De Spagaat van Geert Wilders

We schrijven 2009. In een restaurant te Loosdrecht komt heel islamkritisch, zeg maar islamhatend, Nederland bij elkaar. Namen noemen is niet nodig. Iedereen die kan googlen en op de blogs verkeert, weet wie daarbij waren. De ideoloog van de PVV , Martin Bosma, houdt een korte toespraak over de toekomst van de PVV. Er worden twee vragen gesteld.

Wat is de ideologie van de PVV?
Het antwoord is bevreemdend voor de aanwezige bloggers en journalisten: 'Er is geen ideologie van de PVV'. Er wordt weinig, te weinig, doorgevraagd. Wat betekent deze uitspraak? Is er wel een ideologie, maar wil Martin Bosma het niet uitleggen? Gaat het helemaal niet over ideologie en wil de PVV  alleen maar op de golven van de onvrede meezeilen? Of zijn er twee ideologiën en al naar gelang de situatie wordt de juiste ideologie van stal gehaald? We weten het niet.

Wordt het tijd voor een wetenschappelijk bureau van de PVV?
Dat is de tweede vraag en ook op die vraag komt een onbevredigend antwoord. Het zou toch mooi zijn als de standpunten van de PVV onderbouwd kunnen worden met harde feiten. Hoeveel subsidie gaat er direct- en indirect naar moskeeën? Hoe hoog zijn de criminaliteitscijfers nu werkelijk? Hoe wordt er vanuit Koeweit subsidie aan Nederlandse islamitische organisaties verleend? Martin Bosma wil er niets van weten. Er komt geen wetenschappelijk bureau van de PVV. Naar de reden kunnen we slechts raden.

Ideologie
Qua ideologie verkeert Wilders en de PVV in een spagaat. Geert Wilders is in 2004 uit de VVD gestapt, omdat hij een rechtsere koers wil varen. Een rechtsere economische koers houdt in, dat er minder subsidies, minder uitkeringen, minder zorg en meer eigen verantwoordelijkheid voor het individu wordt nagestreefd. Zeg maar het Republikeinse standpunt uit de VS. Tegelijkertijd steunt Geert Wilders electoraal op de verliezers van de globalisering. Daardoor kan Geert Wilders heel hard roepen dat de grenzen dicht moeten voor Oost-Europeanen, want dat vindt zijn achterban ook en tegelijkertijd is het een uitdrukking van zijn anti-Europa-standpunt. Tenslotte is hij uit de VVD gegooid, omdat hij de toetreding van Turkije tot de EU wilde verhinderen.

Geert Wilders kan ook heel hard standpunten over criminaliteit en handhaving en openbare orde roepen, want dat sluit weer aan bij zijn rechtse ideologie. Tegelijkertijd hebben de bewoners van de oude stadswijken last van die criminaliteit. Er wordt steeds gezocht naar standpunten die de ideologische kloof overbruggen.

Rechtse mannetjes
De weigering om door middel van een wetenschappelijk bureau tot gefundeerde standpunten te komen, heeft te maken met de angst voor concurentie binnen de partij en de angst voor andere dominante rechtse mannetjes. Geert Wilders heeft er een handje van, kandidaten met een lager profiel dan hijzelf uit te zoeken. Helaas is hij daardoor vaak bij mariniers, politieagenten en andere mannetjesputters uitgekomen. Ze moeten wel sterk overkomen, maar hem niet naar de kroon kunnen steken. Geen intellectuelen, want die gaan je op den duur tegenspreken. Geen andere alfa-mannetjes, want die plegen op den duur een paleiscoupe. Het valt allemaal nog niet eens mee. De historie van de LPF toont aan, dat hij het nog vrij lang heeft volgehouden op deze manier.

Bomaanslagen

In de tijd van de oprichting en opkomst van de PVV, lagen de herinneringen van de islamitische aanslagen (9/11; Madrid, London) nog vers in het geheugen. De Hofstadgroep was in Nederland nog actief. Er dreigde voortdurend een nieuwe aanslag. Iedereen was er van overtuigd dat die aanslag in Nederland ook zou komen. Nu zijn we negen jaar verder en er is nog steeds geen grote islamitische aanslag in Nederland gepleegd. Misschien wel dankzij de aanwezigheid van de PVV in het politieke spectrum. Na zo'n aanslag zou er misschien geen plaats meer voor islamieten in Nederland zijn geweest. De mening over de islam is in ieder geval sinds 2005 radicaal veranderd. 70% van de Nederlanders is negatief over de islam. Tegelijkertijd speelt het thema islam geen grote rol meer in het debat.

Crisis
Sinds 2008 is het thema "Marokkanen en Islam" niet meer zo belangrijk. De economische crisis en de bankencrisis is veel belangrijker. En op geen enkele manier kunnen we de islam de schuld van de economische crisis geven. Ook erg, dat er geen eenvoudige oplossingen voor de crisis zijn. Politici kunnen het wel beweren en hard roepen, maar een populistiche- en demagogische aanpak van de crisis is altijd desastreus. Voor de PVV betekent dit, dat de middenklasse moeilijker te bereiken is. Die kiezen voor hun portemonee en dat is een keuze voor een economisch programma: VVD of PvdA. De PVV heeft geen duidelijk economisch programma, omdat alle intellectuelen al weg zijn uit de partij en de spagaat tussen libertaristisch rechts en populistisch links, helaas qua economische standpunten naat links zijn uitgeslagen.

Islamisering
Door het imploderen van de PVV dreigt er nu een weg vrij te komen voor hernieuwde- en met nieuwe energie opgepakte- islamisering van Nederland. Misschien een leuk ideetje voor de PvdA om samen met de VVD de subsidie van moskeeën weer op te pakken. Gek idee zeg je?  Het is al eerder vertoond. Kamerlid Winsemius (VVD) staat aan de basis van de gesubsidieeerde  Marhaba-moskee in Amsterdam. De PvdA was groot voorstander en financieel ondersteunerr van de Blauwe moskee.

Hoe zielig is Peter Breedveld van Frontaalnaakt?

Hij heeft het niet getroffen in dit leven, Peter Breedveld. Met wie hij ook trouwt of een langdurige relatie aangaat, altijd is zijn vrouwelijke tegenstuk maatschappelijk succesvoller- en rijker dan hij. En dat is voor een egocentrische psychopaat elke dag weer moeilijk te accepteren.

We leren Peter Breedveld direct na de moord op Theo van Gogh kennen als één van de "Erven van Gogh"-beweging. Bloggers die de moord op hun idool maar moeilijk konden verwerken en door schrijven op websites en blogs proberen de geest van Theo levend te houden. De meest indrukwekkende en effectiefste blogger van dat moment, 2005 dus, was Peter Breedveld. Een scherpe pen en absoluut tegen de islam.

Er is op een gegeven moment sprake van een borrel bij Peter thuis en er gaan een paar Amsterdamse bloggers naar die borrel in Rijswijk toe. Daar blijkt dat de schrijfsels van iemand niets zeggen over hoe iemand in het echt is en hoe die eruit ziet. De vrouw van Breedveld is een succesvolle manager bij een uitzendbureau, raadslid voor de PvdA en heeft ook nog vier kinderen gebaard. Hoe krijgt ze het voor elkaar. Een communicatieve en aardige vrouw, die de gasten welkom heet.

Peter Breedveld daarentegen kan beter schrijven dan praten. een teruggetrokken, autistisch aandoende intellectueel, die niet in staat is werkelijk met de overige bloggers in contact te komen. In huis, qua inkomen en invloed in de samenleving, is zijn echtgenote hem de baas.

De eerste die ruzie met Peter Breedveld krijgt, is de blogster Annelies van der Veer, van het blog Hoeiboei. Peter schrijft dat hij geilt op meisjes met hoofddoeken en dat past de feministische anti-islamblogster niet. Crisis in de islamcritische blogosfeer. Heen en weer getelefoneer om de neuzen één kant op te krijgen.

Direct na de borrel bij Peter Breedveld thuis, bekoelt de relatie nog verder. Aanvankelijk weten we niet waarom. Was het omdat Keesjemaduraatje zonder afzeggen, niet was komen opdagen bij de borrel? Was het omdat er vanuit het libertaristische blog Het Vrije Volk kritiek kwam op de PvdA-vriendelijke houding van Peter Breedveld? We wisten het niet. De schrijfsels van Peter Breedveld waren nog steeds goed leesbaar en anti-islam, dus daar kon het niet aan liggen.

Op een gegeven moment verdwijnen de naaktfoto's van het blog Frontaalnaakt een tijdje. Nou ja, dat kan een verandering van inzicht zijn. Ook blijkt Peter Breedveld zeer gecharmeerd van de reacties van ene Steady Freddy, die blijkt een redactielid van de moslimomroep te zijn. Iedereen maakt wel eens fouten.

Kort verhaal lang gemaakt: De bekende schrijver Hafid Bouazza heeft Peter Breedveld op een feestje kennis laten maken met zijn zusje, de vertaalster Hassnae Bouazza. De vlam slaat in de pan. Aanvankelijk probeert Hassnae de boot nog af te houden, omdat Peter getrouwd is en vier kinderen heeft, maar dan valt ze toch voor hem. Of is hij voor haar gevallen? We weten het niet.

Eerst stelt hij nog aan zijn vrouw voor dat hij Hassnae als minnares er quasi bij neemt, zodat hij sexueel aan zijn trekken komt en toch ook nog voor zijn gezin kan zorgen. Maar de zelfbewuste zakenvrouw kiepert hem er zonder pardon uit en Peter staat op straat. Evengoed moet hij wel zijn papadag en zijn zorgplicht handhaven, want anders kan ze niet uit werken gaan.

