Oud-Ambassadeur Jan J. Wijenberg opnieuw voor antisemiet uitgemaakt

Het moet niet gekker worden! Zo'n keurige man! Oud-Ambassadeur! Wonende in Den Haag! En nu al voor de zoveelste keer uitgemaakt voor antisemiet! Hoe kan dat nou?

Voor de Corona was ik eens op een borrel en daar vertelde Martien Pennings mij een hartverscheurend verhaal. Hij had, in zijn woedende waanzin, op zijn blog, een oud-ambassadeur verweten antisemiet te zijn. Vervolgens kreeg Martien een brief van een advocaat, dat hij aangeklaagd zou worden wegens smaad. Om verdere problemen te voorkomen heeft hij toen op zijn website verklaard, dat oud-ambassadeur Jan J. Wijenberg GEEN ANTISEMIET is. Volgens Martien heeft hij deze verklaring afgegeven, omdat hij van een bijstandsuitkering rond moet komen en geen verder proceskosten op zijn hals wil halen.

Grappig detail is, dat er al jarenlang foutieve foto's van Jan J. Wijenberg op het internet staan. Dat komt allemaal door Keesjemaduraatje, die bij een foto van Paul Lamp (Schrijver van het magistrale boek "De Palestijnse Natie-Hoe via een verzinsel een hoog ontwikkeld volk met zijn cultuur beestachtig vernietigd wordt") per abuis en foutief, de naam van Jan J. Wijenberg geschreven heeft. Ook Martien Pennings heeft de verkeerde foto bij de naam Jan.J.Wijenberg.

De oud-ambassadeur Jan J. Wijenberg dreigt iedereen met een proces die het waagt hem antisemiet te noemen. Nu heeft hij echter zijn Waterloo gevonden in de persoon van schrijver en columnist Arnon Grunberg. Weliswaar heeft Jan J. Wijenberg ook de schrijver Grunberg gedreigd met een proces, maar toen Arnon Grunberg vervolgens wederom in een persoonlijk brief de oud-ambassadeur een antisemiet noemde, bleven verdere juridische consequenties uit.

Dit is een fragment van de hilarische brief van Arnon Grunberg aan de oud-ambassadeur:
(...)"Waarom uw uitlatingen antisemitisch zijn heb ik u meerdere malen uitgelegd. Maar u gaat daar liever niet op in. Of u bent niet bij machte daarop in te gaan. Hebt u kinderen, een partner, familieleden? Wie zorgt voor u? Misschien kan ik bij hen embedded gaan? Het lijkt me interessant om de omgeving van een ”oud-ambassadeur” met antisemitische obsessies die hij graag antizionistische obsessies noemt nader te bestuderen. Kunt u me in contact brengen met hen? Ook zou ik een week of zo bij u kunnen komen wonen. Misschien is dat nog beter. Ik wilde altijd al eens embedded gaan bij neonazi’s – maar het is misschien wel zo aardig te beginnen bij u —ik hoor graag wanneer het schikt. We moeten niet te lang wachten. Ik wil u zeker niet reduceren tot uw antisemitische uitlatingen, u bent veel meer dan uw antisemitische uitlatingen. Misschien kunt u me een lijstje sturen met wat u nog meer bent. Mens natuurlijk, oud-ambassadeur, beweert u. Wat hebt u allemaal bereikt als oud-ambassadeur? Behalve wat relletjes? Wat had u willen bereiken? Et cetera. Misschien kunt u me een lijstje sturen met de mensen die zich om u bekommeren?  Dan kan ik ook deze mensen interviewen. Allicht zijn uw artsen bereid met uw toestemming ook met mij te spreken, dat lijkt me nuttig voor het project. Graag dus ook een lijstje met namen en contactgegevens van uw artsen. Hoe dan ook heb ik van een arts een schriftelijke verklaring nodig dat u wilsbekwaam bent anders zou een dergelijk project immoreel zijn. Het gaat mij erom uw leven en uw opvattingen recht te doen, hoe beperkt en antisemitisch uw uitlatingen ook moge zijn, ik wil u nogmaals graag recht doen. Ook ben ik benieuwd naar uw ouders. Was uw vader lid van de NSB en/of van de waffen-SS? Bent u misbruikt door uw ouders of door andere familieleden? Hebt u uw ouders of andere familieleden misbruikt?

Zo ja, in beide gevallen, hoe lang duurde het misbruik? Graag gegevens over de aard van het misbruik. Wie waren ervan op de hoogte? Hebt uw zussen, broers, die nog leven? Kunt u mij met hen in contact brengen?  Hoe zijn uw ouders gestorven? Hebt u partners gehad? Hoeveel? Et cetera? Contactgegevens van de partners die nog leven. Maar graag eerst even een officiële bevestiging van de arts die u behandelt dat u handelings- en wilsbekwaam bent en daarna zetten we dit in de steigers. Ik zie uit naar onze ontmoeting en naar de week of tien dagen die ik bij u zal doorbrengen. En vooral ook naar de gesprekken met de mensen in uw omgeving. Maar graag eerst, nogmaals, dit is echt belangrijk, omdat ik voor alle betrokkenen dit project graag correct wil uitvoeren, een verklaring van de behandelend geneesheer. (...bron: Astrid Essed)

Waar gaat dit eigenlijk over?   

Op 15 mei 2020 schreef oud-ambassadeur Jan J. Wijenberg een brief aan de premier en aan de voorzitter van het 4/5 mei comité, oud kamervoorzitter Verbeet, waarin hij de volgende opmerkingen over de laatste 4 mei herdenking op de Dam maakte: "Lange tijd werd ik vanaf 4 mei steeds weer verontwaardigd over de uitsluitende aandacht voor de houders van het ”verdriet-monopolie” de joodse slachtoffers. Later werden de Roma en de Sinti –meestal pro forma – genoemd. Aan de overige nazi-slachtoffers wordt gebruikelijk nauwelijks aandacht besteed:”  en alle andere slachtoffers’. Onder die andere Nederlandse slachtoffers waren zeker ook ”Jehovah;s Getuigen, vrijmetselaars, homoseksuelen, lichamelijk en geestelijk gehandicapten”

Iets verderop in dezelfde brief merkt oud ambassadeur Jan J. Wijenberg op: " Bij de keuze voor de ceremonie in de Nieuwe Kerk ging de voorkeur weer uit naar joodse sprekers: een schrijver en een aalmoezenier. Op de Dam koos de minister-president ervoor dat Zijne Majesteit – nota bene tijdens een speciale herdenking, 75 jaar na dato – aandacht besteedde aan slechts één groep slachtoffers en hun nabestaanden, Joden.  

De rest van de brief gaat helemaal over het thema Israël en het Midden-Oosten, waarbij de gebruikelijke woorden Internationaal Recht, Israël-lobby en hasbara veelvuldig gebruikt worden.   

Het is niet helemaal duidelijk, waarom Arnon Grunberg niet wegens smaad aangeklaagd wordt. Het kan zijn, omdat de officier van justitie de klacht heeft afgewezen. Nog waarschijnlijker ligt de oorzaak in het feit dat Arnon Grunberg een columnist is, en zijn beweringen alleen in een persoonlijke brief heeft gedaan. Nu heeft oud-ambssadeur Jan J. Wijenberg echter aan de obscure website Astrid Essed toestemming gegeven alles te publiceren. 
 

NRC brengt Sigrid Kaag in verlegenheid

Een artikel vol beschuldigingen richting Israël in het NRC, wat is nieuw? Het gaat nog steeds over Samir Arbid, de ex-medewerker van een landbouworganisatie, die wordt beschuldigd van moord. Nederland komt door deze terreuraanslag in verlegenheid vanwege de subsidie aan deze organisatie UAWC. Waar gaat het eigenlijk over?

Is Samir Arbid nu wel of niet een lid van het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina (PFLP) en heeft Nederland dus indirect steun aan de PFLP gegeven? De Minister zegt er dit over:

"Omdat zorgvuldig handelen op dit punt dermate belangrijk is heb ik besloten om extern onderzoek te laten verrichten naar eventuele banden tussen PFLP en UAWC en de wijze waarop UAWC invulling geeft aan het eigen beleid dat medewerkers politiek niet actief mogen zijn, alvorens een besluit kan volgen over de verdere samenwerking met UAWC."

