Maarten Jan Hijmans (@Abupessoptimist) gaat opnieuw over de schreef

Afgelopen donderdag dreigde de ex-journalist en tevens propagandist voor de anti-Israëlische boycotbeweging, Maarten Jan Hijmans, staande midden in de liberale synagoge te Amsterdam een mede-journalist 'op zijn bek te slaan' zoals hij het zelf wenste uit te drukken.

Hans Moll, schrijver van het boek "Hoe De Nuance Verdween Uit Een Kwaliteitskrant", een moedig verslag over de kwaliteitskrant NRC, zit nietsvermoedend op de eerste rij van de grote zaal in de synagoge, tijdens een CIDI bijeenkomst. Schuin achter hem neemt @Abupessoptimist (Maarten Jan Hijmans) plaats. Na de lezingen, waarin de boycot en delegitimering van Israël worden behandeld, spreekt Maarten Jan Hijmans de journalist aan. "Heb jij gezegd dat ik een antisemiet ben?" Athans woorden van gelijke strekking. Hans Moll zou een opmerking over het antisemitische karakter van Maarten Jan Hijmans zijn schrijfsels hebben geretweet. Een retweet is een soort van kopie van een tweet.

Journalist Hans Moll trekt ontkennend zijn schouders op, hij twittert zoveel en is zich op dat moment niet van een tweet met dergelijke strekking bewust. Waarop de Abupessoptimist hem dreigt "op zijn bek te slaan". Een moedige fotografe uit Almere moet ertussen springen om de gemoederen tot bedaren te brengen.

Dit is het tweede gewelddadige incident in twee jaar tijd, waar Maarten Jan Hijmans bij betrokken is. Vlak voor het optreden van de Israëlische legerband Tsahal in 2011, in dezelfde synagoge, dreigt Maarten Jan met het gooien van traangas. Daarop wordt hij door het bestuur van de Liberaal Joodse Gemeente geschorst.

Tijdens de bijeenkomst afgelopen donderdag vertelt een bestuurslid van het LJG, dat Maarten Jan Hijmans net weer tot de gelederen van de Liberale Synagoge is toegelaten. Hij heeft beterschap beloofd. Helaas werpt dit nare incident met de journalist Hans Moll een hele donkere schaduw op deze beloftes.  

CIDI-avond in de Liberaal Joodse Gemeente

foto: Michael Jacobs

Afgelopen donderdag was het CIDI op bezoek in de Liberaal Joodse Gemeente voor een uitleg over-en actieplan tegen- de dreigende boycot van Israël. De zaal zat helemaal vol en er werden nog stoelen bijgehaald. Veel Joden voelen de uitsluiting en de delegitimatie van Israël als een aanval op zichzelf. Daarom was het goed dat er een genuanceerd- en gedifferentieerd programma werd geboden.

De meest genuanceerde spreker was journalist Hans Knoop, die ervan overtuigd is, dat Judea en Samaria uiteindelijk aan de Arabieren zal worden afgestaan, of hij dat zelf nou leuk vindt of niet. En dat vlak daarvoor alle gebouwen , installaties en andere investeringen door de Israëli's vernietigd zullen worden. Een investering door het pensioenfonds PGGM is om die reden al niet logisch. Een onverholen dreiging van Hans Knoop en ook een origineel standpunt, dat niet door iedereen in de zaal met gejuich werd begroet.

De sfeer in de LJG kenmerkt zich zoals altijd als zeer levendig en met heel veel discussie. Likud-leden zaten naast aanhangers van Vrede Nu. Iedereen praat met iedereen. Ik kreeg zelfs een hand van één van de bestuursleden van het Joods Marokkaanse Netwerk (JMNA), waar ik uit opmaak, dat er altijd hoop is.

Zelfs de EAJG-leden Jaap Hamburger en Maartenjan Hijmans (Abupessoptimist) zaten in de zaal en werden geheel met rust gelaten. Als we een redevoering van Dries van Agt komen bezoeken is dat wel anders. Dan worden we als vijanden die de boel komen verstoren beschouwd. Maar in het LJG is het heel normaal om een andere mening te hebben. Nog sterker: niemand heeft dezelfde mening.

De volgende ochtend zat ik al weer in het technologische centrum van Nederland te praten over Cloud-oplossingen en wat die moeten kosten. Ik vertelde de techneuten wat ik de avond ervoor in de LJG heb beleefd. "Heb je er iets aan gehad?" wordt er gevraagd. "Werd er iets verteld, wat je nog niet wist?" Dat is niet zozeer het geval. Het zijn meer de besprekken na de lezing die mij inspireren. Ik ga daarna moe, maar wel gesterkt weer naar Eindhoven.

Kunnen de sprekers dan nog nieuwe informatie aandragen? Nee. Ik weet al dat Westerse boycot-activisten met een terreurvlag zwaaien. Sterker nog: Ik heb het met eigen ogen gezien, toen ik precies een jaar geleden bij het graf van Arafat stond. De soldaten van de PA legden zelfs even hun kalashnikovs op de grond, om de westerlingen te helpen de vlag vast te houden. Die connectie is mij duidelijk.

Heeft de avond geholpen een actieplan op te zetten. Gaan we de boycot tegen houden? Daar ben ik heel cynisch over. Ik heb niemand gesproken die denkt dat deze boycot tegen te houden is. Het enige dat we kunnen doen is zelf in de nederzettingen te investeren en doorgaan met positieve actie, zonder wanhopig te worden.

Amin Abou Rashed staat er alleen voor

Bestaat er in Nederland nog solidariteit met Palestijnen? Als je de boycotberichten over de PGGM leest zou je zeggen van wel. Als je leest dat de voetbalclub Vitesse een Israëlische speler niet wil meenemen op trainingskamp, om de oliesheiks te behagen, dan denk je van wel. Toch is er iets vreemds aan de hand met de solidariteit met Palestijnen.

Het Palestijnse vluchtelingenkamp Al Yarmouk in Syrië wordt al maandenlang belegerd. De Palestijnen lijden honger. Normaal gesproken als Palestijnen honger lijden en belegerd worden, komt er een grote hulpactie op gang. Er worden zelfs boten naar Gaza gestuurd. Deze keer niet.

Als Amin Abou Rashed , de fondsenwerver voor Hamas in Nederland, een actie op de Dam in Amsterdam organiseert, komt er geen enkele Pro-Palestijnse activist. De Grettas, de Anjas, de Jose's, de Nicoles en zelfs de Gustavs blijven allemaal op de bank thuis zitten. Why?

Geen solidariteit met de Palestijnen in Syrië. De naam zegt het eigenlijk al.

Een verklaring zou kunnen zijn , dat in dit geval de Joden er niets mee te maken hebben. Israeli's hebben geen troepen in Syrië en dus hoeft er niet geprotesteerd te worden. Een zoveelste bewijs dat het de activisten niet om de Palestijnen gaat, maar wel om de aanval op Israël als Joodse staat.

Dat is echter niet de gehele waarheid. Er wordt wel door Sonja van den Ende (Stop de Bezetting)  en Rik Min (Palestina Komitee)  vóór het regiem van Assad gedemonstreerd. Als het moet zelfs schouder aan schouder met Vlaamse nationalisten.

Amin Abou Rashed was één van de organisatoren van de Nederlandse Gazaboot en kreeg ruime steun van de Nederlandse activisten. Hij werd zelfs samen met de Antropologe Anne de Jong opgepakt en door Israël het land uitgezet. Nu zamelt hij geld in voor de Palestijnse vluchtelingen in Syrië, die worden uitgehongerd door de Syrische president Assad, maar Amin Abou Rashed krijgt geen enkele steun van de antropologen en de overige activisten. Als moslims moslims uitmoorden, heeft niemand daar belangstelling voor.

Een andere reden is, dat er een grote ruzie is tussen Syrië aanhanger, salafisten en moslimbroeders. Carel Brendel heeft daar uitvoerig over geschreven.

De Palestijnse ICT-industrie

In tegenstelling tot wat de Anja's, de Gretta's en de Palestina Komitees ons doen geloven, is er niet alleen maar elende in de door Israël bezette gebieden. Er vindt een grote groei van het aantal ICT bedrijven plaats. Tijdens de laatste trip van Frans Timmermans naar Israël en de omstreden gebieden, vindt er een interessant diner plaats, waar de mogelijkheden tot near-shoring worden besproken.

Palestijnen bieden braakliggend ICT-aanbod
bron: Computable 27-12-2013

Nederlandse ict-ondernemers krijgen tijdens de recente handelsmissie naar de Palestijnse gebieden en Israël op de Westbank de gebruikelijke nearshore-voordelen gepresenteerd. De Palestijnse gebieden liggen op minder dan vijf uur vliegen, de cultuurverschillen zijn klein en er is slechts één uur tijdverschil. Tijdens het bezoek ontdekken de ondernemers daarnaast een braakliggend aanbod van goed opgeleide programmeurs, veel kleine bedrijven met verschillende producten en een ict-sector die een groeispurt doormaakt.

De Palestijnen hebben ict definitief ontdekt als kans om zich uit de ellende te werken. Het aandeel van de sector groeide van 0,8 procent van het bruto binnenlands product in 2008 naar 6,4 procent in 2011. Paul Tjia van GPI Consultancy, die de reis coördineert, heeft deze groei de afgelopen jaren van dichtbij meegemaakt. ‘Toen ik hier in 2000 voor het eerst kwam, had de Palestinian Information Technology Association (PITA) 24 leden’, vertelt hij de Nederlandse ondernemers. ‘Nu zijn dat er honderdvijftig. Toch is 83 procent procent van de Palestijnse ict-bedrijven kleiner dan vijftig werknemers. Ondanks de sterke groei van de sector, is er dus vergeleken met andere nearshore-locaties in bijvoorbeeld Oost-Europa nog weinig aanbod van organisaties met enige omvang.’
Palestijnen goed in onderwijs
Tegelijkertijd is er een groot, onbenut, goed opgeleid en Engels sprekend arbeidspotentieel. Meer dan tweeduizend ict-specialisten studeren er jaarlijks af aan dertien universiteiten op de Westbank en in Gaza. Door de moeilijke omstandigheden is er sprake van een diaspora van Palestijnen die opleidingen volgen en werkervaring opdoen in het buitenland. ‘Veel professoren op de universiteiten zijn daardoor gepromoveerd in de Verenigde Staten op actuele ict-onderwerpen’, vertelt Hassan Kassem, voorzitter van PITA, de Nederlandse ondernemers. Studies van de Verenigde Naties, de Europese Commissie en de Wereldbank ondersteunen deze claims. ‘Palestijnen zijn de geleerde populatie van het Midden Oosten en Noord-Afrika’, staat in een rapport van de Wereldbank te lezen.