Zo zien we bij de opening van de Vrijdenkersruimte in de Tweede Kamer, een aangeslagen Peter Breedveld staan, die een koter van vier jaar oud aan zijn been heeft hangen. Wat hem er overigens niet van weerhoudt mij dreigende woorden toe te voegen, omdat ik het heb gewaagd kritiek op zijn levenswandel te uiten.

Is de keuze van Peter Breedveld voor een andere dan zijn eigen vrouw te begrijpen? Dat hij thuis geen zak meer te vertellen had en ook niet genoeg sex kreeg en ook nog eens een keer minder verdient dan zijn vrouw, terwijl hij de grote intellectueel is, die de gehele wereld wel aan kon en vooral de kritiek op de islam prachtig kon verwoorden. Dat vreet aan een man. In die zin is het te begrijpen dat hij een minnares neemt, hoewel moreel natuurlijk verwerpelijk als je kleine kinderen hebt.

Na de eerste verliefdheid en na enkele maanden samenwonen, komt de man tot rust en gaat eens over zijn nieuwe situatie nadenken. Dan blijkt dat er niets veranderd is. Peter Breedveld heeft nog steeds dezelfde redactionele baan bij het universiteitsblad van de VU, waar ik niets negatiefs over ga zeggen. Het is geen

vetpot, maar er zijn genoeg mensen die zo'n baan onmiddellijk zouden aannemen. Wat steekt is echter dat hij alweer een vrouw aan te haak heeft geslagen, die bekender, welbespraakter en rijker is dan hij. Hassnae Bouazza dineert in dure sjieke restaurants en kleedt zich met design accesoires. Ze heeft een naam als vertaalster opgebouwd en wordt gevraagd in talkshows van de Publieke Omroep. Natuurlijk steekt dat.

Geheel terecht dus, dat Peter Breedveld wild om zich heen slaat en alles en iedereen de schuld van zijn falen en onmacht geeft. Nu is Elma Drayer van Trouw weer aan de beurt en als je goed leest komt Keesjemaduraatje zelfs even in het verhaal voorbij. Dank je wel Peter. Ik ben blij met elke verwijzing naar mijn persoon. Maar ik heb dan ook niet zo'n enorm populaire vrouw naast me.

Het Mens achter "Stop de Bezetting"

Opnieuw is de Stichting "Stop de Bezetting" van Gretta Duisenberg in opspraak geraakt. Op de website stonden twee artikelen, waarin wordt beschreven hoe de Joden de schuld van alles zijn en de gehele wereld willen overheersen. Eenduidige antisemitische strekking, zodat het MDI en het CIDI zich genoodzaakt voelden aangifte wegens discriminatie te doen.

Wie zijn de mensen achter de Stichting "Stop de Bezetting"?  Als we de mensen kennen, kunnen we ook meer te weten komen over de motieven en innerlijke drijfveren. Best wel belangrijk.

Er staan bij de Kamer van Koophandel twee mensen als bestuursleden geregistreerd: Gretta Duisenberg en Henny Kreeft. Over Gretta Duisenberg weten we intussen genoeg. De egocentrische weduwe van de directeur van de Europese Bank, Wim Duisenberg, was al enkele keren in het nieuws door antisemitische uitlatingen, verstoring van de dodenherdenking en acties tegen Israël. Wat veel mensen niet weten, is dat Gretta Duisenberg ook in het door Iran gesteunde comitee "Global March to Jerusalem" zitting heeft. Bovendien zit ze in het internationale bestuur van het door Hamas en moslimbroederschappen gesteunde Gaza Flotilla.

Kan je bij Gretta nog beweren dat het hier gaat om een typisch geval van "Desperate Housewife in search for a cause", kom je bij het lezen van de levensloop van de andere bij "Stop de Bezetting" betrokken bestuursleden toch tot andere gedachten.

Henny Kreeft is een pro-Palestijnse activist met zowel een islam-bekeerling-, als een Fortuynistische achtergrond. Doorstrepen wat niet van toepassing is. Vlak voor het bezoek van de Israëlische premier aan de Portugese Synagoge in Amsterdam, stonden we vlak bij de obligate Palestijnse demonstranten, ten einde eens te kijken wat voor vlees we in de kuip hadden. Aanvankelijk stond activiste Jose van Leeuwen nog met twee man te demonstreren, maar na een half uur kwam er opeens een man van middelbare leeftijd, met een Palestijnse sjaal om de nek, driftig aangelopen. Hij duwde ons een spandoek in de hand en meende dat we dat vast moesten houden. Hij vond het allemaal wat te rustig en wilde de dames en heren activisten eens flink opjutten. Dat is Henny Kreeft.

Verder staat er over Henny Kreeft op de Wikipedia, dat hij de Nederlandse Moslimpartij heeft opgericht.
"De NMP is in 2007 opgericht door twee Nederlandse moslims uit Enschede. De partijleider Kreeft is in de jaren negentig bekeerd tot de islam en wil door middel van de NMP de kloof tussen moslims en niet-moslims dichten en investeren in jongeren. Hij was eerder een actieve fortuynist en was in 2006 actief bij de lokale partij ONS Noordoostpolder in de gemeente Noordoostpolder.[2]In januari 2009 kwam Kreeft als onafhankelijke Fractie Kreeft terug in de gemeenteraad om de zetel in te nemen van oud-partijgenoot Van de Belt."

De bestuursleden van "Stop de Bezetting" zijn natuurlijk verantwoordelijk voor de inhoud van de website. In 2010 moesten ze al eens een webmaster ontslaan, vanwege antisemitische artikelen op de site. Ze zijn echter niet degenen die de antisemitische artikelen op de website hebben gepubliceerd. De huidige webmaster, die niet in het bestuur zit, maar wel vaak namens "Stop de Bezetting" optreedt, is  Sonja van den Ende (op de foto met Syrische vlag en banaan) . Wij schreven al vaker over haar.

Sonja van den Ende is met een lid van de Assad-clan getrouwd geweest. Ze organiseert Pro-Assad demonstraties en ze werkt samen met Vlaamse nationalisten in de Mediawerkgroep Syrië. Een kind kan de was doen.

Is het vreemd, dat Gretta (gesteund door Iran) , en Henny Kreeft (bekeerde moslim) en Sonja van den Ende (Assad-adept), samenwerken en dan antisemitische artiekeln op hun website zetten? Ik zou eerder verbaasd zijn als ze het niet zouden doen.

@Abupessoptimist (Maarten Jan Hijmans) kan niet stoppen met dreigen

Nu bedreigt de ex-journalist en ex-Egypte-correspondent Maarten Jan Hijmans ook al de voorzitter van het Verbond van Liberaal Jodendom, Ronald van der Wieken. Het moet niet gekker worden! Net teruggekeerd in de moederschoot van de Liberaal Joodse Gemeente, dreigt Maarten Jan Hijmans er lustig op los. Tussen neus en lippen door bevestigt hij op zijn eigen blog, dat hij inderdaad de schrijver Hans Moll heeft bedreigd.

Wanneer is de maat vol en verwijdert de LJG deze gevaarlijke man definitief uit zijn gelederen?

Maarten Jan Hijmans (@Abupessoptimist) gaat opnieuw over de schreef

Afgelopen donderdag dreigde de ex-journalist en tevens propagandist voor de anti-Israëlische boycotbeweging, Maarten Jan Hijmans, staande midden in de liberale synagoge te Amsterdam een mede-journalist 'op zijn bek te slaan' zoals hij het zelf wenste uit te drukken.

Hans Moll, schrijver van het boek "Hoe De Nuance Verdween Uit Een Kwaliteitskrant", een moedig verslag over de kwaliteitskrant NRC, zit nietsvermoedend op de eerste rij van de grote zaal in de synagoge, tijdens een CIDI bijeenkomst. Schuin achter hem neemt @Abupessoptimist (Maarten Jan Hijmans) plaats. Na de lezingen, waarin de boycot en delegitimering van Israël worden behandeld, spreekt Maarten Jan Hijmans de journalist aan. "Heb jij gezegd dat ik een antisemiet ben?" Athans woorden van gelijke strekking. Hans Moll zou een opmerking over het antisemitische karakter van Maarten Jan Hijmans zijn schrijfsels hebben geretweet. Een retweet is een soort van kopie van een tweet.

Journalist Hans Moll trekt ontkennend zijn schouders op, hij twittert zoveel en is zich op dat moment niet van een tweet met dergelijke strekking bewust. Waarop de Abupessoptimist hem dreigt "op zijn bek te slaan". Een moedige fotografe uit Almere moet ertussen springen om de gemoederen tot bedaren te brengen.

Dit is het tweede gewelddadige incident in twee jaar tijd, waar Maarten Jan Hijmans bij betrokken is. Vlak voor het optreden van de Israëlische legerband Tsahal in 2011, in dezelfde synagoge, dreigt Maarten Jan met het gooien van traangas. Daarop wordt hij door het bestuur van de Liberaal Joodse Gemeente geschorst.

Tijdens de bijeenkomst afgelopen donderdag vertelt een bestuurslid van het LJG, dat Maarten Jan Hijmans net weer tot de gelederen van de Liberale Synagoge is toegelaten. Hij heeft beterschap beloofd. Helaas werpt dit nare incident met de journalist Hans Moll een hele donkere schaduw op deze beloftes.  