Het NRC zegt er dit over:

 

Onze lokale BDS-boer, Maarten Jan Hijmans zegt er dit over:
"Eén van de al jaren herhaalde beschuldigingen in dat verband is dat UAWC en vergelijkbare organisaties als Addameer (mensensrechten), Defense for Children International  - Palestine, Union of Health Work Committees (UHWC),  Union of Palestinian Women Committees (UPWC), allemaal mantelorganisatioes van het PFLP zijn. Althans volgens de organisatie NGO-Monitor."

Achteréénvolgens dus:  Het moet onderzocht worden, het is niet bewezen en het is laster. Nu komt het NRC zelf met een foto van een demonstratie, waar een bord meegedragen wordt, waar een PFLP-logo op staat, samen met een foto van Samir Arbid. Blijkbaar is er een PFLP-drukkerij op de Westelijke Jordaanoever, waar ze hebben gedacht:  We zullen even een bewijs leveren. Samir Arbid is lid van PFLP.

De ontbrekende vredeswil bij de pro-Palestijnse activisten

Nadat de Verenigde Arabische Emiraten (VAE) besloten hebben diplomatieke betrekkingen met de staat Israël aan te gaan, kwam er op Twitter en andere sociale media een stroom van kritische- en afwijzende opmerkingen op gang. De Nederlandse activisten van het Palestina Komitee en de BDSNederland zijn blijkbaar niet blij met dit vredesinitiatief. Je kan je afvragen wat er tegen is als twee landen ambassadeurs uitwisselen en handelsbetrekkingen aangaan. Je kan je ook afvragen of het altijd zo geweest is, dat pro-Palestijnse activisten zich tegen een vredesplan keren.

Wat zeggen ze dan?
Maarten Jan Hijmans, bestuurslid van BDSNederland noemt het vredesplan de “uitverkoop van Palestina”
Nicole Hollenberg, bestuurslid van BDSNederland spreekt over “uitverkoop van Palestijnse rechten”.
Ibrahim Al-Baz van het Palestina Komitee spreekt van “schaamtevol en een schande”.
Amin Abou Rashed, vertegenwoordiger van Hamas in Nederland, verbleef, samen met NIDA kandidaat Oscar Bergamin, in Libanon om voedselhulp aan Libanese burgers te organiseren. Na terugkeer heeft hij een petitie aangeboden bij de ambassade van de Verenigde Emiraten. Op de foto zie je de beroepsactiviste Jose van Leeuwen (links)  en bestuurslid van het Palestina Komitee Ibrahim "Pijpbom" Al-Baz, wachtende tot de delgatie van Amin Abu Rashed (Hamas) weer naar buiten komt.

De onbevangen waarnemers zou nu nog kunnen opmerken, dat de activisten alles wat uit Donalds Trumps zijn koker komt, afwijzen. De geschiedenis leert ons echter anders.

Geschiedenis
Slechts een jaar na het oprichten van het Palestina Komitee ontvouwde de Amerikaanse Minister van Buitenlandse Zaken Rogers, in 1970, een vredesplan. Vrede tussen Egypte en Israël en de opening van het Suezkanaal waren de belangrijkste pijlers van het plan.  De activisten waren niet alleen fel tegen, het Komitee viel ook door ruzie uitéén. Eén van de oprichters, Piet Nak, vond namelijk dat ieder plan voor vrede omarmd moest worden. 

Vlak voordat de Egyptische president Anwar Sadat, in 1978, een vredesverdrag met de Israëlische premier Menachin Begin sloot, vielen Fatah-leden de kustweg naar Tel Aviv aan, schoten 38 mensen dood, gijzelden een bus en konden ter nauwer nood gestopt worden. In mijn boek “Vijftig Jaar Palestina Komitee” beschrijf ik dat dit incident voor de voorzitter van het Palestina Komitee, Toine van Teeffelen, aanleiding was zich van geweld te distantiëren. Helaas werd hij door hardliners overschaduwd en kwam deze afwijzing van geweld nooit naar buiten. Het officiële statement van het NPK sprak van “het verkwanselen van elementaire Palestijnse rechten”.

Het Palestina Komitee en de pro-Palestijnse activisten hebben zich nog nooit voor een vredesplan ingezet of uitgesproken. Toen in 1993 de Oslo-akkoorden werden  besproken, klaagde CIDI directeur Ronny Naftaniel dat hij tijdens discussie de enige was die voor vrede pleitte, terwijl de pro-Palestijnse activisten alles afwijzen.

Als de Israëlische premier Barak in het jaar 2000 een akkoord met de Palestijnse leider Arafat wil sluiten, wijzen de pro-Palestijnse activisten dit opnieuw af en steunen in plaats daarvan de zelfmoordterroristen. 

Ontbreken van vredeswil
Hebben we een verklaring voor de ontbrekende vredeswil bij pro-Palestijnse activisten in Nederland? De invloed van de Verenigde Staten op alle vredespannen tot nog toe, is een belangrijke verklaring. Tenslotte is het Palestina Komitee ontstaan in een tijd toen de Vietnamoorlog nog vol op bezig was en opgericht door leden van het Vietnam comité. Een andere verklaring is, dat de reden van bestaan weg valt, als er vrede gesloten wordt. Andere landencomité’s zijn al lang opgeheven, terwijl de Palestijnse strijd nog doorgaat. Een aantrekkelijk thema voor querulanten en radikalinski’s. 

Niet alleen bij de Pro-Palestijnse activisten, maar bij alle hardliners, kan je stellen, dat afwijzing van elke bemiddeling het voordeel heeft, dat je altijd je eigen gelijk kan behouden en nooit compromissen hoeft te sluiten.

Boekrecensie: Marc Wildemeersch; George Orwell's Commander in Spain

Tijdens de Spaanse Burgeroorlog (1936-1939) verloor een hele generatie Nederlandse anarchisten en trotzkisten haar onschuld. Alvorens naar Spanje af te reizen, om de republikeinse Spaanse regering te helpen bij de strijd tegen het fascisme van Franco, Hitler en Mussolini, vonden in Nederland onder de anarchisten al heftige discussies plaats. Is het wel gerechtvaardigd dienst te nemen in een leger van een vreemd land, als je in Nederland al jaren voor dienstweigering hebt gepleit? Deze discussie werd na de Tweede Wereldoorlog op het kampeerterrein 'Tot Vrijheidsbezinning'te Appelscha voortgezet.

Eigenlijk hebben de Spaanse burgeroorlog en de Tweede Wereldoorlog deze anarchistische generatie van haar idealen beroofd. De strategie van geweldloze weerbaarheid en dienstweigering bleek niet opgewassen tegen het brute geweld van Hitler en Stalin. In 1939 leden de trotzkisten en anarchisten in Spanje al een pijnlijke nederlaag, toen Stalin zich met de burgeroorlog ging bemoeien en de leden van de POUM liet martelen en doodschieten. In de jaren daarna konden leden van deze socialistische groeperingen ook niet veel meer doen dan onderduiken.

Te midden van dit gebeuren speelt het verhaal van George Kopp zich af. Marc Wildemeersch beschrijft dit vat vol tegenstrijdigheden in zijn boek "George Orwell's commander in Spain" (In de Knipscheer 2013). De titel zegt het eigenlijk al een beetje: Georg Kopp vocht samen met George Orwell aan het front van de Spaanse burgerloorlog. Zijn leven lang heeft George Kopp verhalen en verzinsels over zijn achtergrond verteld. Zelfs een nauwkeurige studie door Marc Wildemeersch kan de gehele waarheid niet volledig aan het licht brengen. George beweert de Belgische nationaliteit te bezitten, heeft in het Belgische leger gevochten en produceerde munitie voor de Spaanse regering. Zelfs George Orwell gelooft niet alles, maar deze verhalen bezorgen George wel een hoge positie binnen het Spaanse republikeinse leger. 

Als ik vroeger tijdens de Pinksterlanddagen in Appelscha aan een oud-Spanje-strijder vroeg, waarom hij in Spanje gevochten had, kwam er altijd een sterk ideologisch later ingekleurd verhaal over de strijd voor socialisme en tegen het fascisme. Moedig en eervol natruurlijk, maar het verhaal van George Kopp  laat zien dat persoonlijk motieven ook een belangrijke rol in een mensenleven spelen. Daarbij is niet altijd duidelijjk of de persoon in kwestie zijn eigen psyche en motivatie altijd goed weet te doorgronden. 

