Vrouwenmoslimorganisatie Al Nisa islamiseert verder

Het leek zo'n leuk multicultureel initiatief, ter gelegenheid van de kroning van Willem Alexander. Een postzegel met de beeltenis van een moslima in het oranje, uitgebracht door de vrouwenmoslimorganisatie Al Nisa. "Postzegels die je ook echt kan versturen", staat erbij. Maar wat wil de vrouwenmoslimorganisatie er mee tot uitdrukking brengen? "De koningin van Nederland zou een moslima moeten zijn"?   Of is het juist heel positief en is de boodschap: "De moslimas van Nederland, ook al dragen ze een hoofddoek, steunen het koningshuis." Je moet niet overal iets achter willen zoeken.


Als geen andere moslimorganisatie is Al Nisa er in geslaagd de moslimbelangen aan te sluiten bij het multiculturele gedachtengoed. Op die manier vele subsidies binnenhalende en bovendien zich verzekerende van de medewerking van vele vrouwen uit allerlei ethnische groepen, zelfs uit liberaal Joodse kringen.

Al Nisa geeft een persbericht  uit, dat nog eens benadrukt dat moslimas een eigen stempel op de Nederlandse samenleving drukken:

"Waardigheid en respect stonden voor Hare Koninklijkheid altijd voorop en dat het niet altijd makkelijk zou zijn, bleek wel uit de reacties op haar bezoek aan de moskee in Abu Dhabi. Voor ons waren haar woorden die daarop volgden bemoedigend. De stelling dat de hoofddoek een symbool van onderdrukking zou zijn, kwalificeerde zij terecht als ‘echte onzin’. Wat ook geen onzin is, is dat het tijd is dat de moslimvrouw anno 2013 haar eigen stempel bepaalt op de Nederlandse samenleving. En dat mag op elke envelop gezien worden. Leve de Koningin!"Opvallende detail van het perbericht is echter dat  Leyla Cakir op 30 april  na 6 jaar de voorzittershamer van Al Nisa overdraagt aan 'Meid van Halal' Esmaa Alariachi. Dat is wel degelijk een verschuiving van een liberalere islam naar een strenge islam. In die zin een verschuiving die overeenkomt met de ontwikkelingen die in Noord-Afrika en het Midden-Oosten te zien zijn. De moslimbroederschap wint terrein.


 “De lat ligt hoog, er staat me een grote uitdaging te wachten en ik sta te popelen om samen met het Al Nisa team aan het werk te gaan”, vertelde Esmaa, ook wel bekend als één van de Meiden van Halal, de verzamelde vrijwilligers. Het is vreemd dat de Kamer van Koophandel nog steeds Leyla Cagir als voorzitter heeft geregistreerd, terwijl de andere bestuursleden, al wel in het register staan geregistreerd.

Aan het uiterlijk van Esmaa Alariachi is al te zien dat ze een strengere islam nastreeft. Geheel in het wit gekleed en met een strakke hoofddoek om het hoofd, verscheen ze om de voorzittershamer in ontvangst te nemen. Ook de gebeurtenissen uit het verleden laten zien dat Esmaa het leven als moslima serieus neemt.

Behalve de kleding zijn er nog andere verontrustende signalen, die wijzen op een verdere islamisering en radicalisering van de moslimagroep. Esmaa Alariachi is al jarenlang ambassadeur van de Islamic Relief Nederland, een organisatie van de moslimbroederschap.

Onmidellijk na het bekendmaken van het voorzitterschap van Esmaa, wordt op Facebook de relatie met Islamic Relief gelegd.   "U bent onze ambassadeur met de hoogte" En Islamic Relief doe mee aan de discussie op de Facebook pagina van Al Nisa.

Het radicale gedachtegoed van de zusjes Alariachi was al vroeg op de TV te zien, toen ze wegliepen uit een TV show van Sonja Barend, nadat er sexueel uitdagende beelden te zien waren. Op youtube is te zien hoe de dames intolerante uitspraken over homosexualiteit doen.

De stichting Al Nisa komt nu in meer radicaal islamitisch vaarwater. Dat is ook te zien aan de namen van de bestuursleden die bij de Kamer van Koophandel staan ingeschreven. Vice-voorzitter Alia Azzouzi is al sinds maart 2009 lid van het bestuur van Al Nisa en was eerder assistent van de wegens contacten met Iran ontslagen hoogleraar Tariq Ramadan.

We zullen moeten afwachten hoe de stichting Al Nisa zich verder onder de bezielende leiding van Esmaa Alariachi zal ontwikkelen en of het tolerante karakter verder onder druk komt te staan. Zeker is wel, dat de propaganda voor de islam nog steeds rijkelijk door gemeentes en provincies gesoepsidieerd wordt.

Harry van Bommel staat in "de Castricummer"

Grillroom Hava Nagilla

Het is weer stil in Castricum. Harry van Bommel (SP) is onder politiebegeleiding naar het station gelopen en per trein vertrokken. Nu herinnert niets meer aan de anti-Israëlische betoging, waarmee tegen de producten van Ahava werd geprotesteerd. De Castricummers blijven verwonderd achter. Was dat nou zo belangrijk? Dat er uit de Dode Zee ingredienten voor schoonheidsproducten gehaald worden? Het lijkt wel of de SP demonstreert tegen het succes en tegen ondernemingszin.

Veel mensen weten niet dat Nicole Hollenberg, parttime medewerkster van de Palestijnse organisatie DocP, in Castricum woont en door deze actie poogt in het Kennemerland een activistische voet aan wal te zetten. Bovendien versterkt de actie de SP-afdeling Castricum. Dat idee moet je eens op je tong laten smelten en proeven wat voor smaak het heeft. Een actie tegen Israëlische producten versterkt de SP-afdeling Castricum. Meer problemen hebben ze namelijk niet in Castricum.

Wij blijven nog even in Castricum en zoeken iets te eten. Kan je in Castricum wel lekker eten?  Dat vragen de heren in Den Haag zich nou nooit af. Rijd je vanaf Limmen naar Castricum en de brede, voormalig tweesporige, Soomerwegh op en laat je het gezellige winkelcentrum Geesterduin links liggen, dan rijd je vanzelf tegen een hele hoge flat aan. Daar bevinden zich twee afhaalrestaurants. De linker is een pizzeria en de rechter is het Israëlische Hava Nagilla, dat pas een maand geleden geopend is.

We besluiten de Israëlische middenstand van Castricum te steunen en juist hier onze afhaalmaaltijd op te halen. Ik parkeer de Toyota Prius op één van de ruimschoots voorhanden parkeerplaatsen in de C.F. Smeetslaan. Mijn vrouw blijft in de auto achter  om recepten uit de Allerhande te lezen. (Ik krijg geen geld voor deze propaganda). Staande voor Grillroom Hava Nagilla bestudeer ik het menu. Je kan er van alles krijgen. Mixed Grill, Shoarma, Kapsalon, Fallafel. Deze week is de Merquez-schotel, met pikante worstjes, in de aanbieding. Tien Euro is inderdaad geen geld.


Gelukkig komt de dochter van de eigenaar naar buiten om mij van advies te dienen. Ze legt me uit dat er bij alle schotels ruimschoots salade en sauzen worden geserveerd en ze overhandigt mij de folder. Ik besluit gewoon te doen en te bestellen wat ik altijd bestel: Twee Falafel-schotels.

Binnen kan je plaats nemen op een oriëntaals aandoende zachte zitbank en dan wachten op de bestelling. De dochter van de eigenaar vertelt dat ze ook een restaurant op het Amsterdamse Cornelis Troostplein hebben. Dat ken ik natuurlijk, want ik heb zelf 7 jaar in de Pijp gewoond. Daarvoor hadden ze al zaken in Leiderdorp en Den Bosch. Door het gesprek en de openheid van de gastvrouw komen we steeds verder in gesprek en al gauw gaat het over het vieren van Pinksteren en op welke datum dit gevierd dient te worden. De Koptische orthodoxe kerk viert pinksteren  pas op 23 juni, want ze hebben Pasen net achter de rug. Nadat we dat besproken hebben, zie ik ook het kruis achter de toonbank hangen. 

