De Palestijnse Natie, door Paul Lamp

Je kan heel veel rottigs zeggen over de Palestijnen en ik geef toe dat ik ook niet altijd aardig ben, maar één ding moet je ze nageven:  De Palestijnen weten hun helden te eren. Dat dacht ik ook op een koude februaridag in 2017, staande op de Dam, toen de Hamas fondsenwerver in Nederland, Amin Abou Rashed een aantal pro-Palestijnse activisten naar voren haalden en hen een onderscheiding overhandigde. Bij sommigen van hen dacht ik wel:  Wat heeft die voor de Palestijnse zaak gedaan?

Voor Paul Lamp is het raadsel van zijn betrokkenheid bij de Palestijnse zaak opgelost, nu hij een boek met de titel "De Palestijnse Natie" (ISBN 978-94-638-9536-1)" geschreven heeft. De ondertitel van dit boek is:"Hoe via een verzinsel een hoog ontwikkeld volk met zijn cultuur beestachtig vernietigd wordt". We wisten van Paul Lamp al dat hij enige tijd bestuurslid van de Gretta Duisenberg stichting 'Stop de Bezetting' is geweest. En we weten ook dat ik hem per ongeluk  met de oud -ambassadeur Jan Wijenberg, van dezelfde stichting heb verward.


 Excuus daarvoor. Maar nu hebben we de kans om alles goed te maken.

Er is iets vreemds aan de hand met het boek "De Palestijnse Natie", omdat nergens te vinden is hoe we het kunnen bestellen, zelfs niet met het ISBN-nummer. De pro-Palestijnse activisten klagen nu wel op Facebook, dat de Nederlandse media geen aandacht aan het boek besteden, maar hoe kunnen we het bestellen?

Een ander vreemd fenomeen is, dat als ik google naar de titel van het boek, ik alleen Arabische websites te zien krijg en bovendien aan moslimbroederschap gelieerde Palestijnse stichtingen. Goede raad is duur. Ik besluit Paul Lamp een email te sturen. Na enkele dagen krijg ik een negatief antwoord: "

Geachte heer Broer,
Het is niet zo verwonderlijk dat er niet zoveel publiciteit is voor mijn boek. Het boek is in drukvorm verschenen voor intern gebruik onder Palestijnen  die de Nederlandse taal meester zijn en hun sympathisanten die wat meer kennis willen vergaren over land en volk van Palestina. Ik bepaal zelf aan wie ik dit boek wil leveren. Dit boek heeft een zeer kleine oplaag.

Met vriendelijke groet
Paul Lamp

Ik heb wel eens een boek gelezen met de geheimzinnige titel: " Hoe je over boeken kan praten, die je niet hebt gelezen" en nu sta ik voor eenzelfde soort probleem, namelijk een recensie schrijven over een boek dat ik niet mág lezen. De Pro-Palestijnse beweging houdt dit boek liever voor zichzelf!

We moeten het doen met de titel, het voorwoord en bladzijde dertien, die al op Facebook zijn afgedrukt. Laten we beginnen met de titel: "De Palestijnse Natie". Zoals we weten is het begrip natie niet omomstreden. Het begrip wordt pas sinds de Franse Revolutie gebruikt en leidt niet zelden tot nationalisme. Als het territorium van een volk samenvalt met de staatsgrenzen, spreken we van een natiestaat. Niet toevallig een begrip dat door Thierry Baudet van Forum voor democratie veelvuldig wordt gebezigd.

Wetenschappers beweren bovendien dat de gemeenschappelijke historie en cultuur van een volk ook een verzinsel kan zijn. Dit toepassende op de Palestijnse Natie, moeten we constateren dat er wel sprake van een groep mensen met gemeenschappelijke kenmerken, zoals taal, religie en verleden is, maar dat die kenmerken zich niet duidelijk onderscheiden van Jordaniërs of Syriërs. Bovendien is er geen sprake van een Palestijnse staat, of we moeten de kleine stukje autonoom gebied op de Westelijke Jordaanoever en Gaza als een staat beschouwen. De titel is dus al omstreden.

De ondertitel doet onze wenkbrouwen fronzen. "Hoe via een verzinsel een hoog ontwikkeld volk met zijn cultuur beestachtig vernietigd wordt". In deze ondertitel zit een hinderlijk pleonasme: als er sprake is van cultuur, dan is dat een kenmerk dat een volk definieert. Het volk wordt dus volgens Paul Lamp beestachtig vernietigd, en daarmee ook zijn cultuur. Bovendien is het hinderlijk dat Paul Lamp de conclusie van zijn boek al op de titel weergeeft. Er is dus sprake van een Palestijnse Natie, maar die wordt ook al weer gelijk vernietigd. Beestachtig vernietigd, nog wel. Het slachtofferschap ligt op de loer.



Bij het lezen wordt al gauw duidelijk wat Paul Lamp bedoelt met het Palestijnse Volk, en de historie van 4000 jaar. Hij laat voor het gemak de ontstaansgeschiedenis van de Filistijnen samenvallen met het begin van het het Palestijnse volk. Helaas staan er in het voorwoord geen noten om deze bewering te controleren.

Wetenschappers die zich met de mythes rondom natievorming bezighouden beweren toch al dat mythes en verzinsels gebruikt worden om een groep mensen in een land tot eenheid te smeden. Denk aan de Nederlandse mythe van de Batavieren die bij Lobith het land binnenkomen, of de wolven Romulus en Remus, die aan de oorsprong van de Italiaanse natie staan. In dat opzicht kunnen de Filistijnen er ook nog wel bij, ook staat in de Wikipedia dat dit volk in de loop der tijd verdwenen is.

Waar ik wel bezwaar tegen maak is, dat de Bijbel in dit voorwoord als zijnde een geschiedenisboek wordt genoemd. De Bijbel vertelt een religieuze waarheid, maar mag niet als geschiedenisboek worden gezien. Of dacht je werkelijk dat God de aarde en alles dat er op leeft in zes dagen geschapen heeft?  Als Paul Lamp in het begin schrijft, dat hij de eerste is die de geschiedenis bij de Palestijnen laat beginnen, dan moet hij zich afvragen hoe dat komt. Misschien zijn er nog oudere culturen, de Egyptische of Mesopotamische bijvoorbeeld.

Zolang we over de mythes rond Filistijnen lezen is er nog niets aan de hand. Iedereen heeft het recht zijn eigen ontstaangeschiedenis bij elkaar te sprokkelen, zich daarbij baserende op een roemrucht verleden. Als we echter in de huidige tijd aankomen, 1922 namelijk, dan moet de informatie wel correct zijn en de beweringen voorzien van noten. Paul Lamp beweert hier dat er in 1922 een door de Volkenbond erkende staat Palestina is ontstaan. Daar gaat hij de mist in.

Het gaat hier over: "Het Mandaatgebied Palestina, of Brits Mandaat Palestina, was een A-mandaat van de Volkenbond dat toevertrouwd werd aan het Verenigd Koninkrijk, gecreëerd na de Eerste Wereldoorlog toen het Ottomaanse Rijk in 1920 gesplitst werd bij de Vrede van Sèvres. In Klein-Azië werden vier mandaatgebieden gevormd. De Britten beheersten de mandaatgebieden Palestina en Mesopotamië (het huidige Irak), de Fransen Libanon en Syrië. Het Mandaat eindigde op 15 mei 1948. (Wikipedia)

Het gaat dus niet om een zelfstandige staat, maar om een Brits mandaat. In 1947 wordt het verdelingsplan van de Verenigde Naties door de Arabieren afgewezen, zodat er in 1948, na het terugtrekken van de Britten, een burgeroorlog tussen Joden en Arabieren ontstond. Deze burgeroorlog duurt in principe nog steeds voort, ook als is de staat Israel al 71 jaar oud.

Paul Lamp noemt de claim van de Joden op het gebied 'absoluut absurd' en dat mag hij vinden. Het is een mening, naast die van vele anderen. De Palestijnse staat te baseren op de geschiedenis van de Filistijnen van 4000 jaar geleden is natuurlijk net zo absurd, maar dat is natuurlijk weer mijn eigen mening.

Er is echter een aspect dat ik hier bij deze beperkte recensie wil aanhalen. Paul Lamp is nogal close met de heren van de Palestijnse Gemeenschap van Amin Abou Rashed. Deze stichting is nauw gelieerd aan Hamas en de moslimbroederschap. Met de komst van Hamas is een fanatiek religieuze component in de Palestijnse bevrijdingsstrijd binnengeslopen. Hamas heeft namelijk geen nationale- , maar religieuze doelen. Het gehele gebied van het vroegere mandaat Palestina zou onder islamitisch beheer moeten komen. Een Palestijnse staat met beperkt grondgebied, bijvoorbeeld de westelijke Jordaanoever en Gaza, is voor Hamas uit religieus oogpunt niet acceptabel.
   

