De nieuwe ‘lawfare’ trend van de proPal activisten

De afgelopen weken werden onafhankelijke journalisten, wetenschappers en bloggers, die zich tegen Hamas-infiltratie hadden uitgesproken, meerdere keren bedreigd met aangifte en rechtszaken. Dat schijnt tegenwoordig bij de Palliewappies in de mode te zijn. Ze hebben er zelfs een eigen gesubsidieerde rechtshulp, genaamd ELSC voor opgericht. Hoe groot is het gevaar van rechtszaken nu eigenlijk echt? Dat wilde ik hier analyseren, maar eerst even een opsomming.

Sinds 2006 en misschien nog wel vroeger, schrijft Carel Brendel over de structuren van de moslimbroederschap in Nederland. In dat kader komt in zijn artikelen ook vaak de “vermoedelijke Hamas-fondsenwerver” Amin Abou Rashed voorbij. In die jaren ging het vaak over de Gazaboot en over internationale conferenties waar Abou Eenarm, zoals de fondsenwerver vaak genoemd wordt, aan meedoet.

Vlak voor de Rode Lijn op 8 november 2026 van start kon gaan, wilde Amin Abou Rashed zichzelf nog even vrijpleiten. Anders mocht hij niet naast Michiel Servaes en Dagmar Oudshoorn aan de kop van de stoet lopen. Op Twitter en Insta kondigde hij aan, dat hij Carel Brendel zou aanklagen. Hij schreef letterlijk “…waarin hij mijn naam en de Palestijnse Gemeenschap Nederland (PGNL) in verband brengt met vermeende banden met Hamas, wijs ik deze beschuldigingen met klem van de hand.”

Ander voorbeeld: Ik loop tijdens de Rode Lijn demonstratie nietsvermoedend op het Museumplein, als plotseling Pieter Rambags op mij afkomt en mij mededeelt, dat hij mij gaat aangeven wegens smaad en belediging. Ik had hem in een blog aangeduid als zijnde “pornoverslaafd”. Ik geef toe, dat het niet zo netjes van mij was, maar het verhaal van zijn ex-vrouw, waarin ze uitlegde dat haar ex-man (Pieter Rambags) een ‘cheater’ was en een dubbelleven leidde, was te mooi om te laten liggen.

Laatste voorbeeld: Amanda Kluveld (1968), Universitair docent Geschiedenis aan de Faculteit der Letteren en Sociale Wetenschappen te Maastricht, heeft op internet een video over de Hamas-aanval van 7 oktober 2023 gezien. Een student uit Gaza, studerende in Maastricht, is op de video te zien en roept woorden die lijken op: “This is me.” Er moet door NRC een heel leger van cultureel antropologen opgetrommeld worden, om uiteindelijk te concluderen, dat hij iets heel anders roept. Alle andere Instagram-video’s van deze Gaza-student worden door de Main Stream Media natuurlijk geheel genegeerd, want onderzoek doen is niet hun sterkste kant. Tegen Amanda Kluveld wordt door de ELSC aangifte gedaan.

Het zijn drie voorbeelden van “Lawfare” door de palestinistische troepen. Pogingen om de onafhankelijke pro-Israël-meningen het zwijgen op te leggen. De Pallies voelen zich gesterkt door de lage fopstraffen voor criminelen die het CIDI-gebouw besmeuren, brand proberen te stichten bij de Israëlische ambassade, bomaanslagen bij Joodse scholen plegen of die twintig jaar lang geld voor Hamas verzamelen. Er wordt veel te zacht tegen deze terroristen opgetreden en nu komen ze achter ons aan.

Aangifte doen
De gemakkelijkste manier om een politieke tegenstander dwars te zitten is het doen van aangifte. Het Openbaar Ministerie moet dan namelijk nog beslissen of er echt een zaak van gemaakt wordt. De hele zaak kan ook nog geseponeerd worden. Als er een seponering volgt, kan de aangever nog een Artikel 12 procedure starten om het Openbaar Ministerie toch nog te dwingen om te vervolgen. Dat laatste kost echter geld voor een advocaat.

Amin Abou Rashed (midden) demonstreert samen met Dagmar Oudshoorn (AMNESTY) (tweede van rechts) foto: Kees Broer ©

Civiele procedure
Een tweede manier om een onafhankelijke stem te smoren is, om zoals de eenarmige reus het formuleert “gerechtelijke stappen te ondernemen.” Dat is een dure zaak, want je moet dan zelf de advocaat betalen. Bij dit soort gesubsidieerde clubs als de ELSC is dat natuurlijk helemaal geen probleem en Amin Abou Rashed heeft er ook genoeg geld voor. Misschien liggen er nog wat contanten onder het bed. De civiele procedure is er in twee varianten: de bodemprocedure en het korte geding.

In de tussentijd is het heel vervelend om een aangifte of een civiele procedure tegen je te krijgen. Je zit toch de hele tijd naar de brievenbus te kijken of er al iets binnen komt. De productiviteit wordt er door aangetast. Daarom is het goed als er op de sociale media alvast een campagne tegen deze aangevers op gang komt. Amanda Kluveld kan gesteund worden via haar crowdfunding pagina. Carel Brendel en ik hebben nog niks gehoord.

Hoe gevaarlijk is het nou?
Het is vooral vervelend en tijdrovend. Het kost je energie. De kosten hangen heel erg af van de manier waarop de palestinisten de aanval openen: door aangifte of door een civiele procedure. De laatste is duur. Ik ben er van overtuigd, dat het geld wel verzameld kan worden. De morele steun is net zo belangrijk.