Intussen is er hard gewerkt en zijn de twee falafelschotels klaar. We nemen er uiensaus en knoflooksaus bij. Ik loop weer terug naar de auto. De Toyota Prius is vanzelf weer aangesprongen en de ventilator is gaan blazen, hetgeen enige paniek bij de inzittende heeft veroorzaakt. "Dat doet ie zelf als de temperatuur te laag wordt", leg ik uit. "Daar hoef je niets aan te doen."

Het Eurovisie Songfestival is net begonnen. Met een paar biertjes erbij en de mayonaise op tafel, eten we de Falafel-schotels van afhaalrestaurant Hava Nagilla, C.F. Smeetslaan 2 te Castricum op. Heerlijk.

Op de TV verschijnt  de Israëlische zangeres Moran Mazor en zingt Rak bishvilo (Hebreeuws: רק בשבילו, Nederlands: Alleen voor Hem).

Shalom!

Harry , doe het niet

Morgen, dat is vrijdag de 17e mei 2013, zal, als de Heer het wil en ik betwijfel of Hij het wil, maar wie ben ik, het Tweede Kamerlid Harry van Bommel (SP) , staande voor de apotheek van de oude mijnheer Ouwerkerk te Castricum, oproepen de schoonheidsproducten van de firma Ahava uit Israël te boycotten. Waarschijnlijk weet Harry niet welke herinneringen aan deze plaats Torenstraat 64 te Castricum verbonden zijn. Ik weet wel, dat er geen plaats in Castricum is die nog meer goede en heel slechte herinneringen bij mij oproept.

Kijkt Harry vanaf de oude Fortisbank naar het Oosten, dan ziet hij de Maranathakerk waar ik elke zondag weer naar toeging, netjes op een rij, het oudste king achter de vader en moeder aan en dan ik en dan nog twee kleinere broertjes.  Dat was een soort show van gelukkige en ook minder gelukkige gezinnen, die na elkaar de harde banken inschoven om de eredienst bij te wonen.  

Vanaf de huidige apotheek Ouwerkerk naar het westen kijkende ziet hij de Brink liggen, waar ik met de padvinders op zaterdag de autos waste, om geld voor de club te verdienen. Op de Brink werd elke jaar aan het einde van de zomer de rommelmarkt van de jongerensociëteit De Bakkerij gehouden, waar ik ook mijn eerste vriendin ontmoette, op die rommelmarkt dus.

Kijkende naar het Noord-Westen, ziet de geachte afgevaardigde het grote huis van dokter Dekker liggen, die met grote voortvarendheid een verstuikte enkel verbond, nadat ik met teveel enthousiasme van de trap afgesprongen was en verkeerd terecht gekomen.

Op de plaats zelf, waar nu de apotheek is en waar tot voor kort nog de Fortisbank, haalden we altijd bij het bloemenstalletje bloemen voor mijn moeder, als ik weer eens op bezoek ging. En in de Fortisbank waren aardige meisjes achter de balie, die mijn moeder hielpen als ze weer eens niet met het internet om kon gaan en dus geen geld kon overmaken.

Loop je weer richting centrum, dan kom je bij de snackbar, waar we na de catechesatielessen heengingen om een kroket te eten. Ook dan weer met de nodige conversatie met meisjes en de daarbijbehorende stoerdoenerij.

De heer van Bommel moet zich realiseren dat hij zich op Heilige Grond begeeft en dat een protest tegen de producten van Ahava op deze plek eigenlijk gelijkstaat aan heiligschennis. Dit is Maduraatje-territory. Dan heb ik het nog niet eens over argumenten, zoals dat het op dit moment hypocriet is te protesteren tegen de productie van schoonheidsproducten , terwijl in Syrië de bevolking wordt gebombardeerd en de vrijheid in Egypte wordt bedreigd, om over Gaza maar te zwijgen.

Gelukkig gaat de Joods-Christelijke pastor Ben Kok de eer van het Heilige Land verdedigen door ter plekke een open brief aan Harry van Bommel voor te lezen en uit te delen. Dat pamflet kan je hier lezen:
http://tora-yeshua.nl/2013/05/open-brief-aan-harry-van-bommel-sp-nalv-zijn-anti-israel-demonstratie-in-castricum-nh/

Vanuit Nederland en andere landen is een actie op gang gekomen om bij juist deze apotheek de schoonheidsproducten van Ahava te kopen. Ze zijn ook in staat de spullen op te sturen.
Ook vanuit dit blog klinkt nu de oproep:

Koopt Israëlische waar, dan helpen wij elkaar!

Bram van Ojik (Groenlinks) : Koop niet bij Joden

Enkele leden van de Werkgroep Midden-Oosten van Groenlinks delen mij in vertrouwen mede, dat ze voor elk partijcongres moties indienen, voor het boycotten van Israël, of het afbreken van de Muur of voor het doorbreken van de blokkade.  Allemaal enorm zinnige dingen voor linkse Nederlandse kiezers die het hart op de juiste plaats hebben en die de wereld vandaag nog willen veranderen. Maar die moties worden stuk voor stuk telkens weer afgeschoten op het congres, omdat Femke Halsema en hoe-heet-ze-ook-weer-met-die-stekker mee wilden regeren en geen gekke dingen doen nu.

Daar gaat nu verandering in komen, want Bram van Ojik, de nieuwe Groenlinks fractievoorzitter in de Tweede Kamer, die  was laatst op een bevrijdingsfestival in Den Haag, de naam zegt het eigenlijk al, en hij meende daar onderstaand bord omhoog te moeten houden:

Natuurlijk heeft Bram geen ogen in zijn kop en kan dus niet zien, dat achter hem een afbeelding van Sameer Al Issawi, een veroordeelde terrorist van de PFLP, specialist in het vervaardigen van pijpbommen, hangt.  

Top die Kop; Wim Lankamp demonstreert voor Assad

De voorzitter van het Palestina Komitee sloot zich op zaterdag 11 mei 2013 bij een pro-Assad demonstratie van het komitee "Oorlog is geen Oplossing" aan. Officieel is de demonstratie natuurlijk tegen de 'Israëlische agressie' gericht, maar de meegebrachte afbeeldingen en de liederen die gezongen werden lieten geen enkele reden tot twijfel. Het is een pro-Assad-komitee en de deelnemers zijn aanhangers of ondersteuners van Assad. De Twentse stalinist Rik Min (NCPN) en Sonja van den Ende (SP) waren van de partij.

Pikant detail in deze netelige kwestie is, dat de organisatie steun krijgt van onvervalste neo-fascisten als  Ruben Rosiers (Vlaamse NS-A/NDP).  Het komitee "Oorlog is geen oplossing" krijgt intussen steeds meer schijn van legitimiteit door de discussiebijeenkomsten en debatten die met gekozen volksvertegenwoordigers gehouden worden.

Bij de oprichting van het komitee "Oorlog is geen Oplossing"gaf CDA kamerlid Pieter Omzigt acte de presence. Dat lijkt een vergissing om met een stalinistisch-fascistisch komitee in zee te gaan, maar dat is het waarschijnlijk toch niet. Pieter Omtzigt is in 2010 getrouwd met Ayfer Koç. Zij heeft een Syrisch-orthodoxe Turkse achtergrond en is namens het CDA raadslid in Enschede. Op haar negende verhuisde zij vanwege de discriminatie van Christenen in Turkije naar Nederland.

Op maandagavond 27 mei, wordt in Enschede een debatavond met Harry van Bomel (SP) over het thema "Is er nog hoop op een seculier Syrië" gehouden.  Dat zal de tweede keer in korte tijd zijn, dat dit twijfelachtige komitee vanauit de Tweede kamer een schijn van legitimiteit krijgt toegeschoven.

Picketline tegen Israël nu al mislukt

Psalm 9
Voor de koorleider. Op de wijze van: De dood van de zoon. Een psalm van David.

 

Ik zal U loven, HERE, met mijn ganse hart,

ik wil al uw wonderen verhalen;

in U wil ik mij verheugen en juichen,

uw naam psalmzingen, o Allerhoogste,

nu mijn vijanden terugdeinzen,

struikelen en vergaan voor uw aangezicht.