Schrijvers als Paul Lamp met verhalen over de ontstaansgeschiedenis van Palestina worden door  fanatieke moslimbroeders hooguit als nuttige idioten beschouwd. Zij streven zelf een islamitische oemma na in alle gebieden waar ooit de Islam geregeerd heeft.

Ik hoop het boek toch nog te mogen ontvangen. Niet zo bang voor Keesjemaduraatje zijn!

HALT tentoonstelling in de TAC, Eindhoven

Het is misschien de laatste kans een artistieke tentoonstelling in het Temporary Art Centre te Eindhoven te bezoeken. Krantenberichten lezende, weet ik dat er geen stroom- en gasrekeningen meer worden betaald en dat de stad andere plannen met deze grond tegenover het PSV-stadion heeft. De laatste tijd wil de gemeente Eindhoven nog al graag hele hoge woontorens bouwen. (zie noot onderaan)

Als ik dan op een 'boycot Israël' website moet lezen dat '11 opkomende kunstenaars uit Nederland en Palestina hun visie op kolonialisme en postkolonialisme presenteren', ben ik toch wel benieuwd. Welke kunstenaars zijn dat en hoe brengen ze het thema Israël in verbinding met kolonialisme?

Aan de buitenkant van het TAC-gebouw is niet te zien dat hierbinnen een artistieke post-koloniale strijd wordt gevoerd. Als ik echter de lange gangen van het gebouw doorloop, zie ik eerst de BDS-activiste Sonja Zimmermann. Ik groet haar vriendelijk, tenslotte hebben we een gemeenschappelijk themagebied. Daarna bestel ik een koffie bij de bar en loop daarbij de vredesactiviste Jose van Leeuwen recht in de armen. Ook van haar kant geen greintje sympathie. Dat kan nog een gezellige avond worden.

Mijn designer-zoon zal mij door de tentoonstelling begeleiden. Het eerste kunstwerk ligt direct bij de deur en bestaat uit een verzameling negerfiguren uit het stripboek "Kuifje in Afrika". Het is niet mogelijk de zaal te betreden, zonder op een neger te trappen. Het doet mij een beetje denken aan de universiteit van Teheran, waar Israëlische vlaggen direct achter de deur liggen. Het is de bedoeling daar op te trappen.



Mijn zoon voelt zich door de opstelling van spreekballonen en uitgeknipte stigmatiserende stripfiguren aangevallen en geprovoceerd. "Het is een stripboek uit 1931 en nu wil de kunstenaar ermee bewijzen dat wij racist zijn. Terwijl alle mensen tegenwoordige weten dat het hier om stereotiepe voorstellingen van de neger gaat. Wat willen ze nu bewijzen?" Ik vertel hem dat ik ben opgegroeid met stripboeken van "De generaal", waarin mensen in Afrika steevast worden uitgebeeld als kannibalen die zendelingen in een grote pot kokend water gooien. Daarom heb ik er geen moeite mee als dit soort stereotiepen en clichés aan de kaak worden gesteld.

Intussen neemt beroepsactiviste José van Leeuwen, die niet met mij wil praten, nadat ze mij een buurthuis in de Spaarndammerbuurt heeft uitgegooid, van achter foto's van mij en zet die op facebook. Dat is haar manier van communiceren, mijnheer.

Opvallend detail van de tentoonstelling is, dat de makers van te voren niet bekend hebben gemaakt, wie de financiers en de meewerkende bedrijven van de tentoonstelling zijn. Dat zijn o.a. de A. M. Qattan Foundation uit Rammalah, de Lutfia Rabbani Foundation, Docp en Cultuur Eindhoven. Misschien durven de organisatoren de namen van deze geldschieters niet op de website te zetten, bang om met een BDS-actie in verband gebracht te worden. Je mag er echter vanuit gaan dat de financiers toch waar voor hun geld willen krijgen.

De kwaliteit van de getoonde kunstwerken is hoog. De makers gaan uit van hun eigen leefwereld en geschiedenis en zetten die ervaringen en gevoelens om in kunst. De gebruikelijke flirt met terroristische helden blijft geheel achterwege in deze tentoonstelling. Een kunstenaar heeft een koffiepot in de vorm van een machinegeweer gemaakt. Misschien wil hij hiermee tot uitdrukking brengen, dat Arabische mannen in Libanon liever met elkaar koffie zitten te drinken, dan met een machinegeweer de grens met wat zij 'Palestina' noemen, over te steken. We weten het niet.

De Arabische kunstenares Marah Zouabi toont op de tentoonstelling een film, waarin twee jonge vrouwen op een stoep in Libanon zitten en over hun familie praten. Een oud-oom van de vertelster is in 1948 op de grens tussen mandaatsgebied Palestina en Libanon vermist geraakt. De reden of oorzaak wordt niet verder gethematiseerd.

We gaan naar een zijruimte van de tentoonstelling. Er worden video's van marcherende blanke Amerikanen in de jaren zestig getoond. Ik zeg tegen mijn zoon: "In het denken van de antiracisten is het altijd de ander die racist genoemd wordt." Je zou ook eens bij jezelf te raden kunnen gaan en je afvragen welke post-koloniale gedachtes jezelf hebt.

Vreemd genoeg is het thema kolonialisme in de tentoonstelling geconcentreerd op twee volkomen verschillende opvallende thema's: namelijk 'Palestina' en 'Zwarte Piet'. Iemand als Gloria Wekker, die vandaag in de TAC een lezing houdt of Sylvana Simons, zullen ongetwijfeld uit kunnen leggen dat deze twee thema's heel erg bij elkaar horen, maar het gemiddelde kunstzinnige publiek van Eindhoven heeft hier toch wel enige uitleg bij nodig.

Waar de Arabisch/Libanese kunstenaressen in zichzelf gaan en zich afvragen wat het thema vluchteling en 'Heimatvertriebene' met henzelf doet, dit verwerkende in kwalitatief hoogwaardige kunst, hebben de 'Zwarte-Piet-kunstenaars' zich er gemakkelijk vanaf gemaakt. Een paar opruiende afbeeldingen van Jerry Affriye (Knowl'dge Cesare) en demonstraties maakt nog geen kunst. Dat het thema met kolonialisme te maken heeft moet ook nog uitgelegd worden.

We krijgen lekker zoet gebak van de organisatoren en er wordt een life performance vanuit The Student Hotel via Skype uitgezonden. Dan komen we al weer aan het einde van een geslaagde avond. De ondersteundende activisten Jose en Sonja zijn dan al lang weer naar huis. Teleurgesteld dat 'het Lijden van het Palestijnse Volk' en 'De Bezetting' slechts zeer terloops aan bod is gekomen en dat de boycot van Israël door deze tentoonstelling geen stapje dichterbij is gebracht. 

Reactie van TAC Eindhoven: De energierekening zal spoedig worden betaald. Zie ook de reactie in het ED

           

De grijstonen van Een Ander Joods Geluid

Voor de radicale dogmaticus zijn genuanceerdheid en grijstonen uit den boze. Je kan kiezen tussen de absolute waarheid en de juiste leer en dan zit je goed. Kies je voor de andere kant, dan ben je dus slecht, een verrader en een afvallige. Voor de omlaag gevallen 'journalist' Stan van Houcke zijn de fronten duidelijk. Je bent voor of tegen de Verenigde Staten. In het verlengde van dit standpunt. ben je ofwel een zionist, ofwel je wijst het bestaan van Israël geheel af. Grijstonen en nuances zijn, in zijn denken, niet mogelijk.

De moeder aller Palestinos in Nederland, Anja Meulenbelt, vat de discussie over de staat Israël samen in drie paradigma's. Paradigmaatje één houdt in, dat je door dik en dun Israël steunt, zoals vijftig jaar geleden nog 80% van de Nederlandse bevolking deed. De Mammoetwet was nog niet ingevoerd, de kinderen leerden nog taal en rekenen op school en de bromsnor was nog de baas op straat.

Paradigmaatje twee, waar de linkse dogmatici dus een enorme hekel aan hebben, ziet ook nog genuanceerde andere belangen, zoals bijvoorbeeld de situatie van Arabische vluchtelingen en de democratische rechten in een seculiere staat. Als laatste paradigma noemen we paradigmaatje drie, waar de Palestijnen en de met hen verbonden terreurorganisaties het gehele gelijk aan hun kant hebben. Dat is zeg maar het standpunt van Stan van Houcke , Sylvana Simons en Anja Meulenbelt.