George Kopp kon als kind van Russische ouders in België, zijn draai in de burgerlijke samenleving niet goed vinden. Hij was weliswaar getrouwd en had vijf kinderen, maar na zijn scheiding raakte hij failliet en vluchtte min of meer naar Spanje om zich bij de republikeinen aan te sluiten.  Later zou hij vertellen dat zijn vrouw bij de geboorte van zijn vierde kind was gestorven. Zijn leven lang heeft George Kopp gesleuteld aan zijn legende en vertelde altijd het verhaal dat het beste in de gegeven situatie uitkwam. In werkelijkheid was hij ook een zeer veelzijdige man: salesman, oplichter, uitvinder, militair en trouwe kameraad van George Orwell. Hoewel dat laatste vooral door de verliefdheid op Orwell's vrouw gemotiveerd werd. 

Na de val van het republikeinse leger in Spanje konden George Orwell en zijn vrouw rustig in Marokko uitrusten. De strijd in Spanje was geëindigd in een desillusie en ze wilden er niets meer mee te maken hebben. Ze zorgden ervoor dat George Kopp niet naar Marokko zou komen. George Kopp moest overleven en hielp de Franse Vichy-regering. Eigenlijk hielp hij dus de vijand. Hij deed er echter van alles aan om weer aan de juiste kant van de geschiedenis te komen en meldde zich bij de Britse geheime dienst M15, als dubbelspion. Later zou Kopp als geheim Engelse agent nog operaties in het bezette Europa uitvoeren.

Waarom is dit boek nu zo belangrijk voor mij en schrijf ik er een recensie over? Het is natuurlijk interessant om als oud-anarchist te lezen over de strijd in Spanje, maar dat is slechts een bijkomstigheid. Marc Wildemeersch is bezig een biografie over de Provo en Kabouter Roel van Duijn te schrijven. Is deze Belgische schrijver wel bekwaam en geïnformeerd genoeg over onze held van de roerige jaren zestig te schrijven?  Kan Wildemeersch het typische Nederlandse jaren zestig verzet wel in woorden vangen?

Ik hoop dat Marc Wildemeersch, als hij over Roel van Duijn schrijft, ook dan weer de pychologische achtergronden en persoonlijk motieven van Roel van Duijn weet weer te geven. Wat maakte hem nou tot de initiator van alles wat de jaren zestig ons gegeven hebben?  Ik denk dat het een interessant boek gaat worden.

De kleren van Sigrid Kaag

Rijdende in een auto op weg naar de Duitse provinciestad Minden (Nordrhein-Westfalen) voor de jaarlijkse aanschaf van kleding, kwam plotseling het gesprek op de kleding van D66 'Spitzenkandidat' Sigrid Kaag. Deze voormalige diplomate en huidige Minister van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking, liet zich op het titelblad van het maandblad Vrij Nederland lopende van een duin afbeelden. Ze droeg gymschoenen en een rood mantelpakje. Het viel mij direct op, dat het label met de wasinstructie van het rode pak op de foto goed zichtbaar is. 

"Zo'n hooggeplaatste internationale minister en dan geen maatpak dragende", klaagde ik tegen mijn vrouw.  Die zal toch niet gewoon een rood pak van H&M dragen? Waarom retoucheren ze dat witte slipje stof niet even weg? Plotseling waren de twee PFLP-terroristen die met subsidie van Nederland een zeventienjarig meisje in Israël hebben vermoord, helemaal vergeten. Het ging nu even over de wasinstructie van de kleding van de minister.

Mijn vrouw is het met deze analyse allerminst eens. "Sigrid is een hele elitaire vrouw, met internationale allures. Yasser Arafat en Barack Obama willen met haar op de foto. Dat gaat niet goed vallen bij het Nederlandse publiek. Daarom laat ze nu op de voorpagina van Vrij Nederland zien: Kijk maar ik ben één van jullie, Nederlanders, ik ren lekker van een duin in mijn confectiepakje, met gymschoenen aan." Zo had ik er nog niet tegen aangekeken. Zou Sigrid echt volks willen doen? Dan had ze beter een interview aan het opinieblad Story kunnen geven.

Drie dagen ervoor had ik al een diepgaande discussie met de professor in Aerdenhout over het verschijnsel Sigrid Kaag. Twee voormalige medewerkers van de agrarische organisatie UAWC op de Westelijke Jordaanoever blijken tevens lid van de PFLP te zijn en worden aangeklaagd wegens terroristische moord op een zeventienjarig meisje. Geert Wilders zal daarom, gesteund door SGP en Forum, de minister hevig aanvallen. Het is de vraag welk effect dit op de volgende verkiezingen gaat hebben. Het zou wel eens zo kunnen zijn, dat zowel Wilders als Kaag hierdoor stemmen zullen gaan winnen. Groenlinks-stemmers, die het over het algemeen met de Palestijnen eens zijn, zullen uit medelijden en solidariteit met Sigrid, D66 gaan stemmen en Geert Wilders trekt mensen over de streep die dit hele ontwikkelingshulpgeld voor terroristen helemaal beu zijn. Hebben ze allebei wat!




Intussen lees ik het vraaggesprek met Kaag in de Vrij Nederland. Een volkomen kritiekloos interview, waarbij Kaag de kans krijgt haar hele repertoir op te noemen:  Meer vluchtelingen naar Nederland, meer Europa, meer globalisering en meer internationale samenwerking. Voor mensen in een goedgesitueerde positie is dit inderdaad een ideaal beeld. Gooi alle grenzen maar open en laat de vrije markt zijn werk doen. Naar schatting twintig procent van Nederland is potentieel aanhanger van dit soort optimistische geglobaliseerde verhalen. De D66-stemmer an sich laat zijn kinderen in London of New York studeren. Als ze klaar zijn met studeren, wordt er een stage bij SHELL of de Verenigde Naties voor ze gezocht. Deze kinderen vallen in een gespreid bedje en begrijpen helemaal niet, dat er ook mensen last van de globalisering hebben.

Als de tweede Coronagolf nog even doorzet, zal er ook een hele grote groep Nederlanders zijn die zegt:"Grenzen dicht, Corona laat zien dat het kan." Corona laat nog veel meer zien. De staat kan wel degelijk gedrag afdwingen en optreden. Dat hele gedoogbeleid is in één keer om zeep geholpen door de Corona. Zonder extra wetgeving en zonder de noodtoestand uit te roepen, kan de staat gewoon zeggen dat je binnen moet blijven of dat je een mondkapje op moet. Maar er komen nog steeds wel 500 asielzoekers per dag naar Nederland, vooral uit kansloze landen als Moldavië. Dat dan weer wel. Dat kunnen ze niet tegenhouden.

Heeft Kaag een kans in Den Haag?  Dat is de grote vraag. Het is in dit verband interessant eens het geval Job Cohen in herinnering te roepen. Job was tot dan toe overal benoemd: Als rector, als minister en als burgemeester van Amsterdam. Hij had nog nooit voor zijn positie moeten strijden of debatteren. Eénmaal in de Tweede Kamer zittende, bleek hij een hele slechte debater te zijn. Hij kon er niet tegen als mensen hem tegenspraken of zelfs, zoals de PVV deed, kleineren. Job Cohen ging helemaal af. Ik voorzie dit scenario ook bij Sigrid Kaag. Als ze wordt tegengesproken wordt ze buitengewoon arrogant en uit de hoogte. Ze zal het debat in de Tweede Kamer niet doorstaan, omdat ze een diplomate is en geen politicus.

Ik geef toe, dat ik aanvankelijk een lichte weerstand tegen Sigrid Kaag voelde, vanwege de arrogante toon waarmee ze, tijdens een uitzending met Paul Witteman,  mijn goede vriendin zaliger Wiesje de Lange wegzette. Een groter verschil is niet denkbaar. Wiesje, die na de Tweede Wereldoorlog in de onderduik overleefd te hebben, naar Israël ging en daar door Syrische troepen vanuit de Golan beschoten werd. Wiesje die tegen mij over Arabieren op de Westelijke Jordaanoever zei: "Die hebben daar niets te zoeken." Aan de andere kant Sigrid Kaag, die met een Arabier is getrouwd en zich helemaal niet in de denkwereld van Wiesje de Lange kon inleven. Later begreep ik beter waarom Sigrid Kaag op deze wereld is en dat we in een wereld met alleen Wiesjes nooit vrede zullen beleven.