Lees verder in de Computable

JMNA: Een prettig gesprek

door Frank Kromer

Aan het juridisch gevecht tussen bestuursleden van het Joods Marokkaans Netwerk lijkt een voorlopig einde, dankzij tussenkomst van de Amsterdamse burgemeester. 

Terugkijkend op afgelopen jaar, kan Harry van den Bergh, voorzitter van het Joods Marokkaans Netwerk Amsterdam (JMNA), maar één woord verzinnen: ‘waardeloos’. Nul bijeenkomsten, interne conflicten, afgetreden bestuursleden, een gegijzelde boekhouding en een kort geding in november. Zo kan het JMNA in 2013 het best worden samengevat. En toch bood de laatste maand van het jaar een klein bétje hoop voor de stichting die een brug zou moeten slaan tussen de Joodse en Marokkaanse gemeenschap. Na een gesprek met de burgemeester op 6 december lijkt er aan het openlijke gevecht tussen bestuursleden, in ieder geval voorlopig, een einde gekomen. De drie overgebleven bestuursleden Harry van den Bergh, Erwin Brugmans en Mustafa Hilali hebben het kort geding ingetrokken dat zij hadden aangespannen tegen twee andere bestuursleden, Karima Belhaj en Sabi El Moussaoui. Laatstgenoemden hebben op hun beurt – nadat zij dit eerder weigerden – de boekhouding en de toegang tot de JMNA- bankrekening overgedragen. Een tweede gesprek heeft inmiddels plaatsgevonden, en een derde staat gepland voor januari. De bestuurscrisis was de gemeente Amsterdam een doorn in het oog. Niet alleen had de gemeente begin 2012 een subsidie verleend voor 40.000 euro, burgemeester Van der Laan gaf al eerder aan het JMNA te zien als een belangrijke speler in de Joods-Marokkaanse dialoog. Nadat wethouder Van Es in maart 2013 geprobeerde om de crisis te bezweren, etterde de ruzie tussen de twee kampen door in een kort geding. De zaak draaide om de administratie. De opgestapte penningmeester El Moussaoui weigerde de boekhouding af te geven zolang er geen decharge had plaatsgevonden tijdens een overdrachtsvergadering.

Lees verder in het NIW 

JMNA: Kort Geding Afgelast

Burgemeester van der Laan en wethouder Andreé van Es hebben in een sessie op 6 december j.l. een helende hand op het Joods Marokkaans Netwerk (JMNA) gelegd. Er is een compromis bereikt. De boekhouding is overgedragen aan de nieuwe penningmeester Mostafa Hilali en het kort geding tegen Karima Belhaj en Sabi El Moussaoui is ingetrokken.


Op 16 december wilden we als publiek aanschouwen hoe de partijen scheldend en vechtend over de vloer rollen, maar die aanblik is ons niet gegund. Hoeveel geld is er nu van de 40.000 Euri soepsiedie over en hoeveel daarvan is nu daadwerkelijk overgedragen aan het nieuwe bestuur? Zijn de bankpasjes ook overgedragen? We weten het niet.

Nog belangrijker dan de boekhouding en het geld is, wat het Joods Marokkaans Netwerk nu daadwerkelijk in 2014 gaat doen. Want er is nu een heel jaar stilstand geweest. In 2013 werd er geen enkele forumdiscussie, lekker eten of voetbalwedstrijd, waar zowel Joodse jongeren uit Buitenveldert als Marokkaanse jochies uit Amsterdam Osdorp  aan mee kunnen doen, georganiseerd. Zelfs de Joodse begraafplaats in Amsterdam-Oost ligt er verlaten en onverzorgd bij. Tijd dus, om weer eens een initiatief te nemen en iets te gaan doen in plaats van op elkaar te vitten.

Ik ben benieuwd hoeveel soepsiedie er in 2014 weer gegeven zal worden en of de Joodse- en Marokkaanse gemeenschap elkaar dan eindelijk eens een keer in vriendschap zal omarmen.

JMNA: Feestelijk afscheid met decharge

"Blijkbaar hebben jullie erg veel ruzie en is het vooral een persoonlijke kwestie" , zeg ik tegen oud-politicus Harry van den Bergh en jongerenwerker Erwin Brugmans, als ze de rechtzaal uitlopen. "Nee, we hebben juist helemaal geen ruzie, maar met die Karima Belhaj is gewoon niet te werken. Die heeft een heel opvliegend karakter." Geeft Harry van den Bergh als antwoord. Mostafa Hilali blijft op de achtergrond staan. We blijven nog een tijdje staan praten en dan scheiden zich onze wegen.

Ook van andere bestuursleden heb ik al gehoord dat een goede samenwerking met Karima Belhaj niet mogelijk is. Kandidaat bestuursleden worden door haar categorisch afgewezen. Esther Voet van het CIDI was zo'n kandidaat, die door Karima werd afgewezen. Als er geld binnenkwam duurde het maanden voordat er een plan kwam om iets met het geld te doen. Er wordt geen verantwoording afgelegd. Karima Belhaj is soms weken niet bereikbaar.

Uit de dagvaarding en de behandeling in de rechtzaal blijkt dat we hier te maken hebben met gekwetste ego's. De aftredende bestuursleden Karima Belhaj en Sabi El Mousaoui willen met opgeheven hoofd vertrekken. Er moet een feestelijk afscheid komen, waar ze voor de gedane diensten worden bedankt. Er moet een decharge voor de boekhouding komen, op het moment van afscheid. Pas onder die voorwaarden willen ze de Stichting Joods Marokkaans Netwerk Amsterdam verlaten.

Op 14 maart zijn de onenigheden al zo hoog opgelopen, dat een vergadering met wethouder Andrée van Es en mevrouw Linthorst van de gemeente Amsterdam nodig is om een compromis te kunnen bereiken. Op die vergadering wordt afgesproken dat de boekhouding zal worden afgeleverd bij Harry van den Bergh, dat er een feestelijk afscheid georganiseerd zal worden en dat er na controle een schriftelijke decharge voor de boekhouding gegeven zal worden.

Diverse keren worden de oud-bestuursleden daarna uitgenodigd voor een vergadering om de boekhouding te overleggen. Geen van de keren komt El Mousaoui met de boekhouding opdagen. Hij beweert zelfs dat een deel van de administratie in handen van Karima Belhaj is. Het is onduidelijk waar de toegangscodes voor de bankrekening zijn.

Uiteindelijk staan alle betrokkenen op 12 november voor de rechter. Die stelt voor dat de volgende dag een kopie van de boekhouding aan de advocaat van Harry van den Bergh wordt gegeven. Daarna zal op 6 december een gesprek met de burgemeester en wethouder volgen. Op 16 december doet de rechter dan uitspraak. Natuurlijk in de hoop dat er tijdens het gesprek een compromis gevonden zal worden.

De vraag is of de doelstelling van de stichting door het nieuwe bestuur kan worden verwezenlijkt. Majoor Mostafa Hilali komt weliswaar oorspronkelijk uit de wijk Amsterdam-Nieuw-West, maar woont al jaren in Scheveningen. Ondanks het feit dat hij een sterke band met het jongerencentrum Argan heeft, is zijn betrokkenheid met Marokkaanse jongeren in de wijk sterk verminderd. Mohammed Rabbae woont niet in Amsterdam en blijkt al een jaar niet meer echt bij het JMNA betrokken te zijn. Harry van den Bergh zit in zoveel besturen dat hij nauwelijks tijd zal hebben dagelijks leiding aan de stichting te geven. De enige kans van het bestuur is, nieuwe Joodse- en Marokkaanse bestuursleden met een basis in de buurt aan te trekken.

Het oude bestuur onder leiding van Karima Belhaj heeft ondanks hun tekortkomingen toch een  aantal sterke eigenschappen. De enige JMNA bestuurder met echte leidinggevende diversiteitservaringen in diverse functies,  is Karima Belhaj. Alle contacten met de gemeente en de subsidieaanvragen lopen via haar. Ook sociaal-pedagoog  El Mousaoui met zijn functie in jongerencentrum Argan heeft een netwerk in de buurt Amsterdam-West. Door deze mensen eruit te werken heeft de stichting veel goodwill verloren.

Er zijn echter nog twee belangrijke oorzaken voor de teloorgang van het JMNA. Door de bankencrisis en de Europa-crisis is de aandacht voor het islamdebat veel minder groot dan vijf jaar geleden. Door het uitblijven van verdere islamitische aanslagen in Europa is er minder discussie over islam. Geert Wilders houdt zich meer bezig met het verkrijgen van macht in Europa, dan met het 'Marokkaanse straattuig'. Daardoor is de maatschappelijke belangstelling voor het JMNA veel kleiner. Beschouwt Mohammed Rabbae het JMNA nog als een dam die voor de politicus Wilders opgeworpen moet worden, nu is die dam op deze plek minder relevant.

Door de presentatie van het JMNA op de sociale media worden ook de interne discussie in het JMNA steeds meer openbaar. Al snel blijkt op het Facebook forum van het JMNA, dat die discussies niet meer in de hand te houden zijn en dat ze ook steeds minder over Joden en Marokkanen in Amsterdam gaan. Doordat Joden en Marokkanen heel erg weinig gemeenschappelijke doelen en idealen hebben, richt de discussie zich steeds meer op andere zaken: Israel bijvoorbeeld. Er zijn dagen dat elke scheet die in Israël wordt gelaten uitvoerig op het JMNA forum wordt besproken. Dat is pijnlijk.    