We gaan terug naar het jaar 2000 als Stan van Houcke samen met Anneke Jos Mouthaan van Een Ander Joods Geluid naar Gaza reist en verslag doet van de rellende Palestijnse jongeren. Het moment van pro-Palestijns activisme door Stan van Houcke kunnen we op de dag nauwkeurig situeren, namelijk als er kogels inslaan, vlak bij het hoofd van Stan en als een Palestijnse jongen wordt geraakt.

In die periode begint ook zijn vriendschap met andere leden van EAJG, zoals de hoogleraar Evelien Gans. Ze kennen elkaar nog uit de kraakbeweging. Stan van Houcke is stadreporter en Evelien Gans woont in het Blassius blok.

Ook al kent Stan van Houcke de mensen achter deze pro-Palestijnse groep, toch wringt er iets. EAJG erkent namelijk het bestaan van de staat Israël, met die toevoeging, dat het in hun ogen een seculiere staat voor iedereen moet worden. Bovendien is het officiële standpunt van EAJG dat alleen producten van de bezette Westelijke Jordaanoever geboycot mogen worden, en dus geen producten uit heel Israël.

Je mag er van alles van vinden. Noem het naiëf of niet doordacht. Dat is nu eenmaal het standpunt van EAJG. Grijstonen.

Sind een paar weken voert Stan van Houcke een heftige campagne, recht op de persoon, tegen Daphne Meijer en Jaap Hamburger van EAJG. De argumenten en methodes die hij daarbij gebruikt gaan ver over de schreef. Het is wel grappig. Daphne Meijer heeft een jaar geleden nog een congres “Shrinking Spaces” met Shawan Jabarin (Al Haq) in Den Haag helpen organiseren. Althans daartoe opgeroepen. Ze staat volledig aan de kant van de Palestijnen. Het is een keurige Groenlinkse dame uit Amsterdam-Oost. en toch wordt ze nu door Stan van Houcke helemaal kaltgestellt.

Alle antisemitische sentimenten worden door Stan van Houcke uit de kast gehaald. Je gelooft gewoon je ogen niet, als je bedenkt dat deze man gewoon voor de VPRO gewerkt heeft. Zo beschrijft hij Hans Knoop, Daphne Meijer en Jaap Hamburger consequent en in tien artikelen als "Zionistische Meute". Als hij aan Daphne Meijer vraagt wat haar niet bevalt in het artikel van Dimitri Verhulst Hulst in De Morgen geeft ze nog netjes antwoord, het is tenslotte toch de grote held van links, Stan van Houcke: "Het geschmier met de neus van Serge Gainsbourg bevalt me niet. Dat is een antisemitische troop die Verhulst echt heeft opgegraven uit een diep graf, zo vervelend en ouderwets. En de negatie van het verschil tussen Joden en Israëli's."

Deze discussie is het begin van een wekenlange schmiercampagne tegen de aanhangers van EAJG, die tot de dag van vandaag doorgaat.

Stan van Houcke: "En verdomd als het niet waar is, er is altijd wel een maffe exponent van het uitverkoren volk die via een ingewikkelde kronkelredenering er heilig van overtuigd is dat van welke kritiek dan ook een gaslucht opstijgt, en de weg vrijmaakt naar een tweede Holocaust."

Intussen blijft Daphne Meijer gewoon antwoord geven, maar dan wordt Stan van Houcke echt gemeen, als hij namelijk de loyaliteit  van Daphne ter discussie gaat stellen: "(...) volgens de regels van de nederlandse taal ben jij joods, met een kleine letter, omdat jouw nationaliteit nu eenmaal Nederlander is. dat je een dubbele loyaliteit hebt, is jouw goed recht, maar taalkundig blijf je een joodse dame."
    
Het is dat de linkse VPRO-journo van Houcke het allemaal schrijft, maar uit de mond van een lid van Identitair Verzet of een andere populistische stroming zou het hoogst verdacht zijn en tot ophef leiden.

Gelukkig schetst even later Stan van Houcke wat de achtergrond van dit hele spektakel is, namelijk dat Daphne Meijer in 2010 hem heeft toevertouwd, dat "Onder Joden de liefde' voor Israël  diep en onvoorwaardelijk is, dieper misschien dan de liefde voor Nederland." Dat is gewoon een observatie van Daphne, maar voor Stan is het een 'foute mening'.

Dat de leden van EAJG dapper weerstand bieden  en met elkaar solidair zijn, dat bevalt Stan van Houcke ook niet.  Stan is wel voor solidariteit, maar alleen als het om dappere boeren uit de derde wereld gaat. Als hij zelf de wind van voren krijgt reageert hij als volgt: "De ergernis dat een goj zich bemoeit met wat in eerste instantie als een puur joodse zaak wordt beschouwd? Het zou me niet verbazen, aangezien onder joodse westerlingen de kwestie Israel als een tribale aangelegenheid wordt ervaren die onvermijdelijk heeft geleid tot allerlei onderling sektarische opvattingen."

Voor een sektarische fundamentalistische dogmaticus als Stan van Houcke is het van belang, dat linkse mensen en zeker mensen die samen met hem in een smoezelig kraakcafé hebben gezeten en zich door hem onzedelijk hebben laten betasten, de staat Israël in zijn geheel afwijzen. Het liefst daarna nog plat op de grond gaan liggen. Hij verwijt Daphne Meijer dan ook: "Het hypocriete van een zioniste als Daphne Meijer is dat zij het doet voorkomen alsof er een zionisme bestaat met een menselijk gezicht. Dit weerhoudt haar niet om af te zien van haar recht op terugkeer, dat het huidige Joodse regime in Israel met optimaal geweld in stand houdt." Opnieuw dus, het verwijt van gebrekkige loyaliteit. Het is Dreyfuss all over again. En door het bord voor zijn kop, ziet hij het zelf niet eens.

Er worden nieuwe woorden in stelling gebracht, omdat Stan van Houcke het pleit nog steeds niet kan winnen. Tijdens mijn onderzoek naar het Palestina Komitee, heb ik gemerkt, dat de Joden in Nederland vaak "emotionele sentimentaliteit" wordt toegedeicht. En dan heb ik het over de linkse intellectuele Grachtengordelelite, die dit zegt. Stan van Houcke doet dit als volgt: "

"Vandaar dat ik me intuitief verzet tegen elk tribaal gevoel, het sentiment waarop het zionisme is gebaseerd. Ik stel dit omdat inmiddels een tweede bestuurslid van Een Ander Joods Geluid via Facebook haar woede heeft geuit over mijn kritiek op de zionistische banalisering van de werkelijkheid."

Alles is al gezegd. Stan van Houcke heeft het voorgoed verbruid bij de redelijke genuanceerde EAJG, dat denkt in grijstinten. Dan komt het thema 'fascisme' eindelijk uit de kast. De staat Israël wordt vergeleken met 'fascisme'. Daarmede de aanhangers van het zionisme, waar hij ook Daphne Meijer en het EAJG toe rekent, ook bij de fascisten te scharen. Het is dat Stan van Houcke zo'n slappe laffe zak is, anders zouden we ons nog zorgen moeten maken.

De Boekenplank van Keesjemaduraatje

Nu willen jullie zeker ook wel weten welke boeken er op mijn boekenplank staan.
Vandaar dit filmpje uit 2008, opdat wij niet vergeten:

De kakkerlak

Diverse voorbeelden van genocide en massamoord, zijn te noemen, waarbij de slachtoffers werden vergeleken met kakkerlakken of ander ongedierte. De massamoord op de Tutsi's in Ruwanda (1994) werd voorafgegaan door oproepen op de radio, waarbij de kreten "Dood! Dood! De graven met kakkerlakken zijn nog maar halfvol! Haast jullie en vul ze allemaal!", werden geslaakt.
Bekend is ook de nazi-propagandafilm "Der Ewige Jude" waarin Joden als krioelende ratten worden afgebeeld. Voor de massamoord op Armeniërs werden soortgelijke dehumaniserende vergelijkingen gemaakt.

Het is dan ook verbazingwekkend, dat een pro-Palestijnse demonstrant zonder problemen, op de Dam in Amsterdam, een Israëlische vlag met daarop kakkerlakken afgebeeld, mag laten zien. Tenslotte is Israël een met Nederland bevriend land en is de associatie met ongedierte, zeker in het licht van de geschiedenis, abject.

