Resisting Israeli Apartheid

Israeli Apartheid Week National Conference
26-03-2022 International Institute of Social Studies

Tijdens de laatste bijeenkomst in de Israeli Apartheid Week gaan alle remmen los. Werd op maandag nog door de organisatoren, de illusie van een academisch debat in stand gehouden, stond dit “event” geheel in het teken van het politiek activisme. Enkele observaties van een cultureel antropoloog

Tien jaar zionisme
Ik was al een half uur voor aanvang in de aula van het ISS, maar werd door Jeff Handmaker weer weggestuurd, omdat ze nog niet helemaal klaar waren. Wie wel in de zaal waren: BDS-oprichter Omar Barghouti, Palestina Komitee-voorzitter Robert Soeterik, met echtgenote en Electronic Intifada-scribent Adri Nieuwhof, zonder mantelpakje. Het was duidelijk wie er wel en wie er niet bij hoort en dat dit een actievergadering was.

Omar Barghouti, Jeff Handmaker en Adri Nieuwhof

Terwijl ik in de lobby zat te wachten, zag ik de vroegere voorzitter van het Palestina Komitee, Wim Lankamp, aankomen lopen en ik onderhield me met hem over gezondheid, bloedverdunners en dat het toch al weer tien jaar geleden was dat we elkaar bij de Joodse Omroep tegenkwamen. Dat was voor mij destijds ook een trigger om onderzoek naar het Palestina Komitee te gaan doen.

Paul Damen, Kees Broer, Wim Lankamp in 2012

Een pijnlijke situatie ontstond, toen Wim Lankamp niet op de deelnemerslijst voorkwam en de studenten wel tien minuten lang moesten zoeken en bespreken hoe hij dan toch toegang tot de zaal zou kunnen verkrijgen. Ik stond op het punt tegen deze jonge generatie Palestina-activisten te zeggen: “Weten jullie wel wie er hier voor je staat? Wim Lankamp, die al dertig jaar de weg voor jullie vrijmaakt, waar jullie nu met je strontkar overheen rijden.”

Participerend observeren
Het was net alsof ik weer in een Tunesisch dorp aan het participerend observeren was. Wie praat met wie en waar gaan de mensen zitten? De oude garde van het Palestina Komitee zit door enkele lege zitplaatsen gescheiden van de BDS-club. Adri Nieuwhof heeft duidelijk een belangrijke positie in deze stam en onderhoudt zich minzaam met enkele activisten met een Arabische achtergrond. Jose van Leeuwen zit bij haar in de buurt. Maarten Jan Hijmans, te laat binnengekomen, zit heel ver weg. Vreemd genoeg praat niemand met Omar Barghouti. Dat kan ik antropologisch duiden als een hiërarchische afstand of een gebrek aan communicatieve vermogens van deze BDS-leider. Ik hou het op het laatste. Verder zit de hele zaal vol met jonge studenten, waarvan 70% met een niet-Nederlandse achtergrond. De sfeer is goed en de studenten vreedzaam. Dat was acht jaar geleden, de meeste huidige studenten waren toen twaalf tot veertien jaar oud, heel anders. De studenten op de VU vonden het toen nodig mij tweehonderd keer te fotograferen, wat ik toen als “spion van het CIDI en top-zionist”, heel logisch vond.

Jaap Hamburger
Over de inhoud van deze “conferentie” hoef je je geen illusies te maken. “International law”, racism, apartheid, BDS, intersectionality, hypocrisy of European countries, colonialism, imperialism, lawfare, sabotage, black-lives-matter, slavery en complicity. Dat is het wel zo’n beetje koekebakker en dat in een snel tempo opgelezen. Waar ik mij werkelijk in interesseer is, of er nog iemand iets geks zegt. In dat opzicht kan je geheel op Jaap Hamburger van Een Ander Joods Geluid vertrouwen. Die oude blanke zuurpruim ging even het feestje bederven door tegen de meute in te gaan. Het door zijn opvoeding en familiegeschiedenis ontstane “oppositioneel gedragssyndroom” ontplooide zich hier in volle glorie.

Jaap Hamburger begon zijn verhaal met te vertellen dat de vergelijking tussen Zuid-Afrika en Israël , qua “apartheid”, geheel mank loopt. De twee maatschappelijke systemen zijn volgens de EAJG-voorman niet te vergelijken. Je zag de voorzitter Jeff Handmaker al een beetje zenuwachtig kijken. Waar gaat dit heen? Gelukkig veroordeelde Jaap Hamburger daarna wel de “crime of apartheid”, zodat de deelnemers opgelucht adem konden halen. Daarna ging de boze beer echter pas echt los.

Jaap Hamburger

Apartheid
De apartheid in Zuid-Afrika is mislukt en afgeschaft. Het is echter volgens Jaap volkomen onrealistisch te denken dat de “apartheid” in Israël op dezelfde manier en met hetzelfde tempo afgeschaft kan worden. Er zijn slechts beperkte lessen uit de strijd in Zuid-Afrika te trekken. Zuid-Afrika had tenslotte op het laatst geen enkele internationale steun meer en was buiten de rechtsorde gesteld. Dat is met Israël geheel anders, (waar juist steeds meer landen handelsbetrekking mee aanknopen). De studenten zouden zich volgens Jaap geen enkele illusie moeten maken: Israël bestaat nog wel een hele tijd.

Right of existence
Volgens Jaap Hamburger heeft geen enkele staat “recht op bestaan”. Een staat bestaat of hij bestaat niet en een “staat is een staat, punt uit”. Er bestaat wel recht op zelfbeschikking van een volk. Ook Joden hebben recht op zelfbeschikking, als volk, maar ze hadden er rekening mee moeten houden, dat ook de Arabieren dat recht hebben. Ik laat deze opmerking van Hamburger hier commentaarloos staan, omdat ik niet op alle slakken zout kan leggen. Dat ging dan nog wel een tijdje zo door en het gaat er hier om, dat BDS niet echt het thema van Jaap Hamburger is. Het gaat hem er veel meer om, dat je kritiek op de Joodse staat Israël niet als antisemitisme mag duiden. Daarom ontkent hij het bestaan van een “Joodse staat”. Volgens hem kan een staat niet Joods zijn. In de vragenronde achteraf had een studente toch wel problemen met dit standpunt, want ze vroeg zich af hoe zich dit met het “internationaal recht” verhoudt. Vreemd genoeg begreep Jaap Hamburger deze vraag niet, maar hield toch nog vijf minuten de microfoon vast, daarmee verhinderende, dat Omar Barghouti hier zijn demagogische en onsamenhangende sausje over heen kon gieten.