Geheimzinnige Yasser-Arafat-vereerders op het Museumplein

Waren het de afgelopen twee jaar vooral HAMAS-aanhangers die zich tijdens de Palestina-demonstraties lieten gelden, daarbij gesteund door Palestijnse alleseters, die alles goed vinden wat authentiek en Palestijns klinkt, komt nu de Stichting Smood met een geheel andere insteek.

Aanstaande zaterdag 18 juli 2020 organiseert deze stichting een demonstratie op het Museumplein te Amsterdam.

Aanvankelijk kon ik de Stichting Smood uit Apeldoorn niet geheel plaatsen. Voorgezeten door een binnenhuisarchitect uit Hebron en bijgestaan door een vlinderexpert van Staatsbosbeheer, zag ik de ernst van de situatie niet meteen in. Wat is er eigenlijk tegen, als deze gematigde mensen voor het Amerikaanse consulaat gaan roeptoeteren?

Het pamflet is in slecht Nederlands geschreven, waarbij de lidwoorden 'de' en 'het' consequent verkeerd gebruikt worden. Als ze het niet helemaal weten, worden zowel 'de' als ook 'het' gebruikt: "Nee voor de het Annexatieplan". Dat had in goed Nederlands "Nee tegen het annexatieplan" moeten zijn. Geen zoon, dochter of buurman die het even kan nalezen zeker.
 
Er zijn nog steeds actiegroepen die de kracht van de sociale media ontkennen of onderschatten. Er wordt op de Facebookpagina van Stichting Smood slechts één keer van deze demonstratie gewag gemaakt en daarna wordt het aan de vrije krachten van het internet overgelaten of er ook mensen komen. Het Palestina Komitee laat het weer eens een keer afweten. Alleen de Dam-Scootmobiel Robert-Willem van Norren en HAMAS-fondsenwerver Amin Abou Rashed steunen tot nog toe deze demonstratie.

Tijdens een culturele folklore-avond van de Stichting Smood werden foto's van de gestorven PLO voorzitter Yasser Arafat getoond en is de Gaza-problematiek achterwege gelaten. Een mogelijke aanwijzing dat we hier met Fatah-aanhangers uit Apeldoorn te maken hebben.

Ondanks de knulligheid en het gebrek aan mobilisatie, moeten we deze club Apeldoornse Palestijnen niet helemaal onderschatten. Als ze alle folklore-liefhebbers in een bus laden kunnen ze toch nog veertig mensen mobiliseren. Dat zijn meer mensen dan Frank van der Linde tegenwoordig op de been kan brengen!

Wie is Oscar Bergamin?

Nu de islamitische partij NIDA in 2021 zal proberen een zetel in het Nederlandse parlement te veroveren, wordt het tijd de kandidaten van de partij aan een nadere beschouwing te onderwerpen. Er is bijzondere belangstelling voor de kandidaat Oscar Bergamin, vanwege zijn verleden in Zwitserland en Syrië.
Sommige mensen hebben niets, maar Oscar Bergamin heeft alles. Zoon van een burgemeester. Een mooie carriére in Zwitserland. Bestuurslid van de 'Zentalrat der Muslime' in Zwitserland. Oprichter en directeur van liefdadigheidsinstelling As-Sham Care. Na een roerige periode in Syrië teruggekeerd naar Nederland. Boekhandel Bergamin in Den Haag opgericht. Nu werkt Oscar Bergamin als "Professional Freelancer at Independant professional / Knowledge Transfers Middle East". Volgens het Linkedin-profiel van Oscar Bergamin is hij nu zelfs bestuurslid van NIDA. Ga ik niet kapot-rechercheren.

Het bijzondere van Oscar Bergamin is, dat hij zowel straatactivist voor NIDA, als ook naar eigen zeggen, een 'high level professional' is. Hij draait er zijn hand niet voor om, eigenhandig midden in Den Haag het straatnaambordje van het Buitenhof te veranderen in "Ahed Tamimiplein". Meermaals zagen we Oscar Bergamin toespraken voor enthousiaste Palestijnen geven. Hij heeft een licht Zwitsers accent, maar daar merken ze verder niets van.




Vorige week nog, zagen we Oscar Bergamin in illuster gezelschap van de Hamas fondsenwerver Amin Abou Rashed, Jan Keulen (Rights Forum) en oud-ambassadeur Jan Wijenberg (Gretta Duisenberg club). Natuurlijk kon NIDA leider Nourdin el Ouali  hier ook niet ontbreken. Ze zaten in een tent voor het Internationale Gerechtshof in Den Haag en discussieerden over de annexatie van de Westbank. Uiteraard waren ze het snel met elkaar eens en er heeft ook niets over in de krant gestaan.

European initiative to remove the wall and settlements
Aan de ene kant natuurlijk verschrikkelijk dat dit zomaar vlak voor het gerechtshof kan, aan de andere kant moeten we blij zijn dat er alleen een kandidaatspartij vertegenwoordigd was. Zelfs Sadet Karabulut van de SP of Bram van Oijk van Groenlinks durfden bij deze radicale antisemitische club niet aanwezig te zijn.

Oscar Bergamin heeft niet alleen in Nederland de verkeerde vrienden. Ook tijdens zijn verblijf in Zwitserland was hij bestuurslid van een radicale  organisatie, de Islamische Zentralrat Schweiz IZRS. Deze organisatie wordt door de Zwitserse geheime dienst in de gaten gehouden. Het fundamentalistische van de IZRS blijkt uit het verbod op handenschudden tussen mannen en vrouwen en uit een fatwa, die aanbeveelt de voorhuid van de clitoris van de vrouw te verwijderen.

Geld uit Koeweit
Een waarschuwing aan NIDA is hier op zijn plaats. Nadat Oscar Bergamin de radicale IZRS verlaten had, maakte hij bekend dat de organisatie geld uit Koeweit en Quatar ontvangen heeft. Toen hij nog bestuurslid was heeft hij deze giften steeds ontkent. Nourdin el Ouali  kan dus nooit weten wat Oscar Bergamin allemaal gaat onthullen als hij straks niet meer lid van NIDA is.

CIA spion
Het kan nog erger. Oscar Bergamin woonde enige tijd in Syrië en zag zijn huis bedreigd door troepen van de terreurgroep ISIS. Volgens een Zwitserse krant heeft hij vervolgens de coordinaten van de ISIS stellingen doorgegeven aan het Amerikaanse leger. Het pleit echter voor hem, dat hij dit deed door middel van Twitter, dat iedereen kan lezen. Toch werd hij door islamitische organisaties vervolgens voor CIA-agent uitgemaakt.

Vele gezichten
Oscar Bergamin heeft vele gezichten: Ober, hotel-pachter, burgemeesterszoon, voorzitter, fondsenwerver, straatactivist, manager, vermoedelijke CIA-spion, klokkenluider en boekhandelaar.
NIDA kan alle kanten met hem op. We gaan zeker meer van Oscar Bergamin horen.
(Oscar Bergamin wilde niet reageren)

De antropoloog als frontsoldaat

Tijdens de Vietnamoorlog werden oorlogsmisdaden aan de kaak gesteld, als Amerikaanse soldaten een heel dorp uitmoordden of midden op straat een krijgsgevangene excecuteerden. De laatste weken worden Nederlandse soldaten bekritiseerd, die op een speciale manier de plaatselijke bevolking hebben geïnterviewd, met antropologen! (NRC 29 juni 2020: "Interviewmethode van krijgsmacht roept ethische vragen op")

Eindelijk worden de antropoloog en zijn dubieuze onderzoeksmethoden eens serieus genomen. In 1986 studeerde ik af met een onderzoek naar de lokale politiek in Algerije en Tunesië en in al die jaren daarna ben ik nog nooit één advertentie tegengekomen waarin een cultureel antropoloog werd gezocht. Als een collega mij blij vertelt, dat zijn dochter antropologie wil gaan studeren, roep ik energiek: DOE HET NIET! Studeer alles, psychologie, geschiedenis, vrijetijdskunde of denoods Liberal Art op de University College, maar loop met een grote boog om de antropologie heen.

Enkele jaren geleden werd ik door de Volkshogeschool Eindhoven gevraagd enkele lessen antropologie aan enthousiaste vijftigplussers te geven. De meeste bejaarden in Eindhoven hebben een carriere bij Philips of DAF achter de rug en willen op hun oude dag nog wel eens hun invoelzame of menselijke kant laten zien. Dan lijkt het ze leuk om iets over andere volkeren te weten te komen.