Weinig maatschappelijk belang. Weinig positieve aandacht van de media. Interne strubbelingen. Ziedaar de belangrijkste redenen voor een ruzie die voorlopig een dieptepunt in de Joods-Marokkaanse betrekkingen genoemd mag worden.

JMNA: Kamer van Koophandel inschrijving is nog steeds vreemd

Het Joods Marokkaans Netwerk Amsterdam wordt verscheurd door interne strijd. Op 6 december aanstaande zullen Burgemeester van der Laan en Wethouder Andrée van Es proberen te bemiddelen. Nog steeds is niet duidelijk wie er nu wel en wie er niet bij het bestuur hoort.

De inschrijving van het JMNA bij de Kamer van Koophandel is recent veranderd. Met terugwerkende kracht (dus teruggedateerd) zijn Karima Belhaj, Sabi El Moussaoui en Manja Felicitas Bakker uitgeschreven .
Bestuurslid Mohammed Rabbae is al sinds december 2012 geen bestuurslid meer en heeft te kennen gegeven niet bij het gesprek met de burgemeester aanwezig te zullen zijn. Toch is hij nog steeds bestuurslid volgens de Kamer van Koophandel.

De stichting is nog steeds in de Egmondenstraat gevestigd. Dat is het woonadres van vroegere penningmeester Sabi El Moussaoui. Als de mening van het huidige bestuur is, dat de penningmeester Moussaoui er "een puinhoop van gemaakt heeft", zoals Harry van den Bergh afgelopen dinsdag in de rechtbank luidkeels uitriep, dan zou ik de stichting een ander adres geven. Voor je het weet komen de blanco checks van de gemeente Amsterdam nog op dat adres aan.

Tijdens het kort geding van afgelopen dinsdag vraagt de rechter aan Sabi El Mousaoui of hij nog steeds bestuurslid van de stichting is. Hij beaamt dat. "Wanneer bent u dan voor het laatst op een bestuursvergadering geweest?", vraagt de rechter. Een hoop erom heen gedraai en dat hij helemaal geen uitnodigingen meer krijgt enzo. Maar uiteindelijk komt er dan uit: "Maart 2013". Vreemd genoeg vraagt de rechter niet naar notulen van de vergadering.

Voor notulen moet je zowiezo niet bij het JMNA zijn. In de email van 21 februari 2013 schrijft Karima Belhaj dat ze per 1 mei 2013 geen bestuurslid meer zal zijn. In dezelfde email schrijft ze dat Sabi El Moussaoui ook per 1 mei 2013 geen bestuurslid meer zal zijn. Maar in de rechtzaal zegt Karima Belhaj dan weer, dat ze "in haar hart" nog steeds bestuurslid is.

Tijdens de rechtzaak wordt door Karima Belhaj ook uitvoerig uitgewijd over het begrip "pariteit", gerelateerd aan het vormen aan het bestuur. Er moeten steeds drie Marokkanen en drie Joden in het bestuur zitten. Nu er drie bestuursleden uitgemieterd zijn, wordt de pariteit steeds moeilijker. Mohammed Rabbae heeft een uitgesproken anti-Israël standpunt. Hij wil "alles uit Israël" boycotten. Mostafa Hilali is kritisch over de staat Israël. Harry van den Bergh is een uitgesproken en bekennende zionist.  Dat worden nog leuke bestuursvergaderingen. Maar het hoeft natuurlijk niet altijd over Israël te gaan.

Op 16 december wordt de rechtzaak voortgezet. De rechter doet dan een uitspraak over de teruggave van de financiele administratie aan het huidige bestuur.

JMNA: Voor de rechter

Door Frank Kromer (NIW)

Bestuursleden van het Joods Marokkaans Netwerk (JMNA) proberen via een kort geding hun boekhouding, in handen van de vertrokken penningmeester, terug te krijgen.  

Hé Sabi, heb je de stukken bij je?” grapt JMNA-voorzitter Harry van den Bergh, terwijl Sabi El Moussaoui, de voormalig penningmeester van het JMNA, zich meldt bij de balie van het gerechtshof in Amsterdam. Hij kijkt om en glimlacht: „Nee, nee,” antwoord hij met zwaaiende handen. Het vriendelijk ogende tafereel zou geen voorbode blijken voor de rest van de middag. De twee zouden hard botsen voor de neus van de voorzieningenrechter. Het JMNA is al bijna een jaar verscheurd door interne conflicten. Aan de ene kant staan de zittende bestuursleden Harry van den Bergh, Erwin Brugmans en Mostafa Hilali. Zij willen graag een doorstart van hun geliefde stichting, die een brug moet slaan tussen Joden en Marokkanen. Recht tegenover hen staan de dit jaar opgestapte penningmeester Sabi El Moussaoui, de opgestapte co-voorzitter Karima Belhaj en de opgestapte secretaris Manja Ressler. Zij weigeren de administratie van het JMNA over te dragen zolang hun aftreden nog niet op door hen beoogde wijze is afgewikkeld. Na een mislukt tussenkomen van de Amsterdamse wethouder van Es in maart 2013 om de zaak af te handelen, na talloze mislukte afspraken met penningmeester El Moussaoui om de administratie in handen te krijgen, zagen de drie bestuursleden maar één oplossing: een kort geding.

Lees verder in het NIW

JMNA: Penningmeester moet een kopie van de administratie afgeven

Dramatische taferelen bij de kantonrechter. Karima Belhaj: "Ik word bedreigd door extreem-rechtse elementen. Erwin Brugmans: "De administratie is mij door Karima Belhaj uit de handen gerukt en aan mevrouw Bakker gegeven"

Er zijn nu twee kampen binnen het Joods Marokkaanse Netwerk Amsterdam (JMNA). Gelukkig loopt de scheidslijn dwars door Joodse- en Marokkaanse groepen heen en zijn beide ethniciteiten bij beide partijen vertegenwoordigd.  Het nieuwe bestuur onder leiding van Harry van den Bergh, bestaat verder nog uit Mostafa Hilali (penningmeester) en Erwin Brugmans (secretaris).

Aan de andere kant staat het nu aangeklaagde oude bestuur onder leiding van Karima Belhaj, met als secretaris Manja Bakker en de penningmeester Sabi El Moussaoui. Inzet van de rechtzaak bij de voorzieningenrechter vandaag is het overdragen van de administratie en de bankrekeningen.

De Stichting Joods Marokkaans Netwerk Amsterdam heeft een hoge status binnen bestuurlijk Amsterdam. Zo hoog, dat burgemeester van der Laan en Wethouder Andrée van Es persoonlijk op 6 december gaan bemiddelen om de strijdende partijen weer bij elkaar te krijgen. Nog steeds, ondanks uitblijvende financieële verantwoording, krijgt het netwerk 10.000 Euro soepsiedie per half jaar. Elke keer als er iets aan de hand is met Marokkanen in Amsterdam, kan de wethouder zeggen: "We zijn in overleg met het Joods Marokkaans Netwerk om de problemen op te lossen". Deze multiculturele schaamlap mag absoluut niet naar de enkels zakken. Zelfs de kantonrechter is daar vandaag van overtuigd.

De rechter komt vandaag tot een salomonsoordeel. Oud-penningsmeester El Moussaoui moet woensdag 13 november 2013, voor zes uur 's avonds een kopie van de administratie aan de advocaat van de tegenpartij overhandigen. Na 6 december, als Andrée van Es en burgemeester van der Laan met de kemphanen hebben gesproken, wordt er opnieuw door de kantonrechter naar de zaak gekeken.

Maandag 16 december, om 9.00 uur is de volgende zitting.

Naima El Bezaz: In Dienst bij de Duivel

Heel vervelend voor Lydia Zittema, destijds de hoofdredacteur van Vriendin. Probeert ze zo politiek correct- en multicultureel mogelijk te zijn. Elke tweede week een zwart model op de voorpagina. Berichten over bezoeken aan je Turkse schoonouders. Leuke recepten voor de suikerweek. En dan nu dit.

De beruchte schrijfster Naima El Bezaz (Vinexvrouwen; Nog meer Vinexvrouwen) hangt even op een schandalige manier de vuile was buiten. Zonder Lydia bij name te noemen natuurlijk, zodat de juristen er nog een hele kluif aan zullen hebben.

De hoofdpersoon van het boek "In dienst bij de Duivel" heet Angela en ze is hoofdredacteur van een vrouwentijdschrift. Ze wil graag een bekende schrijfster voor haar blad laten schrijven en ze denkt dat het interessant en spannend is de Marokkaanse schrijfster Dina te contracteren.
Had ze dat maar niet gedaan.

De eerste dag gaat ze met de eindredactie en de Marokkaanse schrijfster lunchen, maar dan moet ze zelf alles betalen. Want de Marokkaanse schrijfster heeft geen geld bij zich. Dat is pas het begin van wat blijkt een multicultureel drama te worden.

Dina heeft geen auto en bekritiseert de auto van de fotograaf, waarmee ze op stap gaat om lezers te interviewen. Als Dina in Roosendaal een lezeres met kanker interviewt, duurt het een hele dag voordat ze weer op de redactie verschijnt. Daarna identificeert ze zich zodanig met de lezeres en duikt zo diep in het leven van de kankerpatiente, dat het artikel ook veel te laat wordt opgeleverd.

Wat een leuke samenwerking met een Marokkaanse schrijfster had moeten worden, loopt volledig uit de hand. Dina praat niet met de andere redacteuren. Ze loopt met haar neus in de wind. Weigert vibrators te testen. Geeft consequent de schuld van alles wat misgaat aan een ander. Het hoogtepunt van het boek is als de schrijfster op de redactie flauwvalt en de hoofdredacteur nog de taxi naar huis moet betalen. Dure boel.

Dit alles wordt op een fantastische en humoristische wijze verwoord door de schrijfster Naima El Bezaz, die beweert zelf op een damesblad gewerkt te hebben, om onderzoek te doen voor haar boek. Bij bepaalde passages kom je niet meer bij van het lachen. Vooral als Naima El Bezaz alles van zichzelf bloot geeft. De angsten, de schaamte, de woede en de frustratie van een redactrice. Het staat er allemaal in.