Resisting Israeli Apartheid

Intersectionality
De voorzitter was te beleefd om Jaap Hamburger de microfoon uit zijn handen te trekken, zodat hij nog even door kon gaan met als een oude grijze olifant door de porseleinkast te denderen. Het begrip ‘intersectionality’ is veel te abstract en daardoor voor het grote publiek onbegrijpelijk. Door de strijd samen met transgenders, black-lives-matter, vrouwen en homoseksuelen te voeren verlies je scherpte en versplintert de hele Palestina-beweging. BAM, dat was natuurlijk tegen het zere been. Er werd verder niet heel fel op Jaap Hamburger gereageerd, maar het is duidelijk dat hij in dit opzicht ook gewoon een ‘boomer’ is en zijn plaats binnen EAJG beter aan een jongere Joodse anti-Israël-activist zou kunnen afstaan. Ik denk dan aan een Bluma Brecher of Itaï van der Wal.

Groei en tegenwerking
Dit verslag is natuurlijk niet compleet. Er waren nog meer sprekers en er gebeurde nog meer in de zaal. In de laatste ronde en conclusie vertelde Jeff Handmaker, dat de Israeli Apartheid Week enorm is tegengewerkt door persoonlijke aanvallen tegen de activisten en brieven naar het bestuur van de Erasmus-universiteit. Het organiseren van zo’n bijeenkomst in de toekomst, is niet vanzelfsprekend. Daarmee zendt de organisator twee tegengestelde boodschappen uit. Aan de ene kant wordt benadrukt dat de BDS-beweging enorm in kracht is toegenomen, maar aan de andere kant wordt het speelveld steeds kleiner.

Ik moet toegeven dat ik de signalen over een grote anti-Israëlisch beweging onder studenten onderschat heb, hoewel BDS-Nederland dit al maandenlang in nieuwsbrieven heeft aangekondigd. Aan de andere kant is niet in te schatten of dit sentiment een structureel karakter heeft. De pro-Pal-activisten zijn niet voor niets zo kwaad op de internationale steun voor Oekraïne. Ze zien de aandacht voor “hun zaak” al weer verslappen.

International Institute of Social Science

Apartheid, Racism & Intersectionality

Discussie in het Koorenhuis te Den Haag, onder leiding van Dina Zbeidy, op 21 maart 2022

Deze paneldiscussie is eerst twee keer aangekondigd en toch weer afgezegd door het College van Bestuur van de Universiteit Leiden. Nu kan de bijeenkomst van de Students4Palestine toch weer doorgaan in een cultureel centrum in Den Haag. Tot het laatste moment weet ik niet of ik toegelaten word en hoe de stemming zal zijn. Tenslotte hebben de actievoerende studenten een uur eerder nog de leus “From the River to the Sea, Palestine will be Free” aangeheven, dus dan weet je het nooit. Voor de geografische belangstellenden in dit publiek nog even toelichtende: Dat betekent dat Israël in het geval de activisten daadwerkelijk gelijk krijgen, helemaal niet meer bestáát!

De aankondiging van het debat

Als ik dan over de Prinsegracht kom aanlopen zie ik eerst de beroepsdemonstrante José van Leeuwen (BDS Nederland) zitten. Ik negeer haar, want de vorige keer, bij de viering van de Gazaboot in een achterafbuurthuis van de Spaarndammerbuurt te Amsterdam, heeft zij mij in het gezicht geslagen. Twee stevige bewakers versperren mij vervolgens de weg, maar zijn na het tonen van het aanmeldingsformulier bereid mij de toegang te verschaffen. Ik ben binnen. Ik zie er natuurlijk iets anders uit dan de gemiddelde student “intersectional humanity”, wat Christian Henderson, universitair docent Internationale Betrekkingen / Moderne Midden-Oosten Studies, ertoe beweegt zich aan mij voor te stellen. Ik stel mij ook voor met gewoon mijn naam, zoals ik heet: “Kees Broer”.

Het noemen van de naam “Kees Broer” triggered weer iemand anders die wel 10 meter verderop staat, zijnde associate professor International Institute of Social Studies, Jeff Handmaker. Jeff begint vanaf deze relatief grote afstand een bespreking van mijn laatste blog waarbij de woorden: “slander”, “bigotry” en “offensive” vallen. Ik loop naar hem toe en wil hem een hand geven. Of het komt door de reeds afgeschafte Corona-regels of doordat mijn persoon een weerzin bij hem oproept, dat weet ik niet, maar er komt geen handdruk en ook geen gesprek tot stand. Wel laat Jeff mij weten dat ik van harte welkom ben. Daarna zegt hij wel drie verschillende mensen van de organisatie: “Kees Broer is in de zaal.” Wat laat deze man zich enorm kennen! Jeff Handmaker kan niet langer blijven en verlaat het pand. Ik beloof dat ik vrijdag naar het ISS kom, voor de veelbelovende sessie: “Resisting Israeli Apartheid” Intussen zit Ewout Klei van De Kanttekening al driftig te schrijven.

De leden van het panel

Nu het evenement in een cultureel centrum en niet op de universiteit plaatsvindt, gelden natuurlijk andere normen. In een academische context moet altijd ruimte voor andersdenkenden zijn en zouden termen en theorieën niet als vanzelfsprekend gebruikt moeten worden, zonder de mogelijkheid tot falsificatie. Weliswaar hebben de organisatoren bij voorbaat al stemmen uit de kringen van zionisten of Israeli’s uitgesloten, vanwege het idee dat je dan de “architecten van apartheid” aan het woord zou laten, toch mag van een academisch debat verlangd worden dat tenminste de gebruikte termen en frames getoetst worden.

Apartheid en Racisme
De termen apartheid, racisme en intersectionaliteit worden tijdens dit debat zonder enige context of uitleg gebruikt. Daarbij zijn de eerste twee woorden, apartheid en racisme, mobiliserende termen, om de massa in beweging te brengen. De Israëlische samenleving en de Israëlische staat worden met deze uitdrukkingen geframed en gedemoniseerd. In een academische context zou onderzocht en uitgelegd moeten worden, waarom juist deze woorden in deze setting gebruikt worden. Het zijn termen die het onderzoek in een kader kunnen zetten of die een theorie bevestigen dan wel weerleggen. Het derde woord intersectionaliteit is een sociale theorie, waarmee uitsluiting en onderdrukking in kaart gebracht kunnen worden. In de context van de woke-beweging wordt deze term echter mobiliserend gebruikt.