 

De verdeeldheid in de anti-Israëlische gelederen is groot. Ook de soepsidies van IKV-PAX CHRISTI- Oekelele der Kerken en zelfs de schrijfsels van de Verenigde Naties helpen niets als de boodschap een verkeerde- en leugenachtige inhoud heeft. Wat is namelijk het geval?  Nu heeft Israël het gedaan. Reeds twee jaar worden er honderden en duizenden burgers in Syrië vermoord door de eigen regering en door rondreizende groepen terroristen, maar dat heeft tot toe nog niet tot grote eensgezinde actie aanleiding gegeven.

Nu heeft Israël gemeend een wapendepot van de Syrische regering aan te moeten vallen. De reden die hiervoor wordt gegeven is, dat er wapentransporten naar de sjiïetische terreurgroep Hezbollah worden georganiseerd. En deze aanval heeft de Palestijnse demonstranten weer even wakkergeschud: Picketline. Het is Sonja van den Ende zelf die vanuit haar Mediawerkgroep Syrië en de actiegroep "Oorlog heeft geen zin"  oproept een picketline tegen Israel te organiseren.

Helaas pindakaas, maar de dames en heren Palestinos hebben morgen geen zin. Hemelvaart; Weekend en bovendien willen ze zich niet voor het karretje van de stalinisten en neo-fascisten laten spannen.   Slechts acht (8) mensen melden zich aan. Zelfs de sympathieke beroepsdemonstrante Jose van Leeuwen doet deze keer niet mee.

Vriendin van Assad stapt uit bestuur van DocP

Nu is ze toch echt te ver gegaan! Sonja van den Ende heeft met haar Mediawerkgroep Syrië en het initiatief "Oorlog is geen Oplossing" zoveel steun aan Syrische dictator Assad gegeven, dat zelfs haar Palestijnse vrienden er genoeg van hebben.

Precies een jaar geleden trad Sonja van den Ende toe tot het bestuur van de "Stichting Diensten- en Onderzoekscentrum Palestina", ook wel DocP genoemd. Deze stichting houdt zich vooral bezig met het boycotten van Israël en is een samenwerkingsverband tussen verschillende radicale anti-Israëlgroepen. (zie ook het verslag van de oprichtingsvergadering) De voorzitter is, hoe kan het ook anders, de Rotterdamse kunstenaar Benjie de Levie, die we nog kennen van de Nederlandse Gazaboot en van het Palestina Komitee.

Na precies een jaar wordt Sonja van den Ende officieel bij het register van de Kamer van Koophandel als bestuurslid uitgeschreven. Wat kan daarvan de reden zijn? Is Sonja te radicaal geweest? Heeft ze een veroordeelde terrorist in het bestuur gehaald? Nauwelijks denkbaar dat dit soort acties een smet op haar SP-blazoen werpen. De overgebleven bestuursleden hebben nog wel ergere dingen gedaan.

Door de openlijke steun aan de Syrische leider Assad, die er zelfs toe leidt, dat Sonja het doorsnijden van kelen door Syrische soldaten openlijk in twijfel trekt, (dit doen soldaten niet), schopt ze de pro-Palestijnse activisten gemeen tegen de schenen. Je mag wel je mond houden, maar niet steun aan Assad betuigen.

Er is nog een tweede belangrijke reden voor het aftreden van Sonja van den Ende. In de Mediawerkgroep Syrië werkt ze samen met Ruben Rosiers (Vlaamse N-SA/NDP en voorzitter NSV).   (Op de foto tijdens een actie voor Syrië Den Haag 15 september 2012). Ruben Rosiers beschrijft zichzelf als: " anti-imperialist en solidarist", wordt echter door anderen in Vlaanderen als "neo-fascist" beschreven.

 

Natuurlijk hebben we meteen even aan de ordedienst van het Palestina Komitee, onze eigen stalinist Rik Min , gevraagd of hij inderdaad nu samenwerkt met een rechtse extremist. "Geen Commentaar" is zijn antwoord.

Pro-Palestina Beweging is verdeeld over Syrië

Moord en brand gillen als er honderden mensen per dag door bombardementen en moordpartijen worden omgebracht. Dat is een logische reactie van actievoerders, mensenrechtenactivisten en politici op de gebeurtenissen in Syrië. Aangezien er in Syrië honderduizenden Palestijns-Arabische vluchtelingen wonen, is de betrokkenheid van de Pro-Palestijnse beweging ook logisch. Toch blijven de grote demonstraties en petities uit. Hoe komt dat?

Het conflict in Syrië is ingewikkel en daardoor is het moeilijk partij te kiezen. De terreurbeweging Hezbollah, gelegerd in Libanon en gesteund door Iran en Syrië, hebben belang bij een vrije doorvoer van wapens en de blijvende steun van Iran en het Assad-regime. Daarom steunt Hezbollah het Assad-Regime.

De Hamas-beweging, geliëerd aan de Moslimbroederschappen van Egypte, is juist uit Damascus vertrokken en steunt niet langer de regering Assad.

De Fatah beweging van Mahmoud Abbas heeft weliswaar in het verleden ook goede banden met het Assad-regime gehad, maar krijgt politiewapens en training van de Verenigde Staten. Daarom houdt Mahmoud Abbas zich op de vlakte.

Het is begrijpelijk dat de Nederlandse Pro-Palestina-Beweging nu verdeeld is over Syrië. Toch wordt er op de Facebook-pagina's niet openlijk over gediscusieerd. Enkele personen en groepen spreken zich duidelijk ten gunste van Assad uit en de rest maakt alleen opmerkingen over de humanitaire ramp die zich in Syrië volstrekt. Er is onder de activisten een toenemende kloof tussen seculieren, islamisten en mensenrechtactivisten waar te nemen. Zolang ze allemaal op Israël los konden, was het niet zo'n probleem dat deze drie stromingen eigenlijk in tegengestelde doelen en belangen hebben, maar nu zwijgen ze toch over de wreedheid van het Assad-regime. Het internationale recht, één van de meest gehoorde argumenten van de palestinos, blijkt voor Assad opeens niet meer niet te gelden.

Sonja van den Ende, van de vereniging Sloop de Muur, steunt met haar Mediawerkgroep Syrië en de facebookpagina Oorlog is geen Oplossing het regime van Assad. Ze wordt daarbij geholpen door de NCPN-stalinist Rik Min (ordedienst van het Palestinakomitee). Zoals Sonja in één van haar boeken schrijft, is ze zelf met een lid van de Assad-clan getrouwd geweest en heeft ze in Syrië gewoond. De achtergrond van haar steun aan Assad is, dat de seculieren en christenen onder Assad redelijk veilig waren. De vrees voor een salafistische machtsovername, gesteund door Saoudi-Arabië en Al Qaida, sterkt hen in de overtuiging dat Assad het minst erge van de twee kwaden is.

Het Palestina-komitee waarvan de meeste leden uit de seculiere CPN en Groenlinks afkomstig zijn, zwijgt hardnekkig over het lijden van de Syrische bevolking. Anja Meulenbelt steunt de Palestijnse vluchtelingen in Syrië zelf.

Zodra de Verenigde Staten of een andere Westerse mogendheid, onder voorwensel van de inzet van massavenietigingswapens door Assad, ingrijpen in Syrië, dan zullen de dames en heren palestinos en de vrienden van Assad wel weer een grote campagne starten. Maar nu de burgers het slachtoffer worden en de moslims de moslims doodmaken, nu weten ze helemaal niet wat internationaal oorlogsrecht betekent of wat solidariteit met het Palestijnse Volk in Syrië inhoudt.

Anja is kassa

Politici die gewoon tegen de talkshowredacties zeggen: "Ik sta altijd in de startblokken om bij jullie op te treden. Valt er een gast uit, bel me dan op". Femke Halsema is er beroemd door geworden. Vreemd genoeg verdwijnen dat soort figuren onmiddellijk weer in de vergetelheid als ze niet meer optreden.

De opiniemakers die bewust buiten het medialandschap gehouden worden. God weet waarom. Hebben jullie ooit Anja Meulenbelt bij Pauw en Witteman of DWDD gezien? Terwijl het zo'n interessante vrouw is. Anja wordt moslim. Anja wordt christen. Anja wil graag Joods zijn. Anja is bisexueel. Anja blijkt getrouwd met een Palestijn. Anja wordt verlaten door haar Palestijn. Anja bleek al jarenlang bedrogen te worden door haar Palestijn. Whats Next?

