http://www.peterbreedveld.com/archives/00000820.html
De behoefte aan heldenverering verdraagt zich slecht met de feiten. De heldenstatus van Martin Luther King (MLK) is al lang en breed omgezet in een regelrechte heiligverklaring. Zwarten hadden een kleurgenoot nodig die ook eens de Nobelprijs kreeg. Voor blanken bevredigt hij de zelfhaat en het schuldgevoel over de slavernij. Maar een heilige was MLK allerminst. Zelfs zijn welwillendste biografen geven toe dat zijn preken en boeken, te beginnen met zijn proefschrift, grotendeels zijn geplagieerd of door anderen geschreven. Zo is de beroemde toespraak ‘I Have a Dream’ gegapt van de zwarte dominee Archibald Corey.
Maar de ultrapolitiekcorrecte redactie van de geannoteerde King Papers gooit het op vervreemding: MLK had steun van het witte establishment nodig, durfde zijn culturele afro-roots niet te tonen en moest wel zijn toevlucht nemen tot ‘Europees-Amerikaanse’ taal. Bovendien is andermans woorden lenen heel gewoon in de zwarte volkssprekerstraditie, dus dat mag je geen plagiaat noemen.
Onzin, stelde een redacteur van de Encyclopedia Brittanica. MLK volgde aan de universiteit van Boston colleges in ordentelijk wetenschappelijk publiceren.
Ofschoon hij een matige student was, haalde MLK altijd hoge cijfers. Geen wonder, zegt Michael Hoffman, schrijver van Holiday for a Cheater: King was een neger en de blanke hoogleraren smachtten naar een zwarte held.
De tactiek van massademonstraties op basis van geweldloos verzet om gelijke burgerrechten voor zwarten te verkrijgen, was voor MLK niet iets waar hij echt in geloofde. Hij zag er geen been in allianties te sluiten met zwarte organisaties die geweld als middel zagen, maar verzocht hen zich tijdelijk in te binden voor het goede doel. De marsen ontaardden nogal eens in geweld, maar dat kwam volgens MLK toch echt door de racistische blanken uit het Zuiden die voor hun cultuur opkwamen en niets zagen in desegregatie. Zwarten droegen volgens hem geen schuld.
Dan zijn er de bewijzen voor fraude met donaties aan de mede door MLK opgerichte SCLC, de Southern Christan Leadership Conference, een vehikel voor de zwarte-burgerrechtenbeweging. Nogal wat geld werd, ook volgens zijn kameraad Ralph Abernathy, besteed aan drank, feesten en de vele hoeren die MLK op tournee door het land bestelde en soms mishandelde. Abernathy’s boek over de beweging werd in 1989 besproken in de New York Times, maar dat deed allemaal niets af aan de verering.