International Law
De geachte spreekster Hadeel Abu Hussein (Lawyer & Scholar at Oxford University) hield een uitstekend betoog over de situatie in Sheikh Jarrah en liet daarbij om de haverklap de woorden “International Law” vallen, wat met haar opleiding en werkzaamheden heel logisch is. Tegelijkertijd gaf ze aan dat de kwestie van de Arabische wijk Sheikh Jarrah in Jeruzalem-Oost, politiek, en niet juridisch, opgelost zou moeten worden. Niemand in het publiek of in het panel vraagt hoe die politieke oplossing er dan uit zou kunnen zien.

De term “international law” is in deze context niet waardevrij en onafhankelijk. Jeff Handmaker en Karin Arts hebben er zelfs een heel boek over geschreven, hoe “international law” als mobiliserende factor in de strijd voor wereldwijde rechtvaardigheid ingezet kan worden. Wat de utopie van “global justice” voor het bestaan van de Joodse staat Israël zou betekenen, hoeven we ons, gezien de staat van dienst van Jeff Handmaker, niet af te vragen. Als deze rattenvangers van Hamelen hun zin zouden krijgen, zou Israël geheel verdwijnen.

De termen apartheid, racisme, en “international law” worden dus in grote mate mobiliserend gebruikt en dragen niet aan een nuttig academisch debat bij. Het zou wel weer wetenschappelijk worden, als de studenten de opdracht krijgen te onderzoeken wáárom juist deze termen gebruikt worden. Als sociaal wetenschapper zou je alles ter discussie moeten stellen, ook de gebruikte termen.

Intersectionality
Intersectionaliteit is een analytisch raamwerk om te begrijpen hoe aspecten van iemands sociale- en politieke identiteit worden gecombineerd om verschillende vormen van discriminatie en privileges te creëren. De term werd bedacht door Kimberlé Crenshaw in 1989. Intersectionaliteit identificeert meerdere factoren van voordeel en nadeel. Voorbeelden van deze factoren zijn onder meer geslacht, kaste, geslacht, ras, etniciteit, klasse, seksualiteit, religie, handicap, gewicht, uiterlijk en lengte. Deze elkaar kruisende en overlappende sociale identiteiten kunnen zowel versterkend als onderdrukkend zijn.

Intersectioneel schema

In de sociale wetenschappen is dit begrip dus prima te gebruiken om onderdrukking en uitsluiting te analyseren en in kaart te brengen. Vreemd genoeg wordt de term echter door de woke-beweging, in Nederland door de partij BIJ1 van Sylvana Simons, gebruikt als politieke theorie en mobiliserende factor. Tijdens de hier beschreven bijeenkomst in het Koorenhuis kwam Waruguru Gaitho (Lecturer & Researcher at van Volenhove Institute) hier het meest dichtbij, door de strijd van zwarte lesbische vrouwen als voorbeeld voor de strijd van Arabieren in Israël te gebruiken. Het kan zijn dat ik het abstractie niveau mis om deze vergelijking goed te doorgronden, maar volgens mij kwam ze niet verder dan te stellen dat alle strijd met elkaar samenhangt en dat ze heel erg solidair met de strijd van Palestijnen is.

Het is jammer dat Waruguru Gaitho zich voor dit soort demonstratieve propaganda-bijeenkomsten laat misbruiken, omdat er op het gebied van rechten van vrouwen en de LGBTQIA+-community, juist in de Arabische samenleving, nog heel veel werk te verrichten is. Haar academische werk over de “correctieve verkrachting van lesbiennes” in de Zuid-Afrikaanse samenleving is moedig en zou veel meer serieus genomen moeten worden. Het is typerend, dat juist de Zuid-Afrikaanse academische deelnemers aan het debat liever het woord “apartheid” op een totaal ander land, met een andere geschiedenis en een andere sociale orde projecteren, dan zich met de werkelijke problemen in Zuid-Afrika te bemoeien.

A-historisch
Khalil Bitar (Evaluator and M&E Specialist) gaf een beeldende en heldere presentatie over de “facts on the ground” in Hebron. Door met een drone gemaakte foto-opnames, maakte hij inzichtelijk hoe de levens van Joden en Arabieren in Hebron gescheiden zijn. Interessant, omdat ik dit niet wist, is zijn observatie dat de scheidslijnen vaak onzichtbaar zijn, maar dat iedereen in Hebron toch weet waar hij/zij/hen/hun zich aan moet houden. Als jongetje gooide Khalil ooit vuilnis in de verkeerde vuilnisbak en werd door een Israëlische soldaat gecorrigeerd. Toch stond er geen bordje bij de vuilnisbak, dat dit verboden was. Ik hoor de dames en heren BDS-activisme nu al roepen: “Zie je wel Broer, met je hersens van natte pap, APARTHEID.” Het zou echter voor een student van Jeff Handmaker of van Dina Zbeidy toch interessant zijn eens uit te zoeken, in hoeverre de, wat zij apartheidssystemen noemen, in Israël en Zuid-Afrika, dan wel verschillen. Geen formele regels en geen bordjes in Hebron bijvoorbeeld. Nu lijkt het woord apartheid alleen gebruikt te worden om de studenten te mobiliseren en Israël in een beklaagdenbank te zetten.

Er was slechts een beperkte tijd per spreker, waardoor het verhaal van Khalid a-historisch bleef. Er is natuurlijk een aanloop naar deze situatie geweest. Het bloedbad van 1929 in Hebron, waarbij 67 Joden omkwamen, bijvoorbeeld. De vestiging van de eerste Joodse kolonie in Hebron, na de verovering in 1967, door  rabbijn Moshe Levinger. De massamoord in Grot der Patriarchen (1994) , waarbij 29 Arabieren omkwamen, is dan slechts de laatste stap naar de huidige situatie. De geschiedenis van de staat Israël is zo complex en gedifferentieerd, dat het simpele opplakken van een term als apartheid geen recht doet aan een academische standaard en aan de werkelijkheid. Hilariteit ontstond tijdens de interessante middag, toen Dina Zbeidy aan Khalil vroeg hoe hij dan ’s ochtends uit zijn huis kwam, als er zoveel Israëlische soldaten waren. Khalil Bitar antwoordde toen, dat hij in Duitsland woonde.

De vragen uit het publiek waren zeker interessant en een teken dat we de jonge generatie wel scherp kan nadenken. Een student van mogelijk Afrikaans afkomst vroeg, waarom de term apartheid op deze situatie te plakken, omdat dit een streven naar gelijke behandeling representeert. Als iedereen in Israël gelijk wordt behandeld, zou er naar zijn mening nog steeds een staat Israël zijn. Hij gaf de voorkeur aan de term “kolonialisme”. Hij zou in de bibliotheek van ISS, mijn boek over Vijftig Jaar Palestina Komitee moeten lezen, om een antwoord op deze vraag te krijgen, omdat de dames en heren in het panel het antwoord schuldig moesten blijven.