Nog meer verbazing wekt het tonen van de Davidsster in de vlag van Israël, waar een hakenkruis doorheen is getekend. Het hakenkruis is op zich al een verboden haatdragend symbool en dan ook nog in combinatie met de Davidsster, toont niet alleen onbeschoftheid, maar is gewoon verboden. De Europese regels laten het vergelijken van de Israëlische staat met het nazi-regime ook niet toe. Dit wordt als zijnde antisemitisch beschouwd.

Wie schetst onze verbazing als we horen dat deze Palestijnse demonstrant, Robert Willem van Norren, geheel vrijuitgaat. Op de website Rechtspraak staat de gehele rechterlijke uitspraak te lezen.(26.03.2019-Publiek vertoon van davidsster met hakenkruis of kakkerlak strafbaar?)

Aangezien Robert Willem van Norren voor deze vergrijpen niet wordt aangeklaagd, heeft Michael Jacobs hoger beroep aangetekend. Daarover staat dit te lezen:

Klager (Michael Jacobs -KB) heeft aangifte gedaan van opruiing, belediging, groepsbelediging, haat zaaien en grens-overschrijdend gedrag omdat beklaagde op 29 juni 2017 op de Dam te Amsterdam heeft gedemonstreerd waarbij een Palestijnse vlag werd vertoond, anti-Israël leuzen werden geroepen en door beklaagde achterop zijn scoot-mobiel een afbeelding van een Israëlische vlag met daarin verwerkt een hakenkruis is getoond.

Klager heeft in zijn aangifte verklaard dat hij zich, mede vanwege zijn familiegeschiedenis, persoonlijk beledigd voelt om een afbeelding waarin een davidsster en een hakenkruis waren gecombineerd te moeten waarnemen.

Geen vervolging

Toch zal het hof geen bevel tot vervolging geven. Beklaagde heeft in raadkamer verklaard dat hij van de afbeelding van de Israëlische vlag met een hakenkruis geen gebruik meer maakt of zal maken omdat ook hij beseft dat hiermee veel mensen, zeker van joodse afkomst, worden gekwetst. Hetzelfde geldt voor de afbeelding van de Israëlische vlag met een kakkerlak erop.

Er zijn op dit moment geen aanwijzingen dat beklaagde toch in herhaling zal vervallen. Het hof is onder deze omstandigheden van oordeel dat een vervolging van beklaagde onvoldoende toegevoegde waarde heeft.

De achtergrond van dit verhaal is, dat de inmiddels overleden pro-Palestijns activiste Margriet Teders, over de Davidsster met het hakenkruis heeft geklaagd, ook vanwege haar familieachtergrond.

Nederlandse Rechtstaat

Hoe moeten we nu het afwijzen van het beklag van Michael Jacobs interpreteren? Vindt de rechtbank het een goed idee om met kakkerlakken op een Israëlische vlag te demonstreren? Is opeens het hakenkruis een toegestane publieke uiting?

Volgens mij is de eenmaal ingeslagen weg, het niet willen vervolgen van Robert Willem van Norren, belangrijker voor de rechtbank, dan het erkennen van de tot haat en moord leidende symbolen. De rechtbank wil gewoon Michael Jacobs geen gelijk geven. Terwijl hij wel gelijk heeft. 

Opvallend is ook, dat als argument wordt ingebracht, dat Robert Willem van Norren het niet meer zal doen. Dat is blijkbaar voor dit soort vergrijpen in Nederland reden om iemand niet te vervolgen. Intussen heeft de aangeklaagde een Facebookpagina met de naam "Humans against Zionism" opgericht, waar hij opnieuw het dehumaniserende karakter van zijn acties demonstreert.

Kleren kopen in tien minuten

Het is weer tijd voor mijn jaarlijkse aanschaf van kleren in Minden (Duitsland). Normaal gesproken kan dit proces in tien minuten doorlopen worden. Mijn jongste zoon zoekt de kleren in de winkel en brengt ze naar het pashok. Ik pas de kleren en als alles verzameld is, wordt er betaald bij de kassa.

De locatie waar het kleding inkoopproces plaats vindt, is C&A in Minden. Ik beweer, dat C&A in Duitsland een geheel ander assortiment kleding aanbiedt, dan in overige C&A filialen in andere landen.

Deze keer begeleidt de geschiedkundige zoon mij bij de shopping tour. We lopen zoals altijd de winkel binnen en al spoedig heb ik een jeans broek met de juiste maat gevonden. Toch kijken we voor de zekerheid nog even om ons heen en tot onze stomme verbazing staan we midden in de dames afdeling.  "Dat kan niet" breng ik stamelend ter berde. "Ik initieer het inkoopproces altijd op de begane grond, linksaf en dit is de begane grond linksaf."

Na even zoeken arriveren wij op de eerste verdieping, herenkleding. Tot mijn grote irritatie hangen de geruite houthakkerblouses niet op de juiste plaats. Alles in veranderd. C&A Minden heeft de plaats van de diverse categorie herenkleding geheel geherstructureerd. Goede raad is duur.

De houthakkerblouses zijn alleen te verkrijgen met korte mouwen en bovendien met niet compatibele kleuren. "Het moet niet gekker worden, met deze moderniteiten". Gauw op zoek naar de C&A jeans overhemden. Na communicatie met de dienstdoende afdelingschef, blijken de jeans overhemden gewoon bij de overige overhemden te zijn ondergebracht. Korte inspectie leert ons dat de drukknoopjes door gewone witte knopen vervangen zijn. Horror. De blouses kunnen wel gepast worden, maar ten einde dit te realiseren, dient men zich bij het rek met pasblouses te vervoegen. Zo gezegd zo gedaan. De klok tikt onverbiddelijk door.

Na de blouses is het de beurt aan de sweaters. Twee zwarte sweaters per jaar, is de door mij gestelde limiet aan de vrijetijdskledinginkoop. Nu kan niets mij meer schokken. De sweaters met rits zijn niet meer verkrijgbaar. In plaats daarvan worden gewone zwarte sweaters aangeschaft.

De jeansbroeken liggen keurig opgestapeld naar maat. Helaas ben ik afgevallen, zodat ik gedwongen ben als nog in het pashokje plaats te nemen. Ik begin weer lucht te krijgen. De kans op een goede afloop van deze marteling neemt toe. Twee hemden, twee sweaters, twee broeken. Kijk eens aan hoe snel dat allemaal kan. Als C&A tenminste de neiging te moderniseren en dus alles te veranderen zou weten te onderdrukken. Ik betaal met een korte vingerafdruk op mijn mobiele telefoon.

We zijn weer voor een jaar klaar met kleding kopen.

Lees ook:
"Minden, het Zwolle van Duitsland"

 

Zionistische demonstratie

De amusementswaarde van het groepje Israëlische-vlag-zwaaiers op de Dam in Amsterdam neemt nog steeds toe. Toeristen nemen voor korte tijd de vlag over, zodat er een foto voor het thuisfront gemaakt kan worden. De zionisten zouden er eigenlijk geld voor moeten vragen. Net zoals je met een met bodypaint beschilderde naakte vrouw op de foto kan, zo kan je ook op de Dam de Joodse activist Michael Jacobs opzoeken en met hem poseren voor de foto.

Het was een gezellig weerzien met oude bekenden. Ik dompelde mij in het warme bad van pro-Israëlisch vlagvertoon. 

Afgelopen zondag stonden maar liefst drie bedreigde volkeren bij het monument te demonstreren. Vlak bij de Bijenkorf stonden de zionisten, daarnaast aan de kant van het monument stonden communistische Iraniër en vooraan stonden de Oeigoeren.

De beroeps-querulant Frank van der Linde en de pro-Palestijnse activist Robert Willem van Norren vormen een interessant verschijnsel bij de Oeigoeren. Omdat zij niet met hun Palestijnse demonstratie op de Dam mogen staan, gaan ze nu bij een andere onderdrukte minderheid staan. Zo kunnen ze toch ook even op de Dam staan.

De politie had een commandopost met camera's ingericht om de diverse demonstraties en het pride-event aan de overkant in de gaten te houden. Ze agenten hoefden echter op geen enkel moment in actie te komen.

De actie met Israëlische vlaggen had twee voordelen. De Pallies moeten niet denken dat de zionisten alleen op de Dam staan als zij er zijn. Bovendien laat het zien dat de zionisten in staat zijn, zonder veel moeite een groepje op de Dam te brengen.