Bij de 'intake' door het opperhoofd van de Volkshogeschool vertelde ik, dat de culturele antropologie eigenlijk uit het kolonialisme van de Engelsen was ontstaan. Het Engelse leger was net bezig Soedan te veroveren, toen er een hele vreemde bende mensen op hun pad kwam, die springend door de savanne achter hun vee aan dansten. "Wie is jullie leider?" wilde de legercommandant weten. Dat bleek een vraag te zijn, die zij zichzelf nog nooit hadden gesteld. Dat hadden ze ook niet nodig. Ze hadden elk hun eigen vee en als er conflicten waren, werd dat door de plaatselijke tovenaar door middel van mediatie opgelost. Zo kan het ook!

De blije 'edele wilden' bleken zichzelf de naam Nuer te hebben gegeven en er was grote behoefte aan meer informatie over hun samenleving. Op deze manier konden de Engelsen niet lekker koloniseren. De Engelse antropoloog Sir Edward Evan Evans-Pritchard schreef een heel boek over deze prachtmensen, en gaf het de pakkende titel: "The Nuer" mee.Je moet toch wat! Dit soort verhalen wilde ik aan de bejaarde Eindhovenaren vertellen. Ik vond het zelf nogal grappig en informatief, maar desondanks heb ik nooit meer iets van de Volkshogeschool vernomen.

Tijdens mijn studie culturele antropologie heb ik vooral geleerd te interviewen. Dat noemen ze 'participerend observeren'. Als de plaatselijke bevolking om een vuurtje gaat dansen, dan dans je gewoon mee en als ze lekker in de schaduw zitten te keuvelen en thee drinken, dan ga je erbij zitten. Het is dus in mijn ogen heel normaal als het Nederlandse leger antropologen in dienst neemt om erachter te komen wat de Taliban of de Pheul in Mali nu echt denken. Het werkt beter dan meteen schieten. Maar het schijn dan weer niet ethisch te zijn ofzo. Het Nederlandse leger zou de mensen op een niet morele wijze beïnvloeden. Alsof met jeeps en geweren dwars door hun dorp rijden geen beïnvloeding is!

Intussen ben ik een commerciële keiharde manager in een kapitalistische computer-multinational en pas ik de antropologische methodes nog regelmatig toe. De meeste managers hebben elektrotechniek, bedrijfskunde of milieukunde gestudeerd en begrijpen soms niet dat projecten niet lukken. Alles is goed gepland, de mensen hebben een training gehad, de computers staan te zoemen in het datacenter en het project schiet maar niet op. Samenwerken ho maar. Ik heb daar dan wel een verklaring voor. "Het zijn Arabische dorpen", zeg ik dan tegen de verbijsterde manager naast mij. "Clans die alleen met hun eigen clanleden willen samenwerken". "Not invented in our village".

Ik begrijp heel goed dat ontwikkelingshulpprojecten geen antropologen aannemen. Als je een put wilt graven heb je een ingenieur nodig en als je mensen wilt genezen, heb je een dokter nodig. Het is dan ook een klein wonder dat de goed geoliede multinational waar ik deel van uitmaak, mij als antropoloog zijnde heeft aangenomen. Dat zal ook wel komen door de praktische oplossingen waar ik mee kom."Sla ze met de koppen tegen elkaar", opper ik dan tegenover mijn collega, maar dat schijnt ethisch dan weer niet te mogen.

Revolutionaire Eenheid mobiliseert de massa's

Waarom ben ik nog niet echt onder de indruk van de Revolutionaire Eenheid, die de verschrikkelijkste dingen roepen en daarbij een vlag van de terreurorganisatie PFLP omhooghouden? In de vroege ochtend van de veertiende mei j.l. fietsen zeven studenten van de Vrije Universiteit naar de Amsterdamse ADM werf, om  de Nakba te herdenken en tot revolutie op te roepen. Afgelopen week organiseert dezelfde groep een massa-demo voor het Amerikaanse consulaat, om tegen de dreigende annexatie van de Westelijke Jordaanoever te protesteren. 

De vraag bij dit soort revolutionaire studenten is altijd hoeveel mensen ze kunnen mobiliseren en wat de impact van hun acties is. Normaal gesproken komen er in Nederland niet zoveel mensen op de been, als de organisatoren geweld en haat prediken. Op 1 juli 2020 kon deze groep tijdens de demonstraties in Den Haag en Amsterdam, tegen de annexatie van de Westelijke Jordaanoever, respectievelijk twintig en veertig mensen rond zich verzamelen. Naast de zeven leden van hun eigen keiharde communistische strijdgroep, telden we ook nog leden van de aan Hamas verbonden PGNL en het Palestina Komitee.

Ik moet mij dus over de lachwekende knulligheid heen zetten en serieus kijken naar de invloed van deze Revolutionaire Eenheid en de eventuele impact op de veiligheid van het land. Yasmin Ahmed, leidster van Revolutionaire eenheid, houdt tijdens de demo van 1 juli een toespraak, waarbij ze bijna in huilen uitbarst als ze het over Salah Hamouri heeft: Een PFLP-terrorist die de rabbijn Ovadia Yosef wilde neerschieten. Twee jaar geleden was dezelfde Yasmin Ahmed betrokken bij de uitnodiging aan de beruchte terroriste Rasmea Odeh op de Vrije Universiteit.

Terwijl  Thomas van Beersum en Bob Scholte, twee keiharde revolutionairen, die drie jaar geleden op de Vrije Universiteit nog de gewapende strijd tegen Israël predikten, nu reguliere banen hebben en in rustiger vaarwater terecht zijn gekomen, gaat Yasmin Ahmed gewoon door met haar agitatie. Geboren in Ierland was Yasmin eerst bibliotecaresse in London en werkt nu als "Organiser and Campaigner" in Amsterdam. Dat doet ze in ieder geval beter dan Frank van der Linde.

Zoals ik in mijn boek "Vijftig Jaar Palestina Komitee" heb beschreven, probeerde de terreurorganisatie PFLP in de jaren zeventig al West-Europese jongeren voor de gewapende strijd te interesseren. Destijds sloeg het Palestina Komitee deze beïnvloeding nog af, maar nu is het hek definitief van de Dam. Het gevangenencomité Samidoun, waar Yasmin Ahmed bij hoort, heeft vooral in Duitsland vaste grond onder de voeten. Nu is het een kleine stap naar Nederland.

Thomas Hofland was destijds zowel bij de links radicale groep SRP als ook bij de uitnodiging aan Rasmea Odeh betrokken. Nu maakt hij de connectie naar Duitsland, waar hij voor de "TheLeftBerlin" een artikel over de Arabische terrorist Khaled Barakat schrijft en zich daarbij afficheert als zijnde "political science student and active with Samidoun Palestinian Prisoner Solidarity Network in The Netherlands". Sommige mensen hebben alles en sommige mensen hebben niets!  Wat mij daarbij vooral stoort is het feit dat hij de terrorist Khaled Barakat op één en dezelfde lijn met de socialistische filosoof Karl Marx zet. Je kan heel veel over Karl Marx zeggen, maar niet dat hij opriep om Joodse burgers te doden. Khaled Barakat werd in 2019 samen met zijn verloofde Charlotte Kates, Duitsland uitgezet. Ze mogen niet meer naar Europa reizen.

De vraag is natuurlijk, of Nederland dezelfde procedure met Yasmin Ahmed kan volgen. Ze heeft tenslotte connecties met PFLP, ze nodigt de terroriste Rasmea Odeh uit en ze roept antisemitische leuzen als "From the River to the Sea".  Aangezien ze in Ierland is geboren, wordt het een moeilijke procedure. In ieder geval is duidelijk:

Overheid doet niets!

Reizend circus van Palestijnen

Premier Netanyahu van Israël heeft beloofd, morgen 1 juli, het gebied  'Area C' van de Westelijke Jordaanoever te annexeren. Dit betekent dat in de Joodse dorpen in Judea en Samaria dezelfde wetten als in de rest van Israël gelden. Voor de pro-Palestijnse demonstranten is het aanleiding voor maar liefst twee demonstraties, in Den Haag en Amsterdam.

