Top die Kop; Wim Lankamp demonstreert voor Assad

De voorzitter van het Palestina Komitee sloot zich op zaterdag 11 mei 2013 bij een pro-Assad demonstratie van het komitee "Oorlog is geen Oplossing" aan. Officieel is de demonstratie natuurlijk tegen de 'Israëlische agressie' gericht, maar de meegebrachte afbeeldingen en de liederen die gezongen werden lieten geen enkele reden tot twijfel. Het is een pro-Assad-komitee en de deelnemers zijn aanhangers of ondersteuners van Assad. De Twentse stalinist Rik Min (NCPN) en Sonja van den Ende (SP) waren van de partij.

Pikant detail in deze netelige kwestie is, dat de organisatie steun krijgt van onvervalste neo-fascisten als  Ruben Rosiers (Vlaamse NS-A/NDP).  Het komitee "Oorlog is geen oplossing" krijgt intussen steeds meer schijn van legitimiteit door de discussiebijeenkomsten en debatten die met gekozen volksvertegenwoordigers gehouden worden.

Bij de oprichting van het komitee "Oorlog is geen Oplossing"gaf CDA kamerlid Pieter Omzigt acte de presence. Dat lijkt een vergissing om met een stalinistisch-fascistisch komitee in zee te gaan, maar dat is het waarschijnlijk toch niet. Pieter Omtzigt is in 2010 getrouwd met Ayfer Koç. Zij heeft een Syrisch-orthodoxe Turkse achtergrond en is namens het CDA raadslid in Enschede. Op haar negende verhuisde zij vanwege de discriminatie van Christenen in Turkije naar Nederland.

Op maandagavond 27 mei, wordt in Enschede een debatavond met Harry van Bomel (SP) over het thema "Is er nog hoop op een seculier Syrië" gehouden.  Dat zal de tweede keer in korte tijd zijn, dat dit twijfelachtige komitee vanauit de Tweede kamer een schijn van legitimiteit krijgt toegeschoven.

Picketline tegen Israël nu al mislukt

Psalm 9
Voor de koorleider. Op de wijze van: De dood van de zoon. Een psalm van David.

 

Ik zal U loven, HERE, met mijn ganse hart,

ik wil al uw wonderen verhalen;

in U wil ik mij verheugen en juichen,

uw naam psalmzingen, o Allerhoogste,

nu mijn vijanden terugdeinzen,

struikelen en vergaan voor uw aangezicht.

 

De verdeeldheid in de anti-Israëlische gelederen is groot. Ook de soepsidies van IKV-PAX CHRISTI- Oekelele der Kerken en zelfs de schrijfsels van de Verenigde Naties helpen niets als de boodschap een verkeerde- en leugenachtige inhoud heeft. Wat is namelijk het geval?  Nu heeft Israël het gedaan. Reeds twee jaar worden er honderden en duizenden burgers in Syrië vermoord door de eigen regering en door rondreizende groepen terroristen, maar dat heeft tot toe nog niet tot grote eensgezinde actie aanleiding gegeven.

Nu heeft Israël gemeend een wapendepot van de Syrische regering aan te moeten vallen. De reden die hiervoor wordt gegeven is, dat er wapentransporten naar de sjiïetische terreurgroep Hezbollah worden georganiseerd. En deze aanval heeft de Palestijnse demonstranten weer even wakkergeschud: Picketline. Het is Sonja van den Ende zelf die vanuit haar Mediawerkgroep Syrië en de actiegroep "Oorlog heeft geen zin"  oproept een picketline tegen Israel te organiseren.

Helaas pindakaas, maar de dames en heren Palestinos hebben morgen geen zin. Hemelvaart; Weekend en bovendien willen ze zich niet voor het karretje van de stalinisten en neo-fascisten laten spannen.   Slechts acht (8) mensen melden zich aan. Zelfs de sympathieke beroepsdemonstrante Jose van Leeuwen doet deze keer niet mee.

Vriendin van Assad stapt uit bestuur van DocP

Nu is ze toch echt te ver gegaan! Sonja van den Ende heeft met haar Mediawerkgroep Syrië en het initiatief "Oorlog is geen Oplossing" zoveel steun aan Syrische dictator Assad gegeven, dat zelfs haar Palestijnse vrienden er genoeg van hebben.