Anja zou eigenlijk bij RTL-Shownieuws moeten ziten, met haar serieel monogame relaties. Anja zorgt voor veel kijkcijfers. Dat merkte ik de laatste weken ook. Meer dan 1100 lezers bekeken mijn prachtartikel over de schofterige manier waarop Anja werd behandeld door haar Palestijn. Kassa.
En er is nog veel meer materiaal over Anja. In haar geweldig invoelende boek "Een kleine Moeite"-1985- over de relatie met haar moeder, beschrijft Anja Meulenbelt dat ze eigenlijk , maar toch niet helemaal, en best wel spannend, Joods is. Je moet toch wat. Wat er daarna met Anja is gebeurd, zodat ze helemaal het tegengestelde is geworden? We weten het niet. Maar er is nog genoeg om over te schrijven.

Joanie de Rijke gaat opnieuw tongzoenen met moslim-extremisten

Eén keer gegijzeld en verkracht worden is nog niet genoeg. De Belgische journaliste en tevens liefhebber wilde boze mannen, Joanie de Rijke, gaat opnieuw naar een heel gevaarlijk gebied: Syrië.
De Mediawerkgroep van Sonja van den Ende weet het zeker. Joanie de Rijke gaat samen met Dimitri Bontinck diens zoon Jejoen (18) redden. Wie zijn zoon Jejoen noemt loopt natuurlijk een grote kans dat de jongen islamitisch wordt en radicaliseert. En dat is dus ook gebeurd. Je weet wat er met islamiserende jongeren gebeurt: Die willen vechten. Jejoen is naar Aleppo in Syrië vertrokken en

merkte al snel dat het vechten niets voor hem is. Maar de plaatselijk warlord wil hem niet laten gaan. Joanie de Rijke moet er aan te pas komen om de jongen uit de klauwen van de wilde boze mannen te bevrijden. En we weten dat ze het kan! Lees maar:

"Terwijl De Rijkes opdrachtgever, hoofdredacteur van het Vlaamse mannenweekblad P-magazine, via een onderhandelaar het losgeld omlaag probeert te krijgen, maakt Joanie de Rijke er in het Afghaanse gebergte het beste van. Op een aantal angstige momenten na, waarin ze dreigen haar de keel af te snijden, hebben Joanie en de krijgers het met elkaar best naar de zin. Commandant Ghazi vindt geflirt met andere Talibaan best, maar haar lichaam betasten mag alleen hij. In het licht van de halfvolle maan bekijkt De Rijke haar ontvoerder. ‘Zijn lange zwarte haar, zijn fonkelende ogen en krullende baard stralen zo’n ontembare drang naar revolutie uit, dat ik een gevoel van heimwee krijg. Heimwee naar het leven van een oude krijger dat ik nooit heb gekend. Hij pakt mijn hoofd met zijn beide handen vast en kust me.

Keesjemaduraatje.blogspot.nl/2009/06/tongzoenen-met-de-taliban.html.

’Bovenstaand bericht bracht Geert Wilders ertoe in het Nederlandse parlement te spreken over : "Een typisch voorbeeld van het moreel verval van de elite in Nederland".

Arabist Hans Jansen

Op bezoek bij de LJG

Toyota Prius wordt Twitter-Hut

Binnenkort blijf ik er in wonen. Als ik nu al kan twitteren en mijn Google-zoek-opdrachten van mijn huis naar de Prius kan sturen. Whats Next? Facebooken in de Prius? Bloggen in de Prius? Foto's gemaakt  met de achteruitkijkcamera naar mijn blog sturen? Het wordt binnenkort allemaal mogelijk dankzij de meegeleverde Toyota Touch&Go-software en de via bluetooth aangesloten iPhone.

De Toyota dealer in Eindhoven heeft nog nooit zo'n kort verkoopsgesprek meegemaakt. Op een zaterdag in november besluit ik dat het tijd is voor een nieuwe Toyota Prius. Dus ik rij naar Eindhoven -Noord waar een straat is met alleen maar autobedrijven. In de Toyota-show-room staan een paar mannen te praten en te filosoferen over hoe de nieuwe Prius Plus ons klimaat gaat redden of woorden van gelijke strekking.

Dus ik zeg tegen die vogel: "Ik wil graag een Toyota Prius kopen". Dan gaan allerlei mechanismes in werking. Je krijgt koffie. Je mag een proefrit maken. Dat hoef ik allemaal niet. Die verkopers zijn gewend een klant met allerlei praatjes en argumenten aan de haak te slaan en het is niet gebruikelijk dat een klant meteen al weet wat hij wil en het inkooplijstje al klaar heeft: Toyota Prius, metallic grijs, Business Pakket, imperial en een kleine trekhaak met fietsendrager. Je houdt van de natuur of je houdt niet van de natuur. Binnen tien minuten stond ik alweer buiten.


De verkoper vertrouwde het niet helemaal, want hij heeft nog wel twee keer opgebeld om te vragen of de leasemaatschappij wel ingelicht moest worden en of ik in het keuzemenu van de leasemaatschappij wel de juiste verkoper had opgegeven. Anders krijgt die man geen bonus. Februari 2013 was de oplevertermijn.

Op 1 maart loop ik bij de Toyota-Eindhoven-dealer binnen. Ik heb niet veel tijd. Geef mij even de sleutels. Ja toch? Nou dat was alweer helemaal niet de bedoeling, want ik kreeg eerst nog een fles wijn en de auto bleek helemaal ingepakt te zijn. Ik moest en zou hem zelf onthullen. Het standbeeld ter ere van de techniek en milieuvriendelijkheid. Zie ook de foto hierboven. De verkoper ging naast me in de auto zitten. De fles wijn tussen ons in en het werd gewoon gezellig in die auto. Wat zit er allemaal in die navigator? Hoe kan je de navigator met het internet verbinden? Mijn iPhone wordt aangesloten en er wordt een connectie gemaakt. Opeens was ik enorm enthousiast. Kan je ook apps op de Prius laden? Ik wil er alles van weten. Blijkt de Prius niet alleen een opslagcapaciteit voor schone energie te zijn, maar ook nog een enorme grote harde schijf en een portaal voor sociale media. Een klein datacentertje eigenlijk.

Voordat het werkt moet je wel even een usb-stick aansluiten. Die zit bij mij in het kastje tussen de twee stoelen. Dan kopieer je de code van het navigatieapparaat naar de usb-stick.

Thuis aangekomen meld ik mij meteen aan bij het Toyota Touch&Go Portal om toegang te krijgen tot alle extra internet mogelijkheden die de Toyota Prius biedt. Ik kopieer de code van de usb-stick naar de Toyota site. Ik voeg Google toe aan de zoekdiensten en voortaan kan ik op mijn smartphone of tablet of laptop een google-locatie zoeken en naar mijn auto sturen. Je moet alleen nog zelf sturen. Dat dan weer wel.

Daarna een twitter-app gekocht en  ook gedownload en op mijn stick gezet. Nu kan ik twitteren op mijn Prius navigatiesysteem. Geweldig. En dit is nog maar het begin. Nu gaan natuurlijk veel programmeurs ook apps voor de Prius bouwen en die komen allemaal op die mooie energiezuinige autos. Sociale Media in de auto. Je hoeft helemaal niet meer naar huis terug, want de communicatie vindt in de auto plaats.

Ik stel me voor dat de autos van de toekomst helemaal zelfstandig in het internet gaan en de noodzakelijke informatie naar elkaar en naar de garage twitteren. Lampje kapot? De Toyota Prius meldt het alvast per Facebook naar de garage die automatisch een event aanmaakt om het te laten vervangen.

Rij je straks in de file naast een mooie blondine in een gele BMW? De auto van de toekomst probeert voor jou via de Lexa-app een date naar de auto van de aanbedene te sturen. Zij kijkt op haar navigator en zoekt de leukste aanbiedingen uit. Kanje meteen in je auto blijven zitten en erheen rijden.