Helaas heeft de redactie van uitgeverij Querido achteraf na het inleveren van het script, nog gemeend enkele additionele aanpassingen te moeten doen of de schrijfster gedwongen die aanpassingen te doen. Dat kan natuurlijk ook. Het boek zelf is spannend en zou zo maar in delen in een feuilleton van Libelle of Margriet passen. Maar waarom toch totaal overbodige anti-Nederlandse- en cultuurvijandige citaten erin verwerken? Jammer.

Enkele voorbeelden. "Zij vertegenwoordigde Nederland in het klein.
Een mollig vol gezicht, met groenblauwe ogen die ze samenkneep toen ze me de hand schudde"

"Dit is Volendams", zei ze. Hun dialect. Ik knikte begrijpend en was opgelucht, Nederland had, net als Marocco, zo zijn Berberstammen, naast het Fries dus ook Volendams. Logisch"

"Ineens ging het Nederlands weer over in het Volendams-Berbers. Gefrustreerd legde ik mijn pen neer en keek naar de taperecorder...."

"Dit is echter Nederland, hier gaat het niet om eeuwige roem, of materieel gewin, verre van dat."

"Ik was volkomen tevreden met mijn achterbuurtappartement in de slechtste buurt van Amsterdam-West. Die buurt was zó crimineel, dat daar nooit werd ingebroken"

"Zij waren de kurk waarop het land dreef. En ik, met mijn brutale, bruine allochtonenkop, zou dan de euvele moed hebben om aan die blanke autochtone vrouwen te vragen of ze hun vetrollen wel in bedwang hielden. Geert Wilders zette mensen voor minder op het vliegtuig terug naar hun geboorteland"

"Sorry dat ik het zeg, Renate, maar jullie Nederlanders zijn echt vreemd"

En dat gaat dan tweehonderdendrieenvijftig bladzijdes zo door. De ene sneer tegen de Nederlanders na de andere. En dan verbaast deze schrijfster zich erover dat ze niet bij De Wereld Draait Door wordt uitgenodigd en dat ze bij dat geweldige vrouwenblad Vriendin de laan uit wordt gestuurd. Je kan niet alles hebben schatje. Nederland in zijn hemd zetten en ook nog op handen gedragen worden.

Een grandioos boek dat vele moderne modieuze vrouwen een spiegel voorhoudt.

JMNA: Karima Belhaj wordt afgezet als voorzitter

Het is jammer dat de bestuursleden van het Joods Marokkaans
Netwerk Amsterdam zo slordig zijn met de inschrijving bij de Kamer van Koophandel. Het is heel simpel, je gaat met de notulen van de laatste bestuursleden vergadering naar de KvK en je vult een formulier in.

Voorwaarde is wel, dat er notulen gemaakt worden. Als de secretaris van de stichting zonder pen en papier bij de vergadering zit, dan wordt dat moeilijk. Anyweetjes, Karima Belhaj is volgens onderstaand Parool artikel niet meer de voorzitter. En Manja Bakker is ook niet meer secretaris. Waar het geld gebleven is, dat weten ze niet.

De voorzieningerechter gaat zich aanstaande dinsdag 12 november 2013 om 14.45 uur op de Parnassusweg te Amsterdam, over de zaak buigen.
Er zal toch nog over 40.000 Euro een verantwoording afgelegd moeten worden.


bron: Het Parool  2 november 2013
Verbroederingsclub barst

door: HEIBA TARGHI BAKKALI

JMNA Bestuurscrisis in Joods-Marokkaans Netwerk Amsterdam escaleert

AMSTERDAM - Het Joods-Marokkaans Netwerk Amsterdam (JMNA) wankelt door een bestuurlijke ruzie. Die is zó hoog opgelopen dat binnenkort mogelijk de rechter eraan te pas moet komen. Een bemiddelingspoging van wethouder Andrée van Es en voormalig burgemeester Job Cohen heeft niet mogen baten.

Sinds begin dit jaar is het bestuur van de op verbroedering gerichte organisatie, in 2003 mede in samenspraak met toenmalig burgemeester Cohen opgericht, uiteengevallen nadat vier van de zeven bestuursleden, onder wie de voorzitter, penningmeester en secretaris, hun vertrek hadden aangekondigd. Hierna ontstond ruzie tussen de vertrekkende en aanblijvende bestuursleden over de formele overdracht van bestuurstaken en administratie.

De huidige voorzitter Harry van den Bergh zegt niet verder te kunnen met nieuwe activiteiten zonder toegang tot die administratie. Daarom rest hem niets anders dan een kort geding. "Dat dit moet, vind ik buitengewoon verdrietig en zonde van de tijd. Wat zij willen is een decharge vóóraf, zonder dat wij de stukken hebben mogen inzien. Ze stellen nog meer voorwaarden aan het overdragen van de stukken, maar ze moeten die gewoon overhandigen en klaar," zegt van den Bergh, die zich eerder in het Nieuw Israëlietisch weekblad hardop afvroeg wat er met de subsidie is gebeurd.

Het oude bestuur zegt geen dagvaarding te hebben ontvangen. Volgens Manja Ressler, de vertrokken secretaris, weet Van den Bergh precies wat er met de subsidie is gebeurd omdat hij elke uitgave mede heeft ondertekend. Ook heeft zij de overgebleven bestuurders vaak uitgenodigd voor een vergadering met de overdracht op de agenda. "Daar zijn ze helaas niet op in gegaan."

Het JMNA is opgericht naar aanleiding van maatschappelijke onrust na een reeks incidenten, waaronder Marokkaanse jongeren die voetbalden met een gedenkkrans die tijdens dodenherdenking was neergelegd. Het netwerk poogt Joden en Marokkanen in de stad dichter bij elkaar te brengen met activiteiten zoals debatten, het benadrukken van de gedeelde geschiedenis, gezamenlijke feesten en een gezamenlijke lobby tegen het verbod op ritueel slachten.

Het is wrang dat deze organisatie gericht op verbroedering nu juist aan ruzie ten onder dreigt te gaan, beaamt voormalig voorzitter Karima Belhaj. "We hebben samen heel veel goede dingen gedaan voor de dialoog, dat wordt overschaduwd doordat men vaak cynisch is over Joods-Marokkaanse relaties. We worden vaak ten onrechte geframed in een politiek conflict. Het is jammer dat het zo moet, maar ik heb er vertrouwen in dat we eruit komen."

JMNA: Bestuur voor de rechter

Door Frank Kromer (NIW)

Opgestapte bestuursleden, een verdwenen boekhouding en een kort geding. De toekomst van het Joods Marokkaans netwerk Amsterdam hangt aan een zijden draadje. 

Het Joods Marokkaans Netwerk Amsterdam (JMNA) heeft in zijn zevenjarig bestaan veel crisissen meegemaakt. Bestuurders stapten met ruzie op en op de offi ciële Facebookpagina van het JMNA liepen discussies volledig uit de hand, compleet met anti-Israëltirades. Bezoekers werden omschreven als ‘zionisten die landjepik en het etnisch zuiveren goedpraten’. Maar nu is de bom bij het netwerk, dat als doelstelling had om een brug te slaan tussen Joden en Marokkanen, daadwerkelijk ontploft.
Niet alleen zijn in de eerste helft van 2013 vier van de zeven bestuursleden opgestapt, ze hebben ook de complete boekhouding meegenomen. Voor de drie overgebleven bestuursleden, Harry van den Bergh, Erwin Brugmans en Mostafa Hilali is het een raadsel wat er met het JMNA-subsidiegeld is gebeurd. Via een kort geding proberen de drie bestuursleden nu de fi nanciële administratie, die in handen zou zijn van de opgestapte penningmeester Sabi El Moussaoui en de opgestapte co-voorzitter Karima Belhaj, terug te krijgen. „Ik wil inzicht hebben in de fi - nanciële stukken,” zegt Harry van den Bergh, nu de overgebleven voorzitter. „Ik wil weten waar de subsidie voor is gebruikt en hoeveel er nog in kas zit. We moeten het jaarverslag voor 2012 nog opstellen en daarnaast moeten we verantwoording afl eggen aan de gemeente; we hebben immers begin 2012 40.000 euro subsidie gekregen.”

Lees verder in het NIW

Yasser Arafat, nu dooier dan ooit tevoren

Waar blijft eigenlijk het eindresultaat van het onderzoek naar de dood van de grote Palestijnse leider Yasser Arafat? Een jaar geleden , november 2012, werd zijn lichaam in Ramalah opgegraven om een onderzoek naar een eventuele poloniumvergiftiging mogelijk te maken. In januari 2013 stond ik nog aan zijn lege graf. 'Zou hij wederom opgestaan zijn uit den doden' vroeg ik me nog bezorgd af. Daarna is het een hele tijd stil.

Halfwaardetijd
Intussen werken Russische-, Franse- en Zwitserse- wetenschappers koortsachtig aan een onderzoek op de monsters die van zijn lichaam zijn genomen. Zo lang kan dat toch niet duren?

Zelfs al zou er nu een bepaalde minimale waarde van polonium in zijn lichaamsresten worden gevonden, dan nog zou niet bewezen kunnen worden wie die vergiftiging heeft veroorzaakt. Een ander probleem is het natuurlijke verval van polonium-210. Het breekt zichzelf af en er blijft lood over. Polonium-210 heeft een halfwaardetijd van 138,376 dagen. Na 138,4 dagen is dus nog maar de helft van de hoeveelheid polonium over. Na nog eens 138,4 dagen is de helft van de helft over. Intussen is er al 23,8 keer een halfwaardetijd over heen gegaan. Dat betekent, dat er nu nog maar één-zestien-miljoenste van de hoeveelheid polonium-210 over is. Reken maar uit met MS Excel. Een sigaret bevat nog meer polonium-210. Het is dus feitelijk onmogelijk de poloniumvergiftiging van negen jaar geleden aan te tonen en de wetenschappers wisten dit al toen ze begonnen.

