Hamas, bovenwereld, onderwereld

Het Europese Hof oordeelde afgelopen maand, dat de Palestijnse organisatie Hamas op de terreurlijst blijft staan. Intussen wordt de Palestijnse Gemeenschap.nl in Nederland steeds meer overgenomen door leden van de moslimbroederschap en Hamas. Wat is de rol van Nederlandse partijen bij de strijd om de macht in de Palestijnse gemeenschap?

Van Nederlandse partijen die in het parlement vertegenwoordigd zijn, is de SP het meest betrokken bij de Hamas-lijn van de Palestijnse strijd. Als er grote demonstraties worden gehouden ter gelegenheid van een Gaza-oorlog of een ander groot drama, nemen SP-parlementsleden deel. Na het aftreden van Harry van Bommel en het opzeggen van het lidmaatschap van de SP door Anja Meulenbelt, is de directe betrokkenheid van de SP met Hamas veel minder geworden.

Soms weten leden van de Tweede Kamer niet met wie ze te maken hebben. Zou CDA parlementslid Mona Keijzer geweten hebben met wie als lid van de commissie Buitenlandse Zaken op 14 juni 2016, in de hal van de Tweede kamer sprak? Zou ze weten dat ze met een veroordeelde terrorist  en organisator van de Gazaboot (Rob Groenhuijzen) aan het praten was? Wist zij dat de tweede man van Hamas in Nederland, Ahmad Nour Allah, direct naast haar stond. Op het eerste gezicht lijkt het een onderonsje over het toelaten van meer Palestijnse vluchtelingen uit Syrië, maar in feite is het een poging van Hamas ook in de bovenwereld te kunnen opereren.
   


Kleinere marginale lokale partijen bemoeien zich veel openlijker met de strijd van Hamas tegen Israël. In 2014 komt Fatima Faïd van de Haagse Stadspartij in opspraak, nadat ze heeft meegelopen in een demonstratie tegen Israël, waarin openlijk nazi-symbolen werden meegedragen.  Afgelopen jaar werd er kritiek op haar geuit, nadat ze Hezbollah aanhanger Dyab Abou Jahjah openlijk steunde. Dat kunnen nog vergissingen zijn.

Haar medewerker Bob Scholte sprak echter enkele weken geleden tijdens een Hamas-demonstratie bij het Rotterdamse CS, terwijjl de tweede man van Hamas in Nederland, Ahmad Nour Allah, naast hem stond. (zie foto hiernaast)

Bob Scholte is tevens actief in de studentenorganisatie Studenten voor Rechtvaardigheid in Palestina en organiseerde in die hoedanigheid een demonstratie tegen de komst van premier Benjamin Netanyahu naar Den Haag. Hij werkte daarbij nauw samen en  had overleg met, nummer één van Hamas in Nederland, de fondsenwerver Amin Abou Rashed. ( zie foto hieronder). Nu is hij fractiemedewerker van de Haagse Stadspartij.

Kleinere islamitische partijen hebben een goede band met de strijdende Palestijnse groepen. Denk voorman Kuzu is betrokken. NIDA leider Nourdin el Ouali was zelfs aanwezig bij de Hamas conferentie afgelopen april in Rotterdam. De verwevenheid van moslimbroederschappen met islamitische lokale partijen is een feit. Ook de bekeerde moslim Arnoud van Doorn, van de Partij van de Eenheid (1 zetel in Den Haag) kan niet achter blijven en spreekt op een Hamas-demonstratie in Rotterdam. (Zie foto hieronder)

Het gevaar dat dreigt en eigenlijk al werkelijkheid is geworden: Dat de verboden terreurorganisatie Hamas via mantelorganisaties, lokale partijen en parlementsleden toch invloed op het Nederlandse buitenlandse beleid kan uitoefenen. Goedwillende gevluchte Palestijnen, uit Syrië en Irak, en afstammelingen van Palestijnse gastarbeiders worden onder controle van Hamas gebracht en gedwongen geld af te staan voor de Hamas-strijd. Leden van de Palestijnse Gemeenschap die Israël wel erkennen verliezen hun invloed en worden uit organisaties gezet.

Ruzie in de Hamas-tent

De Hamas-fondsenwerver Amin Abou Rashed stelt zich vanaf vandaag kandidaat als bestuurder van de Stichting Palestijnse Gemeenschap.nl. Op de Facebook-pagina van de Palestijnse organisatie in Nederland wordt opgewonden gereageerd. "We willen verkiezingen" en "Waarom maken jullie ruzie?", zijn enkele van de opmerkingen. Het lijkt erop dat de Hamas-aanhangers opnieuw een grotere invloed op de Palestijnse gemeenschap in Nederland hebben verworven.

De conferentie "Palestijnen in Europa", die op 15 april in Rotterdam is gehouden, blijkt de aanleiding voor het conflict te zijn. In de Libanese krant Al Arab Post wordt de conferentie Palestijnen in Europa aangekondigd. Tegelijkertijd bekritiseert de Palestijnse Autoriteit in Ramallah dit initiatief en beschrijft het als 'factionalistisch en partijdig'. De PLO heeft te weinig zeggenschap en vreest de uitbreiding invloed door Hamas.

Amer Kaddoura, op dat moment nog voorzitter van de Stichting Palestijnse Gemeenschap.nl in Den Haag, levert ook kritiek op de conferentie, en stelt dat de legitimiteit van de PLO als enige vertegenwoordiger van het Palestijnse volk in gevaar is.

Het conflict tussen de PLO (Westelijke Jordaanoever)  en Hamas (Gaza) speelt al jaren. Hamas haalde een verkiezingsoverwinning en regeert sindsdien Gaza. President Abbas van de Palestijnse Autoriteit durft geen nieuwe verkiezingen uit te schrijven, vanwege de grote invloed van Hamas.

Nu wordt dit conflict ook op Nederlandse bodem uitgevochten. Amer Kaddoura wordt op 24 april 2017 ontslagen als voorzitter van de stichting. Volgens het communiqué van de Palestijnse Gemeenschap heeft hij zijn plicht verzaakt. Formeel kan een buitenstaander geen voorzitter van een stichting ontslaan. Er zijn ook geen verkiezingen nodig om een bestuur te vormen. Reden voor het Handelsregister een onderzoek volgens artikel 38 in te stellen.

Op 3 mei 2017 blijken ook Ahmad Nour Allah ( de tweede man van Hamas in Nederland) en Nabil Abbas als bestuursleden te zijn afgetreden. De conferentie heeft intussen in Rotterdam plaats gevonden en de statutaire zetel van de stichting is nu ook Rotterdam.

De activiteiten van de Hamas-aanhangers worden intussen niet minder. Bij elke Palestijnse demonstratie in Nederland worden bestuursleden en leiders van de Hamas-fractie waargenomen. Ahmad Nour Allah is als secretaris steeds aanwezig.

Op 23 juli 2017 is de machtsovername in de stichting een feit. Ahmad Nour Allah (Secretaris), Nabil Abbas
 en Elad Atalla zijn de nieuwe bestuursleden. De onrust binnen de Palestijnse Gemeenschap in Nederland wordt bezworen door nieuwe kandidaten voor te stellen en een formele verkiezing te organiseren.

Nummer één van Hamas in Nederland, de fondsenwerver Amin Abou Rashed (Eenarm) is voor het eerst kandidaat als bestuurslid van een stichting.


 

Moslimbroederschap versterkt zich in Nederland

De ruzie over de Koepelmoskee op de Tempelberg in Jeruzalem is een mobiliserende factor in de strijd van Palestijnen in Israël en Europa. De afgelopen weken vinden pro-Palestijnse demonstraties plaats, in Amsterdam, Rotterdam en Den Haag. Bij die demonstraties vallen een paar nieuwe trends op.

-Seculiere pro-Palestijnse acties, zoals van het Palestina Komitee en andere linkse groepen, nemen in aantal en invloed af.

-De moslimbroederschap, waar Hamas ook toe behoort, neemt in snel tempo de pro-Palestijnse activiteiten over. 

-Religieuze symbolen, zoals afbeeldingen van de Koepelmoskee op de Tempelberg in Jeruzalem, zijn een toenemend mobiliserende factor geworden.
-Door de strijd tegen- en de angst voor salafistische groepen als ISIS en Al Qaida, worden moslimbroederschappen als het mindere kwaad gezien en kunnen ongestoord hun gang gaan in Nederland.    