Een camera op de dashboard en een camera op de achterklep, dan kan het fotobloggen beginnen. De auto zorgt ervoor dat alle data op de eigen harde schijf wordt opgeslagen. Jouw laptop wordt 's avonds tijdens het naar huis rijden ook even gesynchroniseerd. Net zo makkelijk.

Ik kijk er al naar uit!

Internationale Socialisten nu doorgedrongen tot de Atlantische Commissie

Drs. Peyman Jafari , Internationaal Socialist en aanhanger van de middels een Israëlische raket uit zijn rolstioel geschoten oprichter van de Hamas: Sheikh Yassin en tevens goedprater van de Iraanse dictatuur, althans hij mag er in en er ook weer uit lopen en nooit een verkeerd woord over de Iraanse Ayatollahs, die Pejman Jafari dus. Die houdt voor de Atlantische Commissie een toespraak over de 'Balance of Power' in het Midden Oosten. Heel erg benieuwd hoe of dat hij de balance of the nuclear bomb uitlegt aan een goed gelovig publiek.

Wat gebeurde er nu echt met Anja Meulenbelt in Gaza?

Jarenlang geloofden we dat het huwelijk van Anja Meulenbelt in Gaza, met de directeur van de NCCR, Khaled Abu Zaid, een schijnhuwelijk was en slechts tot doel had de voormalige veroordeelde Fatah-terrorist, samen met zijn twee zoons een veilig heenkomen in Nederland te bezorgen. Na het lezen van het nieuwste boek , "Het Jawoord" van de ex-SP-senator, moeten we tot de conclusie komen dat we ons vergist hebben en dat het toch wel echte liefde was en dat Anja er opnieuw ingestonken is. Weer misbruikt door een man. Anja Meulenbelt blijkt een abonnement op het door een man misbruikt en voor de gek gehouden worden te hebben. Vreemd is dat.

‘Er vallen veel gaten in mijn leven. Er is een gevoel dat ik van al die relaties weinig heb overgehouden, al mijn contacten lopen via seks en dat gaat altijd mis na een tijdje.’

We schrijven 1976 en het bovenstaande citaat is van Anja Meulenbelt uit het feministische prachtboek "De Schaamte Voorbij". Het is inderdaad een wonder dat dit boek van Anja Meulenbelt na 1976 een cultboek van de feministische beweging geworden is. Of het moet de bedoeling zijn geweest, dat alle mislukkingen, vernederingen en falen van een vrouw tentoongesteld worden. En het is natuurlijk allemaal de schuld van mannen.

Anja wordt achteréénvolgens op jonge leeftijd bezwangerd door een vakantieliefde, door haar ouders tot een huwelijk gedwongen, van school gegooid, en met kind de boze buitenwereld in gekatapulteerd. Na de scheiding wordt ze de minnares van een hele reeks creeps en gefrustreerde mannen, inclusief de beroemde uitgever Rob van Gennep, die dat pas vlak voor de publicatie van het boek aan zijn vrouw opbiecht, omdat hij bang is voor herkenning. Anja doet het inderdaad met de vrouw van één van haar scharrels en wordt na enkele maanden door zowel de man als de vrouw gedumpt. Daarna gaat ze met een sadist op een woonboot wonen, waar voor haar zoontje alleen nog plaats is in een tot kinderhok omgebouwde klerenkast. De woonbootbewoner kan alleen een erectie krijgen als Anja pijn heeft of huilt, wat voor hem gelukkig, vaak het geval is. Kortom een vruchteloos en vernederend leven, als er geen goedlopend boek over was geschreven.

Het is te hopen dat het nieuwe boek van Anja Meulenbelt, "Het Jawoord" net zo goed verkoopt en een cultboek voor de Palestijnenbeweging in Nederland wordt, want Anja kan inmiddels wel weer een steuntje in de rug gebruiken. Bovendien is het boek symptomatisch voor niet alleen het mislukte leven van Anja Meulenbelt, maar ook voor de hypocrisie die er onder de Palestinos heerst. Het boek gaat over het huwelijk dat Anja Meulenbelt met de Palestijnse ex-terrorist en tevens directeur van de NCCR Khaled Abu Zaid heeft gehad en dat in 2010 na een grote catastrofe mislukt en ontbonden wordt.

Eindelijk geeft ex-feministe en pro-Palestina-activiste Anja Meulenbelt opening van zaken over haar huwelijk met de voormalige terrorist en huidige directeur van de gehandicaptenorganisatie NCCR Khaled Abu Zaid. Dachten we aanvankelijk dat het om een schijnhuwelijk ging, dat slechts ten doel had de bedreigde Khaled Abu Zaid een visum tot Nederland te verschaffen, blijkt door dit boek dat we het helemaal mis hebben. Anja had al tien jaar een verhouding met de getrouwde Palestijnse man, voordat ze in Nederland met hem in het huwelijk trad.

Waarom zou je zo'n boek lezen, als je weet dat het alleen maar anti-Israel propaganda bevat en als je weet dat Anja Meulenbelt er immorele standpunten over huwelijk en relaties op na houdt? Veel mensen zouden zo'n boek niet eens met droge ogen kunnen lezen als ze weten dat Anja Meulenbelt door haar affaire en latere huwelijk een Palestijns gezin kapot heeft gemaakt en bovendien haar huidige en vroegere medewerkers jarenlang voor de gek heeft gehouden. Dachten de meeste mensen dat Anja echt vanwege het Palestijnse leed voortdurend naar Gaza ging, blijkt nu dat ze daar heen ging vanwege de heimelijke affaire.

Tussen de regels door krijgen we erg veel informatie over de werkwijze van de pro-Palestijnse propagandamachine en over dagelijkse feitjes en weetjes. Bovendien is het hilarische boek een aanrader voor mensen die de feministische retoriek nog eens willen bestuderen. (Waarom je dat zou willen weet ik nu even niet)

De feiten en weetjes:
-Gaza wordt vaak in de propaganda voorgesteld als een gevangenis waar niemand in- of uit kan. De schoonmoeder van Anja kon echter gewoon in Duitsland haar knieën laten opereren. Khaled Au Zaid kon ieder jaar wel een keer naar Nederland reizen en nam zelfs zijn zonen mee.

-Het wordt ook vaak zo voorgesteld alsof de Arabieren hun huis in het voormalige mandaatsgebied moesten verlaten en nooit meer terug mochten en hun huis nooit meer hebben gezien. In het boek wordt echter beschreven dat Khaled met zijn zonen naar Jaffa reist om hen zijn vroegere huis te laten zien. Een medewerkers van de NCCR kan gewoon in Bethlehem een conferentie bezoeken. Na de Tweede Intifada, dus pas na het tekenen van de Oslo-accoorden, zijn dit soort bezoeken echter onmogelijk geworden. De zelfmoordaanslagen en de terreur van de Palestijnen heben dus de situatie verslechterd.

-Meerdere malen is het gebeurd, dat Anja Meulenbelt met veel moeite naar Gaza kwam en dat haar lover net even naar Egypte was gegaan, daarmede de 'totale blokkade, waar niemand in of uitkan' relativerende.

-In de linkse Westerse media wordt Israel vaak afgeschilderd als een discriminerend land dat de inheemse bevolking onderdrukt. In de gastlanden waar de Palestijnse Arabieren in 1948 heengevlucht zijn, worden ze echter ook nog eens gediscrimineerd en uitgesloten. Khaled Abu Zaid is een vluchteling in Gaza en gaat nooit bij een oorspronkelijk Gaza-gezin op bezoek. Hij wordt gewoon niet uitgenodigd. Hij heeft er zelf moeite voor moeten doen om in zijn gehandicaptenorganisatie zowel vluchtelingen als Gazanen onder te brengen. Er gaan de laatste tijd zoveel Cultureel Antropologen en andere wetenschappers naar Gaza en de Westelijke Jordaanoever, maar toch hebben we Anja weer nodig om deze feiten te onthullen.

