Mijn leven met SP-ers

Mijn ervaringen met SP-politici zijn zeer verschillend. Begin dit jaar was ik nog referent op een congres over technische innovatie op de Technische Universiteit in Eindhoven. Eén van de medesprekers was Tiny Kox, de ideoloog van de SP en tevens campagneleider. Aanvankelijk was ik nog een beetje bezorgd over de ontmoeting met Tiny, vanwege de vele blogs die ik over de "Senator van Haat en Terreur" had geschreven. Mogelijk wist hij wie ik was en dan zou hij misschien toch niet zo graag met mij in gesprek komen.

Tijdens mijn lezing over Open Source Software en Open Standaarden maakte ik enkele verwijzingen naar wat Tiny Kox net had gezegd en zei zelfs: "De heer Kox is het ongetwijfeld met me eens dat als een corrupt iemand als Neelie Smit-Kroes in Europa gaat bepalen dat er Open Source ingevoerd moet worden, dat dan alle alarmbellen moeten gaan rinkelen" Instemmend geknik en gelach uit de zaal. Dus we hadden zeker een klik.

Na de lezing dronken we in de bar van de studentenvereniging nog een glas bier en vertelden elkaar welke ervaringen we in de linkse beweging allemaal hadden gehad. Tiny Kox was zeer onder de indruk van mijn verhaal over Open Source Technologie en wilde me uitnodigen een lezing bij de SP te komen houden. Daarom gaf ik hem mijn kaartje. "Straks ben je waarschijnlijk minister" zei ik nog tegen hem. "Minstens" gaf hij als antwoord.

Bij deze gelegenheid kwam ook een mogelijke coalitie van de SP met andere partijen aan de orde. Tiny was van plan een coalitie met de VVD te smeden. "We zijn niet tegen rijkdom, maar wel tegen armoede". Onthoud dat zinnetje, want de heer Roemer herhaalt deze zin letterlijk tijdens toespraken en hij komt uit de koker van Tiny Kox. De SP heeft meer wantrouwen tegen de renegaten van de PvdA dan tegen de kapitalistische uitbuiters van de VVD. Dat is ook niet zo vreemd, want de VVD is niet bijzonder ideologisch en bestuurt het land als een hockeyclub. De kas moet in orde zijn en we zijn allemaal vriendjes. Terwijl de PvdA vindt dat ze eigenlijk het hele land met een absolute meerderheid moeten regeren.

Enkele dagen later bezocht ik samen met Dani een bijeenkomst van Groenlinks in Utrecht, waar de dames Tamimi uit Nabih Saleh optraden. Naast me zat Harry van Bommel (SP) de hele tijd op zijn iPhone te koekeloeren. "Wat doet ie toch" vroeg ik me af. Op een gegeven moment werd door de gespreksleidster de volgende tekst uitgesproken: "Keesjemaduraatje zit in de zaal, dat is een zionistische blogger die tegen Palestijnen schrijft. Hij mag de eerste vraag stellen". Dat heb ik ook gedaan en verder niets aan de hand. Maar daarna ging  Harry van Bommel enkele malen mijn echte naam noemen. Hij zei zelfs: "Het is belangrijk dat jullie in actie komen, want Kees Broer blijft toch wel negatief over Palestina schrijven. Jullie moeten hier iets tegenover stellen" . Later ben ik naar hem toegegaan en heb tegen hem gezegd dat ik net nog met Tiny Kox had gepraat en die was niet zo negatief over mij. Een blogger met een lezersaantal van 300 per dag, kan toch door de SP niet als een groot gevaar worden gezien. Maar Harry van Bommel ontkende natuurlijk dat ik een gevaar zou zijn. Hij wilde me gewoon even een kunstje flikken.

Dat het ene hoogtepunt in het andere dieptepunt, dat is eigenlijk de ervaring die ik met SP-ers heb. Maar dat kan ook veroorzaakt zijn door mijn bijna schizofrene scheiding tussen aan de ene kant een ICT manager zijn en aan de andere kant een fanatieke Israel-ondersteuner.