Voorlopig dieptepunt van @Abupessoptimist is nu bereikt

Nu Maarten Jan Hijmans met een Palestijnse vlag staat te zwaaien en de klanten van Albert Heijn oproept geen Israëlische aardappelen meer te kopen, is de lange reis naar het einde van de nacht toch wel in zicht. Hoe diep moet je zinken om als voormalig trots lid van de Haagse orthodoxe synagoge, van kritische linkse zionist, via aanhanger van Een Ander Joods Geluid, uiteindelijk een platvloerse BDS-aanhanger te worden.

Bijna dagelijks bericht de voormalige plaatsvervangende chef-buitenland van het ANP op zijn blog Abu-pessoptimist over de vermeende schanddaden van het Israëlische leger en de euvele moed van Joodse bewoners van Judea en Samaria. Hoewel er bijna nooit bronvermeldingen bij staan en de berichten zeer eenzijdig zijn, lees ik ze toch altijd graag. Ik wil toch graag weten dat het Israëlische leger weer gewonnen heeft.

Een jaar geleden, op 1 juni 2018, werd ik, samen met Sabine, de leidster van Times, met kop en kont door de meest gevreesde beroeps-demonstrante, Jose van Leeuwen, uit een klein buurthuis in de Spaarndammerbuurt te Amsterdam gemieterd. Gelukkig kon ik later op de video's zien, dat de gehele bemanning van de Gazavloot en een Europese vertegenwoordiger van Hamas wel in het zaaltje mocht blijven zitten. De geachte Midden-Oosten correspondent Maarten Jan Hijmans introduceerde bij die gelegenheid de sprekers. Toen, een jaar geleden, dacht ik al, dat zijn politieke- en morele dieptepunt bereikt was. Maar hij kan nog dieper!



Hoe is dit zo gekomen?  Ik ben geen psycholoog en zeker geen psychater, maar als ik Maarten Jan lees of met hem correspondeer, dan proef ik haat. Het is alleen niet zeker of hij nou zichzelf haat of de anderen.

Maarten Jan Hijmans noemde zichzelf in 1976 een zionist. Dat mag ook wel eens gezegd worden. Maar, omdat hij bijzonder links is, noemde hij zichzelf, samen met drie anderen, 'socialistisch zionistische jongere'. Hij is dan een 32-jarige cello-conservatoruim student. Citaat: "Wij willen de nadruk gaan leggen op de alija (emigratie naar Israël) (...) Wij vinden dat zionisten naar Israel behoren te gaan. Dat zijn we zelf ook van plan." Even verderop: "De organisatie verklaart zich solidair met onderdrukte groepen, joods of niet joods. Ook met Palestijnen. We zijn voor het afstand doen van gebieden in ruil voor vrede."
(NIW 26-03-1976)

Op 23- september 1977 schrijft het NIW: 
"Socialistische zionisten niet op de gecombineerde lijst. De Nederlandse socialistische zionisten maken geen deel meer uit van de gecombineerde verkiezingslijst voor de afvaardiging naar het volgend jaar in Israël te houden congres van de World Zionist Organisation (Wereld Zionisten Organisatie). Deze groep van zionisten zou tezamen met de Confederatie van Verenigde Zionisten en de groep Meyers een lijst vormen voor de binnen de Nederlandse Zionisten Bond te houden verkiezingen voor de Nederlandse delegatie. De reden tot verbreken van dit samenwerkingsverband is het gesprek geweest, dat drie socialistische zionisten, a titre personnel, op 9 september 1977 voerden met de PLO-vertegenwoordigers Ezzedine Kalak en Naim Khader. (...) Enige dagen voor het gesprek van de drie zionisten, Maarten-Jan Hijmans, Martin Sijes en Dov Kalmann, met de twee PLO-vertegenwoordigers die enige dagen in Nederland vertoefden, hadden de drie joodse groeperingen overeenstemming bereikt over een negen punten tellend verkiezingsprogram"

Een jaar later zou blijken dat PLO-vertegenwoordiger Ezzedine Kalak, waar Maarten jan Hijmans zo gezellig mee sprak, een lid van de Zwarte September was. Hij werd gedood in het kader van de operatie "Toorn van God".    

Drie jaar later zou ook Naïm Khader, de andere PLO-vertegenwoordiger waar Maarten Jan Hijmans mee sprak, door een team van de Mossad worden vermoord in het kader van de operatie "Toorn van God", als wraak voor de aanslag op het Olympische dorp in München. Foute vrienden, pas er mee op!

Het gesprek van de drie "socialistische zionisten" met de Palestijnse bevrijdingsorganisatie PLO veroorzaakt in 1977 een golf van felle reactie binnen Joods Nederland. Er wordt geëist dat ze uit de Nederlandse Zionisten Bond gezet worden. Later stappen ze zelf uit de Werkgroep Israël.

Maarten Jan Hijmans wordt correspondent in Caïro en kan daar de Arabische kant van het Midden-Oosten-verhaal uitvoerig optekenen. Het is daar in het toen nog vijandige buurland van Israël, dat zijn zionistische inslag langzaam verdwijnt. In 1993 merkt mijnheer of mevrouw B.N. Den Hartog daarover op in een ingezonden brief:

"In zijn boekrecensie 'De blinde vlek van Israel' (Het Parool van 23 januari) schrijft Maarten Jan Hijmans consequent de naam Israel, of het bijvoeglijk naamwoord Israelisch met een kleine letter. Alle andere namen worden, zoals het hoort, geschreven met een hoofdletter. Hieruit meen ik te kunnen opmaken dat Hijmans door zijn verblijf in onder andere Cairo zo beinvloed is door de Arabische propaganda, dat hij niet meer weet dat Israel een echt bestaand land is." 

De Oslo-akkoorden komen in datzelfde jaar als geroepen. Er worden autonome gebieden voor de Arabische Palestijnen aangewezen en er wordt gesproken over een definitief akkoord en een 'Land voor Vrede'-uitruil. Vijf jaar later is de droom echter alweer voorbij. Maarten Jan Hijmans draagt de Oslo-akkoorden ten grave en verwacht dat de Palestijnse leider Arafat, na het aflopen van de akkoorden, een staat onder leiding van de PLO zal gaan uitroepen. (NRC Handelsblad; August 25, 1998)

Als in het jaar 2000 het manifest "Een Ander Joods Geluid" wordt gepresenteerd, waarin Nederlandse Joden zich afzetten tegen het CIDI en Israël de schuld van het mislukken van het vredesproces geven, is Maarten Jan Hijmans één van de ondertekenaars. Daarmee neemt Maarten Jan niet alleen politiek afstand van het zionisme, maar zet zich ook af tegen de Joodse gemeenschap.

'Het is beter dat iemand vanuit de tent naar buiten pist, in plaats van dat hij van buiten de tent naar binnen pist,' is in Westminster een bekend en beproefd gezegde. Dat gezegde zullen ze bij de liberale synagoge Amsterdam waarschijnlijk ook kennen. Daarom is heel lang geprobeerd Maarten Jan Hijmans lid te laten blijven van de LJG

Als echter in 2011 de Israëlische legerband Tsahal in de Amsterdamse liberale synagoge optreedt, windt de geachte publicist Maarten Jan Hijmans zich zodanig op, dat hij dreigt een traangasgranaat in het gebouw te gooien. Daarop wordt hij van de activiteiten van de synagoge uitgesloten.

Omdat familieleden van Maarten Jan in dezelfde synagoge actief zijn en hij spijt betuigt,wordt hij later weer toegelaten. In 2014 bedreigt hij echter de journalist Hans Moll, vanwege discussie over het wel of niet antisemitische karaker van de geschriften van Abupessoptimist.

Het provocatieve karakter van Maarten Jan Hijmans blijft sinds de jaren zeventig consistent. Samen met ex-feministe Anja Meulenbelt organiseert in 2015 hij bij het monument voor het Joodse verzet op de Amstelhoek, een bijeenkomst samen met de Palestijnse activiste Haneen Zoabi. Een klap in het gezicht van de nabestaanden van de Joodse strijders. In 2017 wordt de anti-Israelische ex-premier Dries van Agt uitgenodigd voor de Kristallnachtherdenking.

Nu Maarten Jan Hijmans zwaaiende met een Palestijnse vlag zich tot de boycot van Israël heeft bekend en zich aansluit bij de BDS beweging, is het hoogtepunt van armetierige armoedigheid en aanstoot bereikt. Hier kan hij voorlopig niet meer overheen.

Bedreigde journalist op de Dam

De aanwezigheid van de Palestijnse fietskar op de Dam in Amsterdam leidt tot steeds meer polarisatie en bedreigingen. Meerdere keren per week rijdt Simon Vrouwe zijn propagandamateriaal van Purmerend naar Amsterdam. Hij krijgt ondersteuning van beroepsactivisten en toevallige voorbijgangers. Israëlische toeristen staan soms stomverbaasd te kijken als ze de Palestijnse vlaggen en de eenzijdige haatragende pamfletten zien.