-Vlak voor het huwelijk, dat door PvdA Kamerlid (destijds stadsdeelvoorzitter) Ahmed Marcouch werd voltrokken, gingen Anja en haar Khaled naar de notaris om een huwelijkscontract op te stellen. Alle bezittingen werden op tafel gelegd. Anja dacht dat zij, met haar Senatorsinkomen en een eigen huis in de Jordaan, de rijkste van de twee zou zijn. Niets bleek minder waar. Khaled Abu Zaid bezit onroerend goed in Gaza en is de welgesteldere.

In het begin van het boek denk je nog dat Anja weer eens aan het zeuren is. Khaled brengt nooit bloemen mee. Khaled kan niet over zijn gevoelens praten. Khaled verdwijnt plotseling midden op de dag en niemand weet waar hij is. Het meest hilarisch is voor mij, dat Anja erover begint, dat Khaled helemaal geen vrienden heeft en dat hij eigenlijk voor zichzelf leeft. Interessant omdat de krakersters van het pand Madurastraat 11 in Amsterdam dat ook over mij zeiden. Dus ik voel me best wel een beetje verwant met Khaled de Palestijn. 

Pas veel later op de laatste bladzijdes van het boek kom je erachter dat Anja voor de gek gehouden is. Khaled Abu Zaid heeft in Gaza nooit verteld dat hij in Nederland met Anja getrouwd is. Ook na hun huwelijk heeft zij geen enkele nacht bij hem in huis geslapen en bleef ze in een gehuurde flat wonen, waar hij haar heimelijk bezocht. Zijn twee zoons, die in Amsterdam zijn geweest en die Anja goed kennen, weten tot op de dag van vandaag niets van het huwelijk. Google-vertalen doet het niet in Palestina.

Vlak voor de Gaza-oorlog van 2008 doet Anja iets onverwachts. Ze reist als enige Kifaia medewerker naar Gaza en zit in haar flat als de bommen om haar heen inslaan. Khaled laat haar alleen in de flat zitten en komt haar niet opzoeken.  "Ik dacht dat de Israelis je wel zouden tegenhouden", is zijn eenvoudige verklaring. De Israelis zijn overal goed voor. Ook om lastige Nederlandse echtgenotes uit je gebied weg te houden. Eind relatie.

Pas eind 2009 komt Anja er door toeval achter wat er werkelijk aan de hand is. Khaled vertelt tegen verpleegkundige Joes Meens dat hij opnieuw vader geworden is. Reeds begin 2009 is hij islamitisch getrouwd met een veel jongere vrouw en krijgt met haar opnieuw een kind. Het stelt de verhoudingen in de gehandicapten organisatie en de Nederlandse geldschieter Kifaia enorm op de proef. Maar de liefde voor de Palestijnen en de haat tegen Israel is groter dan een akkefietje met een bedrogen echtgenote. Anja wordt op die manier ook door haar vrienden Jan Andreae en Joes Meens verraden.

Van de Buren Niets dan Goeds - Flip Willemsen

De Amsterdamse schrijfster Flip Willemsen klaagt via het nieuwe sociale medium Facebook, dat er over haar boek nu nooit eens een recensie geschreven wordt en dat ze ondanks het schrijven van tien boeken nog niet is doorgebroken. Bij de pretentieuze uitgeverij Meulenhof eruit gegooid en de  uitgeverij Compaan te Maassluis gaat op de fles nadat het nieuwste boek van Flip Willemsen net is verschenen. Sommige mensen hebben het allemaal en anderen hebben niets. Is er wel een God?

Ondanks de religieuze opvoeding van Flip Willemsen, haar vader was dominee in Hierden en lid van de Gereformeerde Bond in de Hervormde Kerk, komt God in het boek "Van de buren niets dan goeds" niet voor. De hoofdpersoon woont alleen in de stadsjungle van Amsterdam-Centrum en is geheel op zichzelf aangewezen. De twee buurmannen die naast haar op de flatgalerij wonen spelen ieder hun eigen spel en de hoofdpersoon is op die manier aan de heidenen uitgeleverd. Gedurende het gehele boek vraag je je af: "Hoe houdt deze vrouw dit vol?" Maar soms doet ze dat ook niet.

Doordat de schrijfster in het kroegencircuit rond het Spui verkeert en daar op de vrijdagavonden allerlei wannabee media-tyconen ontmoet, zijn er toch nog aardig wat positieve quotes over de schrijfster en haar nieuwe boek gepubliceerd. Surplus schrijft bijvoorbeeld: "Willemsens grootste verdienste is wel haar humor". In het boek staan inderdaad vele grappige en humoristische passages, zoals de omschrijving van  haar buurman:.

"Hij was sportief en hield van horror, winegums en humor, maar een goed gesprek vond hij ook belangrijk"

Juist in de humoristische passages komt de eenzaamheid van de hoofdpersoon en de leegte van de grote stad met zijn massa's aan te herkeuren en om-te-scholen cliënten goed tot uitdrukking. Het Centrum Voor Werk en Inkomen doet een huisbezoek bij de hoofdpersoon en daar ontspint zich de volgende passage:

"Hoe noem je zoiets?" vroeg de vrouw aan de man? Ze wees naar de boekenkast.
"Stellage?" zei de man.
"Stellage", zei de vrouw langzaam terwijl ze schreef.
"U leest veel", zei de man.
"Inderdaad", zei ze.

Als het allemaal teveel wordt, probeert de hoofdpersoon via een contactadvertentie 'een man die haar bij de hand neemt' te vinden. Dat levert de volgende geniale passage op:

"Ik, zesenvijftigjarige man, ben een persoon van de simpelheid. Ik ben heel zwart-wit. Ik ben net een hond. Zo nu en dan heb ik een aai over mijn kop nodig, ik denk iedere man wel."

Het is onbegrijpelijk dat er in recensies beweerd wordt, dat Flip Willemsen geen diepgang in haar hoofpersonen weet te brengen. Juist de vervreemdende en tweedimensionale passages zoals die hierboven, schetsen een wereld vol van stadse eenzaamheid en gekte, die je ook bij schrijvers als Albert Camus of Michel Houellebecq terug vindt. Ik denk niet dat er één recensent te vinden is die beweert dat de karakters van deze twee grote Franse schrijvers vlak en niet uitgewerkt zijn.

Alleen Vrij Nederland slaat de spijker op zijn kop met de volgende kenschetsing van het boek:

'Van haar vrouwelijke personages gaat, hoe eenzaam ook, altijd een zekere opgewekte moed der wanhoop uit' .
Hoe treffende deze opmerking is, weten alleen de mensen die de  schrijfster persoonlijk kennen. Dan komt aan het licht dat Flip Willemsen weliswaar steeds benadrukt dat de hoofdpersoon uit haar boeken niet dezelfde is als haar eigen persoon, maar de overeenkomsten zijn zo groot, dat we moeten concluderen, dat Flip Willemsen in haar boeken haar eigen omgeving en haar eigen lijden beschrijft.


Is het mogelijk de schrijfster Flip Willemsen te onderscheiden van haar hoofdpersonen en is het mogelijk haar werkelijk te leren kennen? Keesjemaduraatje ging op pad om deze prangende vragen te beantwoorden.  De schrijfster had een presentexemplaar van haar jongste boek "Van de Buren niets dan Goeds" beloofd en de afspraak was, dat dit exemplaar in het beruchte café 'De Zwart' op het Spui aan de blogger overhandigd zou worden. Zo gezegd zogedaan. Dacht ik dan. Maar dat bleek toch niet zo eenvoudig.

Er is een subculturele klasse van media-makers, ex-dichters en videokunstenaars die hun netwerk in stand houden door op de donderdagen en vrijdagen en wie weet welke dagen nog meer, langs de cafés  De Zwart, De Pels en De Doffer te trekken, te drinken en onderwijl te vertellen met welke projecten ze allemaal bezig zijn. Tijdens mijn pogingen om Flip Willemsen te leren kennen en erachter te komen welk literair talent zich achter de moeiteloos in deze culturele wereld bewegende schrijfster verbergt, word ik  aan wel drie, vier 'dichters die nog met Kopland hebben gepubliceerd' dan wel 'op de begrafenis van Komrij een gedicht voorgelezen hebben' voorgesteld. Intussen de één na de andere biersoort naar binnen werkende.