Op 16 juli 2017 wordt een pro-Palestijnse demonstratie op de Dam in Amsterdam gehouden. De afscheidingsmuur op de Westelijke Jordaanoever wordt opnieuw tot thema gemaakt. De interne Palestijnse strijd, tussen de Fatah en Hamas, over elektriciteit, heeft als resultaat dat het thema Gaza niet wordt gepolitiseerd. De Koepelmoskee en de muur zijn dus de symbolen waar het deze dag over gaat.

Maar liefst twee kopstukken van de moslimbroederschap en dus Hamas nemen, deel aan de demonstratie:  Amin Abou Rashed (Abou Eenarm) en Ahmad Nour Allah, secretaris van de Palestijnse Gemeenschap.nl. Beide hebben de conferentie Palestinians Abroad in Istanbul bezocht en beiden hebben een belangrijke rol bij de conferentie Palestinians in Europe op 15 april 2017, in de Doelen in Rotterdam. Die combinatie van conferenties en contacten is voor onderzoekers van de moslimbroederschap reden aan te nemen, dat Ahmad Nour Allah de tweede man van Hamas in Nederland is.

(Amin Abou Rashed ; Ahmad Nour Allah)

De moslimbroederschap heeft er geen enkele behoefte aan op dit moment geweld in Nederland te propageren. De invloed breidt zich uit door vele bezoeken aan Palestijnse groepen in het hele land. Demonstraties van Palestijnen worden veelal door de groep rond Amin Abou Rashed georganiseerd.

Door het leiderschap van Amin Abou Rashed wordt zelfs voorkomen dat er spontaan en niet gepland geweld gebruikt wordt. Op 16 juli 2017 ging een Israëlische toerist enorm tekeer tegen een Palestijnse demonstrant op de Dam. De bodyguards van Simon Vrouwe , die daar altijd met zijn karretje staat, wilden de Israëlische toerist te lijf gaan. Ik zag dat Amin Abou Rashed het conflict met enkele  Arabische zinnen oploste.

Op de sociale media wordt niet of nauwelijks over de groei van moslimbroederschap in de pro-Palestijnse beweging gesproken.  Activisten op straat laten mij weten dat ze blij zijn dat er überhaupt nog iets gebeurt.  

 (Palestijnse symboliek: Koepelmoskee en afscheidingsmuur)

(Ahmad Nour Allah met de vier-vinger van de moslimbroederschap)

(v.l.n.r. Ahmad Nour Allah; Amin Abou Rashed, Majed Al-Zeer; Fadi el-Tayeche, plaatsvervangend voorzitter van de Palästinensische Gemeinschaft in Deutschland, ofwel Hamas Duitsland; Ahmad Skineh, voorzitter van de Vereniging van Palestijnse Jongeren in Nederland; Foto genomen tijdens de conferentie Palestinians in Europe 15 april 2017 in Rotterdam)
 

Voorpublicatie: Fröbelfascisten door Anne Fleur Dekker

Langs een slinkse omweg, via Hamburg (Hafenstrasse), Hilversum (Hockeyclub), Heiloo (O.L.Vrouw ter Nood)  en Heidelberg (Heilpraktiker), weet het blog Keesjemaduraatje beslag te leggen op het eerste manuscript van het boek "Fröbelfascisten" door de beroemde activiste Anne Fleur Dekker.

Er ligt nog een embargo op het publiceren van het boek, maar in het belang van ons land, onze cultuur, ons volk en onze toekomst, is het mijn plicht, tegenover God en mijn land, een deel van het manuscript alvast uit te laten lekken.

"Hoofdstuk 3 Kinder, Küche, Kirche

Thierry Baudet is gevaarlijk. In de schaarse interviews die Thierry geeft, komt steeds de ideologie van het nationaal-socialisme naar boven drijven. Vrouwen zouden alleen goed genoeg zijn om kinderen te krijgen en in de keuken te staan. Bij mijn moeder in Hilversum thuis lees ik Linda en daar staat het ook in: 'Vrouwen excelleren over het algemeen minder in een heleboel beroepen. Ze hebben minder ambitie en meer interesse in familie-achtige dingen.  Dat  is gewoon zo. Het is normaal voor een vrouw om een beetje linksig te zijn. Dan ontmoet ze een man die gewoon rechts is, en dan zegt ze: Ja, die heeft ook wel gelijk. In mijn ervaring.'

In het programma De Wereld Draait Door komt de ware aard van de politicus Baudet naar voren als hij beweert dat vrouwen overmand willen worden. ‘De realiteit is dat vrouwen niet alleen maar met omzichtig “respect” behandeld willen worden door hun sexpartner; dat ze helemaal niet willen dat je hun ‘nee’, hun weerstand respecteert: de realiteit is dat vrouwen overrompeld, overheerst, ja: overmand willen worden.’

Op deze manier wordt de vrouw gereduceerd tot een een-dimensionaal object. Ze is de ondergeschikte van de man. Ze wil overmand worden. Ze kan alleen kinderen krijgen en in de keuken staan. Haar mening doet niet ter zake. De man schrijft haar voor wat ze moet denken. Dit is een ideologie die direct is overgenomen van het nationalistische "Kinder, Küche, Kirche". En die ideologie moet bestreden worden, want het is gewoon fascistisch. Punt!

Over religie heeft Thierry Baudet ook hele enge rechtse denkbeelden. Hij bestrijdt namelijk de Islam, maar wil wel het Christendom op alle scholen verplicht stellen.

'Zonder kennis van het christendom kun je de Westerse cultuur niet begrijpen.  Hoewel Baudet zelf geen belijdend christen is, meent hij dat het Westen de christelijke waarden nodig heeft om te ontsnappen uit de huidige identiteitscrisis. Zeker nu het Westen wordt geconfronteerd met een zeer zelfbewuste andere cultuur – de islam – is het nodig om stevig vast te houden aan de christelijke wortels van onze beschaving.' (de tafel van Thijs, EO)

Door de diversiteit van de samenleving tegen te werken en slechts één religie toe te staan, het Christendom' plaatst Therry Baudet zich in de traditie van fascistische landen als Franco Spanje en Juan Perron van Argentinië. Heel gevaarlijk dus.

Zelf de atheïsten krijgen er van langs bij Thierry Baudet, als hij beweert dat het atheïsme een vorm van Christendom is. Heel eng dus.

Deze mentaliteit van Thierry Baudet, waarin een onderscheid tussen mannen en vrouwen wordt gemaakt, waarin het Christendom wordt gepropageerd als enige religie en waarin de vrouw wordt gereduceerd tot een eenvoudig wezen dat achter het aanrecht staat, leidt uiteindelijk tot deportatie en het uitroeiing van bevolkingsgroepen. Daarom moeten we nu al verzet plegen, de bedoelingen van deze man blootleggen en hem bestrijden."   

De vrienden van Anne Fleur Dekker

De onderwereld van de extreem-linkse aanslagplegers, relschoppers en vernielers mengt zich soms met de bovenwereld van vakbondsfunctionarissen, kamerleden en ambtenaren. Een buitengewoon goed voorbeeld zien we bij Anne Fleur Dekker, die aanvankelijk voor de partij Groenlinks in Hilversum op het stembureau stemmen moest tellen, maar toen toch weer niet. Later blijkt ze een lid van de Internationale Socialisten te zijn, die voor het VARA-blog Joop een verslag van de rellen in Hamburg schrijft.

Hoe en wat is de link van Anne Fleur Dekker met de Haagse Schilderswijkrellen, waar ook bezittingen van hardwerkende burgers werden vernield en de politie de grootste moeite had om de aanhangers van de MovementX en Black Lives Matter in het gareel te krijgen?

Anne Fleur Dekker is in Hamburg bij de G20-rellen en loopt daar samen met Lotte van der Horst, secretaris van FNVJong en Young United dat we nog kennen van het bestormen van de Sociaal Economische Raad en het bezetten van een Mac Donalds.

Op haar Twitter-account staat een filmpje, over een actie bij MacDonalds, waar Said Roustayar een hoofdrol speelt. Said Roustayar werd veroordeeld wegens geweldpleging bij de Haagse Schilderswijkrellen en is een prominent lid van MovementX.

Van Hamburg G20, naar de FNV Jong, naar Young United en dan de Schilderswijkrellen en MovementX, met Said Roustayar. Begrijp je het nog?