Afgelopen zondag slaat de vlam weer in de pan, als de Telegraaf-journalist Bert Dijkstra enkele vragen aan Simon Vrouwe wil stellen. Eén van de vragen is, of Simon Vrouwe van mening is dat Israël een land is. Dat wordt de geplaagde Palestina-activist te veel en hij kan niet anders reageren dan beginnen te schreeuwen en 'rot op' te roepen.

Als de Telegraaf journalist vervolgens afstand neemt en bij de Bijenkorf staat, wordt hij bedreigd door jonge allochtone medestanders van de Palestino-activisten. Hij schrikt enorm van deze dreiging, omdat hij zich er niet van bewust was, dat het dreigingspotentieel zo hoog was opgelopen. Een oudere man komt later zijn verontschuligingen aanbieden voor het gedrag van de jonge jihad-strijders.

Als genuanceerde journalist, wil Bert Dijkstra ook de andere kant van het verhaal horen en gaat samen met Michael Jacobs bij de Bijenkorf in de schaduw staan, om geen verdere escalaties te veroorzaken. Daarbij heeft hij geen rekening gehouden met de agressiviteit en opdringerigheid van Frank van er Linde. Op de video is duidelijk te horen hoe deze gewelddadige beroeps-querulant op hoge poten eist dat de journalist ook hen interviewt. Bert Dijkstra antwoordt dat ze daar al de gelegenheid voor hebben gehad. Bovendien voegt hij Frank van der Linde toe, dat de Palestijnenclub jochies op hem heeft afgestuurd om hem te bedreigen.

Dan weet Frank van der Linde opeens van niets meer en beweert dat dit een loze beschuldiging is.
Binnenkort meer in de Telegraaf. Ik ben heel benieuwd hoe hier een objectief artikel uit voort kan komen. Hoor en Wederhoor. De naam zegt het al.

De academische leugens van Michiel Bot (Universiteit Tilburg)

Michiel Bot op de Hamas-demonstratie, juni 2017, op de Dam

Het academische juridische tijdschrift 'Nederlands Juristen Blad' (NJB) slaat wel vaker de plank mis, maar nu moet het echt niet gekker worden. De pro-Palestijnse activist, tevens docent rechten op de Tilburgse Universiteit, Michiel Bot, trekt alle registers open om op een academische juridische manier aan te tonen dat de boycot van Israël best wel mag.

De argumenten die Michiel Bot in het NJB gebruikt, baseren zich op vrijheid van meningsuiting, academische vrijheid, en vrijheid van vergadering. De nationale overheid zou de boycotbeweging tegen Israël niet mogen hinderen of verbieden. In het uitgebreide artikel staan echter ook talloze voorbeelden waar de regeringen van de Verenigde Staten, Frankrijk en Duitsland wel degelijk de BDS-Beweging (Boycot Desinvestment and Sanctions) verbieden. Een Franse burgemeester is zelfs tot in de hoogste instantie veroordeeld, omdat hij opriep tot een boycot van Israël.

Harrie Verbon, bestuurslid van de Rekenkamer en (emeritus) hoogleraar in Tilburg, maakt een maand later gehakt van het boycot-artikel van Michiel Bot. Juridisch klopt er geen hout van. De regering bepaalt (ook binnen de EU) het buitenlandse beleid. Lagere overheden (provincie, gemeente)  mogen niet tot een boycot van een buitenlandse staat oproepen, omdat dit het buitenlandse beleid van de staat aantast.

De emeritus hoogleraar Harrie Verbon legt uit: "In het geval van Israël waar de BDS-boycot zich op richt, is er onder andere een afweging tussen het voortbestaan van Israël als een Joodse staat versus het recht van de oorspronkelijke Arabische bevolking zich te vestigen waar het zich goed dunkt. Gezien het buitenlandse beleid van de meeste Westerse landen van dit moment, valt die afweging in het voordeel van het voortbestaan van Israël uit."

Even verderop in de tekst gaat Harrie Verbon in op de vraag of een boycot actie tegen Israël rechtvaardig is. Ook daar veroordeelt hij Michiel Bot keihard:
"Niemand heeft een monopolie op de munting van het begrip rechtvaardigheid. De claim dat een boycotactie zoals de BDS-boycot rechtvaardig is, is dan ook behalve a-democratisch ook nog arrogant."

Nu weer even terug naar het artikel van Michiel Bot in het NJB. Er zitten heel veel fouten in het artikel. Daarom is het een wonder dat dit epistel door de selectie is gekomen.

-Michiel Bot beweert dat de BDS beweging een geweldloze transnationale protestbeweging is. Het middel boycot, dat het economische bestaansrecht van een persoon, groep of staat aantast, is echter in geen geval geweldloos. Het laten verhongeren van de Yezidis is ook niet geweldloos. Het boycotten van Joodse winkels in de jaren dertig was ook niet geweldloos. Daar komt nog bij, dat de BDS als aanvulling en ondersteuning van terreurdaden door Hamas, Islamic Jihad en de Palestijnse Autoriteit wordt gebruikt.

-Michiel Bot stelt ook in zijn artikel in het NJB dat: "(...) woordvoerders van de BDS-beweging zich niet uitspreken over een één- of twee-statenoplossing."   Als de BDS beweging echter oproept: "ending its occupation and colonization of all Arab lands and dismantling the Wall", dan is duidelijk dat de terroristen volgens de BDS, Israël weer binnen mogen wandelen en dat ze met 'all Arab land' in feite heel Israël bedoelen. Het is ook duidelijk, dat de derde eis die de BDS heeft geformuleerd, namelijk het recht op terugkeer van Arabische vluchtelingen van 1948 en hun nakomelingen, de opheffing van de Joodse staat Israël tot gevolg zou hebben.

-Deze zin: "De BDS-beweging ijvert voor een boycot van Israël en Israëlische producten totdat Israël de bezette gebieden heeft verlaten", in de inleiding van het artikel van Michiel Bot, laat de leugenachtigheid goed zien. De BDS beweging streeft namelijk helemaal niet naar een terugtrekking uit de bezette gebieden. Alle eisen van de BDS beweging laten maar één doel zien: Opheffing van de staat Israël.

Het artikel "Het recht om te boycotten-NJB 2018" van Michiel Bot, is dus niet alleen staatsrechtelijk onjuist (zie Harrie Verbon NJB 2019), het bevat fouten, het is immoreel en misleidend. 
  
(Foto's:  Michiel Bot tijdens een Hamas-demonstratie op de Dam; copy right Kees Broer 2017)

Why is the boycott event at the Tilburg University special?

Last Wednesday 22 May 2019, I visited a ‘debate’ at the Tilburg University , about the academic boycott of Israel, called ”Collaborating with Israeli Universities? A Roundtable”. Why is this event so special, compared to other anti-Israel-campaigns at Dutch universities? When searching on the Internet for “academische boycot”, we only find events related to the academic boycott of Israel. We never find academic boycotts of China, North-Korea, Maroc or Turkey. Countries that are also struggling with separatist minorities. In the highly polarized political discourse as taking place in the liberal arts- and social-science faculties, the boycott of other countries then Israel in not taken into consideration. 

Another observation when searching for ‘academische boycot’ is that student organizations , like ‘Students for justice in Palestine’ organize those events. Observing anti-Israeli events, we saw that radical left organizations as “International Socialisten’ and ‘Palestina Komitee’ support the efforts of student organizations to boycott Israël. Moderate democratic left parties don’t support these efforts.

In Tilburg it is the first time in the Netherlands, that academic staff calls for boycott of Israel. Presenting this event as a ‘debate’ or a ‘round table’, is hilarious, as the only speakers of the evening, where well-known anti-Israeli-activists. Other speakers, who would present a more moderate or balanced  view on the issue were not invited. 

The organizers tried to present this event in the context of “academic freedom” and “ freedom of speech”. This could be an indication that the purpose of this evening was not to really start a campaign for boycott of Israel, but merely provocation to check whether the university management is accepting this point of view.

I was sitting in the third row of the lecture hall, making my notes and wondering why students did not say a word about the strange setting. No real discussion, no debate and no pro/con-consideration. Do we have to worry, when a law professor at the University Tilburg does not reflect on the possible negative impact of an academic boycott? Who is Michiel Bot, law-teacher at the University Tilburg and why does he organize a propagandistic one-sided and biased event?