Op een gegeven moment staan we zelfs buiten te roken. Terwijl ik niet-roker ben. Maar dat geheel terzijde. "Wat ben je toch een vieze vrouw", voegt de Redacteur van de Joodse Radio de schrijfster Flip Willemsen toe. Ze heeft zojuist een opmerking over rukken en hoe je daar van af kan vallen gemaakt. Ook de daarop volgende opmerkingen en het weerwoord van de gasten van De Pels laten aan scuriliteit niets te wensen over. Het is een wereld die geheel vreemd voor mij is.



Ook in haar boek schuwt de schrijfster geen precaire situatie te beschrijven:

"Ik zal blij zijn als ik mijn elektrische tandenborstel weer kan gebruiken"
"En de vibrator weer uit het nachtkastje kan"
"Als ik een nachtkastje had"
Hij lachte weer, harder nu.

"Ze zaten voor haar deur en waren nog maar net aan het eten toen Ed ineens vertelde dat hij zich drie keer per dag aftrok.
"Drie keer?" vroeg ze omdat haar zo gauw niets anders te binnen schoot.

We verlaten het café De Pels. Lopende over de Keizersgracht overvalt mij opeens een groot gevoel van eenzaamheid en leegte. De schrijfster heeft haar kroegentocht nog niet afgerond en wil persé door naar De Doffer. Wie weet wat commentatoren daar nu weer uithangen en met wie ik me daar weer moet meten. We weten het niet en als het aan  mij ligt ben ik ook niet benieuwd er achter te komen. Ik wil alleen nog naar huis.

De schrijfster heeft echter nog een troef achter de hand. Het presentexemplaar ligt bij haar thuis. We lopen langs de grachten naar haar huis in de Jordaan. We lopen de gietijzeren trap op  en komen langs de balustrade waar de belangrijkste gewelddadige scene zich heeft afgespeeld:

"Snel raapte hij de theedoek op, gooide hem naar binnen, draaide zich om, greep haar vast en duwde haar met haar rug tegen de balustrade. Hij schreeuwde: 'Je gaat eroverheen, je gaat eroverheen'

In het voorbijgaan, het is 's nachts om 02.00 uur, klopt de schrijfster achteloos even op het raam van haar buurman. "Ik kan me voorstellen dat deze mensen helemaal gek van deze vrouw worden", denk ik dan. En andersom ook, blijkens de volgende scene in het boek:

"Toen ze zich daarna in de slaapkamer aan het uitkleden was, ondekte ze dat er iemand op de galerij stond. Niet dat ze hem hoorde ademen of hoesten, nee, ze voelde het. en ze wist dat hij het was. Boris"

Ik bevind mij nu in het heiligste der heiligen, waar het allemaal is gebeurd. De crime-scene van het boek "Van de buren niets dan goeds". Eindelijk ontvang ik uit handen van de schrijfster zelf, het presentexemplaar. Buiten begint het zachtjes te regenen. De wijn wordt opengetrokken en er worden sigaretten gehaald.

Wat ze later ook van deze recensie gaan vinden en wat de schrijfster er ook van vindt. Ze kunnen in ieder geval niet ontkennen dat ik ter plaatse en in de leefwereld van de kunstenaar zelf, onderzoek heb gedaan.

Vanavond vertel ik het allemaal

Vanavond zondag 10 maart 2013 bij de Joodse Omroep: Elma Drayer, Keesje Maduraatje en Ronald Eissens (Meldpunt Discriminatie Internet) over antisemitisme op internet, de vrijheid van meningsuiting, en wat je allemaal anoniem kan aanrichten vanachter je computer. Radio 5, 19-20:30 u (en na afloop via www.joodseomroep.nl op uitzending gemist)

Ik zie aan de zoekwoorden op mijn blog, dat er veel mensen geëinteresseerd zijn in mijn mening en wat ik geschreven heb over Peter Breedveld (Frontaalnaakt) en Hassnae Bouazza. In dat kader komen er ook zoekwoorden over Annelies van de Veer (Hoeiboei), Laurence Blik (Loor, Loorschrijft) . Allemaal naar aanleiding van de columns van Elma Drayer in Trouw over antisemitisme.

Voor het geval ik het vanavond niet allemaal kan zeggen en voor degenen die het vanavond niet zullen beluisteren, vat ik mijn standpunt over "het geval Peter Breedveld" hier alvast even samen:

-Peter Breedveld schreef van 2004 tot en met 2007 hele goede anti-islam-columns en heeft anti-islam-bloggers als de Noorse Fjordman hier in Nederland geëintroduceerd. Die columns hebben een belangrijke invloed op het islamdebat in Nederland gehad. Als zodanig willen we hem blijven herinneren.

-In 2008 heeft Peter Breedveld mij, staande in de Vrijdenkersruimte in de Tweede Kamer en met een klein kind hangende aan zijn broekspijpen, bedreigd met geweld. Loor (Laurence Blik) was toen nog een hele goede vriendin van hem. Zijn uitlatingen tegenover Loor van na die tijd, hebben dan ook meer met liefdesverdriet dan met politieke discussie te maken.

-Hassnae Bouazza is, net als 90% van alle hoogopgeleide, al dan niet met subsidiegeld gepamperde, dan wel op eigen kracht omhooggevallen, Marokkanen, zeer kritisch over de staat Israël. Dat feit op zich maakt haar niet interessant. Het is wel interessant dat ze in staat geweest is een bekende islamcriticus als Peter Breedveld door haar liefde uit te schakelen. We wachten op de dag dat ze hem in de steek laat voor een nog bekendere en nog meer vermogende partner en dan zijn we zeer benieuwd naar de verhalen van Peter Breedveld over alle 'ins-and outs' van de door haat en nijd verscheurde Marokkaanse subsidie-scene.  

Joanna (Weg met de Monarchie, Het is 2013) is een Internationale Socialistische Marxiste

Wie had dat gedacht. Waren de anti-kronings-protesten nog in vaste hand van de anarchisten, tenslotte hebben we een naam hoog te houden, zijn de 2013 anti-monarchie-demos in vaste handen van de Internationale Socialisten. De moedige mevrouw met het kartonnen bord in haar hand, we noemen haar JoanaVH, spreekt vrijmoedig op het Marxisme-Festival van de Internationale Socialisten op 27 en 28 april 2013.

 

Wie spreken daar nog meer?
-Kraker Eric Duivenvoorden over het kroningsoproer van 1980.

-De master student in de filosofie aan de Universiteit Tel-Aviv,  Omar Barghouti, die op de bijeenkomst gaat oproepen tot een universitaire boycot van Israel, terwijl hij zelf in Israel studeert.
Echt gekker kunnen we het niet maken.

De berg van de Zaligsprekingen

"Voel jij al iets religieus?", vraagt mijn zoon als we in de broodvermenigvuldigingskerk aan het meer van Galilea zitten. Dat is helaas niet het geval. Zit ik op de plaats waar Jezus 5000 mensen te eten heeft gegeven, door eigenhandig, op de steen hier recht voor me, het brood en de vissen te breken en te vermenigvuldigen, maar de poppenkast die de Rooms-katholieke kerk er hier weer van gemaakt heeft, verhindert mij er ook nog iets bij de voelen.

Voordat ik naar Israël af zou reizen, was ik nog wel even bang geweest, dat ik misschien een Jezussyndroom zou oplopen, of dat het aangezicht van de Heilige Plaatsen mij tezeer zou aangrijpen. Maar nu zat ik alleen de gehele tijd te denken, dat we ook naar de Kerk van de Zaligsprekingen moesten en dat we voordat de sabath begon de berg naar het dorp Sfad wilden oprijden. Dus ik voelde helemaal niks.

Als je de berg, waar Jezus de bergrede heeft uitgesproken oprijdt, kan je indenken dat er op een gegeven moment zoveel aandrang kwam van mensen die genezen en 'aangeraakt' wilden worden,(Lucas 6:17-19) dat Jezus op een gegeven moment tegen zijn discipelen heeft gezegd: "Kom, we lopen de berg een stukje op, zodat ik in rust de beginselen van het geloof aan jullie kan vertellen."
(Lucas 6:12)(Mattheus 5:1) ("Toen Hij nu de scharen zag, ging Hij de berg op en nadat Hij Zich had nedergezet, kwamen zijn discipelen tot Hem")



 Maar dat is dus nog een behoorlijk eind de berg op rijden van het meer van Galilea tot aan de plaats waar Jezus de zaligsprekingen deed. Dus daar kwamen we eindelijk aan op de plaats waar het allemaal gebeurd was. Dit is de plaats waar de basis van het geloof is gelegd. Ook voor de Synodaal Gereformeerden is dit enorm belangrijk, want hier worden ook de sociale kanten van het Christelijke geloof gedefinieerd.