(op de foto: Keesjemaduraatje bezoekt het lege graf van Yasser Arafat)

Litvinenko
Waarom werd er pas vorig jaar begonnen met het onderzoek naar de poloniumvergiftiging van Yasser Arafat? Ten tijde van de dood van Arafat was poloniumvergiftiging nog niet zo populair. Pas in 2006, nadat de Brits-Russische dubbelspion Alexander Litvinenko met polonium werd vermoord, kwam de mogelijkheid van een poloniumvergiftiging ter sprake.Op 3 juni 2012 kwam Al Jazeera met een artikel, waarin het vermoeden is geopperd dat Yasser Arafat met polonium verfitigd zou kunnen zijn. Bepaalde bezittingen waaronder zijn tandenborstel en zijn Palestijnse sjaal, maar niet alle bezittingen, hadden een verhoogd gehalte van polonium. Dit kan ook door sigarettenrook zijn veroorzaakt. Pas daarna werd begonnen met serieus onderzoek naar de poloniumvergiftiging.

Braakneigingen
Volgens al-Jazeera had Arafat in de weken voor zijn dood last van ernstige diarree, gewichtsverlies en braakneigingen. Dat zijn dezelfde symptomen als het bekendste slachtoffer van poloniumvergiftiging, de Russische ex-spion Aleksander Litvinenko had. Het Britse medische tijdschrift The Lancet schrijft dat er ook enkele belangrijke ziekteverschijnselen bij Arafat ontbreken : Melyosuppression (beenmergonderdrukking) en haaruitval.

Geen resultaten
Bijna een jaar na het nemen van monsters uit het lichaam van Arafat, is er nog steeds geen officieel rapport gepubliceerd. De Palestijnse Authoriteiten zijn de enigen die toestemming voor het publiceren van een rapport mogen geven., maar dat is nog niet gebeurd. Het Zwitsers-Franse team uit Lausanne komt in oktober 2013 opnieuw met het opgewarmde bericht uit The Lancet, waarin wordt gesproken over verhoogde concentraties polonium210 op zijn tandenborstel en zijn sjaal. De Nederlandse persbureaus citeren het bericht graag, maar vertellen er niet bij dat het onderzoek naar het lichaam niet is gepubliceerd.

De Russen
Twee journalisten van het persbureau Interfax spreken op 15 oktober 2013 met de Russische onderzoeksleider Vladimir Oeïba en horen van hem dat er geen verhoogde polonium210 waarden in het lichaam van Arafat gevonden zijn. Dezelfde middag wordt het bericht weer ingetrokken. Blijkbaar worden de resultaten van het onderzoek politiek gebruikt en komt het nu niet goed uit het bericht te verspreiden. De Russen hebben nu door de crisis in Syrië weer een bepaalde invloed op het wereldtoneel en konden zelfs de Amerikaanse president Obama aftroeven. Dat feestje willen ze niet laten verstoren door een neutraal wetenschappelijk onderzoeksresultaat.

Politiek belang
De Palestijnse Authoriteiten en eigenlijk de gehele islamitische wereld hebben er belang bij de mythe van een vergiftigde Yasser Arafat te laten voortbestaan. Daarmee wordt de Palestijnse leider tot een martelaar van de Palestijnse zaak, in plaats van een mislukt staatshoofd en een terroristenleider die hij in werkelijkheid was.
De werkelijke oorzaken voor de dood van Yasser Arafat zijn te banaal om aan de grote klok te hangen. Zijn lijfartsen waren minder goed dan werd beweerd. Arafat was al 75 jaar toen hij stierf en leefde een ongezond leven. Goede artsen werden in de laatste twee weken van zijn leven niet meer tot zijn bed toegelaten. De eerste berichten van Franse artsen vlak na zijn dood spreken over een uitval van de lever en nieren door een bloedziekte en een hersenattack. Bewijzen voor vergiftiging zijn nooit gevonden.

Nederlandse Palestijnenvrienden
Het verbaasd niemand, maar toch moet op deze plaats nog even vermeld worden hoe de Palestijnenvrienden in Nederland op de zogenaamde poloniumvergiftiging gereageerd hebben:

De ex-journalist Maarten Jan Hijmans (Abu Pessoptimist): 'Onderzoek kleren Arafat wijst uit: Palestijnse leider werd vergiftigd'. In de update vermeldt Maarten-Jan dan nog wel dat The Lancet slechts schrijft dat een vergiftiging mogelijk is en over het ontbreken van haaruitval en beenmerg-verdringing. Dat wordt dan echter niet meer vertaald door Hijmans.

Stan van Houcke:  Heeft niet over een polonium vergiftiging van Arafat geschreven

Anja Meulenbelt: Heeft niet over een polonium vergiftiging van Arafat geschreven

Redactioneel commentaar in Soemoed (Palestina Komitee): "Gehoopt moet worden dat aan de hand van autopsie uitsluitsel gegeven wordt of Arafat inderdaad slachtoffer is geweest van een moordaanslag met polonium-210."

Stop de Bezetting (Gretta Duisenberg): "All clues point to Israel in Yasser Arafat death".

Nederlandse dagbladen:
Trouw: schrijft een buitengewoon objectief en gematigd artikel waarin ale feiten worden verteld. Schimmig spel rond doodsoorzaak Arafat.
Volkskrant: "De Palestijnse leider Arafat is in 2004 'mogelijk' vergiftigd met polonium-210". Verdere informatie over de Russen die dan weer wel en dan weer niet iets niet gevonden hebben ontbreekt bij deze krant.
NRC: In 2013 geen artikel over de laatste polonium onderzoeken op Arafat meer.
Telegraaf: "De Palestijnse leider Yasser Arafat is hoogstwaarschijnlijk vergiftigd met de stof polonium-210" en een dag daarna schrijft deze krant dat de Russische onderzoekers niets hebben gevonden.

Conclusie:
De Nederlandse dagbladen zijn er goed in buitenlandse persberichten over te schrijven en doen zelf geen onderzoek. Ze nemen zelfs niet de moeite het onderzoeksrapport van The Lancet te lezen. De Nederlandse Palestina-activisten  zijn Arafat moe en doen geen moeite meer het vuurtje nog eens op te stoken.
Het wachten is nog steeds op de officiele Russische onderzoeksresultaten, maar het is maar de vraag of die resultaten de mythes rond de dood van Yasser Arafat kunnen wegnemen.

Hoe Kees zwarte piet werd

Kees heeft maar één wens en dat is Piet worden. En niet zomaar een Piet, maar een zwarte Piet die Sinterklaas helpt met pakjes rondbrengen. Alle Pieten in het pakhuis van Sinterklaas zijn ergens heel erg goed in, maar wat voor Piet kan Kees worden? Waar is Kees echt het allerbeste in? Een leuk voorleesboek met schattige tekeningen! Ideaal voor kleintjes die zélf Zwarte Piet willen worden.

Hij gaat hiervoor met een plattegrond op zoek naar het pakhuis van Sinterklaas. Als hij eindelijk voor Zwarte Piet mag oefenen, eet hij alle pepernoten op. Hoe moet hij dit uitleggen aan Sinterklaas? Het verhaal heeft een verhaallijn en is voor jonge kinderen goed te begrijpen. De teksten maken soms onderdeel uit van de tekeningen. De sfeer in dit prentenboek is gemoedelijk.

Het gebruik van pasteltinten bij de vrolijke illustraties draagt hieraan bij. De paginagrote illustraties zijn bijzonder door de combinatie van meerdere materialen. Er is bijvoorbeeld gebruikgemaakt van jute, schrijfpapier, een plattegrond, stof, inpakpapier en kurk. Hierdoor lijken de illustraties op de prenten van het in de Kinderboekenweek 2010 verschenen boek 'Stimmy of het oerwoud in de stad' van Daan Remmerts de Vries en Philip Hopman. De illustratrice is ook bekend van de boekenserie over 'Kolletje'. Een origineel sinterklaasverhaal voor kinderen vanaf ca. 4 jaar.

Keesjemaduraatje was communistische correspondent !!!

De man die steeds weer allerlei dingetjes ontdekt en onthult en andere mensen op hun zenuwen werkt, is zelf niet van vreemde smetten vrij. Nu blijkt uit onderzoek in de Koninklijke Bibliotheek, dat Keesjemaduraatje in 1987 correspondent voor het communistische dagblad De Waarheid was en vanuit het toenmalige West-Duitsland een drietal revolutionaire geschriften heeft gepubliceerd.

Interessant detail is, dat het belangrijkste thema van het blog Keesjemaduraatje, namelijk terrorisme, toen ook al een thema voor de artikelenreeks was. Eén van de artikelen gaat over de huiszoekingsgolf bij linkse kranten in verband met de terreurgroep Rote Zora. Het andere artikel gaat over de moord op twee politieagenten door de bezetters van de Startbahn West in Frankfurt.
Met name in het laatste artikel is al een glimp van de latere houding van Keesjemaduraatje te zien, als het gaat over de invloed van extreem-linkse terreurgroepen op sociale bewegingen. Het zou tot 2005 duren totdat Keesjemaduraatje deze trend weer oppakte en begon te schrijven over de invloed van Palestijnse terreurgroepen op Nederlandse sociale bewegingen.

Wiesje de Lange: "Gods zegen rust steeds op Israël"

We konden niet weten dat het interview met Wiesje de Lange tevens haar laatste boodschap aan de fans in Nederland zou zijn. Wiesje dacht zelf dat ze niet meer ziek was, maar haar kinderen wisten wel beter.

Ze vertelde me hoe ze als kind van zes in een aardappelzak naar een onderduikadres werd vervoerd. Dat de oma van de gereformeerde familie, waar ze ondergebracht was, ervan overtuigd was dat God dit kind naar hen toegestuurd had om ze op de proef te stellen en dat als ze dit kind door de oorlog zouden brengen, ze zelf ook zouden overleven.

Ze wilde graag aan een youtube filmpje meewerken. In het filmpje zegt Wiesje dat Gods zegen steeds op Israël rust.

In 2010 hield Wiesje de Lange haar laatste serie lezingen voor de Christenen voor Israël in Nederland. De islamkritische bloggers wilden haar graag spreken en nodigden haar uit in het Chinese restaurant van Wijk en Aalburg bij Den Bosch. Bij de eerste ontmoeting merkte ik wat een warme vrouw het toch is. Ze omhelste me en zei: "keesjemaduraatje". Samen aten we van het Chinese buffet. De bloggers waren van haar onder de indruk.

Na het eten reden we naar de sporthal waar Wiesje haar lezing gaf. Een deel van de lezing staat ook op Youtube.