Een hoofddoek dragend meisje naast mij, vroeg in hoeverre religie een rol in deze strijd speelde. Tot mijn stomme verbazing gaf Hadeel Abu Hussein als antwoord, dat religie een prive-aangelegenheid is. Daarmee alle theorieën van de intersectionaliteit overboord gooiende en de “facts on the ground” van minder dan een jaar geleden, namelijk de mei-oorlog van 2021 negerende.

Kortom: Deze studenten verdienen beter, betere antwoorden, eerlijke antwoorden, een echt academisch debat met meerdere perspectieven, in plaats van een BDS-propaganda-bijeenkomst.

Dorien Ball betreedt de stadsdeelcommissie

Volgens de voorlopig uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen 2022 in Amsterdam, heeft BIJ1 een zetel in de Stadsdeelcommissie West gewonnen. Daarmee komt omstreden pro-Palestijnse activiste Dorien Ball in de stadsdeelraad. In de Bijlmer won de woke-partij zelfs twee zetels , in het centrum slechts één en in Zuid ook één zetel. Kijk hier voor de overige commissieleden van BIJ1.

Dorien Ball wordt beschouwd als een spin in het web van de diverse anti-Israëlische actiegroepen. Zij is zowel bestuurslid van The Rights Forum als van BDS-Nederland (Stichting DocP). Als activiste begeleide zij op 18 september 2021 nog een groep Maastrichtse studenten, die een culturele bijeenkomst van de Israëlische ambassade verstoorde. Kort daarna namen de studenten het initiatief voor de oprichting van een groter pro-Palestijns studenten netwerk.

Dorien Ball in actie met studenten uit Maasstricht

In de afgelopen jaren was Dorien Ball al fractiemedewerkster van BIJ1 in de Amsterdamse gemeenteraad. Nu heeft ze een officiële gekozen functie in haar eigen woonwijk te Amsterdam. In het verleden hebben de dochters van Ball zich al voor de speeltuin in die wijk hard gemaakt. Nu kan de moeder ook via de formele kanalen haar steentje bijdragen.

Tijdens het actievoeren op de Dam, voor de rechten van Palestijnen, trok Dorien Ball enkele jaren geleden de aandacht door haar onkritische houding tegenover Hamas-fondsenwerver Amin Abou Rashed, die haar voor het zegenrijke werk voor het onderdrukte volk eerde. Onbedoeld maakt Ball daardoor ook propaganda voor de plaatselijke afdeling van de moslimbroeders.

Dorien Ball naast Amin Abou Rashed

Wie de mening toegedaan is, dat deze clubjes en deze mevrouw een marginaal bestaan in de politieke marge hebben, komt bedrogen uit. The Rights Forum adviseurs en ex-ministers Brinkhorst en van den Broek hebben een directe band met het koningshuis. De zuster van Dorien Ball gaf onze koningin Maxima taalles. Dat onze koningin de letter ij niet uit kan spreken kunnen we echter Dorien Ball niet kwalijk nemen.

Jeff Handmaker (ISS) gaat opnieuw in de fout

Op vrijdag 25 maart 2022 wordt in het Institute of Social Studies (ISS) Kortenaerkade 12, te Den Haag
een anti-Israelische conferentie gehouden.

https:/www.iss.nl/en/events/resisting-israeli-apartheid-2022-03-25

• Hoe kunnen we apartheid begrijpen als onderdeel van Israëls al lang bestaande, koloniale systeem van overheersing en hoe resoneert dit met andere vormen van strijd tegen systemisch racisme en overheersing?
• Waarom spreken Joodse groepen zich in toenemende mate uit tegen de Israëlische apartheid en sturen ze een krachtige boodschap naar Israël en zijn aanhangers: "Niet in Mijn Naam"?
• Wat dwong Amnesty International, een organisatie met 10 miljoen leden, uiteindelijk om haar naam toe te voegen aan een groeiende lijst van critici die de Israëlische apartheid veroordelen?
• Wat kan er vooral worden gedaan om de Israëlische apartheid te weerstaan?

Algemene bezwaren tegen deze conferentie

Eenzijdigheid

• In een academisch instituut en bij een conferentie als deze, zouden ook andere meningen gehoord moeten worden.

• De Joodse groep die op deze conferentie spreekt, Een Ander Joods Geluid, bestaat slechts uit één man, Jaap Hamburger. De overige Joodse groepen in Nederland hebben een genuanceerd standpunt. Waarom nodigt de organisatie alleen degene uit die tegen Israël ageert?

• Er wordt een definitie van racisme en apartheid op het land Israël geplakt, zonder daarover een academisch debat toe te laten.

Vijandigheid

• De conferentie draagt bij tot een gevoel van onveiligheid binnen de Joodse gemeenschap, omdat wordt opgeroepen Joden uit te sluiten en te boycotten.

• Het land Israël is een bevriende natie en verdiend het op een academische en genuanceerde manier besproken te worden. Woorden als apartheid en racisme zouden van meerdere kanten belicht moeten worden en zeker niet als vaststaand geponeerd moeten worden.
  

De deelnemers aan de conferentie

1. Hoofdgast

Omar Barghouti- mede-oprichter van de BDS (Boycott, Divestment and Sanctions) beweging. Hij zal tijdens de bijeenkomst een toespraak over “Israël’s apartheidsregiem” houden en aangeven wat de deelnemers volgens hem tegen de regering in Israël kunnen doen.

Omar Barghouti

Bezwaren:

-Omar Barghouti ontkent het bestaansrecht van de staat Israël.[1]
-Voert actie tegen het Joodse karakter van de staat Israël.
-Is mede-oprichter en vertegenwoordiger van de BDS-beweging die, door medewerkers en persoonlijk contacten, verbindingen met meerdere in Europa verboden terreurbewegingen zoals PFLP, HAMAS en Islamic Jihad onderhoudt.[2]
-De BDS beweging, waar Barghouti een prominent lid van is, verspreidt antisemitische karikaturen.[3]

2.      Saleh Hijazi – Vervangend Regionaal Directeur van Amnesty International (Middle East and North Africa)

Bezwaren:
In het verleden heft Saleh de gewapende strijd verheerlijkt:

“The blogger “Elder of Ziyon” revealed that, in 2007, Hijazi’s Facebook profile picture was a photo of Leila Khaled, a PFLP terrorist and airline hijacker, while in 2012, his profile picture was a photo of Khader Adnan, a leader of the Islamic Jihad terror organization. In addition, while studying at Lawrence University in Wisconsin, Hijazi wrote his thesis on “Yasser Arafat: A Palestinian Prophet in the Formation of Palestinian National Identity.”[4]

3.      Jaap Hamburger – Voorzitter van Een Ander Joods Geluid , tevens bestuurslid bij The Rights Forum.

Bezwaren:
Jaap Hamburger is als bestuurslid van The Rights Forum mede-verantwoordelijk voor het WOB-verzoek aan alle Nederlandse universiteiten, waarin de contacten met Israëlische universiteiten en organisaties werd opgevraagd, maar ook de contacten met Joodse organisaties, waaronder organisaties die antisemitisme bestrijden. Dit WOB verzoek zaait nog steeds veel onrust in de Joodse community en veroorzaakt angst.