Tot zover is er niets aan de hand. Israël zet stappen en de Palestijnen protesteren. De nauwkeurige observant ziet echter kleine verontrustende verschuivingen. Het Palestina Komitee laat de demonstratie door het relatief jonge "Samidoun Palestijnse Gevangenen Solidariteitsnetwerk" organiseren. Een groep communistische studenten, die zich solidair verklaart met tot levenslang veroordeelde gevangenen zoals Georges Ibrahim Abdallah. Door deze solidariteitsverklaring wordt de link met de terreurorganisatie PFLP duidelijk.

Zoals ik in mijn boek "Vijftig Jaar Palestina Komitee" al duidelijk heb gemaakt, schurken Nederlandse pro-Palestijnse activisten zich graag tegen terroristen aan, zonder zelf de handen vuil te maken. Dat is op zich al erg genoeg, maar deze seculiere socialistische studenten demonstreren ook graag samen met de PGNL van Amin Abou Rashed, op zijn beurt een fondsenwerver voor de Palestijnse terreurbeweging Hamas. Moslimbroederschap en communisten samen, het is allemaal één grote brei van Palestijnse pap geworden. "All you can eat Palestinism" met één gemeenschappelijke noemer: steun voor terreurorganisaties.

Kan allemaal in Nederland! Overheid doet niets!

Als je erbij wilt zijn: Om 15:00 staat Amin Abou Rashed op het Buitenhof in Den Haag. Na anderhalf uur demonstreren stapt hij dan in de auto en rijdt naar het Museumplein te Amsterdam. Van 18:30 tot  20:30 staan Hamas-aanhangers dan, samen met de PFLP-aanhangers, te roepen bij de Amerikaanse ambassade. Mag allemaal in Nederland. Wat een vrij en tolerant land hebben we toch!
 

Donald Trump's "Deal of the century" verhit de gemoederen

Het had zo mooi kunnen zijn. Een plannetje voor het Midden-Oosten, jij die kant op en jij die kant op en opgelost. Door alle emoties die het plan "Deal of the Century" oproept, zien we de details niet eens meer.

Aanstaande zondag 14 juni, wordt er een demonstratie tegen de "Deal of the Century" gehouden op het Museumplein. (14:00 uur). Door het grote aantal sprekers, wel twaalf in totaal, wordt de indruk gewekt, dat iedereen en zijn malle moer tegen het Plan Trump is. Toch zorgt het plan van Donald Trump voor verdeeldheid onder de Arabieren in Israël en de rest van het Midden-Oosten. 

In Israël zelf zorgt de dreigende annexatie van 30% van het gebied oostelijk van de hoofdstad Jeruzalem voor een splitsing in de gelederen van de vredesbeweging. Vorige week werd er door honderden inwoners van Tel Aviv tegen annexatie gedemonstreerd. De radicale linkse groep van Ronnie Barkan, die ook in nauw contact met Frank van der Linde en Ayala Levinger (Pro-Palestina Damgroep) in Nederland staat, wijst deze demonstratie nadrukkelijk af. Hij stelt dat iedereen die in Israël woont zich tegen het zionisme moet keren. Kleine cosmetische veranderingen wijst hij af. Met andere woorden:  Ronnie Barkan is zelf Israëliër en hij woont blijkbaar in Israël, maar hij wijst het zionisme af.

De Arabieren die in het gebied van de Palestijnse Autoriteit rond Ramalah wonen, zijn ook niet erg enthousiast voor demonstraties. Tenslotte is annexatie van delen van Judea slechts een ambtelijke symbolische handeling, aangezien het Israëlische leger dit gebied reeds beheerst. Vorige week moesten burgers in Ramalah met dwang en beloftes naar een demonstratie gestuurd worden, anders waren er veel minder dan tweehonderd demonstranten gekomen.

De VPRO zond een interview met Ties Brock, die een persconferentie in Ramalah had bijgewoond, uit. Hij sprak over de taktiek van de verschroeide aarde door de Palestijnse Autoriteit. Er wordt gedreigd na een annexatie, alle betrekkingen met Israël op te zeggen, geen lonen meer uit te betalen en de zorg aan bewoners niet meer te verlenen. Daardoor zou de PA nutteloos worden. Een dreiging van een regime in de verdrukking. De Palestijnse Authoriteit met de zetel in Ramalah, is misschien nog wel banger voor Hamas, dan voor Israël. Dat is de laatste tien jaar ook de reden voor het uitstellen van verkiezingen. 

Vanuit de HAMAS-geleide regering in Gaza komen ook matte berichten, aangezien deze beweging geheel Israël van de kaart wil vegen en zich niet kan opwinden over een kleine ambtelijke ingreep zoals annexatie. Toch zou Gaza het meest van het plan Trump profiteren. In de "Deal of the Century" is namelijk plaats voor twee industriële zones langs de grens met Sinaï, waardoor de economische slagkracht zou kunnen toenemen.

De Israëlische regering maakt zich intussen zorgen over de kosten die een annexatie misschien met zich mee zou brengen. De kosten voor de extra grensbewaking, de extra benodigde politietroepen en andere veiligheidsmaatregelen, zouden tot vijftien miljoen dollar per jaar kunnen oplopen. De verslechterde verhouding met de Europese Unie en Jordanië zijn daar nog niet bij inbegrepen.

Een andere zorg betreft het eventueel toenemende terrorisme. Aan de kant van Gaza zijn die terroristische acties nooit opgehouden, maar wat gaat er in Ramalah gebeuren? Toen president Abbas het veiligheidspakt met Israël opzegde, vreesden sommigen een escalatie. Nu blijkt echter dat de soep niet zo heet wordt gegeten als die wordt opgediend. Vorige week verhinderde de Palestijnse Autoriteit een aanslag tegen het Israëlische leger. Langs de kant van de weg werden pijpbommen ontmanteld.

Het huidige voorstel van Donald Trump, dat vrede in het Midden-Oosten zou moeten brengen, is afgestemd met Arabische staten zoals Saoudi Arabië, Bahrein, de Arabische Emiraten en Marokko. Het wordt echter door Arabische staten gezien als startpunt voor onderhandelingen. Een éénzijdige anexatie van een deel van Judea, door premier Netanyahu, was daarbij niet voorzien. De haat van deze Arabische staten tegen Iran is echter nog steeds groter dan de liefde voor de Palestijnen.

Een complicatie bij de verhoudingen tussen Israël en de Europese Unie is, dat de geplande annexatie mogelijk de eenheid van de Europese Unie doorbreekt. De goedkeuring van annexatie door Hongarije is daar al een goed voorbeeld van. Tot nog toe leunden de Europese staten lui en gemakkelijk achterover en hielden vast aan een tweestatenoplossing die al lang door de realiteit is ingehaald. Door de moeilijke besluitvorming loopt de Europese Commissie achter de nieuwe feiten, zoals gecreeërd door Donald Trump aan.

De gedifferientieerde realiteit, van een Palestijnse Autoriteit die onmachtig is, Hamas die niet wil onderhandelen en Arabische staten die de steun van de Verenigde Staten nodig hebben, is moeilijk aan de demonstranten van zondag 14 juni op het Museumplein uit te leggen. Het s ook de vraag of zij zich in deze materie wil verdiepen. De eenvoudige leus: "Free Palestina; Boycot Israël" laat slechts haardragendheid zien. Het enige standpunt dat deze demonstranten met de Joodse bewoners van Judea gemeenschappelijk hebben is, dat er niet langer wordt geloofd in een tweestatenoplossing.    

Het vervolg van Black Lives Matter in Nederland

Als de Black-Lives-Matter-beweging in Nederland geen politieke eisen gaat stellen en geen permanente organisatie gaat vormen, zullen de massademonstraties weinig effect hebben. De hype kan heel snel weer door andere actualiteiten overschaduwd worden.

Premier Mark Rutten heeft heel handig op de ontstane onrust over de dood van Georg Floyd ingespeeld. Hij beweegt mee en offert Zwarte Piet op. Zo laat hij zien dat het sentiment in delen van de Nederlandse bevolking hem iets doet. Tegelijkertijd weet hij ook dat de regering helemaal niet over het bestaan van een volksheld als Zwarte Piet gaat. Zelfs als alle gemeenten tijdens de Sinterklaasoptochten de figuur van Zwarte Piet gaan verbieden, dan nog is de strijd niet gestreden. 