In June 2017, I observed a pro-Palestinian demonstration at the Dam square in Amsterdam, as organized by the Hamas fundraiser in the Netherlands, Amin Abou Rashed. I took a picture of a calm and discrete man, with a Palestinian banner in his hand. I recognized, that this man did not belong to the pro-Palestinian hard-core activists. I saved the picture to find out later who he was. Now in 2019, I found out: It is Michiel Bot, the law-professor in Tilburg.

During the event on 22 May 2019, Michiel Bot told the students, that in 2016 he taught law at the Al-Quds Open University in Abu Dis, north of Ramallah. During clashes between Israeli soldiers and Arab students, the university was attacked by soldiers, documents and equipment were confiscated. In the morning, when Michiel Bot was entering the building, the windows were broken and glass was scattered on the ground. Michiel Bot did not elaborate on the possible reasons for the behavior of the IDF. None of the students in Tilburg asked. On the internet I found out, that several of the stab-attackers in 2016 came from this university.

Still I was thinking about the Hamas-demonstration in 2017, were I observed the Tilburg law-professor Michiel Bot. Was he, or was he not, part of the radical antisemitic Dam-square protesters, that demonstrate against Israel every week? When I approached the building earlier that evening, I saw ‘the woman with the Vietnamese hat’, member of the BDS-movement at the Dam square, at the University campus. She turned around after seeing me. Later that evening, she came into the lecture room and kissed Michiel Bot.

The meeting at the Tilburg University was also organized by the law teacher Marloes van Noorloos. She introduced herself to the public, showing the brochure ‘Report Collapsing Prospects, Palestinians in Area C, West bank’. This report is published in 2016. The colophon states: “The mission was carried out by a multidisciplinary team with expertise in water management, gender and conflict, human rights, human security and economic and social development. Its members were: Rachel Kurian, Aalt Leusink, Peter van Lieshout, Marloes van Noorloos and Dubravka Zarkov, assisted by Machteld Galema.

The mission was initiated and organized by Gate48, a Dutch NGO of critical Israelis living in the Netherlands and Palestine Link, an organization of Palestinians in the Netherlands, represented by director Ghada Zeidan.” Of course academic staff member Marloes van Noorloos did not tell the students in Tilburg, that area C was defined as being under Israeli control, during the Oslo agreements. In that sense the area C is in Israeli context defined as ‘disputed’ not necessarily ‘occupied’.

Also the students are not aware that Gate 48 and Palestina Link are anti-Israeli organizations and the report therefore does not have an academic status. Allthough Marloes van Noorloos does not have a reputation as a pro-Palestinian activist, her academic writings show a remarkable lack of moral compass. In 2014 she published an article which propagates to de-criminalize the propaganda for terrorism. [1]

After the two academic teachers, Marloes and Michiel introduced themselves, the first guest speaker, Samer Abdelnour (Institute for Global Prosperity, University College London), explained the education in the occupied territories. After his speech he showed a BDS logo and called for a boycott of the Israeli universities. Samer Abdelnour is an academic, but in this speech,  he takes side for the Palestinian Authorities, without even mentioning the opposite side. For instance the base of the IDF on the campus of the Hebrew University inJerusalem, is criticized. [2] For Dutch students this may be a strange situation, but for Israeli circumstances this cooperation is necessary.

Jeff Handmaker (Institute of Social Studies) is the third speaker of the evening. He is a pro-Palestinian activist, teaching at ISS. In the last years, I have visited several lectures hosted by him.This was the first time I saw Jeff Handmaker giving a lecture himself.

In February 2013 he was the host of a meeting with Norman Finkelstein[3], who is an anti-Israeli American academic, but not a BDS supporter. A lot of pro-Palestinian activists and left-wing extremists visited this lecture some six year ago.

In May 2018, I visited the ISS in The Hague again, to listen to the speech of Mustafa Barghouti.[4]  I observed that the hard core of the Palestina Komitee, some of them with a terrorist background  in the seventies, were present in the lecture hall.

During the lecture of Mustafa Barghouti,  a call for BDS was formulated and presented as ‘peaceful’, not considering that in Israel at the same time a wave of knife stabbers was going on. BDS as a boycott initiative is more to be regarded as an additional action, next to the violent attacks that are also carried out by Palestinian groups.
   
The speech of Jeff Handmaker is in no way meeting the standards of an academic debate, as his story is one-sided and biased. He should at least mention the opposite side of the polarized debate. When he says that the BDS is regarded as antisemitic, at the same time he states that no evidence of the antisemitic standpoint is given. A German student replied in his question, that he as a German has a very strange and negative feeling, thinking of the boycott of Jewish business in the thirties. German parties have just a week ago supported a resolution which states that BDS is related to antisemitism. After this question, the speakers were talking about antisemitism for maybe fifteen minutes. This is was the most positive aspect of the evening, because, as the Jewish activist Michael Jacobs always tells me: “Denying antisemitic behavior is most of the time the same a confirming it”.

The speech of Adri Nieuwhof, a Dutch anti-Israel and BDS campaigner, gave some useful insights in the world of BDS. I was always wondering why the anti-Israel campaigners are mentioning ‘International Law’, since the Palestinian terrorist groups that they are supporting (or denying) are also not following the basic principles of democracy and International Law. Adri Nieuwhof explained that this is an effort to broaden the movement. “It is not just you, who is criticizing the Israeli government, it is the ‘International Law’”.

For law-students it should be explained that International Law always needs a power to implement it. The reality on the ground often prevent international regulations to be implemented. Those nuanced points of view were not expressed during the meeting on 22 May in Tilburg.

To compare the biased way of teaching with other universities: When a student at the University College Utrecht writes a paper on the water conflict in Israel, he is obliged to balance different interests and Palestinian propaganda is not allowed in his paper, even if  Martijn de Koning, a proPal activist, is the teacher. When in the eighties, during my study anthropology, I was writing a paper about Ethiopia, the propaganda of Ethiopian refugees was not allowed and considered as non-academic.

After the German student was posing the question on how the BDS could be promoted, when the German parliament regards the actions as antisemitic, Adri Nieuwhof advised to take small actions and not defining this as BDS. She advised to start investigating, doing research and at certain point, taking action. Also Adri Nieuwhof was telling about the bullying she experienced during her campaign against apartheid in South Africa and that the actions of the ‘Pro-Israel-lobby’ were the same.

Another student, from Italy, mentioned the big age-gap in the pro-Palestinian movement. Most of the activists are older than sixty and hardly any young students are joining in. He considered the pro-Palestinian standpoint as ‘career-killing’. Strange enough, I am myself perceiving the Pro-Israel point of view as career-killing, as I heard via-via, that some of the students in the lecture room did not speak out, because they needed this college professors to get a Master degree. Jeff Handmaker replied , that he was supporting a German student, who was not able to finish his study in Germany because of his anti-Israeli point of view.In this sense the whole Israel-debate is a bit of the question “who is victim of whom?

After this evening and this report you may pose the question what my own opinion is and why I did not ask any question during the evening. I considered this as a meeting for students and did not want to disturb this purpose. Also I don’t support the efforts to forbid this kind of lectures, as trying to silence the radical politics always leads to more attention and to frustration. For me these events are a nice opportunity to observe and analyze the pro-Palestinian movement. I am writing a book about the Palestina Komitee. At the other hand, I think that the University Tilburg should be worried about the lack of academic principles that are shown in this lecture. Students will not learn weighing up arguments in this way of working.

Conclusion
The ‘round table debate’ about the cooperation with Israeli universities, on 22 May at the University of Tiburg, was special, because it was organized by staff of the law department and not as usual by student organizations. It was also special because the speakers called for boycott of Israel without any academic balance. No other staff with other opinion was invited. Another special aspect was the lack of knowhow transfer. It was more a propaganda evening. No real attempt to build a BDS movement at the university was done. It looked more like a provocation .

---

[1] https://www.navigator.nl/document/id9a83b79936894e26973b67727e9f57e4/nederlands-juristenblad-verheerlijking-van-terrorisme

[2] https://www.haaretz.com/israel-news/.premium-hebrew-university-to-host-israeli-army-base-on-campus-1.7113981

[3] https://keesjemaduraatje.blogspot.com/2013/02/warrig-verhaal-van-norman-finkelstein.html

[4] https://keesjemaduraatje.blogspot.com/2018/05/the-suffering-palestinians-of-mustafa.html

Zeven antwoorden op vragen die niemand aan Thierry Baudet durfde te stellen.

Zalig zijn de armen van geest; want hunner is het Koninkrijk der hemelen. (Matteüs 5:3)
Ik ben natuurlijk nooit te beroerd om het nog een keer allemaal uit te leggen. Voor de koorleider, de bloggers en de lezers van dit blog.