Gelukkig hebben we de foto's nog.

Linux User Group Hannover

We schrijven 1999 en de klanten van het kleine ICT-service bedrijfje waar ik werk, beginnen de hoge licentie kosten voor software behoorlijk zat te worden. Goede raad is duur en het open source operating system Linux is gratis. Een goede reden dus, eens te gaan kijken bij de Linux User Group in Hannover.

De gebruikers van Linux hebben twee gemeenschappelijke kenmerken: Een grote haat tegen Microsoft en de neiging het operating system Linux op alle mogelijke apparaten te installeren: Atari, Comodore, het koffiezetapparaat en ook op de PC's met de intelprocessor. Op de usergroup sessies wordt daarna uitgebreid verslag gedaan over het her-compileren van de kernel en welke drivers ze zelf hebben moeten programmeren om de diverse randapparatuur te kunnen aansturen. Een feest voor de knutselaar en hacker.

Wat betreft de haat tegen Microsoft moet ik  zeggen, dat ik in mijn leven al veel haat heb meegemaakt. Krakers die door de ME dwars door een deur worden gegooid. Palestijnen die in de oude stad van Jeruzalem mensen in het gezicht spugen. Toch stijgt de haat van de Linux-community tegen de commerciële aspiraties van Microsoft hier torenhoog bovenuit. Zelfs de ICT-taal wordt speciaal aangepast om de haat tegen Windows tot uitdrukking te brengen. Dat gaat zo:

Het woord 'Windows' wordt verbasteld tot 'Win-Doof', hetgeen in het Duits zoveel betekent als: 'Win-Stom'. Daarna gaan de geachte Linux-fanaten nadenken over het woord 'Doof'. Wie is er nog meer stom?  Domme blondjes natuurlijk! Dus dan wordt het woord 'Win-Doof' verandert in 'Win-Blond'. Ik ben in totaal in 1999 en 2000 vijf keer bij de Linux sessies geweest, maar geen enkele keer wordt er 'Windows' gezegd. Zelfs de universiteitsprofessor spreekt consequent over 'Win-Blond'.  

Je denkt natuurlijk dat die nerds geen vriendin hebben en nooit neuken. Daar vergis je je in. Meerdere keren wordt er tijdens de Linux-Massenkundgebung een aankondiging van een huwelijk gedaan en er worden zelfs in deze periode nieuwe kleine hackertjes geboren.

Steeds weer wordt door de Linux-fanaten benadrukt dat de grote ICT bedrijven heel commercieel zijn, maar zij niet. Weliswaar staat er af en toe een dure Daimler-coupé voor het universiteitsgebouw, waar 's avonds, na het schelden op Windows, een jonge man met paardestaart inspringt, maar dat is een uitzondering. Linux is open source en dus van iedereen en niet commercieel!

Intussen hebben onze klanten al een paar projecten met Linux opgestart en we zitten heel erg te springen om nieuwe Linux specialisten. We gaan toch echt niet zelf de kernel compileren. We kijken wel uit! Daarom vragen we op een zomerse zonnige avond aan de geachte Linux-gemeenschap of er misschien mensen zijn die als ZZP-er willen werken. Het resultaat is verbluffend. Grote gretigheid maakt zich van de sekte meester. Bedragen tot 200 DM per uur zijn plotseling heel normaal geworden. De Linux-specialist is duurder dan mijn advocaat!

Zo zie je maar weer. Geld is smerig, tot je het zelf kan verdienen!

Meld je aan bij de zionistische hasbara app: 4IL

Vlieg missies boven vijandelijk gebied. Geef de juiste en eerlijke informatie over Israël. Bestrijd de hetze tegen Joden en Israël. Vecht tegen BDS. Verdien punten op de hasbara-app!


Je hoeft je bed niet meer uit, om toch een volwaardig hasbarastrijder te worden. Je kan op je zolderkamertje blijven zitten en toch nog de BDS-activisten een hak zetten. Nog nooit was activisme zo gemakkelijk! Vuur je virtuele- en digitale raketten op de Hamas-knuffelaars af!

Dit zijn de stappen die je kan zetten om een digitale zionist te worden:

1)  download de app van 4IL op jouw smartphone.

2) maak een profiel aan op de app. Zet er een foto op. Verbind jouw Facebook-account met de app. Dat gaat allemaal menu-gestuurd en gemakkelijk.

3) Verdien je score op de app. Voor het bekijken van de introductievideo krijg je al punten. Like je de pagina van de organisatie, dan krijg je nog meer score. Nog nooit was punten scoren zo gemakkelijk!

4) Maak digitaal bezwaar tegen de meest walgelijke antisemitische website van onze propal-vijanden. Melden gaat digitaal vanuit de app. Punten erbij!!

5) Geef commentaar op anti-Israëlische informatie.


In totaal kan je 27 missies boven vijandelijk gebied vliegen en honderden punten verdienen.

Ik zie je op de app: 4IL

Khaled Abu Toameh spreekt voor het CIDI

Foto: Claudia Kamergorodski

Ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van de verovering van Jeruzalem, Judea, Samaria, Gaza, Golan en Sinaï, spreekt Khaled Abu Toameh voor een goed gevuld Compagnietheater te Amsterdam. Khaled begint zijn speech als volgt: "Ik sta hier voor u, een Arabier, een moslim, een Palestijn. Staatsburger van Israël".

Buitengewoon moedig van het CIDI dat bij zo'n belangrijke gebeurtenis uitgerekend een journalist wordt uitgenodigd, die zijn carrière bij een PLO-krant is begonnen. In een goed verstaanbare en duidelijke speech, vertelt Khaled Abu Toameh hoe hij aanvankelijk uitnodigingen uit de gehele wereld ontving, prijzen ook, omdat hij mensenrechtenschendingen van Israël documenteerde.

Later in zijn carrière ontwikkelt Khaled een weerzin tegen de Arabische leiders en schrijft ook over de positieve kanten van het leven in Israël. Opschrijven wat hij echt denkt, geeft hem een vrijheid die hij niet wil missen. Die vrijheid heeft hij alleen in Israël.

Voor de inhoud van de speech verwijs ik naar een artikel in Trouw, waar ongeveer dezelfde inhoud als tijdens de toespraak wordt weergegeven,

Trouw, 23 mei 2017 dinsdag

'De Palestijnen moeten zelf orde op zaken stellen'

President Trump, vandaag in Betlehem en Jeruzalem, denkt een deal te kunnen sluiten tussen Israëliërs en Palestijnen. Maar volgens Khaled Abu Toameh zijn de Palestijnen daarvoor onderling te verdeeld en hun leiders te laf.

Hoe kan Donald Trump, of wie dan ook, een twee-staten-oplossing promoten, als de Palestijnen gespleten zijn in twee aparte en rivaliserende entiteiten?" Khaled Abu Toameh geeft zelf het antwoord: "De machtsstrijd tussen Hamas en Fatah maakt de stichting van een onafhankelijke Palestijnse staat onmogelijk."

Journalist Khaled Abu Toameh doet al meer dan dertig jaar verslag van 'Palestijnse Zaken'. Hij is Arabier met Israëlisch staatsburgerschap; zijn moeder werd geboren op de Westelijke Jordaanoever, zijn vader in Israël. Toameh, een moslim, schrijft kritisch over Israël maar net zo goed over de Palestijnen.

In 2014 won hij de Daniel Pearl-prijs (vernoemd naar de Amerikaanse journalist die in 2002 door terroristen in Pakistan werd ontvoerd en vermoord) voor moed en integriteit in zijn journalistieke werk. Bij de aanvaarding van die prijs gaf hij een indrukwekkende, bij tijden hilarische speech (te vinden op YouTube), waarin hij ook over het onmogelijke vredesproces sprak. Toen was het president Obama die het wilde proberen.

Toameh adviseerde hem: "Ga eerst de Palestijnen zeggen dat ze orde op zaken moeten stellen. Stel dat er straks een vredesakkoord ligt, waar gaat Abbas dat implementeren?" Op de Westelijke Jordaanoever heeft president Mahmoud Abbas maar zeer beperkt gezag, aldus Toameh. En naar het door Hamas bestuurde Gaza kan hij niet: "Al bij de grens wordt hij door Hamas opgehangen".

Hoe staat het ervoor met de Palestijnse democratie?