(Lucas 6:20-22)

Zalig, gij armen, want uwer is het Koninkrijk Gods.

Zalig, gij, die nu hongert, want gij zult verzadigd worden.

Zalig, gij, die nu weent, want gij zult lachen.

Zalig zijt gij, wanneer u de mensen haten en wanneer zij u uitstoten,

en smaden en uw naam als slecht verwerpen ter wille van de Zoon des mensen. "

Ook op deze plaats is een kerk gebouwd en ook hier stuit de kitsch je aanvankelijk tegen de borst. Waarom moet hier een kerstboom naast het beeld van de maagd Maria staan? Het zijn vragen waar de eenvoudige protestant geen gemakkelijk antwoord op weet te formuleren. En waarom is het nodig dat er in één keer 200 Koreanen tegelijkertijd deze kerk ook weten te bewonderen? Zijn dat eigenlijk wel christenen?

Er is een Koreaanse man bij, die de gehele tijd met een tasje rondloopt en de mensen dingen aanwijst. Plotseling zet hij een christelijk lied in en alle 200 Koreanen beginnen mee te zingen.  De rillingen lopen over mijn rug, zo mooi.

 

 

Warrig verhaal van Norman Finkelstein

"Waarom staat er niemand op en roept dat de grenzen van het menselijke vermogen naar grote onzin te luisteren ruimschoots zijn overschreden? ", vroeg ik me af terwijl ik op de eerste rij van de grote zaal van het ISS te Den Haag naar de politicologie professor Norman Finkelstein zat te luisteren. Met een bij de Amerikanen zo gebruikelijke langzame dictie, alsof hij een kleuterklas zat voor te lezen, verkondigde Normal Finkelstein zijn warrige waarheden. Israël was één van de landen die de wereld in gevaar brengen. Je hoort het goed. Niet Syrië, waar honderden doden per dag vallen, doordat een instabiel regime met behulp van gewapende bendes de burgerbevolking terroriseert en met bombardementen de steden van opstandelingen in puin legt. Nee, Israël wordt op deze avond ter discussie gesteld. Goed laten we het over Israël hebben.


Dat Israël Libanon aangevallen heeft en hoeveel doden daarbij zijn gevallen. Dat er bij de oorlog in Gaza doden zijn gevallen. Inderdaad vreselijk, maar de Amerikaanse professor kon en wilde niet aan de studenten uitleggen dat Israël daar een reden voor had. Stel dat je echt vrede in het gebied wil bereiken, en ik betwijfel dat Norman Finkelstein, die zeer nauwe banden met het Hezbollah-regime heeft, dat wil, dan zou je de analyse over de oorzaak van het conflict naar twee kanten moeten maken. Dat mag je toch van een politicologie-professor verwachten?

Norman Finkelstein propageert de tweestatenoplossing, te bereiken door massale actie van burgers, bijvoorbeeld het met zijn allen naar de "Apartheidsmuur" lopen en honderd- tot tweehonderd doden op de koop toe nemen, ten einde de wereldopinie tegen de staat Israel op te hitsen. Het klinkt misschien voor de ongeoefende student in eerste instantie plausibel, maar er zit een rare kronkel in deze redenering. Als je namelijk voor een tweestatenoplossing bent, dan hoef je de grenzen van die staten niet aan te vallen. Het verraadt dat Norman Finkelstein helemaal niet zelf nadenkt, maar achter de reeds bestaande Palestina-actiegroepen aanloopt.

Norman Finkelstein bekritiseert de ProPalestijnse beweging vanwege de aantallen Arabische vluchtelingen en hun kinderen en kindskinderen die op de websites genoemd worden. Hij acht het onmogelijk om elf miljoen Arabieren naar het oorspronkelijke mandaatsgebied terug te laten keren. Aangezien er nu zeven miljoen Joden in Israël wonen, zou het aantal van elf miljoen Arabieren politiek niet acceptabel zijn. Tot tweemaal toe noemde Norman Finkelstein de Pro-Palestijnse beweging "een cult". Meer een fanatiek geloof dan een realistische politieke beweging dus. Als je echter bedenkt dat hij zegt een Tweestatenoplossing na te streven, dan zijn ook de vijf miljoen Arabieren die hij noemt natuurlijk heel erg moeilijk  te integreren, aangezien die dan allemaal op dat kleine stukje land van Jericho, Ramallah en Bethlehem zouden moeten passen. Een warrig en krankzinnig betoog dus, waar vanuit de zaal geen weerwoord op kwam.

Het werd alleen de activiste Jose van Leeuwen te veel. Ze verliet de zaal. Waarschijnlijk is zij de enige verstandige bezoeker van de avond geweest. De sympathieke anti-monarchie-demonstrante Joanna van der Hoek bleef wel zitten. Zij heeft met zekere hand twee actie-thema's uitgezocht waar ze de komende honderd jaar nog hard aan kan trekken, namelijk de Monarchie en het Lijden Van Het Palestijnse Volk.

Ene Jelle, die op de voorste rij in de zaal zit, is enige tijd geleden in New York bij de professor op bezoek geweest en heeft bij die gelegenheid een boek van een mijnheer Mahathma Ghandi laten zien. Norman Finkelstein had tot dan toe, nog nooit iets van Ghandi gelezen.  Dat hiaat in zijn kennis heeft hij intussen ingehaald en Norman zou Norman niet zijn als hij er niet een leuk boekje over geschreven had.

Ghandi schrijft in één van zijn boeken, dat het niet de bedoeling van de politiek zou moeten zijn de publieke opinie te veranderen, maar dat het doel van een politieke beweging moet zijn, te acteren tegen dat, waarvan de meerderheid van de bevolking  al weet dat het verkeerd is.  Als je echter een massabeweging probeert op te richten, die ingaat tegen wat de bevolking gelooft, dan zal dat niet succesvol zijn. Aansluiten bij "Das Gesunde Volksempfinden", is dus het motto. Dat principe wil Norman Finkelstein nu op de pro-Palestijnse beweging toepassen. "Iedereen weet dat Israël handelt tegen het internationaal recht en het is onze plicht de rest van de wereld daarnaar te laten handelen." Zo zou je de redeneertrand van Norman Finkelstrein samen kunnen vatten.

Doordat Norman Finkelstein uit een socialistische seculiere familie komt en later marxistisch geschoold is, laat hij helaas het religieuse aspect van het hele Midden-Oosten-issue buiten beschouwing. Heeft hij niet gezien dat 50% van de aanwezige studenten een moslimachtergrond heeft en weet hij niet dat Hamas en Hezbollah uitsluitend islamitisch is geïnspireerd? De door hem tot vijf keer toe herhaalde uitspraak: "You are young, you are jewish, you are secular, you are liberal" slaat dan ook totaal niet aan bij het publiek in Den Haag en het is een denkwereld die totaal de ideologie van de Hamas en Hezbollah buiten beschouwing laat. De oplossing van Norman Finkelstein dat "The Elders" (Jimmy Carter, Bischop Tutu, Nelson Mandela, Prinses Mabel)  eens met Israël moeten gaan praten, is dus goedbedoeld, maar volgens mij een gepasseerd station. Dat had in 1994 wel gekund, maar is nu te laat.

Aan het einde van de lezing stelde Norman Finkelstein dat de Palestijnse zaak er erg slecht voorstaat. Dat werd ook bevestigd door een Arabosche studente uit Bethlehem. "Niemand doet iets". "De wereld zwijgt". En de idealistische en ongetwijfeld linkse studenten zouden het als een soort zaakwaarnemers voor de Aabische Palestijnen op moeten nemen en een massa-actie organiseren. Helaas kan Norman zelf niet meer deelnemen, want hij mag Israël niet meer in.