CIDI-avond in de Liberaal Joodse Gemeente

foto: Michael Jacobs

Afgelopen donderdag was het CIDI op bezoek in de Liberaal Joodse Gemeente voor een uitleg over-en actieplan tegen- de dreigende boycot van Israël. De zaal zat helemaal vol en er werden nog stoelen bijgehaald. Veel Joden voelen de uitsluiting en de delegitimatie van Israël als een aanval op zichzelf. Daarom was het goed dat er een genuanceerd- en gedifferentieerd programma werd geboden.

De meest genuanceerde spreker was journalist Hans Knoop, die ervan overtuigd is, dat Judea en Samaria uiteindelijk aan de Arabieren zal worden afgestaan, of hij dat zelf nou leuk vindt of niet. En dat vlak daarvoor alle gebouwen , installaties en andere investeringen door de Israëli's vernietigd zullen worden. Een investering door het pensioenfonds PGGM is om die reden al niet logisch. Een onverholen dreiging van Hans Knoop en ook een origineel standpunt, dat niet door iedereen in de zaal met gejuich werd begroet.

De sfeer in de LJG kenmerkt zich zoals altijd als zeer levendig en met heel veel discussie. Likud-leden zaten naast aanhangers van Vrede Nu. Iedereen praat met iedereen. Ik kreeg zelfs een hand van één van de bestuursleden van het Joods Marokkaanse Netwerk (JMNA), waar ik uit opmaak, dat er altijd hoop is.

Zelfs de EAJG-leden Jaap Hamburger en Maartenjan Hijmans (Abupessoptimist) zaten in de zaal en werden geheel met rust gelaten. Als we een redevoering van Dries van Agt komen bezoeken is dat wel anders. Dan worden we als vijanden die de boel komen verstoren beschouwd. Maar in het LJG is het heel normaal om een andere mening te hebben. Nog sterker: niemand heeft dezelfde mening.

De volgende ochtend zat ik al weer in het technologische centrum van Nederland te praten over Cloud-oplossingen en wat die moeten kosten. Ik vertelde de techneuten wat ik de avond ervoor in de LJG heb beleefd. "Heb je er iets aan gehad?" wordt er gevraagd. "Werd er iets verteld, wat je nog niet wist?" Dat is niet zozeer het geval. Het zijn meer de besprekken na de lezing die mij inspireren. Ik ga daarna moe, maar wel gesterkt weer naar Eindhoven.

Kunnen de sprekers dan nog nieuwe informatie aandragen? Nee. Ik weet al dat Westerse boycot-activisten met een terreurvlag zwaaien. Sterker nog: Ik heb het met eigen ogen gezien, toen ik precies een jaar geleden bij het graf van Arafat stond. De soldaten van de PA legden zelfs even hun kalashnikovs op de grond, om de westerlingen te helpen de vlag vast te houden. Die connectie is mij duidelijk.

Heeft de avond geholpen een actieplan op te zetten. Gaan we de boycot tegen houden? Daar ben ik heel cynisch over. Ik heb niemand gesproken die denkt dat deze boycot tegen te houden is. Het enige dat we kunnen doen is zelf in de nederzettingen te investeren en doorgaan met positieve actie, zonder wanhopig te worden.

Amin Abou Rashed staat er alleen voor

Bestaat er in Nederland nog solidariteit met Palestijnen? Als je de boycotberichten over de PGGM leest zou je zeggen van wel. Als je leest dat de voetbalclub Vitesse een Israëlische speler niet wil meenemen op trainingskamp, om de oliesheiks te behagen, dan denk je van wel. Toch is er iets vreemds aan de hand met de solidariteit met Palestijnen.

Het Palestijnse vluchtelingenkamp Al Yarmouk in Syrië wordt al maandenlang belegerd. De Palestijnen lijden honger. Normaal gesproken als Palestijnen honger lijden en belegerd worden, komt er een grote hulpactie op gang. Er worden zelfs boten naar Gaza gestuurd. Deze keer niet.

Als Amin Abou Rashed , de fondsenwerver voor Hamas in Nederland, een actie op de Dam in Amsterdam organiseert, komt er geen enkele Pro-Palestijnse activist. De Grettas, de Anjas, de Jose's, de Nicoles en zelfs de Gustavs blijven allemaal op de bank thuis zitten. Why?

Geen solidariteit met de Palestijnen in Syrië. De naam zegt het eigenlijk al.

Een verklaring zou kunnen zijn , dat in dit geval de Joden er niets mee te maken hebben. Israeli's hebben geen troepen in Syrië en dus hoeft er niet geprotesteerd te worden. Een zoveelste bewijs dat het de activisten niet om de Palestijnen gaat, maar wel om de aanval op Israël als Joodse staat.

Dat is echter niet de gehele waarheid. Er wordt wel door Sonja van den Ende (Stop de Bezetting)  en Rik Min (Palestina Komitee)  vóór het regiem van Assad gedemonstreerd. Als het moet zelfs schouder aan schouder met Vlaamse nationalisten.

Amin Abou Rashed was één van de organisatoren van de Nederlandse Gazaboot en kreeg ruime steun van de Nederlandse activisten. Hij werd zelfs samen met de Antropologe Anne de Jong opgepakt en door Israël het land uitgezet. Nu zamelt hij geld in voor de Palestijnse vluchtelingen in Syrië, die worden uitgehongerd door de Syrische president Assad, maar Amin Abou Rashed krijgt geen enkele steun van de antropologen en de overige activisten. Als moslims moslims uitmoorden, heeft niemand daar belangstelling voor.

Een andere reden is, dat er een grote ruzie is tussen Syrië aanhanger, salafisten en moslimbroeders. Carel Brendel heeft daar uitvoerig over geschreven.

De Palestijnse ICT-industrie

In tegenstelling tot wat de Anja's, de Gretta's en de Palestina Komitees ons doen geloven, is er niet alleen maar elende in de door Israël bezette gebieden. Er vindt een grote groei van het aantal ICT bedrijven plaats. Tijdens de laatste trip van Frans Timmermans naar Israël en de omstreden gebieden, vindt er een interessant diner plaats, waar de mogelijkheden tot near-shoring worden besproken.

Palestijnen bieden braakliggend ICT-aanbod
bron: Computable 27-12-2013

Nederlandse ict-ondernemers krijgen tijdens de recente handelsmissie naar de Palestijnse gebieden en Israël op de Westbank de gebruikelijke nearshore-voordelen gepresenteerd. De Palestijnse gebieden liggen op minder dan vijf uur vliegen, de cultuurverschillen zijn klein en er is slechts één uur tijdverschil. Tijdens het bezoek ontdekken de ondernemers daarnaast een braakliggend aanbod van goed opgeleide programmeurs, veel kleine bedrijven met verschillende producten en een ict-sector die een groeispurt doormaakt.

De Palestijnen hebben ict definitief ontdekt als kans om zich uit de ellende te werken. Het aandeel van de sector groeide van 0,8 procent van het bruto binnenlands product in 2008 naar 6,4 procent in 2011. Paul Tjia van GPI Consultancy, die de reis coördineert, heeft deze groei de afgelopen jaren van dichtbij meegemaakt. ‘Toen ik hier in 2000 voor het eerst kwam, had de Palestinian Information Technology Association (PITA) 24 leden’, vertelt hij de Nederlandse ondernemers. ‘Nu zijn dat er honderdvijftig. Toch is 83 procent procent van de Palestijnse ict-bedrijven kleiner dan vijftig werknemers. Ondanks de sterke groei van de sector, is er dus vergeleken met andere nearshore-locaties in bijvoorbeeld Oost-Europa nog weinig aanbod van organisaties met enige omvang.’
Palestijnen goed in onderwijs
Tegelijkertijd is er een groot, onbenut, goed opgeleid en Engels sprekend arbeidspotentieel. Meer dan tweeduizend ict-specialisten studeren er jaarlijks af aan dertien universiteiten op de Westbank en in Gaza. Door de moeilijke omstandigheden is er sprake van een diaspora van Palestijnen die opleidingen volgen en werkervaring opdoen in het buitenland. ‘Veel professoren op de universiteiten zijn daardoor gepromoveerd in de Verenigde Staten op actuele ict-onderwerpen’, vertelt Hassan Kassem, voorzitter van PITA, de Nederlandse ondernemers. Studies van de Verenigde Naties, de Europese Commissie en de Wereldbank ondersteunen deze claims. ‘Palestijnen zijn de geleerde populatie van het Midden Oosten en Noord-Afrika’, staat in een rapport van de Wereldbank te lezen.

Lees verder in de Computable

JMNA: Een prettig gesprek

door Frank Kromer

Aan het juridisch gevecht tussen bestuursleden van het Joods Marokkaans Netwerk lijkt een voorlopig einde, dankzij tussenkomst van de Amsterdamse burgemeester. 