Door de corona-crisis steeg de populariteit van de premier enorm. Niets stond hem nog in de weg om opnieuw, na de parlementsverkiezing van 2021, als premier door te kunnen regeren. Maandenlang was corona het enige nieuwsitem in talkshows en overige media. Nu komt er even een incidentje in de Verenigde Staten tussendoor. de straten en pleinen van Nederland vullen zich met demonstranten. En wat nu?

De vraag is nu, wat al dit protest uiteindelijk voor effect op de politiek en de samenleving gaat hebben. Wat zijn de eisen van Black Lives Matter? Wat kunnen de eisen zijn? Eén van de eisen die BLM kan gaan stellen is, een beleid van positieve discriminatie. De overheid zou bij sollicitaties de voorkeur aan 'mensen van kleur' kunnen gaan geven. Bedrijven zouden op het diversiteitsbeleid bij sollicitaties kunnen worden beoordeeld. Een andere eis zou kunnen zijn, dat de koloniale geschiedenis een vast onderdeel van het lesprogramma gaat worden. Veel meer eisen kan ik mij in Nederland niet voorstellen. Misschien vergeet ik nog iets.

In 1997 wordt er al in de Volkskrant beschreven dat het voorkeursbeleid, positieve discriminatie of positieve actie genoemd, heel weinig effect op de populatie van de stad Amsterdam heeft gehad. (VK 11 oktober 1997) Jarenlang stond bij personeelsadvertentie van de Stad Amsterdam de volgende zin:  'Daarom wordt vrouwen, leden van etnische minderheidsgroeperingen en gehandicapten uitdrukkelijk verzocht te solliciteren. Bij het voldoen aan de gestelde eisen genieten zij de voorkeur.' Doordat deze maatregel geen effect op de populatie van medewerkers had, werd dit beleid weer afgeschaft.

Ik werkte in 1990 als ICT medewerker bij Stadsdeel Noord en heb aan den lijve ondervonden welke effecten dit beleid had. Leden van de drie migratiegroepen (Turken, Marokkanen en Surinamers)  kregen wel een vast contract, maar de overige medewerkers moesten het met tijdenlijke contracten van drie maanden doen. Ik herinner mij nog een Chileense collega die verontwaardigd was, omdat ook hij buiten de boot viel. Ik werkte zelf met Surinaamse ICT-collega's, die de Nederlandse taal niet machtig waren, maar wel een vaste baan hadden.

Toch zou BLM weer kunnen gaan eisen dat de positieve actie weer tot beleid wordt verheven. Als dat op landelijk niveau gebeurd, zou dit tevens de eerste keer sinds de Tweede Wereldoorlog zijn,dat er weer een rassenwet in Nederland wordt ingevoerd. Sollicitanten zullen alle mogelijk middelen gaan gebruiken om tot 'mens van kleur' te kunnen worden bestempeld. Tot nog toe worden er door BLM ,tot mijn verbazing, echter niet dit soort eisen gesteld.

Een andere mogelijkheid is natuurlijk, dat alle demonstranten van de afgelopen week, op BIJ1 van Sylvana Simons gaan stemmen. Het is voor zover mij bekend, het enige gekozen gemeenteraadslid dat tijdens een demonstratie van BLM gesproken heeft. In de gemeenteraad van Amsterdam heeft Sylvana Simons zich zelden laten zien en laat zich door haar adjudanten Jazie Veldhuyzen en So Roustayar vertegenwoordigen. Eigenlijk hoop ik dat BIJ1 een zetel in het Nederlandse parlement gaat verwerven. Niet omdat ik het met haar eens ben, maar omdat ik wel weer eens wil lachen.

Dat zet natuurlijk helemaal geen zoden aan de dijk! Eén zetel in het parlement gaat de samenleving niet veranderen en de BLM beweging stelt op dit moment nog te weinig eisen om een politieke kracht van betekenis te worden. Al het geld dat Nederland toch blijkbaar nog over heeft, gaat naar de zwakke landen van Europa en daardoor krijgen Jerry Afriyie  en rapper Akwasi voorlopig ook niet genoeg subsidie om er een bestaan uit op te bouwen. Deze twee Ghanezen die er voor kiezen hier aan de overheidssubsidiepot te lurken, in plaats van hun eigen ontwikkelingsland op te bouwen, zullen voorlopig nog even voor zichzelf moeten zorgen. 

Kevin P. Roberson is in zijn element

Ongelooflijk maar waar! Nauwelijks heeft Kevin P. Roberson, met vrouw en kind achter zich latende, Nederland weer verlaten, om in zijn tweede thuisland, de Verenigde Staten, zijn geluk als videomaker te beproeven, of er breken rellen uit. Hij geniet ervan!

Jaren geleden heb ik al via dit blog gewaarschuwd, dat MovementX en de Black-Lives-Matter adept Kevin P. Roberson bezig waren hier in Nederland rassenrellen uit te lokken. In het geval van de Schilderswijkrellen speelde Kevin P. Roberson een belangrijke rol. Daarvoor en daarna heeft hij meerdere keren geprobeerd de dood van een allochtone crimineel te politiseren. Uiteindelijk lukte het hem om bij de actie van de Blokkeerfriezen vooraan te staan en de video van zijn leven te maken.
(foto: Maarten Brante)

Kevin P. Roberson blijkt provocateur
Hoe is Kevin P. Roberson zwart geworden?
Kevin P. Roberson is op zoek naar een zwart slachtoffer
Kevin P. Roberson en de blokkeerfriezen
MovementX provoceert rel in Utrecht
De internationale banden van de Schilderswaijkrellen

Het is Kevin P. Roverson niet gelukt in Nederland vaste voet aan wal te zetten, mede door zijn provocerende- en weinig professionele houding. Uiteindelijk besloot hij maar terug naar de USA te gaan.

Nu staat hij op een stuk bezette snelweg en filmt enthousiast welke rellen daar georganiseerd worden. Het zou mij dan ook iets verbazen als Kevin P. Roberson de vrachtwagen heeft gefimd, die daar zojuist de menigte naarbinnen is geraasd.

UPDATE
Kevin staat nu in in zijn woonplaats Fort Lauderdal tegen de politie te schreeuwen

Het definitieve einde van de ideologie

De Corona crisis zal niet alleen een wereldwijde economische crisis veroorzaken, die zijns gelijke in de moderne tijd niet kent. Tevens zal deze crisis diepgravende veranderingen in het Nederlandse politieke landschap veroorzaken. Zullen de Nederlandse partijen zich definitief niet meer op een ideologie baseren? Tenslotte hebben we een crisis te managen, zoals Mark Rutte geïrriteerd tegen Thierry Baudet zei en dan kan je niet over allerlei lastige onderwerpen blijven discussieren. Om dat te kunnen checken, zou je eerst moeten weten welke ideologie er eigenlijk nog bestaat.

De sociaal-democratische PvdA was ooit één van de meest ideologische partijen en kwam op voor de werkende klasse. Nadat veel doelen bereikt waren schudde de PvdA in 1995, onder leiding van Wim Kok, de ideologische veren af en schoof op naar het midden.

De VVD is eigenlijk geen partij met een ideologie, maar bestuurt het land zoals de VVD-leden een tennisclub zouden besturen. Er moet een afrastering om het terrein, maar we zetten het hek open, omdat we "zo lekker open naar de wereld willen staan".

Het CDA bestaat uit partijen die oorspronkelijk, 150 jaar geleden, tegen het liberalisme en de Franse Revolutie waren. Een conservatieve partij dus, maar in tegenstelling tot de zusterpartijen in Duitsland, is dat conservatieve er nu wel van af. Aangezien Nederland ook geen agrarisch land meer is en de mensen niet meer naar de kerk gaan, slinkt de aanhang zienderogen.

Alle andere partijen zijn in feite satellietpartijen van deze, vroeger zo grote, drie ideologische partijen. Doordat wij geen kiesdrempel hebben, kunnen allerlei kleine marginale en client-patroon-gebaseerde partijtjes in het parlement komen. Daarmee de parlementsleden een goed pensioen toekomende. DENK, dierenpartij, 50Plus, SGP en Christenunie hebben eigenlijk geen bestaansrecht. De standpunten van deze partijen kunnen gemakkelijk door de grote drie gepresenteerd worden.