4.      Danah Abueida – Studente Rechten aan de Maastricht University en adviseur van “Free Palestine Maastricht”.
Bezwaren

-De organisatie “Free Palestine Maastricht” verstoorde op 18 september 2021 een cultureel evenement in de CREA te Amsterdam, dat mede door de Israëlische ambassade was georganiseerd.
-Danah werkt naar eigen zeggen sinds december 2021 voor het “"Palestinian Centre for Human Rights", te Gaza. Dit centrum onderhoudt banden met de in Europa verboden terreurgroep PFLP.[5]

5.      Moderator van de conferentie

Jeff  Handmaker-Associate Professor in Legal Sociology at ISS
Bezwaren
-Jeff Handmaker riep op 22 mei 2019 op de Tilburgse universiteit tot een academische boycot van Israël op.
-Jeff Handmaker verdedigde het WOB verzoek, dat tegen Joodse organisaties was gericht met de woorden: “Het Wob-verzoek beschermt de academische vrijheid, omdat het streeft naar transparantie over de banden van universiteiten met een gemilitariseerde apartheidsstaat (…)”[6]

Jeff Handmaker

---

Noten:
[1]  Omar Barghouti- Strategies for change, vimeo.com, 2013: “A Jewish state in Palestine in any shape or form cannot but contravene the basic rights on the land of the indigenous Palestinian population .... any kind of excluding state .. most definitely we oppose a Jewish state in any part of Palestine ...” (5:32-6:05)

[2] Brochure “Terrorists in Suits” ; “Ministry of Strategic Affairs and Public Diplomacy”; Israël

[3] “Behind the Mask, The antisemitic nature of BDS exposed”; sept 2019; Ministry of Strategic Affairs and Public Diplomacy

[4] https://www.ngo-monitor.org/reports/ideologues_or_experts_/

[5] https://www.ngo-monitor.org/reports/palestinian-centre-for-human-rights-links-to-the-pflp-terror-group/

[6] https://www.erasmusmagazine.nl/2022/02/22/transparantie-nodig-over-banden-tussen-nederland-en-israel/

Nieuwe termen bij BDS-Nederland

De actiegroep BDS Nederland (De boycot van Israël) viert het tienjarige bestaan en bij die gelegenheid worden weer nieuwe woorden en uitdrukkingen gebruikt. Een analyse.

De abonnees van de nieuwsbrief van DocP (BDS Nederland) worden op heel oud taalgebruik, uit de begintijd van het Palestina Komitee getracteerd: “Alle anti-imperialistische strijd is met elkaar verbonden, dus opkomen voor Palestina is opkomen tegen alle vormen van onderdrukking en fascisme.” De strijd van de Palestijnen wordt hiermee in een groter kader gezet en de term anti-imperialisme wordt weer uit het vet gehaald. Begin jaren zeventig van de vorige eeuw, dat is vijftig jaar geleden en de huidige voorzitter van DocP, Nicole Hollenberg was net geboren, was er in de wereld nog sprake van een strijd tegen het “imperialisme”. Vietnam, Angola, Mozambique, Kaapverdische Eilanden, Guatamala, noem de onderdrukte landen allemaal maar op. Yasser Arafat van de Palestijnse PLO probeerde zijn strijd in het kader van de bevrijdingsstrijd van deze onderdrukte volkeren te plaatsen. Heel logisch dus, dat het Palestina Komitee toen ook veelvuldig over anti-imperialisme sprak. Géén idéé waarom deze term nu weer gebruikt wordt. Gerard Reve zou dan zeggen: “Imperialisme” , zou u mij daarvan het telefoonnummer en adres kunnen geven?”

Logo van het Palestina Komitee

De schrijver van de BDS-nieuwsbrief vult nog verder aan: “Deze intersectionaliteit is een kernprincipe in al onze acties doordat we samenwerken met inheemse en antiracismebewegingen, LGBTQ+ groepen, feministische acties en lokale studentengroepen uit heel Nederland.” Door het gebruik van de term intersectionaliteit wordt de Palestijnse strijd in de sfeer van de identiteit getrokken. Niet alleen landen die naar onafhankelijkheid streven worden bij de Palestijnse strijd betrokken, maar ook de belangenvertegenwoordiging van homosexuelen, transsexuelen, bisexuelen en alle andere gender-identiteiten.

Intersectionaliteit

Door alle strijdthema’s en de hele identiteitspolitiek er met de haren bij te slepen, kunnen alleen mensen met een heel hoog abstractieniveau, Bluma Brecher bijvoorbeeld, de doelstellingen en strategie begrijpen. Alles hangt met alles samen, logisch.

Een laatste opmerking en dan laat ik de dames en heren Palestinos weer verder gaar sudderen in hun eigen gelijk: “Ons team groeit, zowel in kracht als in diversiteit”, schrijft de BDS-Nederland aan zijn volgers. Daarmee kiezen de activisten voor een schizofrene visie op het leven. Aan de ene kant klagen ze er namelijk over dat ze worden gedemoniseerd, belasterd en de mond gesnoeid. Aan de andere kant beweren ze dat de beweging zo enorm aan het groeien is. Beide beweringen zijn eigenlijk niet waar. De pro-Palestijnse beweging in Nederland bestaat al jaren uit rond de tweehonderd mensen. Door de oorlog in Oekraïne is er echter de komende tijd nauwelijks aandacht voor.

De eerste BDS actie in Nederland, bij Mehadrin in Barendrecht. (2012)

“The Rights Forum”, wie zijn die mensen eigenlijk?

Grote WOB-hef over een WOB-verzoek van “The Rights Forum” van Dries van Agt aan alle universiteiten, waarin gevraagd wordt alle correspondentie over contacten met de Israëlische overheid en Israëlische bedrijven openbaar te maken. De ophef wordt vooral veroorzaakt door de lijst met namen van Joodse organisaties die aan het WOB-verzoek is toegevoegd, waar ook organisaties die strijden tegen de toenemende antisemitische tendensen in de samenleving, bij zijn. Dit blog gaat over de vraag: Wie zitten er achter de organisatie The Rights Forum?