Waarom komen er opeens zomaar allemaal populistische partijen op het politieke toneel? 

Antwoord 1: Er zijn sinds de Tweede Wereldoorlog in Nederland steeds weer partijen ontstaan en verdwenen, die ter zijner tijd, rechts, populistisch of extreem zijn genoemd: Boerenpartij, DS70, Centrumpartij, Centrum Democraten, LPF, PVV en FvD. Het is geen nieuw verschijnsel en sinds 2002 is het ook niet nieuw, dat die partijen opeens heel veel stemmen trekken. Vandaar de herformulering van deze vraag:

Hoe komt het dat sinds 2002 in Nederland populistische partijen opeens, vanuit het niets, de meerderheid van de stemmen kunnen behalen?

Antwoord 2: Globalisering
Vanuit mondiaal perspectief bekeken zijn de toegenomen mobiliteit, de verbeterde infrastructuur en internationale integratie mogelijke verklaringen. Door offshoring en globalisering verliezen ouderen , middenkader en laagopgeleiden hun baan en worden bedreigd in het bestaan. Zo voelt het tenminste. Dit kweekt een voedingsbodem voor partijen die de onvrede niet kanaliseren, maar versterken.

Antwoord 3: Bedreiging van de eigen cultuur
De kiezers voelen dat de eigen cultuur wordt aangetast door immigratie en Europese eenwording. Vreemd genoeg is er ook een tegengestelde werking van de Europese Unie, namelijk het subsidieren van de lokale regionale cultuur. Door Europese samenwerking en integratie wordt de lokale cultuur en identiteit niet bedreigd, maar juist versterkt. In de jaren vijftig was het Fries op sterven na dood en nu wordt de Friese cultuur juist gecultiveerd. Het subsidieren van de eigen taal en cultuur en tegelijkertijd de angst dat deze verdwijnt, is een mogelijke oorzaak voor de opkomst van partijen die zich profileren met de eigen cultuur.

Antwoord 4: Er is niks te kiezen
Bundeskanzler Helmut Kohl heeft bij zijn aftreden al gewaarschuwd voor grote coalities. Als sociaal-democraten gaan samenwerken met conservatieven, heeft de kiezer het idee dat er niets meer te kiezen valt. De extremen van het politieke spectrum worden versterkt als het midden samen regeert.
Nu in Nederland een sterk middenblok van VVD, CDA, CU en D66 de touwtjes in handen heeft en de andere partijen buitensluit, zit er voor de kiezer die het er niet mee eens is, niets anders op, dan PVV, SP of FvD te stemmen. Dat de SP van deze situatie niet profiteert, is een raadsel voor velen.

Antwoord 5: Er wordt niet naar ons geluisterd 
De referenda over de Europese Grondwet in 2005 en het associatieverdrag met Oekraïne in 2015 hebben het idee versterkt, dat er niet naar de kiezer geluisterd wordt. Als bovendien een verkiezingsstrijd tussen PvdA en VVD losbarst, en de twee partijen vervolgens met elkaar gaan regeren, ontstaat bij het kiesvolk de indruk, dat het allemaal niets uitmaakt.

Antwoord 6: Utopische vergezichten
Twee politieke stromingen, die zijn ontstaan in de negentiende eeuw, socialisme, liberalisme beweren dat het met jou, je salaris en de mensheid alleen maar beter kan gaan. Weliswaar heeft Joop den Uyl destijds in 1974 al gezegd, dat het nooit meer wordt wat het was, maar nu pas 45 jaar later, voelen we het echt in onze vezels, dat die utopieën nooit gerealiseerd worden.
In de negentiende eeuw ontstond ook de ARP, die zich beriep op een ver verleden en alle utopieën in de hemel situeert, maar die stroming is ook al dood.   

Van de weeromstuit roepen enkele politici dat we dan maar terug moeten naar de jaren 50 (PVV) of zelfs naar de Renaissance (FvD). Aangezien de kiezers het toch maar allemaal kut vinden en het niet eens zijn met hoe het allemaal door de hoge heren in Den Haag wordt gerund, stemmen veel mensen op de nieuwe rechtse populistische partijen. Doe eens gek, gooi je haar los.

Antwoord 7: Klimaatgeloof
De mensen in Nederland, die niet in het klimaatgedram geloven, kunnen hun stem niet meer op een middenpartij uitbrengen. Van Groenlinks tot VVD doen alle partijen mee met deze hype. De klimaatongelovige komt, na lang zoeken uiteindelijk uit bij PVV of FvD. Aangezien de energietransitie heel veel geld gaat kosten en aangezien veel mensen al geld hebben verloren aan de bankschandalen en de globalisering, grijpen ze de laatste strohalm om toch maar tegen dit onheil te protesteren.

De geagiteerde bloglezer vraagt zich nu af wat Keesjemaduraatje er zelf van vindt. Hier komt het:

A) Ik mis de weg naar voren. De 'way out', zoals de Engelsen zeggen. Technologie zou een oplossing voor zowel de energietransitie als de globalisering kunnen zijn. Ik schrijf expres energietransitie, omdat er toch iets aan energieproblemen gedaan moet worden.

B) De weg naar het verleden is mooi als referentiekader en voor de filosofie, maar vroeger was het toch niet allemaal beter, vooral omdat er toen geen internet bestond. 

C) Ook al slaan PvdA en VVD soms vlak voor de verkiezingen hele stoere taal uit over allochtonen en jihad-strijders, toch geloof ik hen niet meer. Het liefst zouden ze alle poorten van Europa open zetten en iedereen lekker binnenlaten. Over de Islam hebben de NPO, de kranten en de midden-partijen-politiek (het kartel) een hele naïve mening, die niet is gebaseerd op de realiteit.

Dus, hoewel ik in mijn hart een hele lieve linkse jongen ben, kraker ook, tolerant vooral, moet ik toch , om erger te voorkomen, op zo'n vreselijke populistische partij stemmen. Tot ze het hebben begrepen.

Komt Weyman Bennett naar het Marxisme Festival?

Interessante verschuivingen in het programma van het Marxisme Festival (11+12 mei, Crea, Amsterdam). De afgelopen weken is steeds aangekondigd dat Weyman Bennett naar het door Internationale Socialisten georganiseerde jaarlijkse evenement komt. Op de website van het Marxisme Festival staat Weyman Bennett echter niet meer aangekondigd. Waarom?

Weyman Bennet is de secretaris van de Britse anti-racisme beweging  UAF (United Against Fascism) , met als slogan "Stand Up To Racism". Zijn komst naar Nederland zou interessant zijn geweest, omdat hij een heldere politieke analyse, op basis van marxistische ideeën, over de opkomst van nationalistische en populistische partijen in Europa, kan maken. Zijn artikelen en toespraken gaan verder dan het platte "Thierry is fascist" geblaat, dat we van BIJ1 kennen.

Weyman Bennet is oprichter van 'Stand Up To Racism' en ook lid van het centraal comité van de Socialist Workers Party (SWP). Deze partij doet net als de Internationale Socialisten aan intredepolitiek. De leden worden lid van grotere vakbonden en partijen, om de koers in een marxistische richting om te buigen. Een andere dekmantelorganisatie, waar de SWP gebruik van maakt, is de 'Stop the War'-coalitie, waar Labour leider Jeremy Corbyn jarenlang in het bestuur zat.

Extreem-linkse groepen vragen al enkele maanden aan Jeremy Corbyn of hij zich van de trotskisten van de SWP wil losmaken, vanwege de slechte reputatie van Weyman Bennett. De mantelorganisaties en de dekmantels worden op een gegeven moment te veel. Toch is dat niet de reden om afstand van Weyman Bennett te nemen. De #METOO discussie is ook in de extreem-linkse SWP losgekomen, nu een destijds zeventienjarige communiste een bestuurslid met de illustere naam "Comrade Delta" (Martin Smith), ervan beschuldigt haar verkracht te hebben.

Het antisemitisme van Jeremy Corbyn, het toedekken van verkrachting en de kritiek van de Engelse kameraden op Weyman Bennett. Zijn dat de redenen voor het afzeggen van zijn optreden? We weten het niet. Ik krijg geen antwoord op de vraag, die ik aan de International Socialisten stel, of Weyman Bennett echt niet komt en waarom niet. Jammer.

Op de Facebookpagina 'Marxisme Festival' staat Weyman Bennet nog keurig aangekondigd, maar op het Facebook-evenement 'Marxisme Festival', staat Weyman Bennett er niet op, hetgeen de 'marxisme-festival-watcher' in verwarring achterlaat.