Terugkijkend op afgelopen jaar, kan Harry van den Bergh, voorzitter van het Joods Marokkaans Netwerk Amsterdam (JMNA), maar één woord verzinnen: ‘waardeloos’. Nul bijeenkomsten, interne conflicten, afgetreden bestuursleden, een gegijzelde boekhouding en een kort geding in november. Zo kan het JMNA in 2013 het best worden samengevat. En toch bood de laatste maand van het jaar een klein bétje hoop voor de stichting die een brug zou moeten slaan tussen de Joodse en Marokkaanse gemeenschap. Na een gesprek met de burgemeester op 6 december lijkt er aan het openlijke gevecht tussen bestuursleden, in ieder geval voorlopig, een einde gekomen. De drie overgebleven bestuursleden Harry van den Bergh, Erwin Brugmans en Mustafa Hilali hebben het kort geding ingetrokken dat zij hadden aangespannen tegen twee andere bestuursleden, Karima Belhaj en Sabi El Moussaoui. Laatstgenoemden hebben op hun beurt – nadat zij dit eerder weigerden – de boekhouding en de toegang tot de JMNA- bankrekening overgedragen. Een tweede gesprek heeft inmiddels plaatsgevonden, en een derde staat gepland voor januari. De bestuurscrisis was de gemeente Amsterdam een doorn in het oog. Niet alleen had de gemeente begin 2012 een subsidie verleend voor 40.000 euro, burgemeester Van der Laan gaf al eerder aan het JMNA te zien als een belangrijke speler in de Joods-Marokkaanse dialoog. Nadat wethouder Van Es in maart 2013 geprobeerde om de crisis te bezweren, etterde de ruzie tussen de twee kampen door in een kort geding. De zaak draaide om de administratie. De opgestapte penningmeester El Moussaoui weigerde de boekhouding af te geven zolang er geen decharge had plaatsgevonden tijdens een overdrachtsvergadering.

Lees verder in het NIW 

JMNA: Kort Geding Afgelast

Burgemeester van der Laan en wethouder Andreé van Es hebben in een sessie op 6 december j.l. een helende hand op het Joods Marokkaans Netwerk (JMNA) gelegd. Er is een compromis bereikt. De boekhouding is overgedragen aan de nieuwe penningmeester Mostafa Hilali en het kort geding tegen Karima Belhaj en Sabi El Moussaoui is ingetrokken.


Op 16 december wilden we als publiek aanschouwen hoe de partijen scheldend en vechtend over de vloer rollen, maar die aanblik is ons niet gegund. Hoeveel geld is er nu van de 40.000 Euri soepsiedie over en hoeveel daarvan is nu daadwerkelijk overgedragen aan het nieuwe bestuur? Zijn de bankpasjes ook overgedragen? We weten het niet.

Nog belangrijker dan de boekhouding en het geld is, wat het Joods Marokkaans Netwerk nu daadwerkelijk in 2014 gaat doen. Want er is nu een heel jaar stilstand geweest. In 2013 werd er geen enkele forumdiscussie, lekker eten of voetbalwedstrijd, waar zowel Joodse jongeren uit Buitenveldert als Marokkaanse jochies uit Amsterdam Osdorp  aan mee kunnen doen, georganiseerd. Zelfs de Joodse begraafplaats in Amsterdam-Oost ligt er verlaten en onverzorgd bij. Tijd dus, om weer eens een initiatief te nemen en iets te gaan doen in plaats van op elkaar te vitten.

Ik ben benieuwd hoeveel soepsiedie er in 2014 weer gegeven zal worden en of de Joodse- en Marokkaanse gemeenschap elkaar dan eindelijk eens een keer in vriendschap zal omarmen.

JMNA: Feestelijk afscheid met decharge

"Blijkbaar hebben jullie erg veel ruzie en is het vooral een persoonlijke kwestie" , zeg ik tegen oud-politicus Harry van den Bergh en jongerenwerker Erwin Brugmans, als ze de rechtzaal uitlopen. "Nee, we hebben juist helemaal geen ruzie, maar met die Karima Belhaj is gewoon niet te werken. Die heeft een heel opvliegend karakter." Geeft Harry van den Bergh als antwoord. Mostafa Hilali blijft op de achtergrond staan. We blijven nog een tijdje staan praten en dan scheiden zich onze wegen.

Ook van andere bestuursleden heb ik al gehoord dat een goede samenwerking met Karima Belhaj niet mogelijk is. Kandidaat bestuursleden worden door haar categorisch afgewezen. Esther Voet van het CIDI was zo'n kandidaat, die door Karima werd afgewezen. Als er geld binnenkwam duurde het maanden voordat er een plan kwam om iets met het geld te doen. Er wordt geen verantwoording afgelegd. Karima Belhaj is soms weken niet bereikbaar.

Uit de dagvaarding en de behandeling in de rechtzaal blijkt dat we hier te maken hebben met gekwetste ego's. De aftredende bestuursleden Karima Belhaj en Sabi El Mousaoui willen met opgeheven hoofd vertrekken. Er moet een feestelijk afscheid komen, waar ze voor de gedane diensten worden bedankt. Er moet een decharge voor de boekhouding komen, op het moment van afscheid. Pas onder die voorwaarden willen ze de Stichting Joods Marokkaans Netwerk Amsterdam verlaten.

Op 14 maart zijn de onenigheden al zo hoog opgelopen, dat een vergadering met wethouder Andrée van Es en mevrouw Linthorst van de gemeente Amsterdam nodig is om een compromis te kunnen bereiken. Op die vergadering wordt afgesproken dat de boekhouding zal worden afgeleverd bij Harry van den Bergh, dat er een feestelijk afscheid georganiseerd zal worden en dat er na controle een schriftelijke decharge voor de boekhouding gegeven zal worden.

Diverse keren worden de oud-bestuursleden daarna uitgenodigd voor een vergadering om de boekhouding te overleggen. Geen van de keren komt El Mousaoui met de boekhouding opdagen. Hij beweert zelfs dat een deel van de administratie in handen van Karima Belhaj is. Het is onduidelijk waar de toegangscodes voor de bankrekening zijn.

Uiteindelijk staan alle betrokkenen op 12 november voor de rechter. Die stelt voor dat de volgende dag een kopie van de boekhouding aan de advocaat van Harry van den Bergh wordt gegeven. Daarna zal op 6 december een gesprek met de burgemeester en wethouder volgen. Op 16 december doet de rechter dan uitspraak. Natuurlijk in de hoop dat er tijdens het gesprek een compromis gevonden zal worden.

De vraag is of de doelstelling van de stichting door het nieuwe bestuur kan worden verwezenlijkt. Majoor Mostafa Hilali komt weliswaar oorspronkelijk uit de wijk Amsterdam-Nieuw-West, maar woont al jaren in Scheveningen. Ondanks het feit dat hij een sterke band met het jongerencentrum Argan heeft, is zijn betrokkenheid met Marokkaanse jongeren in de wijk sterk verminderd. Mohammed Rabbae woont niet in Amsterdam en blijkt al een jaar niet meer echt bij het JMNA betrokken te zijn. Harry van den Bergh zit in zoveel besturen dat hij nauwelijks tijd zal hebben dagelijks leiding aan de stichting te geven. De enige kans van het bestuur is, nieuwe Joodse- en Marokkaanse bestuursleden met een basis in de buurt aan te trekken.

Het oude bestuur onder leiding van Karima Belhaj heeft ondanks hun tekortkomingen toch een  aantal sterke eigenschappen. De enige JMNA bestuurder met echte leidinggevende diversiteitservaringen in diverse functies,  is Karima Belhaj. Alle contacten met de gemeente en de subsidieaanvragen lopen via haar. Ook sociaal-pedagoog  El Mousaoui met zijn functie in jongerencentrum Argan heeft een netwerk in de buurt Amsterdam-West. Door deze mensen eruit te werken heeft de stichting veel goodwill verloren.

Er zijn echter nog twee belangrijke oorzaken voor de teloorgang van het JMNA. Door de bankencrisis en de Europa-crisis is de aandacht voor het islamdebat veel minder groot dan vijf jaar geleden. Door het uitblijven van verdere islamitische aanslagen in Europa is er minder discussie over islam. Geert Wilders houdt zich meer bezig met het verkrijgen van macht in Europa, dan met het 'Marokkaanse straattuig'. Daardoor is de maatschappelijke belangstelling voor het JMNA veel kleiner. Beschouwt Mohammed Rabbae het JMNA nog als een dam die voor de politicus Wilders opgeworpen moet worden, nu is die dam op deze plek minder relevant.

Door de presentatie van het JMNA op de sociale media worden ook de interne discussie in het JMNA steeds meer openbaar. Al snel blijkt op het Facebook forum van het JMNA, dat die discussies niet meer in de hand te houden zijn en dat ze ook steeds minder over Joden en Marokkanen in Amsterdam gaan. Doordat Joden en Marokkanen heel erg weinig gemeenschappelijke doelen en idealen hebben, richt de discussie zich steeds meer op andere zaken: Israel bijvoorbeeld. Er zijn dagen dat elke scheet die in Israël wordt gelaten uitvoerig op het JMNA forum wordt besproken. Dat is pijnlijk.    

Weinig maatschappelijk belang. Weinig positieve aandacht van de media. Interne strubbelingen. Ziedaar de belangrijkste redenen voor een ruzie die voorlopig een dieptepunt in de Joods-Marokkaanse betrekkingen genoemd mag worden.

JMNA: Kamer van Koophandel inschrijving is nog steeds vreemd

Het Joods Marokkaans Netwerk Amsterdam wordt verscheurd door interne strijd. Op 6 december aanstaande zullen Burgemeester van der Laan en Wethouder Andrée van Es proberen te bemiddelen. Nog steeds is niet duidelijk wie er nu wel en wie er niet bij het bestuur hoort.

De inschrijving van het JMNA bij de Kamer van Koophandel is recent veranderd. Met terugwerkende kracht (dus teruggedateerd) zijn Karima Belhaj, Sabi El Moussaoui en Manja Felicitas Bakker uitgeschreven .
Bestuurslid Mohammed Rabbae is al sinds december 2012 geen bestuurslid meer en heeft te kennen gegeven niet bij het gesprek met de burgemeester aanwezig te zullen zijn. Toch is hij nog steeds bestuurslid volgens de Kamer van Koophandel.