In de berichtgeving gaat het vaak over de vroegere premier en voormalig Minister van Justitie, Dries van Agt, die zich nu al veertien jaar voor rechten van Palestijnen inzet. Hij is de oprichter van The Rights Forum. Dries van Agt, is al zo vaak van antisemitisme beschuldigd, dat dit verwijt nu ook automatisch aan zijn stichting blijft hangen. Op 24 juni 2015 is Dries van Agt al teruggetreden als voorzitter. Hij is ook geen lid van het bestuur van de stichting meer. Ook de verwijten van het steunen of goedpraten of wegkijken van terrorisme worden grotendeels door de persoon van Agt veroorzaakt. Hij omringt zich tenslotte gedurende de afgelopen vijftien jaar heel graag met Hamas-terroristen, moslimbroeders en organisatoren van de Gaza-boot.

Dries van Agt met Hamas-leider Haniyeh

Wie zijn de overige mensen rond The Rights Forum? Martin Dietrich Siepermann was tussen 2010 en 2017 directeur van de stichting. Hij is twee jaar na van Agt ook vertrokken. Jan Douwe Keulen (1950) volgde hem op, maar is ook al weer tweeënhalf jaar geen directeur meer. De huidige directeur, Gerard Jonkman (1965 te Havelte), is degene die het WOB-verzoek heeft ingediend. Naar eigen zeggen deed hij dit op verzoek van universitaire medewerkers, die dit zelf niet durfden.

De overige bestuursleden van The Rights Forum zijn grotendeels onbekend en zijn in drie categorieën te onderscheiden: Woke, humanitair bewogen en persoonlijk betrokken. Waarbij de ene motivatie om in het bestuur van deze omstreden club zitting te nemen kan overlappen met één of twee andere motivaties. Alle bestuursleden hebben één ding gemeen: wegkijken.

Dries van Agt met moslimbroeder Nourdeen Wildeman (helemaal links)

Woke
De club van Dries van Agt heeft steeds geprobeerd een nette “high level” uitstraling te bewaren. Zo staat er een indrukwekkende Raad van Advies, met oud-politici, hoogleraren en onderzoekers op de website. De meest vreemde eend in de bijt is toch wel Liesbeth Zegveld, die de staat der Nederlanden aanklaagt omdat er tijdens de laatste Molukse treinkaping terroristen zijn omgebracht. Dries van Agt was daarvoor destijds in 1976 verantwoordelijk. Namens The Rights Forum, de stichting van Dries van Agt, klaagt ze de Israëlische generaal en huidige premier Benny Gantz aan. Tot nog toe zonder succes.

Net toen we dachten dat het met The Rights Forum al een beetje een aflopende zaak zou kunnen zijn, wordt de beruchte pro-Palestijnse activiste Dorien Ball (Wormer;1972) lid van het bestuur. Dorien heeft de wokeness zo’n beetje uitgevonden. Black-lives-Matter, Extinction Rebellion, Zwarte Piet, MovementX, noem maar op. Oplettende lezers die de website van The Rights Forum in de gaten houden, zullen nu tegen spreken, dat daar helemaal geen “Dorien Ball” opgevoerd wordt. Dat klopt, want bij The Rights Forum heet ze Theodora Siemons. De Arabische naam Ballout, wordt hier expres weggelaten. Toen ik haar hierop wees, kreeg ik een woedende email waarin ze uitlegde, dat haar Libanese man geen onderdeel van deze strijd wilde worden.

Dorien Ball (Theodora Ballout-Siemons) is zowel fractiemedewerker van BIJ1-Amsterdam, activiste en bestuurslid van BDS Nederland (DocP) als ook bestuurslid van The Rights Forum. Door deze driedubbele functie brengt ze niet alleen de woke binnen de club van van Agt, maar brengt ook het BDS-activisme over naar deze voorname stichting.

Op de website van de Rights Forum wordt geschreven dat Theodora Siemons “teamlid van DocP” is. Deze stichting DocP is echter in werkelijkheid de Nederlandse tak van BDS Nederland. Zo staat het ook op hun website. Theodora Siemons is ook geen gewoon “teamlid” maar één van de bestuurders. Door deze connectie en overlapping, is The Rights Forum direct met de BDS beweging verbonden. Zoals ik in mijn boek “De Boycot van Israël” al heb beschreven, bestrijdt de BDS beweging het recht op bestaan van de Joodse staat Israël. Uit beantwoording van Kamervragen door de Minister van Onderwijs, deze week, blijkt dat deze opvatting als antisemitisch zou kunnen worden aangemerkt.

Dorien Ball is ook de activiste die de verbinding met de academische boycot en het activisme op de universiteiten legt. Zij verstoorde samen met een groepje Arabische studenten van de universiteit Maastricht, op 18 september 2021, een culturele bijeenkomst waar de Israëlische ambassade bij betrokken was. Dorien is ook degene die op 22 december 2021 in een nieuwsbrief van BDS Nederland aankondigde dat “het hoop schept om te zien dat steeds meer organisaties van jonge activisten zich bij de BDS-beweging aansluiten.” Eerlijk gezegd heb ik dat toen niet meteen geloofd, maar nu hebben we dan toch de poppetjes aan het dansen.

Dorien Ball tijdens een actie van Maastricht for Palestine (18 september 2021 in Amsterdam)

Dorien Ballout-Siemons met Simon Vrouwe en Hamas-fondsenwerver Amin Abu Rashed, op de Dam te Amsterdam

Door de acties van de oprichter van The Rights Forum, Dries van Agt, het eenzijdige en discriminerende WOB-verzoek van de directeur Gerard Jonkman, en de bestuursfunctie van de activistische BDS-activiste Dorien Ball, is het de vraag of deze stichting wel voor een ANBI-registratie in aanmerking komt en of er aan de discussietafels wel plaats is voor deze groep mensen.