"Kijk naar de lokale verkiezingen die net zijn gehouden op de Westelijke Jordaanoever. De opkomst was heel erg laag. In Nablus - de grootste Palestijnse stad - kwam minder dan 19 procent stemmen. Dat wijst op apathie. Mensen voelen zich niet betrokken, geven er niks om. Ze hebben het vertrouwen in hun leiders verloren, geloven niet dat die veranderingen kunnen brengen.

"De uitkomst was overigens van tevoren al duidelijk, want de verkiezingen werden geboycot door Hamas en andere politieke partijen. Het ging vooral tussen Fatah en onafhankelijke kandidaten. Welnu: gaat deze verkiezing iets veranderen? Nee, het consolideert slechts de splitsing tussen de Westelijke Jordaanoever (Fatah) en Gaza (Hamas)."

U zegt, mensen zijn onverschillig geworden? 

"Jazeker, en niet alleen ten aanzien van hun leiders, maar voor alles. Er is op dit moment een hongerstaking bezig van Palestijnse gevangenen in de Israëlische cel. Hoeveel dagen zijn ze bezig, meer dan dertig? Waar zijn de massabetogingen? De tenten waar mensen traditioneel gaan zitten om hun steun te betuigen zijn leeg. Dat is de apathie waar ik het over heb.

"Afgelopen week kwamen Palestijnse jongeren uit de vluchtelingenkampen naar Ramallah (Westelijke Jordaanoever). Ze blokkeerden de wegen, verbrandden autobanden en vielen zelfs een enkel restaurant aan. Ze zijn woedend dat er geen solidariteit is. Dat komt ook door de economische welvaart. In de grote steden als Nablus en Hebron bruist vanalles. Tienduizenden Arabieren die in Israël wonen komen elke dag om zaken te doen, te winkelen, ze gaan naar 5-sterren-hotels. Veel mensen zeggen: oké, er zijn checkpoints, en da's ellendig, maar we worden 's ochtends wakker met eten en werk. En de leiders kunnen Jeruzalem toch niet bevrijden of de vluchtelingen terugbrengen."

President Abbas blijft dat wel beloven.

"De Arabische leiders liegen al zeventig jaar tegen de vluchtelingen. 'Blijf in de kampen, straks gaan jullie terug naar huis'. Noem me één leider die tegen de mensen durft te zeggen: 'Jullie gaan niet terug'. Als je al die jaren hebt gelogen, kun je niet ineens een ander verhaal gaan vertellen.

"Palestijnse leiders worden gegijzeld door hun eigen retoriek. Ze doen beloftes die ze niet kunnen waarmaken. Hoe win je populariteit? Door je tegen Israël uit te spreken. Als Palestijnse leider moet je constant bewijzen dat je je niet laat kopen door de Joden. Dat je geen zionistische agent bent. En dat je geen enkel Palestijns recht zal opgeven."

Ze durven geen verantwoordelijkheid te nemen?

"Geen enkele. Het is altijd zo geweest in de Arabische wereld. We houden ervan om anderen de schuld te geven van onze ellende. Waarom? In één woord: lafheid. Dat komt ook omdat het een tribale samenleving is. Dat betekent: je clan speelt de hoofdrol. Je loyaliteit gaat daarheen. Zo functioneert de Palestijnse samenleving."

De Palestijnse Autoriteit (PA) is door het westen bedacht als een democratisch systeem. Past dat wel in deze cultuur?

"Wat is de Palestijnse Autoriteit? Het is een verlengstuk van de Israëlische autoriteit in bezet gebied. Een bemiddelaar tussen de Palestijnse bevolking en Israël. Ooit was Israël direct verantwoordelijk. Nu doet de PA het werk.

"Eerlijk gezegd heb ik nog nooit begrepen wat de PA is. Het was vanaf dag één een one-man-show, onder de naam Yasser Arafat. Een man omringd door haaien, warlords en bendeleiders. En de eerste tien, twaalf jaar was de PA een echte maffia. Onder druk van de internationale gemeenschap zijn er tekenen van verbetering te zien. De donoren - de Amerikanen en Europeanen - begonnen met de vuist op tafel te slaan. Ze doen nu een serieuze poging om de PA verantwoording te laten afleggen, dat was in het verleden niet zo.

"De corruptie is er nog steeds, maar op minder grote schaal dan eerder. Dus nu is de Palestijnse Autoriteit een mini-maffia."

De Palestijnse Autoriteit heeft ook een lastige positie. Ingeklemd tussen Israël, de buitenlandse donoren en de eigen bevolking. 

"Het probleem is dat de PA dubbelspel speelt. Ze zet de eigen bevolking tegen Israël op, ze voedt het radicalisme. Want ze moet hen laten zien dat ze geen verrader is. En achter de schermen is er nauwe veiligheidssamenwerking met Israël. Veel Palestijnen weten trouwens wel dat de PA deze dubbelrol speelt."

Waarom die samenwerking met Israël?

"De Palestijnse Autoriteit en Israël hebben een gezamenlijke vijand en die heet: Hamas. Ten tweede: ze worden betaald juist om met Israël samen te werken. Dat bedoel ik ook met maffia. Als je morgenochtend de financiering stopt, gaan ze de terreuraanslagen tegen Israël hervatten. Voor Israël is de PA geweldig, ze werken goed met hen samen. Israël wil niet terug met z'n leger in de Palestijnse steden. Het is in Israëls belang dat het westen de PA financiert. Het enige probleem voor Israël is de retoriek. Daarom zijn veel Israëliërs in verwarring: is de PA een vijand of een vriend? Het is beide."

Wie is de echte Abbas? 

"Dat is ontzettend moeilijk te zeggen. Hij is niet consistent. Aan de ene kant ontmoet hij Israëliërs en zegt hij al die prachtige dingen over harmonie en co-existentie. Daarna zie je hem Palestijnen omhelzen die uit de cel komen, die Joden hebben vermoord. Dus tja, kan de echte Abbas opstaan? Misschien is hij inderdaad tegen geweld. Maar is hij ook een vriend van Israël? Ik ben in verwarring.

"Ik zie hem vaak - op de Palestijnse televisie. Maar wanneer was de laatste keer dat hij in Tulkarem was of Jenin, op zijn eigen Westelijke Jordaanoever? Hij brengt meer tijd door in Cairo en Jordanië dan in Hebron of Nablus. Ik kan me zijn laatste bezoek daar niet eens herinneren."

Waarom is hij nog steeds aan de macht? Hij zit er al heel lang zonder verkiezingen.

"Omdat hij het geld beheert. Hij betaalt de salarissen aan bijna 200.000 ambtenaren. Zelfs aan mensen die al overleden zijn. Daarbij heeft hij een sterke politiemacht. Gefinancierd en getraind door Amerika en Europa. En de Israëlische aanwezigheid op de Westelijke Jordaanoever helpt hem. Kijk, hij woont in een klein stadje dat Ramallah heet, omringd door Israëlische nederzettingen en militaire bases, en met in de stad een sterke aanwezigheid van de Israëlische inlichtingendienst. Door de samenwerking tussen de Israëlische en Palestijnse veiligheidsdiensten is het heel moeilijk om iets van een opstand tegen Abbas te organiseren.

"Daar komt bij dat hij voor veel Palestijnen nog niet de rode lijn is overgegaan. Hij heeft geen akkoord getekend waarin hij het recht op terugkeer van de vluchtelingen opgeeft, of een akkoord waarin hij Israël zeggenschap over Jerusalem toekent. Dus hij is veilig."

Waarom wil hij zelf aan de macht blijven, hij is reeds 82.

"Hij is gezond, hij heeft twee extreem rijke zoons, hij wordt gerespecteerd op het wereldtoneel. Waarom zou hij aftreden en thuis gaan zitten? En tot nu toe valt er niets te bewijzen over corruptie.

"Ja, zijn rivalen, zoals Mohammed Dahlan, zullen zeggen dat Abbas en zijn zoons uit de kas hebben gegraaid. Maar er is geen bewijs voor, en het is heel lastig om dat te onderzoeken, om door zijn geheime Zwitserse bankrekeningen te gaan. Er zijn al heel lang verhalen over de corruptie van zijn zoons, en laat ik het zo zeggen: ik betwijfel of dat alleen geruchten zijn."

Kunt u dit soort kritiek vrijelijk uiten?