De stichting is nog steeds in de Egmondenstraat gevestigd. Dat is het woonadres van vroegere penningmeester Sabi El Moussaoui. Als de mening van het huidige bestuur is, dat de penningmeester Moussaoui er "een puinhoop van gemaakt heeft", zoals Harry van den Bergh afgelopen dinsdag in de rechtbank luidkeels uitriep, dan zou ik de stichting een ander adres geven. Voor je het weet komen de blanco checks van de gemeente Amsterdam nog op dat adres aan.

Tijdens het kort geding van afgelopen dinsdag vraagt de rechter aan Sabi El Mousaoui of hij nog steeds bestuurslid van de stichting is. Hij beaamt dat. "Wanneer bent u dan voor het laatst op een bestuursvergadering geweest?", vraagt de rechter. Een hoop erom heen gedraai en dat hij helemaal geen uitnodigingen meer krijgt enzo. Maar uiteindelijk komt er dan uit: "Maart 2013". Vreemd genoeg vraagt de rechter niet naar notulen van de vergadering.

Voor notulen moet je zowiezo niet bij het JMNA zijn. In de email van 21 februari 2013 schrijft Karima Belhaj dat ze per 1 mei 2013 geen bestuurslid meer zal zijn. In dezelfde email schrijft ze dat Sabi El Moussaoui ook per 1 mei 2013 geen bestuurslid meer zal zijn. Maar in de rechtzaal zegt Karima Belhaj dan weer, dat ze "in haar hart" nog steeds bestuurslid is.

Tijdens de rechtzaak wordt door Karima Belhaj ook uitvoerig uitgewijd over het begrip "pariteit", gerelateerd aan het vormen aan het bestuur. Er moeten steeds drie Marokkanen en drie Joden in het bestuur zitten. Nu er drie bestuursleden uitgemieterd zijn, wordt de pariteit steeds moeilijker. Mohammed Rabbae heeft een uitgesproken anti-Israël standpunt. Hij wil "alles uit Israël" boycotten. Mostafa Hilali is kritisch over de staat Israël. Harry van den Bergh is een uitgesproken en bekennende zionist.  Dat worden nog leuke bestuursvergaderingen. Maar het hoeft natuurlijk niet altijd over Israël te gaan.

Op 16 december wordt de rechtzaak voortgezet. De rechter doet dan een uitspraak over de teruggave van de financiele administratie aan het huidige bestuur.

JMNA: Voor de rechter

Door Frank Kromer (NIW)

Bestuursleden van het Joods Marokkaans Netwerk (JMNA) proberen via een kort geding hun boekhouding, in handen van de vertrokken penningmeester, terug te krijgen.  

Hé Sabi, heb je de stukken bij je?” grapt JMNA-voorzitter Harry van den Bergh, terwijl Sabi El Moussaoui, de voormalig penningmeester van het JMNA, zich meldt bij de balie van het gerechtshof in Amsterdam. Hij kijkt om en glimlacht: „Nee, nee,” antwoord hij met zwaaiende handen. Het vriendelijk ogende tafereel zou geen voorbode blijken voor de rest van de middag. De twee zouden hard botsen voor de neus van de voorzieningenrechter. Het JMNA is al bijna een jaar verscheurd door interne conflicten. Aan de ene kant staan de zittende bestuursleden Harry van den Bergh, Erwin Brugmans en Mostafa Hilali. Zij willen graag een doorstart van hun geliefde stichting, die een brug moet slaan tussen Joden en Marokkanen. Recht tegenover hen staan de dit jaar opgestapte penningmeester Sabi El Moussaoui, de opgestapte co-voorzitter Karima Belhaj en de opgestapte secretaris Manja Ressler. Zij weigeren de administratie van het JMNA over te dragen zolang hun aftreden nog niet op door hen beoogde wijze is afgewikkeld. Na een mislukt tussenkomen van de Amsterdamse wethouder van Es in maart 2013 om de zaak af te handelen, na talloze mislukte afspraken met penningmeester El Moussaoui om de administratie in handen te krijgen, zagen de drie bestuursleden maar één oplossing: een kort geding.

Lees verder in het NIW

JMNA: Penningmeester moet een kopie van de administratie afgeven

Dramatische taferelen bij de kantonrechter. Karima Belhaj: "Ik word bedreigd door extreem-rechtse elementen. Erwin Brugmans: "De administratie is mij door Karima Belhaj uit de handen gerukt en aan mevrouw Bakker gegeven"

Er zijn nu twee kampen binnen het Joods Marokkaanse Netwerk Amsterdam (JMNA). Gelukkig loopt de scheidslijn dwars door Joodse- en Marokkaanse groepen heen en zijn beide ethniciteiten bij beide partijen vertegenwoordigd.  Het nieuwe bestuur onder leiding van Harry van den Bergh, bestaat verder nog uit Mostafa Hilali (penningmeester) en Erwin Brugmans (secretaris).

Aan de andere kant staat het nu aangeklaagde oude bestuur onder leiding van Karima Belhaj, met als secretaris Manja Bakker en de penningmeester Sabi El Moussaoui. Inzet van de rechtzaak bij de voorzieningenrechter vandaag is het overdragen van de administratie en de bankrekeningen.

De Stichting Joods Marokkaans Netwerk Amsterdam heeft een hoge status binnen bestuurlijk Amsterdam. Zo hoog, dat burgemeester van der Laan en Wethouder Andrée van Es persoonlijk op 6 december gaan bemiddelen om de strijdende partijen weer bij elkaar te krijgen. Nog steeds, ondanks uitblijvende financieële verantwoording, krijgt het netwerk 10.000 Euro soepsiedie per half jaar. Elke keer als er iets aan de hand is met Marokkanen in Amsterdam, kan de wethouder zeggen: "We zijn in overleg met het Joods Marokkaans Netwerk om de problemen op te lossen". Deze multiculturele schaamlap mag absoluut niet naar de enkels zakken. Zelfs de kantonrechter is daar vandaag van overtuigd.

De rechter komt vandaag tot een salomonsoordeel. Oud-penningsmeester El Moussaoui moet woensdag 13 november 2013, voor zes uur 's avonds een kopie van de administratie aan de advocaat van de tegenpartij overhandigen. Na 6 december, als Andrée van Es en burgemeester van der Laan met de kemphanen hebben gesproken, wordt er opnieuw door de kantonrechter naar de zaak gekeken.

Maandag 16 december, om 9.00 uur is de volgende zitting.

Naima El Bezaz: In Dienst bij de Duivel

Heel vervelend voor Lydia Zittema, destijds de hoofdredacteur van Vriendin. Probeert ze zo politiek correct- en multicultureel mogelijk te zijn. Elke tweede week een zwart model op de voorpagina. Berichten over bezoeken aan je Turkse schoonouders. Leuke recepten voor de suikerweek. En dan nu dit.

De beruchte schrijfster Naima El Bezaz (Vinexvrouwen; Nog meer Vinexvrouwen) hangt even op een schandalige manier de vuile was buiten. Zonder Lydia bij name te noemen natuurlijk, zodat de juristen er nog een hele kluif aan zullen hebben.

De hoofdpersoon van het boek "In dienst bij de Duivel" heet Angela en ze is hoofdredacteur van een vrouwentijdschrift. Ze wil graag een bekende schrijfster voor haar blad laten schrijven en ze denkt dat het interessant en spannend is de Marokkaanse schrijfster Dina te contracteren.
Had ze dat maar niet gedaan.

De eerste dag gaat ze met de eindredactie en de Marokkaanse schrijfster lunchen, maar dan moet ze zelf alles betalen. Want de Marokkaanse schrijfster heeft geen geld bij zich. Dat is pas het begin van wat blijkt een multicultureel drama te worden.

Dina heeft geen auto en bekritiseert de auto van de fotograaf, waarmee ze op stap gaat om lezers te interviewen. Als Dina in Roosendaal een lezeres met kanker interviewt, duurt het een hele dag voordat ze weer op de redactie verschijnt. Daarna identificeert ze zich zodanig met de lezeres en duikt zo diep in het leven van de kankerpatiente, dat het artikel ook veel te laat wordt opgeleverd.

Wat een leuke samenwerking met een Marokkaanse schrijfster had moeten worden, loopt volledig uit de hand. Dina praat niet met de andere redacteuren. Ze loopt met haar neus in de wind. Weigert vibrators te testen. Geeft consequent de schuld van alles wat misgaat aan een ander. Het hoogtepunt van het boek is als de schrijfster op de redactie flauwvalt en de hoofdredacteur nog de taxi naar huis moet betalen. Dure boel.

Dit alles wordt op een fantastische en humoristische wijze verwoord door de schrijfster Naima El Bezaz, die beweert zelf op een damesblad gewerkt te hebben, om onderzoek te doen voor haar boek. Bij bepaalde passages kom je niet meer bij van het lachen. Vooral als Naima El Bezaz alles van zichzelf bloot geeft. De angsten, de schaamte, de woede en de frustratie van een redactrice. Het staat er allemaal in.

Helaas heeft de redactie van uitgeverij Querido achteraf na het inleveren van het script, nog gemeend enkele additionele aanpassingen te moeten doen of de schrijfster gedwongen die aanpassingen te doen. Dat kan natuurlijk ook. Het boek zelf is spannend en zou zo maar in delen in een feuilleton van Libelle of Margriet passen. Maar waarom toch totaal overbodige anti-Nederlandse- en cultuurvijandige citaten erin verwerken? Jammer.