Delftse Joden boos op The Rights Forum

‘Dit komt dicht bij het plakken van gele sterren’

AD/Algemeen Dagblad.nl

16 februari 2022 woensdag 06:00 PM GMT
Theresia Schouten

TU Delft

De TU Delft moet alle informatie over contact met Joodse organisaties openbaar maken, vindt de pro-Palestijnse organisatie The Rights Forum. Dat is tegen het zere been van Delftse joden. ,,Dit komt wel heel dicht bij het plakken van gele sterren.” 
Alsof de geschiedenis zich herhaalt, zo voelt het voor Eric Bremer, voorzitter van de Open Joodse Gemeente Klal Yisrael. ,,Het is pijnlijk en schokkend dat dit verzoek is ingediend. Steeds meer joden voelen zich onveilig door dit soort acties”, zegt hij. 
Het pro-Palestijnse The Rights Forum diende eind januari een verzoek in tot openbaarmaking van alle contacten die medewerkers van universiteiten hebben gehad met Israëlische universiteiten, bedrijven en organisaties die steun voor de staat Israël propageren. Daarnaast vraagt The Rights Forum in het verzoek ook expliciet naar informatie over contacten van medewerkers met het Centraal Joods Overleg en de Nationaal Coördinator Antisemitisme Bestrijding. In het verzoek beroept The Rights Forum-directeur Gerard Jonkman zich op de Wet openbaarheid van bestuur, die bedoeld is om overheidsorganisaties en publiekrechtelijke instellingen te controleren. Universiteiten vallen daar ook onder.

Gerard Jonkman, indiener van het WOB verzoek
(Bron: printscreen van Youtube)

Illegale kolonisering
De organisatie, die ooit is opgericht door oud-premier Dries van Agt, wil alle ‘directe of indirecte betrokkenheid’ van universiteiten bij ‘Israëls illegale kolonisering van bezet Palestijns gebied en de Israëlische wapenindustrie’ proberen te achterhalen, schrijft ze op haar website. 
Met het Wob-verzoek gaat The Rights Forum veel te ver, vindt Bremer. ,,Het gaat hier om het nadrukkelijk onthullen van joodse contacten. Als gehoor wordt gegeven aan dit verzoek, dan maakt de TU Delft dit soort acties van organisaties met een anti-Israël agenda salonfähig. Het werkt populisme in de hand.” Zo worden joden in Nederland gestigmatiseerd
Sommige universiteiten hebben naar aanleiding van het verzoek van The Rights Forum direct aan medewerkers gevraagd of ze mails met joodse organisaties kunnen overleggen, weet Bremer. ,,Zomaar, klakkeloos zonder erover na te denken hoe dat dan moet voelen voor medewerkers die joods zijn. Zo worden joden in Nederland gestigmatiseerd.” 
Bremer vindt vooral het gebrek aan verbijstering bij Nederlanders wrang. ,,We zien de laatste tijd dingen terugkomen die jarenlang niet normaal werden gevonden, waar niemand zich nu over lijkt te verbazen”, legt hij uit. Vorige week ontstond bijvoorbeeld ook al onrust binnen de joodse gemeenschap. ,,Een man in Haaksbergen had een spandoek met een kwetsende karikatuur van The Happy Merchant aan zijn balkon gehangen. Overal is bekend dat het hier gaat om smerige antisemitische drek. Maar de burgemeester, die nota bene zelf historicus is, ziet niet hoe dit juridisch gezien niet door de beugel kan.” 
Ruggengraat
Hij hoopt dat de TU Delft het Wob-verzoek van The Rights Forum niet inwilligt. ,,Burgerlijke ongehoorzaamheid zou hier passend zijn. Dat de TU zegt: ‘We doen dit niet’. Als ze dat stukje ruggengraat zouden tonen, dan zou het ze sieren.” 
Dat zou volgens Bremer ook de academische vrijheid dan ten goede komen. ,,Anders kan je je als jood op een universiteit niet meer zomaar uiten. Dat moet je toch niet willen?” We zullen een zorgvuldige afweging maken op welke wijze het verzoek in behandeling wordt genomen
De TU Delft worstelt met de gevoeligheden die het ingediende Wob-verzoek heeft veroorzaakt. ,,We hebben enkele interne en externe reacties gekregen van studenten en medewerkers bij wie het Wob-verzoek heeft geleid tot gevoelens van onveiligheid.

Lees het hele artikel op:
https://www.ad.nl/delft/delftse-joden-boos-om-verzoek-pro-palestinaclub-aan-tu-dit-komt-dicht-bij-het-plakken-van-gele-sterren~a191e487/

Een mogelijk antisemitisch Wob-verzoek van The Rights Forum--Kamervragen

 

Caroline van der Plas

 

Kamerfractie BoerBurgerBeweging       

Bezuidenhoutseweg 67

2511VD Den Haag

 

Ministerie van Buitenlandse Zaken

 

Vragen van het lid Van der Plas (BBB) aan de Ministers van Buitenlandse Zaken en Financiën over een mogelijk antisemitisch Wob-verzoek van The Rights Forum.

Geachte ministers Hoekstra en Kaag,

 

Graag vraag ik uw aandacht voor onderstaande vragen met betrekking tot een Wob-verzoek van The Rights Forum:

1.     Vind u het Wob-verzoek van Stichting The Rights Forum naar banden tussen 14 Nederlandse universiteiten en Israëlische/Joodse instellingen^[1] neigen naar een uiting van Jodenhaat op basis van de door de Tweede Kamer aangenomen IHRA-werkdefinitie onder motie Bisschop (#35570-VI-70)? Zo nee, waarom niet? Zo ja, kunt u dit duiden?

2.     Hoe kijkt u naar de beschikbare informatie^[2] dat The Rights Forum en personen betrokken bij deze stichting, banden zouden hebben met Hamas en het Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP), organisaties die door de Europese Unie als terreurgroepen zijn aangemerkt? ^[3]

3.     Klopt het dat The Rights Forum door het Ministerie van Buitenlandse Zaken als gesprekspartner wordt of werd gezien?^[4] Indien ja, zijn The Rights Forum en haar vertegenwoordigers, gezien de bovenstaande zaken, in de toekomst nog welkom op het Ministerie?

4.     Zijn de zaken zoals beschreven onder 2 meegewogen toen The Rights Forum de status van algemeen nut beogende instelling (ANBI) werd verleend door de Belastingdienst?^[5] Indien nee, waarom niet? Indien ja, waarom is de status desondanks verleend?

5.     Beoogt The Rights Forum met haar activiteiten volgens u het algemeen belang? Voldoet The Rights Forum volgens u aan de wettelijke vereisten omtrent integriteit?

