, known as the Timberwolves; the unit of Harold B. Welch - my father-in-law, the father of First Lady Laura Bush - Congressman Hoekstra; General Jones, General Franks; Superintendent Schwind; fellow Americans and friends:

On this peaceful May morning we commemorate a great victory for liberty, and the thousands of white marble crosses and Stars of David underscore the terrible price we pay for that victory. For the Americans who rest here, Dutch soil provides a fitting home. It was from a Dutch port that many of our pilgrim fathers first sailed for America. It was a Dutch port that gave the American flag its first gun salute. It was the Dutch who became one of the first foreign nations to recognize the independence of the new United States of America. And when American soldiers returned to this continent to fight for freedom, they were led by a President who owed his family name to this great land - Roosevelt.

Some of those brave troops are here with us today, and we welcome you and we honor you. And they're here with their Dutch comrades. They share a love of liberty. In the war that came to an end 60 years ago this day, all those who fought for freedom made sacrifice, and many gave their lives.

In the Voice of America's radio broadcast from London on the first V-E Day, the announcer asked Europe to "think of these Americans as your dead, too." In Dutch hearts, they already were. The Americans saw the Dutch spirit in action within weeks of liberation, when this new cemetery marked its first Memorial Day. It was still a time of hardship and want and depravation; yet Dutch citizens from 60 local villages collected 20 truckloads of flowers so that every American grave here would be decorated when the sun came up on Memorial Day. And in the six decades since, the Dutch have continued this wonderful tradition by adopting and attending to the graves of the people they never met. Your kindness has brought comfort to thousands of American families separated from their loved ones here by an ocean. And on behalf of a grateful America, I thank you for treating our men and women as your sons and daughters.

Today we join them at this hallowed ground. We come first to remember the young Americans who did not live to comb gray hair. Each man or woman buried here is more than a headstone and a serial number; each person here has a name that is precious to some family. And in faded black and white photographs, each one here looks back at us in the full glow of youth: the fresh-faced American in uniform; the newly minted officer with a smiling sweetheart on his or her arm; or the young dad traveling, holding a baby son or daughter on his knee. Every one of these Americans added his own unique contribution to the story of freedom.

In this cemetery lies Willy F. James, Jr., one of seven African American soldiers from the second world war to win the Medal of Honor. On this memorial wall is inscribed the name, Raymond Kelly, a young man studying to be a priest in Detroit, who could have sat out the war, but gave up his exemption to serve his country. And in this ground rests Maurice Rose, the brilliant division commander who led the first Allied troops into Germany. Here they rest in honored glory with thousands of their comrades in arms, and here we come to affirm the great debt we owe them.

We come to this ground to recall the evil these Americans fought against. For Holland, the war began with the bombing of Rotterdam. The destruction of Rotterdam would be a signpost to the terror and humanity that the Nazi lie would impose on this continent. Like so much of Europe, over the next years of occupation, Holland would come to know curfews, and oppression, and armed bands with yellow stars, and deportation for its Jewish citizens.

The winter just before liberation was the worst. When Dutch railway workers went on strike to make it harder for the German army to reinforce their troops, the Nazis responded with a blockade that made fuel and food even more scarce. Amsterdam would wait for liberation longer than almost any other city in Europe. Before it came, more than 20,000 Dutch men and women and children would perish in what was called the "hongerwinter," and many others were reduced to eating tulip bulbs to stay alive.

For some, V-E Day brought hope for normalcy, after almost five long years of occupation. For many others, including a Jewish girl named Anne Frank, hiding in an attic, V-E Day would come too late, two months after the institutionalized evil of Bergen-Belsen took her young life. And for still others, V-E Day would bring a lasting sense of solidarity with those who fought. One resistance leader put it well: "We are one because, together, we believed in something."

And so we come to this ground to remember the cause for which these soldiers fought and triumphed. At the outset of the war, there were those who believed that democracy was too soft to survive, especially against a Nazi Germany, that boasted the most professional, well-equipped and highly trained military forces in the world. Yet, this military would be brought down by a coalition of armies from our democratic allies and freedom fighters from occupied lands and underground resistance leaders. They fought side-by-side with American GIs, who, only months before, had been farmers and bank clerks and factory hands. And the world's tyrants learned a lesson: There is no power like the power of freedom, and no soldier as strong as a soldier who fights for that freedom.

Private Robert Lee Rutledge was one of those soldiers. He gave his life fighting against a brutal attack by two Nazi divisions. Weeks before he died, he wrote a letter to his daughter on her fifth birthday. The letter was addressed to little Ginger Rutledge in Lumpkin, Georgia. Private Rutledge told his daughter, "You're too young to understand it now, but you will later. It's all for your benefit. You came into a free world, and I want you to finish in one."

Sixty years later, Ginger is still free, and she does understand. And so do her three children and eight grandchildren. Private Rutledge did his job well, and the men who fought and bled and died here with him accomplished what they came for. The free America that Ginger grew up in was saved by their courage. The free Europe where many of them lie buried was built on their sacrifice. And the free and peaceful world that we hope to leave to our own children is inspired by their example.

On this day, we celebrate the victory they won, and we recommit ourselves to the great truth that they defended, that freedom is the birthright of all mankind. Because of their sacrifice and the help of brave allies, that truth prevailed at the close of the 20th century. As the 21st century unfolds before us, Americans and Europeans are continuing to work together and are bringing freedom and hope to places where it has long been denied: in Afghanistan, in Iraq, in Lebanon, and across the broader Middle East. Freedom is a permanent hope of mankind; and when that hope is made real for all people, it will be because of the sacrifices of a new generation of men and women as selfless and dedicated to liberty as those we honor today.

May God bless you all.

[Last modified May 8, 2005, 08:44:02]

Comment:
The most powerfull sentence is:
"There is no power like the power of freedom, and no soldier as strong as a soldier who fights for that freedom."

The text about the railway strike is a bit confusing. Further investigation is necessary to find out if there is a direct relationship between the strike and the blockade. Until now I thought that the allied troops were eager to free Berlin before Stalin would occupy whole Germany. That is why the North of the Netherlands where not liberated. The "hongerwinter" was a mixture of blocked German troops, the cold winter and mismanagement. My father told me that in this winter there where not much fights in the province Noord Holland , because the Germans realized that the war was over.