Enkele voorbeelden. "Zij vertegenwoordigde Nederland in het klein.
Een mollig vol gezicht, met groenblauwe ogen die ze samenkneep toen ze me de hand schudde"

"Dit is Volendams", zei ze. Hun dialect. Ik knikte begrijpend en was opgelucht, Nederland had, net als Marocco, zo zijn Berberstammen, naast het Fries dus ook Volendams. Logisch"

"Ineens ging het Nederlands weer over in het Volendams-Berbers. Gefrustreerd legde ik mijn pen neer en keek naar de taperecorder...."

"Dit is echter Nederland, hier gaat het niet om eeuwige roem, of materieel gewin, verre van dat."

"Ik was volkomen tevreden met mijn achterbuurtappartement in de slechtste buurt van Amsterdam-West. Die buurt was zó crimineel, dat daar nooit werd ingebroken"

"Zij waren de kurk waarop het land dreef. En ik, met mijn brutale, bruine allochtonenkop, zou dan de euvele moed hebben om aan die blanke autochtone vrouwen te vragen of ze hun vetrollen wel in bedwang hielden. Geert Wilders zette mensen voor minder op het vliegtuig terug naar hun geboorteland"

"Sorry dat ik het zeg, Renate, maar jullie Nederlanders zijn echt vreemd"

En dat gaat dan tweehonderdendrieenvijftig bladzijdes zo door. De ene sneer tegen de Nederlanders na de andere. En dan verbaast deze schrijfster zich erover dat ze niet bij De Wereld Draait Door wordt uitgenodigd en dat ze bij dat geweldige vrouwenblad Vriendin de laan uit wordt gestuurd. Je kan niet alles hebben schatje. Nederland in zijn hemd zetten en ook nog op handen gedragen worden.

Een grandioos boek dat vele moderne modieuze vrouwen een spiegel voorhoudt.

JMNA: Karima Belhaj wordt afgezet als voorzitter

Het is jammer dat de bestuursleden van het Joods Marokkaans
Netwerk Amsterdam zo slordig zijn met de inschrijving bij de Kamer van Koophandel. Het is heel simpel, je gaat met de notulen van de laatste bestuursleden vergadering naar de KvK en je vult een formulier in.

Voorwaarde is wel, dat er notulen gemaakt worden. Als de secretaris van de stichting zonder pen en papier bij de vergadering zit, dan wordt dat moeilijk. Anyweetjes, Karima Belhaj is volgens onderstaand Parool artikel niet meer de voorzitter. En Manja Bakker is ook niet meer secretaris. Waar het geld gebleven is, dat weten ze niet.

De voorzieningerechter gaat zich aanstaande dinsdag 12 november 2013 om 14.45 uur op de Parnassusweg te Amsterdam, over de zaak buigen.
Er zal toch nog over 40.000 Euro een verantwoording afgelegd moeten worden.


bron: Het Parool  2 november 2013
Verbroederingsclub barst

door: HEIBA TARGHI BAKKALI

JMNA Bestuurscrisis in Joods-Marokkaans Netwerk Amsterdam escaleert

AMSTERDAM - Het Joods-Marokkaans Netwerk Amsterdam (JMNA) wankelt door een bestuurlijke ruzie. Die is zó hoog opgelopen dat binnenkort mogelijk de rechter eraan te pas moet komen. Een bemiddelingspoging van wethouder Andrée van Es en voormalig burgemeester Job Cohen heeft niet mogen baten.

Sinds begin dit jaar is het bestuur van de op verbroedering gerichte organisatie, in 2003 mede in samenspraak met toenmalig burgemeester Cohen opgericht, uiteengevallen nadat vier van de zeven bestuursleden, onder wie de voorzitter, penningmeester en secretaris, hun vertrek hadden aangekondigd. Hierna ontstond ruzie tussen de vertrekkende en aanblijvende bestuursleden over de formele overdracht van bestuurstaken en administratie.

De huidige voorzitter Harry van den Bergh zegt niet verder te kunnen met nieuwe activiteiten zonder toegang tot die administratie. Daarom rest hem niets anders dan een kort geding. "Dat dit moet, vind ik buitengewoon verdrietig en zonde van de tijd. Wat zij willen is een decharge vóóraf, zonder dat wij de stukken hebben mogen inzien. Ze stellen nog meer voorwaarden aan het overdragen van de stukken, maar ze moeten die gewoon overhandigen en klaar," zegt van den Bergh, die zich eerder in het Nieuw Israëlietisch weekblad hardop afvroeg wat er met de subsidie is gebeurd.

Het oude bestuur zegt geen dagvaarding te hebben ontvangen. Volgens Manja Ressler, de vertrokken secretaris, weet Van den Bergh precies wat er met de subsidie is gebeurd omdat hij elke uitgave mede heeft ondertekend. Ook heeft zij de overgebleven bestuurders vaak uitgenodigd voor een vergadering met de overdracht op de agenda. "Daar zijn ze helaas niet op in gegaan."

Het JMNA is opgericht naar aanleiding van maatschappelijke onrust na een reeks incidenten, waaronder Marokkaanse jongeren die voetbalden met een gedenkkrans die tijdens dodenherdenking was neergelegd. Het netwerk poogt Joden en Marokkanen in de stad dichter bij elkaar te brengen met activiteiten zoals debatten, het benadrukken van de gedeelde geschiedenis, gezamenlijke feesten en een gezamenlijke lobby tegen het verbod op ritueel slachten.

Het is wrang dat deze organisatie gericht op verbroedering nu juist aan ruzie ten onder dreigt te gaan, beaamt voormalig voorzitter Karima Belhaj. "We hebben samen heel veel goede dingen gedaan voor de dialoog, dat wordt overschaduwd doordat men vaak cynisch is over Joods-Marokkaanse relaties. We worden vaak ten onrechte geframed in een politiek conflict. Het is jammer dat het zo moet, maar ik heb er vertrouwen in dat we eruit komen."

JMNA: Bestuur voor de rechter

Door Frank Kromer (NIW)

Opgestapte bestuursleden, een verdwenen boekhouding en een kort geding. De toekomst van het Joods Marokkaans netwerk Amsterdam hangt aan een zijden draadje. 

Het Joods Marokkaans Netwerk Amsterdam (JMNA) heeft in zijn zevenjarig bestaan veel crisissen meegemaakt. Bestuurders stapten met ruzie op en op de offi ciële Facebookpagina van het JMNA liepen discussies volledig uit de hand, compleet met anti-Israëltirades. Bezoekers werden omschreven als ‘zionisten die landjepik en het etnisch zuiveren goedpraten’. Maar nu is de bom bij het netwerk, dat als doelstelling had om een brug te slaan tussen Joden en Marokkanen, daadwerkelijk ontploft.
Niet alleen zijn in de eerste helft van 2013 vier van de zeven bestuursleden opgestapt, ze hebben ook de complete boekhouding meegenomen. Voor de drie overgebleven bestuursleden, Harry van den Bergh, Erwin Brugmans en Mostafa Hilali is het een raadsel wat er met het JMNA-subsidiegeld is gebeurd. Via een kort geding proberen de drie bestuursleden nu de fi nanciële administratie, die in handen zou zijn van de opgestapte penningmeester Sabi El Moussaoui en de opgestapte co-voorzitter Karima Belhaj, terug te krijgen. „Ik wil inzicht hebben in de fi - nanciële stukken,” zegt Harry van den Bergh, nu de overgebleven voorzitter. „Ik wil weten waar de subsidie voor is gebruikt en hoeveel er nog in kas zit. We moeten het jaarverslag voor 2012 nog opstellen en daarnaast moeten we verantwoording afl eggen aan de gemeente; we hebben immers begin 2012 40.000 euro subsidie gekregen.”

Lees verder in het NIW

Yasser Arafat, nu dooier dan ooit tevoren

Waar blijft eigenlijk het eindresultaat van het onderzoek naar de dood van de grote Palestijnse leider Yasser Arafat? Een jaar geleden , november 2012, werd zijn lichaam in Ramalah opgegraven om een onderzoek naar een eventuele poloniumvergiftiging mogelijk te maken. In januari 2013 stond ik nog aan zijn lege graf. 'Zou hij wederom opgestaan zijn uit den doden' vroeg ik me nog bezorgd af. Daarna is het een hele tijd stil.

Halfwaardetijd
Intussen werken Russische-, Franse- en Zwitserse- wetenschappers koortsachtig aan een onderzoek op de monsters die van zijn lichaam zijn genomen. Zo lang kan dat toch niet duren?

Zelfs al zou er nu een bepaalde minimale waarde van polonium in zijn lichaamsresten worden gevonden, dan nog zou niet bewezen kunnen worden wie die vergiftiging heeft veroorzaakt. Een ander probleem is het natuurlijke verval van polonium-210. Het breekt zichzelf af en er blijft lood over. Polonium-210 heeft een halfwaardetijd van 138,376 dagen. Na 138,4 dagen is dus nog maar de helft van de hoeveelheid polonium over. Na nog eens 138,4 dagen is de helft van de helft over. Intussen is er al 23,8 keer een halfwaardetijd over heen gegaan. Dat betekent, dat er nu nog maar één-zestien-miljoenste van de hoeveelheid polonium-210 over is. Reken maar uit met MS Excel. Een sigaret bevat nog meer polonium-210. Het is dus feitelijk onmogelijk de poloniumvergiftiging van negen jaar geleden aan te tonen en de wetenschappers wisten dit al toen ze begonnen.