6.     Bent u bereid de Belastingdienst opdracht te geven om de ANBI-status van The Rights Forum te her-evalueren?

Kamervragen zijn hier te downloaden

---

^[1] https://niw.nl/the-rights-forum-legt-absurde-eis-op-tafel/

^[2] https://honestreporting.com/dutch-universities-suspend-investigations-into-ties-with-israeli-honestreporting-calls-for-official-probe-into-possible-terror-links-of-pro-palestinian-group/

https://www.ngo-monitor.org/ngos/the_rights_forum0/

https://www.cidi.nl/mensenrechten-activist-met-pflp-banden-en-terreurgoedprater-komen-in-tweede-kamer-spreken/

^[3] https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/HTML/?uri=OJ:L:2021:043:FULL&from=en

^[4] https://www.rijksoverheid.nl/documenten/wob-verzoeken/2020/08/20/besluit-op-wob-verzoek-over-communicatie-tussen-stichting-the-rights-forum-en-het-ministerie-van-buitenlandse-zaken-2009-2020

 

 

^[5] (1) https://www.geef.nl/nl/doel/the-rights-forum/anbi

“The Rights Forum”, Gerard Jonkman

Directeur Gerard Jonkman van The Rights Forum richt een WOB verzoek aan alle universiteiten, waarin hij niet alleen navraag naar contacten met Israëlische universiteiten en bedrijven doet, maar ook nog informatie over Nederlandse organisaties die antisemitisme bestrijden wil opvragen. Heel zionistisch- en christelijk Nederland op zijn achterste benen, en terecht. Naar eigen zeggen deed Gerard Jonkman dit verzoek op aandringen en ten dienste van universiteitsmedewerkers, die dit verzoek zelf niet wilden doen.

Wie is Gerard Jonkman?
Geboren op 12 juni 1965 te Havelte behoort Gerard niet tot de boomers, maar zeker ook niet tot de diverse- inclusieve- millenium generatie. Iemand van de tussengroep. Hij is op 1 juli 2019 directeur van The Rights Forum geworden, met een beperkte volmacht van 5.000 Euro. In het spectrum van The Rights Forum past Gerard in het vakje van de “humanitair betrokkenen”. Het is geen hardcore activist en ook geen high level universitair geschoolde elite-denker. Zoals we hieronder zullen zien, is Gerard zelfs een beetje een slachtoffer.

Gerard Jonkman kocht in 2004 een huis in Meern (Utrecht) voor 223.000 Euro. Intussen is het huis ruim 3 ton waard. Hij bewoont het huis nog steeds samen met zijn zoon Daniël. Voordat hij in het pro-Palestijnse wereldje actief werd, was hij organisatie adviseur.

Tijdens zijn studie in Groningen heeft Gerard Jonkman een bijbaantje bij Stichting Vluchtelingenwerk. Na zijn studie “qualified controller HOFAM” lijkt Gerard als financieel manager alleen nog maar oog te hebben voor cijfers van grote bedrijven, zoals KPN. Een baan als financieel manager van Artsen Zonder Grenzen leidt echter hem naar de overvolle steegjes in Beiroet.

Rode Kruis
Eén van de weinig sporen die Gerard Jonkman op de internets heeft achtergelaten, wijst in 2010 naar Libanon, waar hij als Rode Kruis medewerker in stilte veel goed heeft gedaan. Zodanig goed, dat hij een team van de Nationale Postcodeloterij onder leiding van Martijn Krabbé op zijn dak kreeg. Bij die gelegenheid wordt Gerard als “Kanjer op éénzame hoogte” en “Rode Kruisridder” gekarakteriseerd en ontvangt een gouden wimpel en een bedrag van 20.000 Euro. Sommige mensen hebben niks, maar andere mensen krijgen alles.

Het team bezoekt een vluchtelingenkamp. Daarbij geeft Gerard een klein inkijkje in de mogelijke motivatie om juist naar Libanon te gaan. “Toen mijn ouders hier waren, was er hier een explosie van geweld en vielen er doden.” Op grond van de gegevens van de Kamer van Koophandel betreft het hier vader Jan Jonkman uit Holten. Hoewel Jonkman in het interview met het Rode Kruis aangeeft onafhankelijk te zijn en iedereen te willen helpen, krijgt toch Israël de schuld van alle ellende. De vluchtelingen hebben geen waterleiding en worden, ook na 60 jaar, niet tot het Libanese gezondheidssysteem toegelaten.

Maronieten
Een nadere analyse van de redenen van deze ellende is dan wel op zijn plaats. Volgens de voorzitter van het Palestina Komitee, Robert Soeterik, heeft dit ook te maken met de positie van de Maronieten (Christenen) in Libanon, die geen integratie van de islamitische Palestijnse vluchtelingen toelaten. Of het nu de schuld van de christen of van de Joden is, de regering van Libanon heeft er in ieder geval al 72 jaar niets aan gedaan.

Gerard Jonkman maakt drie jaar voor het ontvangen van de gouden wimpel van het Rode Kruis, wel een hele nare ervaring met de Maronitische broers van zijn Libanese vrouw mee. Nadat zijn Libanese vrouw in 2007 de Nederlandse nationaliteit heeft verkregen, gaat ze onmiddellijk met zoon Daniël bij haar ouders wonen en verlangt ze een torenhoge alimentatie. Hij wordt in zijn eigen huis door zijn vijf zwagers in elkaar geslagen. Nadat Gerard Jonkman de ruim drieduizend Euro achterstallige alimentatie niet wil betalen, wordt hij zelfs opgepakt door de Libanese politie. Onder de naam Ger van Dijk doet hij huilend zijn verhaal bij een website voor verlaten en uitgeperste vaders.

Doordat Gerard lange tijd de door de Libanese rechter vastgestelde alimentatie niet kon betalen, kreeg hij zijn zoon Daniël niet te zien. Nu twintig jaar later is de situatie gelukkig weer ten goede gekeerd en woont Daniël op het zelfde adres in De Meern en heeft een vertaalbureau. Het adviesbureau Habibi Interim Management van Gerard Jonkman, heeft de strijd om het alimentatiegeld niet overleefd en wordt in 2009 opgeheven. Zoals de Arabisten onder u wel weten, betekent Habibi: Liefje. Van liefde voor de Libanese Peguy Harfouche (studie medicijnen) is in ieder geval na deze affaire geen sprake meer. Hij werkt in ieder geval nog tot 2016 in Libanon.

In de communicatie van The Rights Forum speelt Gerard Jonkman geen grote rol. Zijn kracht zit hem in de fondsenwerving. Gerard ondertekent dan wel een manifest in de Joop waarin de belangrijkste boodschap: “Behandel Palestijnen als mensen” is, maar van een werkelijke analyse of ideologische stroming is geen sprake. Opvallend is wel, dat een organisatie als The Rights Forum, waar Gerard Jonkman directeur van is, blijkens het artikel, de Twee-Staten-Oplossing afwijst. Dat is een standpunt, dat een concrete verlichting van de nood van Arabieren in Israël, of in de vluchtelingenkampen, niet dichterbij brengt.