Mijn leven met de SP

Ik heb in 1977 voor de eerste keer SP gestemd. De partij haalde toen met 24.420 stemmen (0,2 %) geen zetel in het parlement. Remi Poppe, de eerste lijsttrekker voor de SP, wist de partij wel voor het eerst op de politieke kaart te zetten. Hoewel mijn moeder (PSP) en mijn vader (ARP) toen niet begrepen waarom ik opeens een kleine maöistische partij uit het zuiden van het land mijn stem gaf, had het toch een goede reden.

In 1975 was ik met mijn toenmalige vriendin in Nijmegen en zag daar hoe de SP in de buurten politiek bedreef door kleine artsenpraktijken en milieugroepen op te richten. Daarna ben ik twee jaar lang de partij blijven volgen en las hun krant, de Tribune. De SP is steeds heel dicht bij het volk gebleven en is direct voor de belangen van laagopgeleiden opgekomen. Ook nu nog is de aangang van de SP het grootst onder zorgpersoneel, schoonmakers en buschauffeurs. Ik vind nu nog steeds de SP de meest overtuigende linkse partij.

De PvdA is eerst een doctorandussenpartij, daarna een allochtonenpartij en daarna een helemaal-niks-partij geworden. De belangen van de werkende bevolking kan de PvdA al lang niet meer vertegenwoordigen. De Groenlinks is met haar standpunten over ontslagrecht, hypotheekrenteaftrek en Europa een elitaire rechtse partij geworden en als ik rechts wil stemmen, dan doe ik het liever helemaal meteen goed.

De tweede keer dat ik met de SP in aanraking kwam, was toen ze in 1983 de brochure "Kapitaal en Arbeid" uitbracht, waarin de partij een wig slaat tussen de Nederlandse Arbeider en de Buitenlandse Arbeider. Intussen was ik lid van een anarchistische groep in Amsterdam geworden en we moesten met lede ogen aanzien hoe de oude slechtgehumeurde anarchist Anton Constandse het volgende citaat in deze brochure ter berde bracht:

"Men moet zich eens indenken, welke ghetto's er zullen ontstaan van verouderde, en voor ons gevaarlijke, immigranten, als we niet alleen hun gruwelijke slachtgewoonten aanvaarden, maar ook hun diskriminatie van vrouwen, hun patriarchaal-autoritaire aanmatiging, hun onderwerping van kinderen, hun stamveten. Waarom van nieuwkomers aanvaarden, wat we zelf in gewoonten en wetten hebben opgeruimd?^"

Geert Wilders had het niet beter kunnen verwoorden en het spreekt vanzelf dat we ons enthousiast van deze tekst distancieerden. Niet wetende dat de brochure een voorbode was, van wat ons in Nederland nog te wachten stond.

Dan een hele tijd niks. Burgerlijk geworden. Naar Duitsland verhuisd. Kinderen gekregen. Getrouwd (in die volgorde, dat dan weer wel). Bedrijfscursussen georganiseerd. Project Manager. Je moet toch wat. Terug naar Nederland.

Ik weet niet meer precies wat er gebeurd is in mijn leven, maar op een gegeven moment loop ik in in de beruchte wijk Woensel-West te Eindhoven richting stembureau en weet ik helemaal niet meer wat ik moet stemmen.  Pim Fortuyn is net vermoord en op dezelfde dag van deze verkiezingen, we schrijven 2002, zal ik voor de eerste keer in mijn leven een huis kopen. Het is geheel logisch en in de lijn der verwachtingen dat ik in het stemhokje besluit VVD te stemmen. De verrechtsing heeft toegeslagen.

Het is dan ook tragisch dat ik de opkomst en aan de macht komen van de SP nu vanaf de zijlijn met verbijstering en met lede ogen moet aanschouwen. Was ik niet één van de eerste 24.420 stemmers en was het niet heel leuk geweest als ik de gehele reis van af het begin tot het einde had mogen meemaken? Het is mij niet gegeven.