(op de foto: Keesjemaduraatje bezoekt het lege graf van Yasser Arafat)

Litvinenko
Waarom werd er pas vorig jaar begonnen met het onderzoek naar de poloniumvergiftiging van Yasser Arafat? Ten tijde van de dood van Arafat was poloniumvergiftiging nog niet zo populair. Pas in 2006, nadat de Brits-Russische dubbelspion Alexander Litvinenko met polonium werd vermoord, kwam de mogelijkheid van een poloniumvergiftiging ter sprake.Op 3 juni 2012 kwam Al Jazeera met een artikel, waarin het vermoeden is geopperd dat Yasser Arafat met polonium verfitigd zou kunnen zijn. Bepaalde bezittingen waaronder zijn tandenborstel en zijn Palestijnse sjaal, maar niet alle bezittingen, hadden een verhoogd gehalte van polonium. Dit kan ook door sigarettenrook zijn veroorzaakt. Pas daarna werd begonnen met serieus onderzoek naar de poloniumvergiftiging.

Braakneigingen
Volgens al-Jazeera had Arafat in de weken voor zijn dood last van ernstige diarree, gewichtsverlies en braakneigingen. Dat zijn dezelfde symptomen als het bekendste slachtoffer van poloniumvergiftiging, de Russische ex-spion Aleksander Litvinenko had. Het Britse medische tijdschrift The Lancet schrijft dat er ook enkele belangrijke ziekteverschijnselen bij Arafat ontbreken : Melyosuppression (beenmergonderdrukking) en haaruitval.

Geen resultaten
Bijna een jaar na het nemen van monsters uit het lichaam van Arafat, is er nog steeds geen officieel rapport gepubliceerd. De Palestijnse Authoriteiten zijn de enigen die toestemming voor het publiceren van een rapport mogen geven., maar dat is nog niet gebeurd. Het Zwitsers-Franse team uit Lausanne komt in oktober 2013 opnieuw met het opgewarmde bericht uit The Lancet, waarin wordt gesproken over verhoogde concentraties polonium210 op zijn tandenborstel en zijn sjaal. De Nederlandse persbureaus citeren het bericht graag, maar vertellen er niet bij dat het onderzoek naar het lichaam niet is gepubliceerd.

De Russen
Twee journalisten van het persbureau Interfax spreken op 15 oktober 2013 met de Russische onderzoeksleider Vladimir Oeïba en horen van hem dat er geen verhoogde polonium210 waarden in het lichaam van Arafat gevonden zijn. Dezelfde middag wordt het bericht weer ingetrokken. Blijkbaar worden de resultaten van het onderzoek politiek gebruikt en komt het nu niet goed uit het bericht te verspreiden. De Russen hebben nu door de crisis in Syrië weer een bepaalde invloed op het wereldtoneel en konden zelfs de Amerikaanse president Obama aftroeven. Dat feestje willen ze niet laten verstoren door een neutraal wetenschappelijk onderzoeksresultaat.

Politiek belang
De Palestijnse Authoriteiten en eigenlijk de gehele islamitische wereld hebben er belang bij de mythe van een vergiftigde Yasser Arafat te laten voortbestaan. Daarmee wordt de Palestijnse leider tot een martelaar van de Palestijnse zaak, in plaats van een mislukt staatshoofd en een terroristenleider die hij in werkelijkheid was.
De werkelijke oorzaken voor de dood van Yasser Arafat zijn te banaal om aan de grote klok te hangen. Zijn lijfartsen waren minder goed dan werd beweerd. Arafat was al 75 jaar toen hij stierf en leefde een ongezond leven. Goede artsen werden in de laatste twee weken van zijn leven niet meer tot zijn bed toegelaten. De eerste berichten van Franse artsen vlak na zijn dood spreken over een uitval van de lever en nieren door een bloedziekte en een hersenattack. Bewijzen voor vergiftiging zijn nooit gevonden.

Nederlandse Palestijnenvrienden
Het verbaasd niemand, maar toch moet op deze plaats nog even vermeld worden hoe de Palestijnenvrienden in Nederland op de zogenaamde poloniumvergiftiging gereageerd hebben:

De ex-journalist Maarten Jan Hijmans (Abu Pessoptimist): 'Onderzoek kleren Arafat wijst uit: Palestijnse leider werd vergiftigd'. In de update vermeldt Maarten-Jan dan nog wel dat The Lancet slechts schrijft dat een vergiftiging mogelijk is en over het ontbreken van haaruitval en beenmerg-verdringing. Dat wordt dan echter niet meer vertaald door Hijmans.

Stan van Houcke:  Heeft niet over een polonium vergiftiging van Arafat geschreven

Anja Meulenbelt: Heeft niet over een polonium vergiftiging van Arafat geschreven

Redactioneel commentaar in Soemoed (Palestina Komitee): "Gehoopt moet worden dat aan de hand van autopsie uitsluitsel gegeven wordt of Arafat inderdaad slachtoffer is geweest van een moordaanslag met polonium-210."

Stop de Bezetting (Gretta Duisenberg): "All clues point to Israel in Yasser Arafat death".

Nederlandse dagbladen:
Trouw: schrijft een buitengewoon objectief en gematigd artikel waarin ale feiten worden verteld. Schimmig spel rond doodsoorzaak Arafat.
Volkskrant: "De Palestijnse leider Arafat is in 2004 'mogelijk' vergiftigd met polonium-210". Verdere informatie over de Russen die dan weer wel en dan weer niet iets niet gevonden hebben ontbreekt bij deze krant.
NRC: In 2013 geen artikel over de laatste polonium onderzoeken op Arafat meer.
Telegraaf: "De Palestijnse leider Yasser Arafat is hoogstwaarschijnlijk vergiftigd met de stof polonium-210" en een dag daarna schrijft deze krant dat de Russische onderzoekers niets hebben gevonden.

Conclusie:
De Nederlandse dagbladen zijn er goed in buitenlandse persberichten over te schrijven en doen zelf geen onderzoek. Ze nemen zelfs niet de moeite het onderzoeksrapport van The Lancet te lezen. De Nederlandse Palestina-activisten  zijn Arafat moe en doen geen moeite meer het vuurtje nog eens op te stoken.
Het wachten is nog steeds op de officiele Russische onderzoeksresultaten, maar het is maar de vraag of die resultaten de mythes rond de dood van Yasser Arafat kunnen wegnemen.

Hoe Kees zwarte piet werd

Kees heeft maar één wens en dat is Piet worden. En niet zomaar een Piet, maar een zwarte Piet die Sinterklaas helpt met pakjes rondbrengen. Alle Pieten in het pakhuis van Sinterklaas zijn ergens heel erg goed in, maar wat voor Piet kan Kees worden? Waar is Kees echt het allerbeste in? Een leuk voorleesboek met schattige tekeningen! Ideaal voor kleintjes die zélf Zwarte Piet willen worden.

Hij gaat hiervoor met een plattegrond op zoek naar het pakhuis van Sinterklaas. Als hij eindelijk voor Zwarte Piet mag oefenen, eet hij alle pepernoten op. Hoe moet hij dit uitleggen aan Sinterklaas? Het verhaal heeft een verhaallijn en is voor jonge kinderen goed te begrijpen. De teksten maken soms onderdeel uit van de tekeningen. De sfeer in dit prentenboek is gemoedelijk.

Het gebruik van pasteltinten bij de vrolijke illustraties draagt hieraan bij. De paginagrote illustraties zijn bijzonder door de combinatie van meerdere materialen. Er is bijvoorbeeld gebruikgemaakt van jute, schrijfpapier, een plattegrond, stof, inpakpapier en kurk. Hierdoor lijken de illustraties op de prenten van het in de Kinderboekenweek 2010 verschenen boek 'Stimmy of het oerwoud in de stad' van Daan Remmerts de Vries en Philip Hopman. De illustratrice is ook bekend van de boekenserie over 'Kolletje'. Een origineel sinterklaasverhaal voor kinderen vanaf ca. 4 jaar.

Keesjemaduraatje was communistische correspondent !!!

De man die steeds weer allerlei dingetjes ontdekt en onthult en andere mensen op hun zenuwen werkt, is zelf niet van vreemde smetten vrij. Nu blijkt uit onderzoek in de Koninklijke Bibliotheek, dat Keesjemaduraatje in 1987 correspondent voor het communistische dagblad De Waarheid was en vanuit het toenmalige West-Duitsland een drietal revolutionaire geschriften heeft gepubliceerd.

Interessant detail is, dat het belangrijkste thema van het blog Keesjemaduraatje, namelijk terrorisme, toen ook al een thema voor de artikelenreeks was. Eén van de artikelen gaat over de huiszoekingsgolf bij linkse kranten in verband met de terreurgroep Rote Zora. Het andere artikel gaat over de moord op twee politieagenten door de bezetters van de Startbahn West in Frankfurt.
Met name in het laatste artikel is al een glimp van de latere houding van Keesjemaduraatje te zien, als het gaat over de invloed van extreem-linkse terreurgroepen op sociale bewegingen. Het zou tot 2005 duren totdat Keesjemaduraatje deze trend weer oppakte en begon te schrijven over de invloed van Palestijnse terreurgroepen op Nederlandse sociale bewegingen.