In de lezing gehouden in Wijk en Aalburg vertelt Wiesje dat ze op een gegeven moment van de Dode Zee door Judea naar Jerusalem rijdt en dat ze bij zichzelf denkt: "Dit dorre kale bergachtige land werd ons tweeduizend jaar geleden al niet door de Romeinen gegund." Wat is de reden dat het gebied Judea steeds omstreden is. Het moet iets met ons geloof te maken hebben.

Wiesje zei in haar lezing ook hele felle en extreme dingen, zoals dat de Arabieren op de Tempelberg niets te zoeken hebben. 'Dan komt er nooit vrede' dacht ik toen. Maar nadat ik filmpjes over haar op Youtube had bekeken, begreep ik het beter.

Wiesje is voor ons steeds een inspirerende vrouw geweest. Door haar vaste geloof, hartelijkheid en warmte, is en blijft ze een voorbeeld voor ons allen. Ze stierf op 30-09-2013.

Zeilen voor Palestijnse kinderen

Duizenden Palestijnse kinderen zuchten in de cellen van de zionistische entiteit en je kan er helemaal niks tegen doen! Gelukkig hebben we in Nederland een organisatie die dat niet op zich laat zitten. De Stichting Talliq van Marijke Kruijt verkoopt niet alleen Palestijnse olijfolie, maar geeft jou de mogelijkheid echt iets te doen. Zeilen voor Palestijnse kinderen.
Voor vijfendertig Euri per dag krijg je zeilles en de opbrengst gaat geheel naar de Stichting Talliq en dus kan je echt iets voor de kinderen betekenen.



 

Pro-Palestijnen steunen nog steeds Assad

Intussen worden de pro-Assad-demonstraties in Nederland een beetje een zielige vertoning. Wie wil er nu nog een dictator steunen die zijn eigen bevolking ombrengt en onder toenemende internationale druk komt te staan? Is het Internationale Recht waar de Gretta-en-van-Agt-aanhangers het zo vaak over hebben ook op de gifgasaanvallen in Damascus van toepassing? Ik dacht van wel.

Bij de laatste pro-Assad demonstratie stonden ze weer naast elkaar: De "ordedienst" van het Palestina Komitee, Rik Min (uiterst links) en het bestuurslid van "Stop de Bezetting", Sonja van den Ende (vierde van links). Een vlag met de afbeelding van dictator Assad laat zien dat de demonstratie niet zozeer gaat over het voorkomen van oorlog, als wel om het in het zadel houden van een moordende potentaat.

Strijd in Syrië verdeelt de vrienden van Palestina

Dat de pro-Palestina activisten samen met Harry van Bommel (SP) bij een grote supermarkt staan te protesteren tegen het eten van sinasappels uit "bezet gebied", of in Castricum een picketline tegen het gebruik van schoonheidsproducten uit de Dode Zee houden, terwijl ze zwijgen als er honderden Syriërs bij een gifgasaanval sterven, we hebben het geregistreerd. Je kan niet overal tegelijkertijd zijn. Het ene leed bestrijden, maakt het andere niet goed.

Is het mogelijk met een actiegroep alleen tegen Israël te ageren en de buurlanden buiten beschouwing te laten? Vooral nu de Palestijnse groepen zelf verdeeld zijn. Hezbollah in Libanon steunt de Syrische dictator Assad en Hamas in Gaza richt zich juist tegen Assad. Wat nu te doen? Hoe werkt dat uit in de Nederlandse gelederen der oude Palestina-kameraden?

Het is opvallend stil op de Facebooks en de Palestina-websites, als je zoekt naar Syrië-berichten. Op de officiële websites van het Palestina Komitee, Stop de Bezetting of Docp staat niet over Syrië. De bestuursleden van de organisaties hebben op Facebook echter wel een mening.


Zelfbenoemd bestuurslid en "ordedienst" van het Palestina Komitee Rik Min steunt al maanden het oude regime van Assad en staat daarmee dus op de Hezbollah-lijn van de terreurscala. Hij beweert op Facebook niet alleen dat de gifgas-aanval helemaal niet door Assad zijn troepen is uitgevoerd, maar suggereert door een plaatje van een Davidster ook nog dat Israël er wel achter zal zitten.

Henny Kreeft van de stichting Stop De Bezetting (met Gretta Duisenberg) is de enige die de strijd tussen Hezbollah en Hamas op Facebook naar buiten brengt en bespreekt. Hij is er van overtuigd dat Assad voor de gifgasaanval verantwoordelijk is.

Beroepsactiviste Jose van Leeuwen schrijft dat het haar om Internationaal Recht en mensenrechten gaat. "Steun aan een dictator die zijn bevolking onderdrukt of doodt, is geen rechtvaardigheid". Daarmee neemt ze een ander standpunt in dan Sonja van den Ende, één van de beheerders van "Stop de bezetting" op Facebook.

Wat zijn nu de factoren die bij de activisten een steun voor Assad (met Hezbollah) of een steun voor de rebellen (Met Hamas)  doet ontstaan? Aangezien Henny Kreeft van Stop De Bezetting een bekeerde moslim is, ligt de steun voor de salafistische rebellen voor de hand. Rik Min is een seculiere oude communist en aangezien er al oude contacten tussen het Assad-regie en de DDR en de Sovjet-Unie waren, ligt ook zijn steun voor de hand. Sonja van den Ende heeft familiaire banden met de Assad-clan en heeft daar ook gewoond.

De scheiding tussen steun voor Assad of niet gaat dus dwars door de Gretta Duisenberg-stichting heen, waarbij Henny Kreeft de sterkere positie heeft, omdat hij officieel bestuurslid is. De steun van Iran aan de "Global March to Jerusalem" , waar Gretta Duisenberg aan mee doet is juist weer een indicatie dat haar Stichting steun aan het Assad-regime zal geven.

Voor alle fracties geldt altijd: Ïsraël heeft het gedaan". Waarschijnlijk zullen ze wel weer door een deur kunnen zodra het Assad-regime valt. Vooral omdat de Verenigde Staten aan die val mee zullen werken. Dan is de gezamenlijke vijand weer duidelijk. Maar nu even niet.

Amigoe di Curacao (1936) : Fascisten steunen Arabisch-Palestijns geweld

Een oplettende lezer attendeert ons op een artikel in Amigoe di Curacao uit 1936, waarin reeds gewag van een Arabisch Palestijnse staat, als voorloper van een Pan-Arabisch rijk, wordt gemaakt. Interessante getallen als sprake is van 766.000 Arabieren en 175.000 Joden. 12 jaar later zouden reeds één miljoen Arabieren op de vlucht slaan. Goochelen met getallen, is dat.

In 1936, dus vier jaar voor de Tweede Wereldoorlog, maar met de Fascisten in Italië en de Nationaal Socialisten in Duitsland reeds aan de macht, zoeken de Arabieren, volgens dit artikel, steun bij de fascistische Italianen. Je moet toch wat.

Mijn vriend Dani zal enorm blij met dit artikel zijn, omdat het Internationaal Recht, in de vorm van de Balfour verklaring, wordt genoemd. Engeland was verplicht een Joods Nationaal tehuis op te richten. De Arabieren waren echter toen al, in 1936, onder invloed van het pas ontwaakte Arabische nationalisme, bereid zich dood te vechten. Dat zijn ze blijven doen.

Het enige dat nu echt 78 jaar later anders is, dat er nu wel vele Arabische staten zijn en ook een Israelische staat, maar dat een "Arabisch-Palestijnse staat" als voorloper van een staat vor alle Arabieren, nog steeds niet is gerealiseerd. "Never miss an opportunity to miss an opportunity"

Bron: Kop: X ALGEMEEN POLITIEK OVERZICHT. Krantentitel: X Amigoe di Curacao : weekblad voor de Curacaosche eilanden Datum, editie: X 03-07-1936, Dag Jaargang, nummer: X 53, 2757 Uitgever: X NV Paulus Drukkerij Plaats van Uitgave: X [Willemstad PPN: X 840847114 Verschijningsperiode: X 1883-1976 Periode gedigitaliseerd: X 1883-1976 Verspreidingsgebied: X Nederlandse Antillen Soort artikel: X artikel Bezit en bezitskenmerk: X KB C 251

Gereformeerd Gezinsblad weet een oplossing: Een Palestijnse staat!

Wanneer is dat idee van een Palestijnse staat eigenlijk ontstaan? In de Historische Krantenbak van de Koninklijke Bilbliotheek is gelukkig een zoekfunctie ingebouwd, zodat ik het begrip "Palestijnse staat" kan intypen en snel een antwoord op mijn vraag krijg.

Henry Kissinger, de voormalige Amerikaanse Minister van Buitenlandse Zaken onder president Nixon, had in 1975 al het idee, maar de PLO wilde toen nog niet.

De Jordaanse koning opperde in 1970 het idee, wat vreemd is, omdat hij tussen 1948 en 1967 gewoon een Palestijnse staat op de Westbank had kunnen oprichten.

Maar de allereerste keer dat het begrip "Palestijnse Staat" in de Nederlandse kranten wordt genoemd, is twee maanden voor mijn geboorte, op 22 februari 1958, door het Gereformeerde Gezinsblad. De hoofdstad van de toen voorgestelde "Palestijnse Staat" zou dan Gaza zijn. Interessant dat Jeruzalem blijkbaar toen nog niet zo belangrijk was. En interessant , dat er toen nog maar 1 miljoen "Palestijnse vluchtelingen" waren. Ondanks de enorme repressie en het ondragelijke lijden, hebben de Palestijnen er toch in 50 jaar tijd twee miljoen Palestijntjes bij weten te produceren. Hulde!


Bron: NIEUWE PALESTIJNSE STAAT? Krantentitel: Gereformeerd gezinsblad / hoofdred. P. Jongeling Datum, editie: 22-02-1958, Dag Jaargang, nummer: 14, 1694

Palestijnen lijden nederlaag in cognitieve oorlog

De York-universiteit van Toronto gaat niet langer soepsiedie aan de irritante BDS-activisten, die steeds voor de deur staan te protesteren, geven. Het SAIA-comitee , dat oproept Israël te boycotten, wordt niet langer als officiele studentenclub erkend. De leider van de groep, de antisemitische Hammam Farah, is zelfs van de campus verwijderd en mag niet meer het terrein op. Een gevoelige nederlaag voor de BDS-campagne en de vertegenwoordigers van de Palestijnse zaak in Canada.