Precies een jaar geleden trad Sonja van den Ende toe tot het bestuur van de "Stichting Diensten- en Onderzoekscentrum Palestina", ook wel DocP genoemd. Deze stichting houdt zich vooral bezig met het boycotten van Israël en is een samenwerkingsverband tussen verschillende radicale anti-Israëlgroepen. (zie ook het verslag van de oprichtingsvergadering) De voorzitter is, hoe kan het ook anders, de Rotterdamse kunstenaar Benjie de Levie, die we nog kennen van de Nederlandse Gazaboot en van het Palestina Komitee.

Na precies een jaar wordt Sonja van den Ende officieel bij het register van de Kamer van Koophandel als bestuurslid uitgeschreven. Wat kan daarvan de reden zijn? Is Sonja te radicaal geweest? Heeft ze een veroordeelde terrorist in het bestuur gehaald? Nauwelijks denkbaar dat dit soort acties een smet op haar SP-blazoen werpen. De overgebleven bestuursleden hebben nog wel ergere dingen gedaan.

Door de openlijke steun aan de Syrische leider Assad, die er zelfs toe leidt, dat Sonja het doorsnijden van kelen door Syrische soldaten openlijk in twijfel trekt, (dit doen soldaten niet), schopt ze de pro-Palestijnse activisten gemeen tegen de schenen. Je mag wel je mond houden, maar niet steun aan Assad betuigen.

Er is nog een tweede belangrijke reden voor het aftreden van Sonja van den Ende. In de Mediawerkgroep Syrië werkt ze samen met Ruben Rosiers (Vlaamse N-SA/NDP en voorzitter NSV).   (Op de foto tijdens een actie voor Syrië Den Haag 15 september 2012). Ruben Rosiers beschrijft zichzelf als: " anti-imperialist en solidarist", wordt echter door anderen in Vlaanderen als "neo-fascist" beschreven.

 

Natuurlijk hebben we meteen even aan de ordedienst van het Palestina Komitee, onze eigen stalinist Rik Min , gevraagd of hij inderdaad nu samenwerkt met een rechtse extremist. "Geen Commentaar" is zijn antwoord.

Pro-Palestina Beweging is verdeeld over Syrië

Moord en brand gillen als er honderden mensen per dag door bombardementen en moordpartijen worden omgebracht. Dat is een logische reactie van actievoerders, mensenrechtenactivisten en politici op de gebeurtenissen in Syrië. Aangezien er in Syrië honderduizenden Palestijns-Arabische vluchtelingen wonen, is de betrokkenheid van de Pro-Palestijnse beweging ook logisch. Toch blijven de grote demonstraties en petities uit. Hoe komt dat?

Het conflict in Syrië is ingewikkel en daardoor is het moeilijk partij te kiezen. De terreurbeweging Hezbollah, gelegerd in Libanon en gesteund door Iran en Syrië, hebben belang bij een vrije doorvoer van wapens en de blijvende steun van Iran en het Assad-regime. Daarom steunt Hezbollah het Assad-Regime.

De Hamas-beweging, geliëerd aan de Moslimbroederschappen van Egypte, is juist uit Damascus vertrokken en steunt niet langer de regering Assad.

De Fatah beweging van Mahmoud Abbas heeft weliswaar in het verleden ook goede banden met het Assad-regime gehad, maar krijgt politiewapens en training van de Verenigde Staten. Daarom houdt Mahmoud Abbas zich op de vlakte.

Het is begrijpelijk dat de Nederlandse Pro-Palestina-Beweging nu verdeeld is over Syrië. Toch wordt er op de Facebook-pagina's niet openlijk over gediscusieerd. Enkele personen en groepen spreken zich duidelijk ten gunste van Assad uit en de rest maakt alleen opmerkingen over de humanitaire ramp die zich in Syrië volstrekt. Er is onder de activisten een toenemende kloof tussen seculieren, islamisten en mensenrechtactivisten waar te nemen. Zolang ze allemaal op Israël los konden, was het niet zo'n probleem dat deze drie stromingen eigenlijk in tegengestelde doelen en belangen hebben, maar nu zwijgen ze toch over de wreedheid van het Assad-regime. Het internationale recht, één van de meest gehoorde argumenten van de palestinos, blijkt voor Assad opeens niet meer niet te gelden.