"Ik hoor met enige regelmaat van hoge Palestijnse functionarissen dat ze niet gelukkig zijn met het feit dat ik de vuile was buiten hang. Ze kunnen niet accepteren dat een Arabische journalist iets negatiefs publiceert. Maar iets negatiefs schrijven betekent niet noodzakelijkerwijs dat je pro-Israël bent.

"De meeste dreigementen die ik krijg komen trouwens uit het buitenland. Uit de Verenigde Staten, Canada, Australië en Europa. Ze komen van mensen die niet eens een connectie hier hebben, maar gewoon Israël haten. Een andere groep zijn de Israël-haters op de buitenlandse universiteiten. Studenten en professoren. Ook hier: de meesten zijn geen Palestijn. Sommigen proberen meer Palestijns te zijn dan de Palestijnen. Zij worden meer gedreven door haat tegen Israël dan door liefde voor Palestijnen."

U wordt omhelst door rechts Israël

"Ik schrijf niet voor rechts of links. Niemand kan mij vertellen wat te schrijven, ik schrijf wat ik zelf wil. Ik krijg een heleboel reacties, van mensen die zeggen 'wow'. Ik ken ze niet, het maakt me niet uit, ik zeg: dankjewel.

"Wat mensen uniek in mij vinden is dat ik als Arabische moslim niet aarzel om negatief over de PLO en Hamas te schrijven. Veel Arabische én zeker ook westerse journalisten willen dat om allerlei redenen niet. Maar ik doe gewoon mijn werk. Ik heb geen agenda, ik schrijf zoals het is.

"Toen Israël de regering was in Palestijnse gebieden, deed ik kritisch verslag over Israël. Toen kwam er een nieuwe regering, de Palestijnse Autoriteit. Ik zag corruptie, ik zag Palestijnen klagen, en ik begon daarover te schrijven. Toen kwam Hamas, en ik begon verslag te doen over Hamas. Ik ben niet pro-dit of pro-dat, ik volg wie er aan de macht is."
onverschrokken
Khaled Abu Toameh begon als jonge student bij de kranten van de Palestijnse Bevrijdingsbeweging PLO in Jeruzalem, maar wist al snel dat hij een echte journalist wilde worden: onafhankelijk.

Dat is gelukt. Hij wordt gevreesd en geprezen om zijn kritische en onverschrokken verslaggeving. Zijn journalistiek is in Israël en Palestijnse Gebieden, waar politiek tot diep in de haarvaten van de media doordringt, bepaald geen vanzelfsprekendheid.

Toameh werkt voor talloze internationale media. De laatste 17 jaar schreef hij ook voor de Israëlische krant Jerusalem Post. Daarnaast geeft hij lezingen en achtergrondbriefings aan buitenlandse delegaties en diplomaten over de politieke situatie in de Palestijnse gebieden.
zesdaagse oorlog
Vijftig jaar geleden brak oorlog uit tussen uit tussen de nog jonge, joodse staat Israël en de Arabische landen. Israël kwam er gesterkt uit. De Palestijnen kwamen onder Israelische militaire bezetting en die duurt voort op de dag van vandaag.
'De Arabische leiders liegen al zeventig jaar tegen de Palestijnse vluchtelingen'
Het probleem is dat de Palestijnse Autoriteit dubbelspel speelt

   

Zesdaagse oorlog op de Dam

Ondanks alle pogingen van het Amsterdamse gemeentebestuur de twee tegengestelde demonstraties van Palestijnen en zionisten te reguleren en restricties op te leggen, staan vandaag zondag 11 juni 2017 opnieuw Palestijnen op de Dam de boycot van de Joodse staat Israël toe te juichen.

Afgelopen week hebben de organisatoren van de beide elkaar bestrijdende demonstraties een brief van de gemeente Amsterdam gekregen, waarin de oneven zondagen aan de Joden- en de even zondagen voor de Palestijnen zijn gereserveerd. Desondanks staan vandaag de Palestijnen, met Palestijnse vlaggen, Palestijnse dingen te schreeuwen. Een schande.

Direct na de aankondiging van de Gemeente Amsterdam de demonstraties van zionisten en Palestijnen te gaan beperken, hebben al diverse linkse activisten de suggestie gedaan de groep te splitsen en op verschillende dagen en verschillende plaatsen toch de Palestijnse zaak te behartigen. De voormalige VPRO-reporter Stan van Houck biedt aan op de Nieuwmarkt met een Palestijnse vlag te gaan staan. Helaas heeft hij zelf geen actiemiddelen en wil geen Palestijnse vlag kopen. Hij vraagt dan ook aan de beruchte activist Simon Vrouwe uit Purmerend of hij  een vlag en foto's mag lenen.



De voormalige universiteitsmedewerker George (gjmm) Janszen uit Amsterdam draagt ook een steentje bij en neemt een shift van de Damactie over. De derde 'usual suspect' is de gehandicapte Robert Willem van Norren, die vanuit zijn rolstoel de zionisten verwensingen toeschreeuwt. Het verbod van de gemeente Amsterdam heeft zo een heel bataljon van  Palestijnse activisten op de been gebracht.

Intussen is de organisatrice van de Pro-Israëlgroep Time to Standup voor Israël, Sabine Sterk,  zodanig in haar vrijheid beperkt door bedreigingen uit Marokkaans-Islamistische hoek, dat een nieuw Facebook evenement tot nu toe uitblijft. De groep staat vandaag niet op de Dam, ondanks de planning  van de gemeente.

De eenmans-manifestatie Michael Jacobs, die al anderhalf jaar met een Israëlische vlag om zijn schouders de Arabieren paroli biedt, gaat onvervroren door met zijn zegenrijke werk. De brief van de Gemeente is niet aan hem gericht.

Intussen heeft Simon Vrouwe, waar de hele ophef om te doen was, zijn actieradius uitgebreid en staat bij de Sint Bavokerk van Haarlem te demonstreren.


Vijftig jaar na de verovering van Jeruzalem, Judea, Samaria, Sinaï, Gaza en Golan, is de strijd om de Dam in Amsterdam nog niet beslist. Wie maakt de dienst uit en wie bepaalt wat er geroepen mag worden. Voortzetting volgt!

Hogere machten verhinderen zijn vertrek

"De huismeester zal de lift zo open komen doen", dat is het einde van een lange reeks technische storingen, die het sterven van mijn vader begeleiden. De geachte bloglezer zal het toch niet geloven, zelfs niet als Keesjemaduraatje het schrijft. Sommige bovennatuurlijke verschijnselen kan je beter niet opschrijven, om niet voor gek te worden versleten. Toch is het allemaal waar gebeurd.

Een week geleden valt de TV van mijn moeder plotseling uit. Geen zender meer te krijgen en de knoppen van de afstandsbediening veroorzaken nog meer chaos. Het is een aankondiging van de ongeregeldheden die ons nog staan te wachten.

Mijn vader raakt afgelopen zondag in coma en ligt op sterven. Onmiddellijk daarna doet de telefoon het niet meer. Geen signaal. "Zal ik de router even op nieuw opstarten?" vraag ik aan mijn moeder.  " Ik geloof dat ik helemaal geen router heb", is het verbaasde antwoord.

Het sterven is nabij. Ook nu houdt mijn vader zich aan de Bijbelse numerologie. Hij ligt precies drie dagen te vechten tegen de naderende dood. De dominee moet opgebeld worden. Helaas is het mobieltje van mijn moeder stuk. Geen leven meer in te krijgen.

We googlen de dominee en  komen bij een centrum voor levensvragen in Diemen uit. Ik bel op, maar in het centrum hebben ze nog nooit van de dominee gehoord. "Maar hij staat bij jullie op de website" , probeer ik nog. "Maar wij kennen hem niet", is het korte antwoord.

Na het intreden van de dood, bellen we Nathalie van de uitvaartverzorging. Die is helaas onbereikbaar, vanwege een uitvaart. Dat kan gebeuren. Gelukkig komt haar lieve collega Eveline naar ons toe. We dragen mijn vader op een baar naar de lift. De verzorgers staan in twee rijen voor de laatste groet. Als we met mijn vader op de baar in de lift staan, gaat de deur van de lift open en dicht. Steeds maar weer. Dan willen de verzorgers weer aan het werk gaan, maar dat kan niet, als de deur zich weer opent. Het lijkt wel of de technische apparaten mijn vader niet willen laten gaan.