In maart hield SAIA een demonstratie op de campus, waarmee ze volgens het bestuur de "academische activiteiten" vertoorden. Hammam Farah gebruikte daarbij een megafoon, hetgeen de bestuurders niet konden waarderen.

Op de film hier onder zie je hoe een groep van SAIA activisten de bestuursvergadering verstoort en dat het bestuur op staat en vertrekt. Het islamistische karakter van de club is duidelijk te zien.



De laatste jaren zijn beeldvorming en propaganda op internet belangrijke wapens in de strijd van Arabieren tegen Israël. Daarom zet het Israëlische ministerie van Public Diplomacy sinds kort studenten in om discussies op internet te "winnen". Op de universiteiten in Amerika en Europa wordt de strijd tegen Israël gevoerd door extreem-linkse studenten en islamisten.

De argumenten die door deze virtuele strijders worden gebruikt zijn kort samen te vatten in de volgende punten:
-Israël bezet sinds 1967 Palestijnse gebied
-Volgens internationaal recht mag een bezetter geen eigen bevolking in bezet gebied vestigen en de natuurlijke rijkdommen niet exploiteren
-De producten uit bezet gebied moeten daarom geboycot worden

Helaas hebben de diverse Israëlische regeringen de afgelopen jaren geen aandacht aan deze propaganda geschonken en wilden de strijd tegen de Arabieren met wapens winnen. Nu is de cognitieve oorlog al behoorlijk ver gevorderd en is het image van Israël veel slechter dan in de jaren zeventig geworden.

Het is een gunstig teken dat het bestuur van de York universiteit niet zwicht voor dit verbale geweld. Het zou nog beter zijn als ze een keer antwoord aan de studenten zouden geven. Bijvoorbeeld met de volgende tekst: "Je bent hier te gast in een Westers land, waar waarden als democratie en vrijheid gelden. Daar heb je je aan aan te passen. Als dat niet lukt, raad ik je aan aan de islamitische universiteit van Gaza-stad te gaan studeren, waar haat tegen Israël in het lesprogramma is opgenomen"

De symboliek van de BDS-beweging

In de Israëlische krant Haaretz wordt gesignaleerd, dat de Nederlandse Boycot, Deinvestment en Sanctions (BDS) campagne zich van schokkende symbolen bediend. Een foto van Anne Frank met een rode Palestijnse sjaal wordt zelfs door linkse liberale Israëliers, die tegen settlements zijn, als zeer schokkend ervaren.

Het Nederlandse Twitteraccount @BDSAmsterdam , dat wordt beheerd door de pro-Palestijnse organisatie Docp, maakt gebruik van dit teken. Nu duikt het teken ook tijdens een anti-Israelische demonstratie op de Dam op.

Nicole Hollenberg, sinds kort bestuurslid van Docp en één van de beheerders van het Twiteraccount, draagt het Anne Frank symbool op haar T-shirts, tijdens een betoging tegen het Prawerplan (30.000 bedouinen) op 1 augustus.

Ik heb haar per email laten weten het symbool schokkend te vinden en moreel verwerpelijk. Nicole, die veel over de Holocaust heeft gelezen en het dagboek van Anne Frank kent, vind het geen schokkend symbool. Ze wil de strijd van de Palestijnen op een emotioneel gelijk niveau als de Holocaust benaderen.

Op dit forum waarschijnlijk ten overvloede de argumenten tegen deze symboliek:
-het symbool ontkent de uniekheid van de Holocaust
-door het symbool te dragen drijf je de spot met Anne .
-de boodschap die ermee uitgedragen wordt is: dat wat jullie is aangedaan, doe je nu ook tegen de Palestijnen
-de Palestijnen willen door dit symbool te dragen eigenlijk het lijden van de Joden overnemen. Henryk M. Broder stelt dat veel activisten diep in hun hart eigenlijk Joden willen zijn of als dat niet gaat,hun lijden op dezelfde plaats willen zetten.

Het is duidelijk dat de BDS beweging niet het doel nastreeft een rechtvaardige vrede te bereiken, maar de vernietiging van de staat Israël. Dat is ook duidelijk te zien in de leuzen die bij de Prawer-demo werden meegedragen.

Door de ze vijandelijke leuzen en symbolen te dragen stoot de BDS beweging redelijke (linkse) mensen af en werpt zich in de handen van vijandelijke en radicale regimes als dat van Iran en Hamas.

RIP Hoofdredacteur van de Amsterdam Post: Jaap Mollema (Prof.Drs. G.B.J. van Frikschoten)

Gisterochtend werd onze vriend Jaap Mollema op de Stadhouderskade te Amsterdam te fiets door een vrachtauto overreden en overleed ter plekke. Hij werd 46 jaar.
We kennen Jaap van vele anti-islamitische acties, zoals hieronder te zien en van de pro-Israël-beweging. Samen met Jaap protesteerden we tegen het kapen van de kristallnachtherdenking door extreem-linkse Israël-haters. We missen hem nu al. Laten we zijn werk voortzetten

Norman Finkelstein gooit roet in het eten van de BDS-beweging

De voormalige Amerikaanse professor Norman Finkelstein beschreef de anti-Israëlische boycot-beweging vorig jaar als een "cult" die de staat Israël wil vernietigen en die geen rationele oplossingen voor het Midden-Oosten conflict zoekt. Door de onmogelijke eisen te stellen en alle producten van Israël te willen boycotten, werkt deze zogenaamde BDS-beweging een oplossing eerder tegen.

Nu gooit Norman Finkelstein de knuppel opnieuw in het hoenderhok door tijdens een vergadering van extreem-links (Left-Forum)  in New York door de hypocrisie van deze beweging aan de kaak te stellen. "Als je het internationale recht wilt handhaven en je op het internationale recht wilt baseren, dan moet het internationale recht ook voor Israël gelden" . "Israël is een legitieme staat , die volgens internationaal recht als Joodse staat is ontstaan."

Norman Finkelstein vroeg zich af hoe de BDS beweging op "recht gebaseerde"steun voor de Palestijnse zaak kan krijgen als ze tegelijkertijd de rechten van Israël ontkent. Dat is volgens hem onvolwassen hypocriet gedrag, dat hij niet wil steunen.

Norman Finkelstein heeft een carrière als anti-Israël activist achter de rug deed in het ver;leden schokkende uitspraken zoals dat Israël de Palestijnen in getto's zou opsluiten. Ook gaf hij in het verleden steun aan Hezbollah, door te roepen dat de militaire successen van Hezbollah "overwinningen van bevrijding en overwinningen voor de vrijheid" zijn.

De toehoorders in het publiek begonnen tijdens de speech van Finkelstein te roepen en schreeuwen. Hooggeplaatste anti-Israël-activisten als Lamis Deek en Sherry Wolf rolden met hun ogen en bogen hun hoofd naar beneden, daarmee hun ongenoegen en afkeuring tonende.

Lamis Deek van Al Awda riep tegen Norman Finkelstein dat ze nooit "de entiteit genaamd Israël" zou erkennen. Norman Finkelstein stelde het begrip entiteit aan de kaan en verklaarde dat Israel een gewone staat met rechten , maar ook met plichten is.

Het is niet geheel duidelijk waarom Norman Finkelstein zich de laatste twee jaar tegen een boycot van Israel uitspreekt en waarom hij zo nadrukkelijk tegen de extreem-linkse opvattingen over het ontkennen van het bestaansrecht in gaat. Tenslotte is hij een aanhanger van de Libanese terreurorganisatie Hezbollah. Misschien is het feit dat hem om veiligheidsredenen toegang tot Israël wordt ontzegd, een reden om een beetje te dimmen.

Het is opvallend hoe fel de BDS-activisten tegen de Tweestatenoplossing gekand zijn en hoezeer ze Israël in zijn geheel ontkennen. De boycotactiviteiten zijn dan ook tegen alle producten uit Israël gericht. Daarmee lijkt de BDS-beweging een haast symbolische strijd te voeren, waarin ze alleen zeer extreme dictatoriale regimes aan hun kant hebben.

De retoriek van Dries van Agt

"Het internationaal recht moet gehandhaafd worden". Met deze slogan rechtvaardigen Dries van Agt en andere vertegenwoordigers van de anti-Israël-actiegroepen hun boycotpogingen van Israëlische producten. Op basis van deze slogan is er tenminste nog een gesprek mogelijk. Welk internationaal recht? Door wie wordt dat internationale recht vastgelegd? Moeten andere, volgens het internationale recht gemaakte afspraken dan ook gehandhaafd worden? Houdt de Arabische kant zich ook aan het internationale recht? Het zijn vragen die gesteld kunnen worden en die een eventuele oplossing van het conflict dichterbij kunnen brengen.

Zodra echter, vrienden van Israël zich tegen een boycot uitspreken, gaan alle remmen los. Dries van Agt maakt gebruik van een retoriek die tot voor kort alleen in extreem-linkse en communistische kringen gebruikelijk was. In een artikel op de VARA-website JOOP valt Dries van Agt de persoon, en niet de boodschap aan.

Gekakel
Het begint al met de titel: "Kritiek op boycottende supermarkten is onwaarachtig gekakel". Hij neemt de boodschap en de boodschapper al meteen niet serieus. Je mag dus, in de denkwereld van Dries van Agt, niet tegen een boycot van Israël zijn. Er valt met hem niet over te praten en het wordt "gekakel" genoemd.

Usual SuspectsVervolgens valt Dries van Agt de boodschapper aan en noemt de mensen die kritiek op de boycot hebben: "Usual suspects". Met andere woorden: Die mensen zijn altijd al voor Israël, maakt niet uit wat er gebeurd en die hoeven daarom al niet serieus genomen te worden.