Sonja van den Ende, van de vereniging Sloop de Muur, steunt met haar Mediawerkgroep Syrië en de facebookpagina Oorlog is geen Oplossing het regime van Assad. Ze wordt daarbij geholpen door de NCPN-stalinist Rik Min (ordedienst van het Palestinakomitee). Zoals Sonja in één van haar boeken schrijft, is ze zelf met een lid van de Assad-clan getrouwd geweest en heeft ze in Syrië gewoond. De achtergrond van haar steun aan Assad is, dat de seculieren en christenen onder Assad redelijk veilig waren. De vrees voor een salafistische machtsovername, gesteund door Saoudi-Arabië en Al Qaida, sterkt hen in de overtuiging dat Assad het minst erge van de twee kwaden is.

Het Palestina-komitee waarvan de meeste leden uit de seculiere CPN en Groenlinks afkomstig zijn, zwijgt hardnekkig over het lijden van de Syrische bevolking. Anja Meulenbelt steunt de Palestijnse vluchtelingen in Syrië zelf.

Zodra de Verenigde Staten of een andere Westerse mogendheid, onder voorwensel van de inzet van massavenietigingswapens door Assad, ingrijpen in Syrië, dan zullen de dames en heren palestinos en de vrienden van Assad wel weer een grote campagne starten. Maar nu de burgers het slachtoffer worden en de moslims de moslims doodmaken, nu weten ze helemaal niet wat internationaal oorlogsrecht betekent of wat solidariteit met het Palestijnse Volk in Syrië inhoudt.

Joanie de Rijke gaat opnieuw tongzoenen met moslim-extremisten

Eén keer gegijzeld en verkracht worden is nog niet genoeg. De Belgische journaliste en tevens liefhebber wilde boze mannen, Joanie de Rijke, gaat opnieuw naar een heel gevaarlijk gebied: Syrië.
De Mediawerkgroep van Sonja van den Ende weet het zeker. Joanie de Rijke gaat samen met Dimitri Bontinck diens zoon Jejoen (18) redden. Wie zijn zoon Jejoen noemt loopt natuurlijk een grote kans dat de jongen islamitisch wordt en radicaliseert. En dat is dus ook gebeurd. Je weet wat er met islamiserende jongeren gebeurt: Die willen vechten. Jejoen is naar Aleppo in Syrië vertrokken en

merkte al snel dat het vechten niets voor hem is. Maar de plaatselijk warlord wil hem niet laten gaan. Joanie de Rijke moet er aan te pas komen om de jongen uit de klauwen van de wilde boze mannen te bevrijden. En we weten dat ze het kan! Lees maar:

"Terwijl De Rijkes opdrachtgever, hoofdredacteur van het Vlaamse mannenweekblad P-magazine, via een onderhandelaar het losgeld omlaag probeert te krijgen, maakt Joanie de Rijke er in het Afghaanse gebergte het beste van. Op een aantal angstige momenten na, waarin ze dreigen haar de keel af te snijden, hebben Joanie en de krijgers het met elkaar best naar de zin. Commandant Ghazi vindt geflirt met andere Talibaan best, maar haar lichaam betasten mag alleen hij. In het licht van de halfvolle maan bekijkt De Rijke haar ontvoerder. ‘Zijn lange zwarte haar, zijn fonkelende ogen en krullende baard stralen zo’n ontembare drang naar revolutie uit, dat ik een gevoel van heimwee krijg. Heimwee naar het leven van een oude krijger dat ik nooit heb gekend. Hij pakt mijn hoofd met zijn beide handen vast en kust me.

Keesjemaduraatje.blogspot.nl/2009/06/tongzoenen-met-de-taliban.html.

’Bovenstaand bericht bracht Geert Wilders ertoe in het Nederlandse parlement te spreken over : "Een typisch voorbeeld van het moreel verval van de elite in Nederland".