Met veel moeite hebben we uiteindelijk het lichaam in een lijkauto getild en rijden naar het appartement van mijn moeder. De overige familieleden staan al een tijdje klaar om mijn vader op te wachten. Helaas kunnen we niet verder want de lift is kapot. "De huismeester zal de lift zo open komen doen".

Eindelijk ligt hij daar in het zijkamertje opgebaard. Het is te warm en er moet een airconditioner komen. Helaas is de buis te kort. Nu staat de airconditioner op een strijkplank en de buis steekt uit het bovenraam. Belt mijn moeder mij op: "Ik kan mijn goeie goed niet strijken, want de strijkplank is nergens te vinden."

Bij suikerfeest horen Israëlische dadels

Het wordt weer mooi weer en de Pro-Pal-activisten komen hun nestjes uit, voor de jaarlijkse winkelinspectie. Jongens en meisjes gaan de supermarkten in om te controleren of er ook Israëlische producten verkocht worden.

De boycot-organisatie Docp organiseert het festijn en er worden nog mensen gezocht om mee te doen. De bekende beroepsactiviste José van Leeuwen is de coördinatrice in Den Haag en omstreken. Ook zij heeft nog vrijwilligers nodig.

Hilarische taferelen op Facebook, als blijkt dat Turkse- en Marokkaanse winkels de Israëlische Madjoul dadels gewoon verkopen. De winkeliers zeggen  dat de klanten het willen. Klantvriendelijkheid die door de activisten niet op prijs wordt gesteld.

  

Eurovisie Song Festival Portugese winnaar, op sen Amsterdams

“AMAR PELOS DOIS”
op sen Amsterdams vertaald

As se op een dag naar me vragen

Seg tege se, ik leefde om te houwe van jou

Voor je d’r was, bestond ik alleen
Moei en met niks te geve

Schatje luister nou es effe naar mijn geseik

Kom bij mij terug, ik wil dat je me weer wil

Ik weet toch wel dat ik niet in mijn eentje ken geile
Doe saggies an, dan gaat het wel weer

Schatje luister naar mijn gesmeek

Ik wil je trug, dat je me weer siet zitte

Ik weet dat ik niet alleen op de wereld ben

Maar je moet ut wel wille leren

As jouw hart het niet wil
Geen passie voelt, en geen lijden kent
Sonder planne voor de toekomst te make
Of wat er na komt
Dan kan mijn hart het niet meer aan

 Op se Portugees

Denkende aan Pim; Zingende voor Pim; Bloemen leggen voor Pim

Ik dompel mij in een warm bad van Pim-herdenkende-, zingende- en bloemen-leggende mensen, op 6 mei 2017, voor het Schielandhuis te Rotterdam. "Bedankt voor jouw blogs, we lezen het met veel plezier", zegt een ouder echtpaar tegen me, als ik net een witte roos bij het standbeeld voor Pim heb gelegd. Verder veel oude bekende islamkritische- bloggers en schrijvers, die ik in de afgelopen tien jaar heb ontmoet bij huiskamerbijeenkomsten en debatten in de Balie en de Rode Hoed. Ook voor het islam-kritische geluid ben je tegenwoordig in de grachtengordel het beste af.

De beelden na de moord op Pim Fortuyn zag ik destijds in 2002 in een studentenhuis in Eindhoven. Net teruggekeerd in het vaderland val ik met mijn neus in de boter. Ongekende agressie van de mainstream media en de politiek correcte elite tegen de briljante erudiete indringer in het politieke domein. Toch duurde het nog tot 2005, voordat ik zelf een blog begon. In 2006 zelfs nog lid geworden van D66, in een poging toch nog in het middenveld te blijven om de democratie te versterken. De discussie over de Armeense genocide en de reactie van Fatma Koser Kaya en Pechtold daarop, duwde mij meteen weer uit het midden weg. Dan maar politiek incorrect en verguisd, als je maar bij jezelf kan blijven.

Sinds 2006 islam-kritisch schrijvend, is dat toch al weer tien jaar geleden. Enkele sprekers op het podium van de Pim-Fortuyn-herdenking van gisteren memoreerden, dat er niets verbeterd is. Als ik in Berlijn verblijf, zie ik grote betonblokken staan om de gewone winkelende menigte te beschermen tegen de islamterreur, die in de grote kranten niet zo genoemd mag worden. Mijn zoon in München opbellende en mijn zorgen makende als er opeens iemand in een MacDonalds begint te schieten. Dan noem ik alleen nog maar mijn eigen waarnemingen. Parijs, Charlie Hebdo, Brussel, Nice, London, Stockholm, Istanboel en vele andere islamitische aanslagen moeten dan nog volgen.

Alle mensen die ik na 2006 heb leren kennen, eerst nog onder hun nick-name, uit angst voor verlies van hun baan, zijn aanwezig op het plein bij het standbeeld voor Pim. We zingen "Buiten waait de wind om het huis" van Gerard Cox en "You never Walk alone" met Lee Towers. Echt emotioneel wordt het als Ebru Umar huilend op het podium staat en de Pim Fortuynprijs in ontvangst neemt. De beste toespraak komt van Martin Bosma, die het Oude Testament citeert en verwijst naar Mozes, die het beloofde land wel heeft gezien, maar niet binnen mocht gaan. Of citeerde Martin Bosma juist Martin Luther King? "And He's allowed me to go up to the mountain. And I've looked over. And I've seen the Promised Land. I may not get there with you. But I want you to know tonight, that we, as a people, will get to the promised land!"

We kunnen het tij niet keren, maar we hebben toch een enorm inspirerende middag mogen beleven, samen met medestanders.  

Palestijnen lijden nederlaag op de Vrije Universiteit

Honderd jaar na de Balfour-verklaring waarin de Britse minister van Buitenlandse Zaken de zionistische beweging een Joods Tehuis beloofde; Zeventig jaar na het VN-opdelingsplan voor het Maandaatsgebied Palestina; Vijftig jaar na de verovering van Judea, Samaria en Jeruzalem door Israël; Vijfentwintig jaar na het afsluiten van de Oslo-akkoorden, waarin aan de Palestijnen een onafhankelijke staat in het vooruitzicht wordt gesteld. We leven in een historisch jaar. Toch lijden de Palestijnen uitgerekend nu een gevoelige nederlaag op de Vrije Universiteit

De groep Studenten voor Rechtvaardigheid in Palestina - SRP op de VU, nodigt op 11 mei 2017 het Israëlische parlementslid van de Arabische Joint List, Awad Abdel Fattah uit. Het thema van de avond is ‘Institutional Discrimination in Israel – Problems and Solutions’. Het bestuur van de VU heeft echter geen ruimte voor de discussie ter beschikking gesteld, omdat Awad Abdel Fattah 'een bij het conflict betrokken politicus is'. De studenten wijken nu naar het wijkcentrum Meevaart in de Indische Buurt te Amsterdam uit.

Het is niet voor het eerst dat Studenten voor Rechtvaardigheid in Palestina - SRP in conflict met het bestuur van de VU komen. In januari 2015 mocht Abulkasim Al-Jaberi niet samen met Anja Meulenbelt tot een academische boycot van Israël oproepen. Het argument van het bestuur was toen dat het debat 'gevoelens van uitsluiting en onveiligheid binnen de universitaire gemeenschap oproept'. De discussie werd toen verplaatst naar het Nelson Mandela centrum op het Weteringplantsoen. Helaas loopt de discussie uit de hand en wordt Kevin P. Roberson vervolgens opgepakt.

Afgelopen week komt het broertje van Studenten voor Rechtvaardigheid in Palestina in Maastricht in problemen, doordat ze uitgerekend op 4 mei, tijdens de Dodenherdenking , de extreem-linkse activist Ronnie Barkan hebben uitgenodigd. Het presidium van de Universiteit Maastricht besluit na een klacht van de Jonge Democraten de bijeenkomst te verbieden. Ronnie Barkan is trouwens het vriendje van onze eigen activist Frank Van der Linde, die tijdens het bezoek van Burgemeester van der Laan in Tel -Aviv probeerde zand in de raderen te strooien.