Een belangrijk argument tegen de boycot is, dat er tussen landen een onderscheid wordt gemaakt. Op de wereld zijn vele omstreden grenzen en niet geheel tot een staat toegeordende gebieden, zoals West-Sahara, Tibet, Koerdistan, Kashmir etc etc. Toch wordt alleen Israël vanwege vermeende bezetting van Judea en Samaria geboycot. Of tenminste zijn er pogingen daartoe. Van Agt noemt dit "het bekende riedeltje". Hij doet niet eens een poging deze discriminatoire behandeling van Israël uit te leggen.

Lobby voor nederzettingen
Dries van Agt verwijt ons: "In wezen lobbyen zij voor de nederzettingen, al zullen ze dat bij hoog en laag ontkennen." Zinnen met het woord lobby er in, komen altijd zeer suggestief over.Als de schrijver nog even doorgaat, gaat het over Israëlische lobby en dan gaat het al gauw over Joodse lobby. Met andere woorden, de schrijver bedoelt daarmee te zeggen dat de media en de politiek beïnvloed worden. Daarna wordt ook nog eens gezegd, dat de "lobby" leugenachtig is, wat het wordt "bij hoog en laag ontkend". Dries van Agt gebruikt zoals gewoonlijk geen citaten, dus we weten niet eens wie er nu iets bij hoog en laag ontkend heeft. De Joden waarschijnlijk.

Wie zich een beetje beweegt in de pro-Israël-beweging, weet dat er een veelheid van argumenten en partijen actief is, die geenszins een eensluidende mening verkondigen. Er zijn genoeg mensen die de nederzettingen eigenlijk ook niet zo'n goed idee vinden. Aan de andere kant van het spectrum bevinden zich mensen die zelfs het woord "nederzetting" al een verkeerd woord vinden. Waarom zouden er in Judea en Samaria geen Joden mogen wonen? Die hebben daar vóór 1948 toch ook gewoond? Maar al deze mensen zijn wel tegen een boycot, omdat ze verdomd goed weten waar boycots toe leiden. Helaas maken de BDS-boycot groepen ook helemaal geen onderscheid tussen Israëlische producten of producten uit Joodse dorpen in Judea of Samaria. Het JMNA-bestuurslid Mohammed Rabbae heeft toch duidelijk opgeroepen álle producten van Israël te boycotten.  Ook de fractieleider van Groenlinks in de Tweede Kamer Bram van Ojik laat zijn bedoelingen duidelijk merken en roept op alle producten uit Israël te boycotten.

In onze persoonlijke gesprekken met Dries van Agt blijkt duidelijk, dat hij hele periodes uit de geschiedenis van Israël vergeet of bewust weglaat. Hij laat in zijn toespraken stelselmatig weg, dat Yasser Arafat zich aan geen enkele afspraak uit de Oslo-accoorden heeft gehouden. Dries van Agt moemde Yasser Arafat desgevraagd "een boef", maar hij citeert wel geregeld zijn ideologie.  Dat er volgens Dries van Agt in het JOOP-artikel zo weinig Arabieren in nederzettingen werken heeft natuurlijk een reden. Door de vele aanslagen is er geen vertrouwen meer. Daarom is het veiliger, maar niet goedkoper, buitenlandse werknemers uit Sri-Lanka en andere Aziatische landen in te zetten.

De miljarden aan Europese steun aan de Palestijnse Autoriteit heeft er natuurlijk niet toe geleid, dat er bedrijven opgericht zijn of dat er werkgelegenheid is geschapen. Mochten de Joodse nederzettingen ooit opgeheven worden, dan zal dat nog steeds niet betekenen dat de Arabieren in het gebied plotseling een bloeiende economie hebben. De corruptie van de Palestijnse Autoriteit is het grootste obstakel voor vrede.

Helemaal op het einde van het artikel komt de aap uit de mouw. "Het zou werkelijk desastreus zijn indien meer vrijblijvende onderhandelingen onder Amerikaanse leiding plaatsvinden, die Israëls kolonistenregering alle ruimte bieden om de twee-statenoplossing te torpederen." Hier blijkt de werkelijke gezindheid van Dries van Agt. Hij is anti-Amerikaans en anti-Israëlisch. Daarom wantrouwt hij vredesbesprekingen. Het is zelfs de vraag of Dries van Agt een Tweestatenoplossing eigenlijk wel ondersteunt. In één van zijn toespraken heeft hij in ieder geval te kennen gegeven, dat hij een Palestijnse staat nauwelijk levensvatbaar acht. Daar heeft hij natuurlijk gelijk in, maar dat mag er volgens mij niet toe leiden dat de Israëlische staat wordt tegengewerkt.

JMNA: Afscheid van bestuursleden

Hoe gaat het nu met het JMNA (Joods Marokkaans Netwerk Amsterdam)?
Vorig jaar schreef Keesjemaduraatje al enkele artikelen over dit netwerk van Joden en Marokkanen, maar daarna is het stil geworden. De eerste helft van het jaar 2013 was er geen enkele activiteit waar te nemen. Is de soepsiedie op? We weten het niet.

Intussen ligt de website JMNA.nl , die op naam van Ahmed Larouz staat, geheel op zijn gat. Klik er maar op, dan zie je het zelf. Journaliste en schrijfster Daphne Meijer maakte een hele mooie nieuwe website, die je kan bewonderen op het adres JMNA.eu . Er wordt veel geroddeld en niet alles wat je hoort is waar, maar toch is het vreemd dat de website JMNA.eu niet op naam van een bestuurslid staat, maar wel op naam van Daphne Meijer zelf. Bovendien gaan er geruchten dat Daphne niet is betaald voor het werk dat ze heeft verricht, zoals wel was afgesproken. (UPDATE 06-10-2013: Daphne Meijer laat weten dat ze haar geld heeft gekregen)

Het bestuur van het JMNA is nogal gevoelig voor kritiek. Daarom sturen ze ook advocaten op mensen af. En als je een vraag stelt aan een lid van het bestuur, dan krijg je antwoord van iemand anders. En ook niet op het email adres waarvandaan je de vraag stelde, maar op je zakelijke email, alsof ze willen zeggen: "We pakken jou".

De inofficiële secretaris van het JMNA stuurt nu een email aan alle leden, waarin hij toegeeft dat er een half jaar niets is gebeurd en waarin hij aankondigt dat er al bestuursleden zijn afgetreden. Als je naar de foto hierboven kijkt, dan kunnen we door een getraind oog en een beetje psychologische yong yang wel raden welke bestuursleden "in the lead" zijn en welke gaan aftreden.

-Aan het hoofd van de tafel zit majoor Mostafa Hilali. Hij heeft weliswaar een glas in zijn hand, maar je kan ook zien, dat hij iets heeft opgeschreven. Een echte voorzitter dus.

-Erwin Brugmans , met het keppeltje, heeft ook de noodzaak van het opschrijven van dingen erkend. Daarom heeft hij een blad papier voor zich. Hij heeft nog niets opgeschreven, want de vergadering is net begonnen. Ik zie in hem een secretaris.

-Mohammed Rabbae , bekend van het proces Wilders en tevens oproeper tot de totale boycot van Israël, is al een beetje moe en hij wrijft in zijn ogen. Hij heeft geen blad papier voor zich en hoeft niets op te schrijven. Mohammed Rabbae onthoudt alles in zijn hoofd. Hij zit vooral in het bestuur van het JMNA om een dam tegen de verderfelijke invloed van Geert Wilders op te werpen. Verder zijn er geen activiteiten van hem bekend.

-Harry van den Bergh neemt erg veel ruimte in. Hij legt zijn arm over de rug van Karima Belhaj heen en drukt haar daardoor weg. De oude zionist kijkt schuin omhoog, alsof hij niets met dit geënsceneerde tafereel in de bestuurskamer te maken heeft.

-Karima Belhaj is het meest geïntegreerde bestuurslid. Ze doet suiker en melk in haar koffie. Ze lijkt geïrriteerd door de nabijheid van de veel oudere Harry en de ruimte die hij inneemt. Hoewel ze officieel, volgens de Kamer van Koophandel (nummer 819612959) de voorzitter van het JMNA is en ook tijdens de vele discussies en op internetfora aan de touwtjes trekt, hoeft ze tijdens de vergadering blijkbaar niets op te schrijven. Ze kijkt met half gesloten ogen een andere kant op. Haar dagen in het bestuur lijken geteld.

-Manja Bakker heeft een geheel gevuld kopje koffie voor zich, maar de twee waterglazen, die voor haar staan, zijn leeg. Hoe moet een JMNA-watcher dit nu weer duiden? Ze kijkt verlangend naar de doos met gebakjes en kan niet wachten tot het pauze is, zodat ze toe kan slaan. Haar Dell-computer staat intussen nutteloos te wezen in de linker onderhoek van de foto.

(Bericht aan de JMNA advocaat: De bovenstaande foto is niet door mij gekopieerd. Als je in de HTML-code kijkt, zie je dat ik alleen maar link en 'embed' naar de foto op de JMNA-website. Geen copyright issue dus.)

Zijn er nog meer aanwijzingen die op een spoedige bestuurswissel duiden? De email die Erwin Brugmans aan de leden stuurt spreekt boekdelen.

"Het JMNA gaat rustig verder en ontwaakt uit de lichte slaap van de afgelopen maanden.
Er wordt gewerkt aan het uitbreiden van het bestuur naar 12 personen waarvan in ieder geval 4 vrouwen, 2 jongeren, 2 geestelijken.Ook wordt gewerkt aan de afscheid van reeds afgetreden bestuursleden."
Blijkbaar gaat het JMNA nu een meer religieuze kant op. Aangezien Karima Belhaj een puur seculiere extreem-linkse stroming vertegenwoordigt, kan dat een aanwijzing voor haar afscheid zijn.
Bovendien wordt er over afscheid van bestuursleden gesproken. Een laatste aanwijzing staat onderaan de email van Erwin Brugmans aan de leden:

"Het JMNA wil bereikbaar blijven vandaar dat er een nieuwe email adres is aangemaakt. ( het oude email adres (...) is vanaf heden ongeldig)"
Die tekst duidt op een ruzie, want blijkbaar wordt het oude emailadres niet gewoon aan de nieuwe secretaris overhandigd, maar moet er een nieuwe aangemaakt worden.

Ik denk dat we binnenkort meer zullen horen.