Wiesje de Lange: "Gods zegen rust steeds op Israël"

We konden niet weten dat het interview met Wiesje de Lange tevens haar laatste boodschap aan de fans in Nederland zou zijn. Wiesje dacht zelf dat ze niet meer ziek was, maar haar kinderen wisten wel beter.

Ze vertelde me hoe ze als kind van zes in een aardappelzak naar een onderduikadres werd vervoerd. Dat de oma van de gereformeerde familie, waar ze ondergebracht was, ervan overtuigd was dat God dit kind naar hen toegestuurd had om ze op de proef te stellen en dat als ze dit kind door de oorlog zouden brengen, ze zelf ook zouden overleven.

Ze wilde graag aan een youtube filmpje meewerken. In het filmpje zegt Wiesje dat Gods zegen steeds op Israël rust.

In 2010 hield Wiesje de Lange haar laatste serie lezingen voor de Christenen voor Israël in Nederland. De islamkritische bloggers wilden haar graag spreken en nodigden haar uit in het Chinese restaurant van Wijk en Aalburg bij Den Bosch. Bij de eerste ontmoeting merkte ik wat een warme vrouw het toch is. Ze omhelste me en zei: "keesjemaduraatje". Samen aten we van het Chinese buffet. De bloggers waren van haar onder de indruk.

Na het eten reden we naar de sporthal waar Wiesje haar lezing gaf. Een deel van de lezing staat ook op Youtube.



In de lezing gehouden in Wijk en Aalburg vertelt Wiesje dat ze op een gegeven moment van de Dode Zee door Judea naar Jerusalem rijdt en dat ze bij zichzelf denkt: "Dit dorre kale bergachtige land werd ons tweeduizend jaar geleden al niet door de Romeinen gegund." Wat is de reden dat het gebied Judea steeds omstreden is. Het moet iets met ons geloof te maken hebben.

Wiesje zei in haar lezing ook hele felle en extreme dingen, zoals dat de Arabieren op de Tempelberg niets te zoeken hebben. 'Dan komt er nooit vrede' dacht ik toen. Maar nadat ik filmpjes over haar op Youtube had bekeken, begreep ik het beter.

Wiesje is voor ons steeds een inspirerende vrouw geweest. Door haar vaste geloof, hartelijkheid en warmte, is en blijft ze een voorbeeld voor ons allen. Ze stierf op 30-09-2013.

Zeilen voor Palestijnse kinderen

Duizenden Palestijnse kinderen zuchten in de cellen van de zionistische entiteit en je kan er helemaal niks tegen doen! Gelukkig hebben we in Nederland een organisatie die dat niet op zich laat zitten. De Stichting Talliq van Marijke Kruijt verkoopt niet alleen Palestijnse olijfolie, maar geeft jou de mogelijkheid echt iets te doen. Zeilen voor Palestijnse kinderen.
Voor vijfendertig Euri per dag krijg je zeilles en de opbrengst gaat geheel naar de Stichting Talliq en dus kan je echt iets voor de kinderen betekenen.



 

Pro-Palestijnen steunen nog steeds Assad

Intussen worden de pro-Assad-demonstraties in Nederland een beetje een zielige vertoning. Wie wil er nu nog een dictator steunen die zijn eigen bevolking ombrengt en onder toenemende internationale druk komt te staan? Is het Internationale Recht waar de Gretta-en-van-Agt-aanhangers het zo vaak over hebben ook op de gifgasaanvallen in Damascus van toepassing? Ik dacht van wel.

Bij de laatste pro-Assad demonstratie stonden ze weer naast elkaar: De "ordedienst" van het Palestina Komitee, Rik Min (uiterst links) en het bestuurslid van "Stop de Bezetting", Sonja van den Ende (vierde van links). Een vlag met de afbeelding van dictator Assad laat zien dat de demonstratie niet zozeer gaat over het voorkomen van oorlog, als wel om het in het zadel houden van een moordende potentaat.

Strijd in Syrië verdeelt de vrienden van Palestina

Dat de pro-Palestina activisten samen met Harry van Bommel (SP) bij een grote supermarkt staan te protesteren tegen het eten van sinasappels uit "bezet gebied", of in Castricum een picketline tegen het gebruik van schoonheidsproducten uit de Dode Zee houden, terwijl ze zwijgen als er honderden Syriërs bij een gifgasaanval sterven, we hebben het geregistreerd. Je kan niet overal tegelijkertijd zijn. Het ene leed bestrijden, maakt het andere niet goed.

Is het mogelijk met een actiegroep alleen tegen Israël te ageren en de buurlanden buiten beschouwing te laten? Vooral nu de Palestijnse groepen zelf verdeeld zijn. Hezbollah in Libanon steunt de Syrische dictator Assad en Hamas in Gaza richt zich juist tegen Assad. Wat nu te doen? Hoe werkt dat uit in de Nederlandse gelederen der oude Palestina-kameraden?

Het is opvallend stil op de Facebooks en de Palestina-websites, als je zoekt naar Syrië-berichten. Op de officiële websites van het Palestina Komitee, Stop de Bezetting of Docp staat niet over Syrië. De bestuursleden van de organisaties hebben op Facebook echter wel een mening.


Zelfbenoemd bestuurslid en "ordedienst" van het Palestina Komitee Rik Min steunt al maanden het oude regime van Assad en staat daarmee dus op de Hezbollah-lijn van de terreurscala. Hij beweert op Facebook niet alleen dat de gifgas-aanval helemaal niet door Assad zijn troepen is uitgevoerd, maar suggereert door een plaatje van een Davidster ook nog dat Israël er wel achter zal zitten.

Henny Kreeft van de stichting Stop De Bezetting (met Gretta Duisenberg) is de enige die de strijd tussen Hezbollah en Hamas op Facebook naar buiten brengt en bespreekt. Hij is er van overtuigd dat Assad voor de gifgasaanval verantwoordelijk is.

Beroepsactiviste Jose van Leeuwen schrijft dat het haar om Internationaal Recht en mensenrechten gaat. "Steun aan een dictator die zijn bevolking onderdrukt of doodt, is geen rechtvaardigheid". Daarmee neemt ze een ander standpunt in dan Sonja van den Ende, één van de beheerders van "Stop de bezetting" op Facebook.

Wat zijn nu de factoren die bij de activisten een steun voor Assad (met Hezbollah) of een steun voor de rebellen (Met Hamas)  doet ontstaan? Aangezien Henny Kreeft van Stop De Bezetting een bekeerde moslim is, ligt de steun voor de salafistische rebellen voor de hand. Rik Min is een seculiere oude communist en aangezien er al oude contacten tussen het Assad-regie en de DDR en de Sovjet-Unie waren, ligt ook zijn steun voor de hand. Sonja van den Ende heeft familiaire banden met de Assad-clan en heeft daar ook gewoond.

De scheiding tussen steun voor Assad of niet gaat dus dwars door de Gretta Duisenberg-stichting heen, waarbij Henny Kreeft de sterkere positie heeft, omdat hij officieel bestuurslid is. De steun van Iran aan de "Global March to Jerusalem" , waar Gretta Duisenberg aan mee doet is juist weer een indicatie dat haar Stichting steun aan het Assad-regime zal geven.

Voor alle fracties geldt altijd: Ïsraël heeft het gedaan". Waarschijnlijk zullen ze wel weer door een deur kunnen zodra het Assad-regime valt. Vooral omdat de Verenigde Staten aan die val mee zullen werken. Dan is de gezamenlijke vijand weer duidelijk. Maar nu even niet.

Amigoe di Curacao (1936) : Fascisten steunen Arabisch-Palestijns geweld

Een oplettende lezer attendeert ons op een artikel in Amigoe di Curacao uit 1936, waarin reeds gewag van een Arabisch Palestijnse staat, als voorloper van een Pan-Arabisch rijk, wordt gemaakt. Interessante getallen als sprake is van 766.000 Arabieren en 175.000 Joden. 12 jaar later zouden reeds één miljoen Arabieren op de vlucht slaan. Goochelen met getallen, is dat.

In 1936, dus vier jaar voor de Tweede Wereldoorlog, maar met de Fascisten in Italië en de Nationaal Socialisten in Duitsland reeds aan de macht, zoeken de Arabieren, volgens dit artikel, steun bij de fascistische Italianen. Je moet toch wat.

Mijn vriend Dani zal enorm blij met dit artikel zijn, omdat het Internationaal Recht, in de vorm van de Balfour verklaring, wordt genoemd. Engeland was verplicht een Joods Nationaal tehuis op te richten. De Arabieren waren echter toen al, in 1936, onder invloed van het pas ontwaakte Arabische nationalisme, bereid zich dood te vechten. Dat zijn ze blijven doen.

Het enige dat nu echt 78 jaar later anders is, dat er nu wel vele Arabische staten zijn en ook een Israelische staat, maar dat een "Arabisch-Palestijnse staat" als voorloper van een staat vor alle Arabieren, nog steeds niet is gerealiseerd. "Never miss an opportunity to miss an opportunity"

Bron: Kop: X ALGEMEEN POLITIEK OVERZICHT. Krantentitel: X Amigoe di Curacao : weekblad voor de Curacaosche eilanden Datum, editie: X 03-07-1936, Dag Jaargang, nummer: X 53, 2757 Uitgever: X NV Paulus Drukkerij Plaats van Uitgave: X [Willemstad PPN: X 840847114 Verschijningsperiode: X 1883-1976 Periode gedigitaliseerd: X 1883-1976 Verspreidingsgebied: X Nederlandse Antillen Soort artikel: X artikel Bezit en bezitskenmerk: X KB C 251