Waarom is de aanwezigheid van Awad Abdel Fattah niet gewenst op de Vrije Universiteit? Op het eerste gezicht zou je denken dat een Israëlisch parlementslid een toespraak moet kunnen houden. Tenslotte mocht Haneen Zoabi, ook parlementslid, zelfs bij ons eigen  monument van het Joodse Verzet een toespraak houden. Er is echter meer aan de hand. De vroegere partij van Awad Abdel Fattah, Balad, heeft contacten met de Libanese terreurorganisatie Hezbollah en beschouwt deze organisatie niet als terroristisch. Vanwege deze opvatting wordt Awad Abdel Fattah streng door de geheime dienst in de gaten gehouden.

De Vrije Universiteit wil geen partij worden in dit ondoorzichtige conflict binnen het Israëlische parlement en verbiedt daarom de vergadering. De groep Studenten voor Rechtvaardigheid in Palestina heeft echter een geheel andere verklaring: 'Extreem rechtse donateurs' hebben de VU onder druk gezet.

(op de foto: de oprichters de Studenten voor Rechtvaardigheid in Palestina, Thomas van Beersum en Bob Scholte, samen met Hamas-fondsenwerver Amin Abou Rashed)

Van Spoetnikker tot bakfietsmoeder; Het wondere leven van Anna Steijn

Het boek  "Hallo Witte Mensen", geschreven door de Russisch-Kameroense schrijfster Anousha Nzume, doet veel stof opwaaien. Alleen de titel laat het bloed van de rechtgeaarde conservatieve blanke man al koken. Wat wil ze van ons afpakken, wat nooit van ons was? Wat is er nu weer te zeiken, na de verschrikkelijke Zwarte Piet discussie? Vele parodieën op het boek zijn al in omloop: "Hallo Zwarte Mensen" van Jan Dijkgraaf; "Hallo Negers" en vele andere grappen en grollen.

Anna Steijn
Wie is eigenlijk Anousha Nzume? Voor 2001 had nog niemand ooit van haar gehoord en dat is ook geen wonder, omdat de Amstelveense cabaretière door het leven ging onder de naam Anna Steijn. Geenstijl neemt haar enorm kwalijk, dat ze haar naam heeft veranderd naar Anousha Nzume,

Tijdens een interview met de Volkskrant geeft Anousha toe, dat Anna Steijn inderdaad de naam in haar paspoort is. Een Twitterstorm breekt los en Anna Steijn duikt onder in haar woonboot in Amsterdam. (1)

Wie is Anna Steijn? Op 12 maart 2001 schrijft de Telegraaf over de succesvolle cabaretiére: "De lach van Anousha Nzume vult de woonboot die zij met haar blonde Hollandse man Martijn deelt in een Amsterdamse gracht. Met de ogen dicht klinkt ze puur Nederlands, maar aan tafel zit een donkere vrouw zich op te maken voor de fotograaf. Met alles wat zij in zich heeft, staat Anousha Nzume vanaf morgenavond op de planken in haar eigen cabaretshow in het Amsterdamse Bellevue -theater."    

Lumumba
Vader Nzume is afkomstig uit een klein jungledorp tussen vier heuvels in het toen nog Britse deel van Kameroen. Op eigen kracht(..) wist hij aan zijn omstandigheden te ontsnappen.Hij wilde koste wat kost studeren. Hij had linkse ideeën en dat betekende in hartje Koude Oorlog: studeren op de Patrice Lumumba Universiteit in Moskou.

Wat kan een Kameroense student anders doen, dan in Moskou over straat lopen? Daar valt hij enorm op. Niet vanwege zijn huidskleur, maar vanwege zijn schoenen. De moeder van Anna Steijn, een studente Biochemie, loopt achter Nzume aan. Geen plateauzolen, valt haar op. Straat na straat loopt ze achter deze wonderlijke Afrikaanse man met rare schoenen aan . Uiteindelijk stelt hij zich aan haar voor. De vlam slaat in de pan. Precies negen maanden na hun huwelijk, wordt Anna Steijn geboren. (Het Parool 6 april 2002)

Omdat Kameroen inmiddels onafhankelijk is geworden, kan hij niet meer terug, want hij is met zijn denkbeelden op de zwarte lijst terechtgekomen. Met vrouw, Anousha en twee kinderen uit een eerder, gedwongen stamhuwelijk trekt Nzume naar het Westen, en uiteindelijk naar Nederland. De relatie houdt geen stand. Vader Nzume vertrekt weer naar Kameroen, met achterlating van zijn vrouw en dochter Anna. (Telegraaf 12-3-2001)

CPN poster
Anna Steijn over die periode: 'Toen mijn vader en moeder trouwden, mocht mijn moeder het land uit. Mijn vader is arts en hij wilde zoveel mogelijk praktijkervaring opdoen, opereren, kilometers maken. Mijn moeder is biochemicus en ze kon aan de slag bij de Universiteit van Amsterdam. Mijn vader ging na een paar jaar terug naar Kameroen, mijn moeder wilde niet mee. Wij bleven achter in Buitenveldert, op de grens met Amstelveen, in een pensioenfondswoning van Philips."(Het Parool 6 april 2002)

De moeder van Anna Steijn blijft de communistische ideologie trouw en hangt tijdens de verkiezingscampagne een poster van de CPN achter het raam. Ondanks dat, kijkt ze neer op de leraren van Anna Steijn. "Die hebben niet eens een universitaire opleiding. Burgerlijke sukkels zijn het". Ze trouwt na het huwelijk met Nzume nog drie keer. (Het Parool 6 april 2002)

Spoetnikker
De geachte lezer van deze biografie krijgt hopelijk nu al medelijden met Anna Steijn. Buitenveldert, hockey, moeder is bio-chemicus, vader is arts, Montessorischool. Echt een leven in de slums van Amsterdam. Toch is ze ongelukkig, omdat ze op school wordt uitgescholden voor 'Spoetnikker', vanwege haar Russisch Kameroense achtergrond.

In Amstelveen probeert Anna aanvankelijk zich nog aan te passen aan de blanke hockey-meiden, maar uiteindelijk kiest ze toch voor een zwarte identiteit. Ze gaat op bezoek bij de  Bakossi stam, van haar vader.

"De Bakossi zijn heel sterk, tovenaars, iedereen is bang voor ze, ze kunnen doden met hun blik. Heel bijzonder. Ik ging daar voor het eerst naartoe als zeventienjarige, met een walkman en een T-shirt met 'Fuck Society', maar daar gingen mijn zwarte T-shirt en mijn zonnebril snel af, hoor. Ik voelde echt een band met mijn voorouders, met de aarde. Mijn eerste geliefde was ook een Bakossi. Fantastisch was dat, het klopte helemaal." (Het Parool 6 april 2002)

'Everything happens for a reason'.
Teruggekomen in Amstelveen, bezoekt Anna Steijn de Kleinkunstacademie, staat in musicals, is achtergrondzangeres, doet mee aan theaterproducties, heeft een rol in Vrouwenvleugel, treedt op met Nena. Ze woont vervolgens drie jaar in New York. Haar laatste productie daar heet 'Everything happens for a reason'.

Anna Steijn over die periode: "Het is niet mijn droom een nepnegerin te zijn, alleen om op tv te komen. Ik zat bij de laatste drie voor een rol in As The World Turns en die kreeg ik net niet. Mijn agent zei: 'Change your nose, take bigger boobs and drop the last five pounds". De kosmetisch operatie aan haar neus blijkt te duur te zijn. Ze keert terug naar Nederland.

Haar collega Audrey Bolder, van cabaretduo Bolder & Plante, overtuigt Anna dat zij klaar is voor haar eigen programma. Waarmee zij prompt tweede wordt op het Leids cabaretfestival. Het is een komisch programma.

BN/De Stem schrijft op 7 november 2002: "(Het gaat over) een babytje met kleine zwarte krullen' in haar eerste cabaretsolo Eiland. Met haar kleurrijke autobiografie als verhaallijn en haar veelzijdige stem creeert ze een sfeer waarin humor en ontroering elkaar subtiel afwisselen."

Voorspel
Op 16 mei 2003 wordt haar cabaretvoorstelling "Voorspel" geannuleerd wegens zwangerschap.
Tijdens de zwangerschap en het vroege moederschap ontwikkelt Anna Steijn een groter zwart bewustzijn, dat zich vooral richt op de manlijke reizigers in de trein:

"Ik raak echt in shock als de trein aankomt en daar staat een vrouw met een kinderwagen die eruit moet, of een bejaarde, en je ziet hoe de Nederlandse mister modaal haast heeft om die trein in te komen. Dan zeg ik wel: mag die mevrouw even uitstappen? Want over het gedrag van de gemiddelde Nederlandse meneer lees je nauwelijks, dus in zo'n geval ga ik er echt pontificaal voor staan en zeg: ik help deze mevrouw even. En omdat ik zo donker ben, durven ze tegen mij niet zo gemakkelijk wat te zeggen. Trouwens, ik zit nooit zonder tekst, ik zet mijn black voice op en ga de discussie wel aan."

Toch zijn er ook momenten van zelfinzicht bij Anna Steijn. Bijvoorbeeld in het interview voor Opzij (1-1-2004) "Ik zat (...)op een musicalopleiding waar ik helemaal niet paste en worstelde met mijn gemengde achtergrond. (...)  Ik heb ook een tijd het gevoel gehad dat ik nergens echt bij hoorde.
 Dat lag vooral aan mezelf, mijn omgeving viel me er niet mee lastig.  

Dat zelfinzicht duurt helaas niet lang. Al gauw krijgen de Marokkanen er van langs. In het artikel Overaangepaste Überallochtoon Trouw (April 22, 2004) zegt Anna Steijn:

"Ik wordt zelden meer uitgescholden. Dat komt omdat alle aandacht bij de Marokkanen ligt. (...)Kijk, daar voel ik mij bedreigd. Bovendien, die meiden hebben prachtig haar en een mysterieus uiterlijk. 
Dus een hoofddoek dragen? Prima! Als ze maar zo snel mogelijk van de huwelijksmarkt af zijn." 

Bekende Nederlander
Trouw schrijft echter ook: "Anousha Nzume heeft een tijdje het tv-programma 'Beauty en zo' gepresenteerd; heerlijk vond ze al die aandacht ineens. Ze wilde namelijk heel graag een Bekende Nederlander (BN) worden: meer Nederlander dan Bekend overigens. "

Op een gegeven moment komt dan toch de aap uit de mouw: Soepsiedie. Het Parool (20-4-2004) schrijft in een recensie van haar theaterstuk Voorspel: "Stiekem is ze stikjaloers op alle aandacht die Marokkanen krijgen. "Waar blijft mijn subsidie?" 

Anna Steijn heeft een matig succes met haar theaterproducties. De deelname aan TV-programma's zet meer zoden aan de dijk. Toch breekt ze niet door. Nu ze door middel van haar eigen teksten geen bekende Nederlander kan worden en de bekendheid beperkt blijft, gaat ze andere mensen lastig vallen. Vier jaar na de theatershow Voorspel komt ze weer in het nieuws en gaat met een moralistische ijver los op alles en iedereen die de zwarte identiteit niet serieus neemt.

In een ingezonden brief in het Parool ( 15-4-2008): "We leven toch in een land waar vandaag de dag alles gezegd kan worden. Het liefst zo hard mogelijk, zonder rekening te houden met de gevoelens van anderen. Althans, niet met de gevoelens van bijvoorbeeld de zeur-Surinamers ('De slavernij is afgeschaft, get ovet it.'), de anti-Fitna-lobby ('Stel je niet aan, het is maar een film.'), de Afrikanen ('Moet je maar niet illegaal zijn.') en natuurlijk de Antilliaanse hangjongeren ('Ga herrie schoppen op je eigen eiland.').
Gevoelens waar duidelijk wel rekening mee wordt gehouden zijn de veelbesproken onderbuikgevoelens van Het Volk."

Bovendien is Anna Steijn zo vriendelijk aan de lezers van het Parool uit te leggen hoe het spel 'Zap de Neger' werkt: "Je gaat met je vrienden achter de tv zitten, en gooit om beurten met de dobbelsteen. Het aantal ogen dat je gooit, zap je met de afstandsbediening vooruit. Het aantal negers dat op dat moment in beeld is, is het aantal glaasjes dat je moet drinken. Heel simpel maar ook heel doeltreffend.' Gelukkig heet het spel niet 'Zap de bleekscheet', anders hadden we ons allang een alcohol vergiftiging gedronken."
Een jaar later, in 2009, is het woord neger voor Anna Steijn opeens onbespreekbaar. In NRCnext (15-9-2009) schrijft ze:

"Maar waarom raakt het me elke keer weer? Ben ik zo gevoelig? Het maakt ook uit wie het tegen me zegt, merk ik. Medenegers? Minder erg. Blanken? Erg. En op de een of andere manier voelt het helemaal aanmatigend uit de mond van zo'n oudere, gearriveerde blanke columnist. (Youp van 't Hek) Waarom wil ik, kortom, uit sommige monden en in sommige situaties geen 'neger' horen?
Nero betekent zwart in het Latijn. Necra is Grieks voor zwart. Niet alle zwarten zijn negers. In India zijn genoeg niet-negers die een stuk zwarter zijn dan de gemiddelde neger. In Afrika ben je alleen neger wanneer je ten zuiden van de Sahara bent geboren. Een zwarte Tunesiër is dus geen neger en zal het nooit worden. (...)
Dat neger na bijna vierhonderd jaar een soort geuzennaam is geworden, vind ik een mooie breuk met de pijnlijke historie van het woord. Maar het maakt wél uit wie het woord gebruikt tegen wie, en in welke context. Ieder woord kan een negatieve connotatie hebben. Het kan dus beledigend zijn als iemand in een bepaalde situatie neger tegen mij zegt of het over negers heeft, terwijl ik helemaal niet beledigd ben als een ander persoon in een andere situatie zwartjoekel tegen me zegt."

Bakfietsmoeder in de grachtengordel
Anna Steijn woont intussen nog steeds met haar blanke man en haar kinderen op een woonboot in de Grachtengordel. In plaats van te genieten van het leven, vecht ze altijd met haar zwarte identiteit die zo verschilt van de Surinaamse- en Antilliaanse- identiteit in de Bijlmer. Gelukkig brengt de 'Black Lives Matter' beweging uit de Verenigde Staten haar redding.

In het boek van Robert Vuijsje 'Alleen maar nette mensen' valt een joodse jongen op grote Surinaamse vrouwen. Mag niet. Dit wordt door cabaretière Anna Steijn in het tv-programma De wereld draait door getypeerd als "koloniaal seksisme". Ze laakt de manier waarop hij zwarte vrouwen portretteert. (5-1-2010 NRCnext). Later protesteert ze tegen het uitspreken van de Anton de Kom-lezing dooor Robert Vuijsje.

Ook na 2010 blijft Anna Steijn door middel van de Black Lives Matter beweging rond Quinsi Gario en Sunny Bergman de mensen lastig vallen met haar gebrekkige zwarte identiteit.

Daar is gelukkig Zwarte Piet
"Op zaterdagochtend moeten de kinderen om half negen op het hockeyveld staan. Gelukkig wordt mijn man 's ochtends iets makkelijker wakker dan ik." 's Middags komt haar Russische moeder Russisch koken bij hen thuis. Pilmenie, heet het gerecht dat ze gaat maken. ,,Het is een soort ravioli met zure room en dille." En dat eten ze dan gezellig met de hele familie op. Zaterdagavond blijven Nzume en haar gezin thuis en gaan ze vroeg naar bed. Zondag wordt een spannende dag voor Nzume.
,,Ik heb samen met het Piet-make-over-team een bootje gehuurd waar onze eigen gekleurde pieten op varen." Piet-make-over-team? ,,Samen met onder meer Jörgen Raymann, Tanja Jess en Rosanna Kluivert ben ik een Facebookpagina begonnen. Bekende Nederlanders - niet per se donkere Nederlanders - zoals Halina Reijn, leggen in een kort filmpje waarom ze vinden dat Zwarte Piet toe is aan verandering, aan een make-over." Nzume noemt het een positieve stem in een keihard debat over de knecht van Sinterklaas. (NRC.NEXT 15 november 2014)

Dus haar man brengt de kinderen naar de hockeyclub en de bakfietsmoeder Anna Steijn gaat lekker protesteren tegen Zwarte Piet. 's Avonds Russisch eten met haar moeder. Dat is een mooie omschrijving van de zwarte strijd. We hopen maar dat ze nu eindelijk een Bekende Nederlander wordt, dan hebben we weer even rust.

(1) Verder onderzoek  leert, dat Anna Steijn zich in 1992 nog Anna Nzume noemt en in 1993 in een rouwadvertentie in de Telegraaf voor het eerst op 24-jarige leeftijd, de naam Anousha Nzume aanneemt.