Doordat de partijen de neiging hebben naar het midden op te schuiven en alles onder elkaar in het partij-kartel te verdelen, ontstaat er een middelpuntvliedende kracht en kunnen radicalere partijen zoals SP, PVV en FvD floreren en gedijen. Kiezers die iets anders willen, stemmen op deze partijen.

De voordurende keuze voor grote coalities, waarin allerlei op zich tegengestelde belangen vertegenwoordigd zijn, zorgt er voor, dat we voorlopig van deze radicalere varianten geen afscheid kunnen nemen. De voormalige Bundeskanzler Kohl heeft er al voor gewaarschuwd, toen hij zei dat de radicale partijen een kans krijgen als er niets meer te kiezen is.

Het liberalisme (VVD) is ontstaan toen de macht van de koning werd verminderd. De Christen-democratie is ontstaan als reactie daarop. De PvdA is ontstaan toen de arbeiders aan de macht wilden komen. De enige partij die door boomers, als reactie op de '68 revolte, is opgericht, dat is de D66. Helaas zijn alle goede idealen van D66 vervlogen en gesmolten als sneeuw voor de zon: Gekozen burgemeester, referenda en districtenstelsel. De zittende macht van de oude ideologische partijen kon zelfs deze kleine ingreep in de bestaande orde niet aan, bang als zij is de macht te verliezen.

Na 1968 is er eigenlijk parlementair politiek gezien, niets nieuws meer ontstaan. Het is terugkijken, de boel draaiende houden en alle nieuwe partijen wegbijten uit de politieke arena. De vraag is eigenlijk wat de economisch/maatschappelijk ontwikkeling is die nu nog een breuklijn in de samenleving kan veroorzaken? Nu de inkomens en banen op het spel staan en veel mensen niet weten hoe ze de volgende maand aan eten moeten komen, gaat het wel eindelijk weer ergens over.

Een trend die al sinds de Tweede Wereldoorlog doorzet en veel banen heeft gekost, is de globalisering. Sinds de jaren zestig is de productie van textiel, schepen en auto's langzamerhand Nederland verdwenen. De grenzen staan open. De Europese eenwording is in ieder geval economisch voortgeschreden. Deze ontwikkeling kent winnaars en verliezers. Het politieke landschap wordt in grote mate verdeeld door  de vraag of een partij de winnaars of de verliezers van de globalisering vertegenwoordigt. De PVV en SP vertegenwoordigen beide de verliezers. Groenlinks en D66 vertegenwoordigen de winnaars van  de globalisering. Niet voor niets alle vier relatief jonge partijen.

Een andere trend is de automatisering en digitalisering. Bedrijven als Über, Booking.com, Google en Microsoft introduceren een revolutionair nieuwe bedrijfsvoering, waarbij ICT en webportals niet langer ondersteuning van het bedrijfsproces zijn, maar zelf het product vormen. Er worden miljarden in deze nieuwe business verdiend. Miljarden die door falende belastingwetgeving en neo-liberaal beleid geheel in het buitenland terechtkomen. Wie zijn de winnaars en wie zijn de slachtoffers van deze nieuwe trend?

Vreemd genoeg worden de lage inkomens en laag-geschoolden niet door de digitalisering getroffen. Schoonmakers, Mac-Donalds medewerkers, pakjesbezorgers en koeriers heeft de samenleving nog steeds nodig. Het is werk dat niet geautomatiseerd en geoffshored kan worden. De grote klappen vallen in de middenklasse. Het werk van managers, boekhouders, en administrateurs wordt geautomatiseerd. Door de Corona crisis krijgen de middenstanders ook nog eens klappen. Het is de vraag wie deze verliezers gaat vertegenwoordigen. Deze groep mensen heeft lange tijd voor zichzelf gezorgd en zijn geen natuurlijke achterban van CDA of PvdA.

De scheidslijn in de politiek gaat er nu om wie de globalisering en digitalisering bevordert en met welke middelen. Door middel van grote staatsinvloed of zijn er nieuwe inzichten die we nog niet eens kennen? 
 

Politieke Verschuivingen door Corona

De ouderenpartij 50 Plus is het eerste politieke slachtoffer van de Corona crisis. De partijleiding stelde voor een groot aantal zaken, zoals kieslijsten en partijprogramma, op een moderne digitale manier te regelen, maar de oudere partijbaasjes konden daar niet mee omgaan en kwamen in opstand. Nu richt Henk Krol een nieuwe " Partij van de Toekomst" op, met minder partijdemocratie en beter geschikt om zijn eigen pensioen veilig te stellen. Door de ruzie dreigt 50 Plus te verdwijnen en het is nog maar de vraag of de nieuwe Krol-partij wel genoeg stemmen zal krijgen.

Een andere partij die niet zozeer een ideologie vertegenwoordigt en ook niet opgericht is ten gunste van een achterban, is DENK. Door de Corona-crisis zitten dat soort mannnetjes te dicht op elkaar of juist te ver van elkaar weg. In ieder geval zijn er geen echte problemen meer, om zich mee te bemoeien. Tenslotte is de democratie in Nederland door de Corona even aan de kant gezet. Nu gaan de alfa-mannetjes van DENK elkaar te lijf. Ook die partij delft het Corona onderspit.

De derde partij die het erg moeilijk gaat krijgen is de SP. Ik zag Lilian Marijnissen weer eens op TV en het viel mij op, dat die helemaal niets te zeggen heeft. Die zit daar alleen maar, omdat ze de dochter van Jan Marijnissen is. Het vreemde van de SP is, dat er een grote potentiele aanhang is, maar dat de partij er geen gebruik van maakt. De verliezers van de globalisering komen door de Corona toenemend in de problemen. Er zijn geen laag-betaalde banen meer door de versnelde automatisering en digitalisering. Er vallen bedrijven om, waardoor de werkloosheid toe gaat nemen. Maar de SP zit op zijn kont mooi te wezen.

Opgeruimd staat netjes!  Er zijn toch al veel te veel partijen in het Nederlandse politieke landschap. Nu is de vraag of er nog nieuwe partijen zullen ontstaan door de Corona.

Krakers van Vrankrijk slaan terug

In 2009 heb ik veel over het kraakpand Vrankrijk in de Amsterdamse Spuistraat geschreven, omdat net een bezoeker van het gelijknamige café op de begane grond helemaal verrot geslagen was. Ik heb toen zo veel artikelen over dit incident op mijn blog gepubliceerd, dat het uiteindelijk tot en rechtzaak gekomen is. Twee daders zijn voor de mishandeling veroordeeld.



In die periode gingen veel (ex) krakers informatie aan mij doorspelen. In het café Vrankrijk werd veel drugs verhandeld. Eén van de daders van de vechtpartij woonde helemaal niet meer in een kraakpand, maar in een vrijstaand huis in Krommenie. Zijn vriendin woonde in een peperduur appartement in de Amsterdamse binnenstad. Wat een alternatieve idealistische vrijplaats leek, was al lang een kroeg waar veel geld werd verdiend.

Ik heb met veel interesse naar de documentaire gekeken omdat er mensen in meespelen die ik slechts eenmaal ontmoet heb, maar toch voor mij, door de verhalen zijn gaan leven. Walter, de man die helemaal op het einde met de documentairemaakster in bad gaat zitten, was destijds een hele goede kennis van schrijfster Natasha Gerson. Zij ging zich ook met de affaire bemoeien en dan weet je wel wat er gebeurt: Een hele lading shit over je heen.

Ik ken Walter ook van onze demonstratie tegen de Islam in 2008 op de Dam. De krakers van de Spuistraat kwamen weliswaar veel te laat, want in hun bed blijven liggen, maar toen ze kwamen werden ze gewelddadig tegen het groepje demonstranten. Ze werden, zoals je in de onderstaande video kan zien, door de politie gesteund.



Er zitten enkele tragische aspecten aan het leven in kraakpand Vrankrijk. De bewoners geven van het weinige geld dat ze hebben, een bedrag aan een vluchteling. Er staat zelfs een kamer klaar voor de vluchteling in huis. Eén van de bewoners vertelt zelf dat de vluchtelingen soms neerkijken op de krakers. Eén van de vluchtelingen ging zelfs al op de eerste dag van het verblijf politieke posters van de muren rukken.

Die ervaring heb ik zelf ook. In de Indische Buurt hielpen we destijds Poolse vluchtelingen te huisvesten. Karl Kreuger hielp het liefste mooie Poolse vrouwen over de grens te komen. Eén van die vrouwen vroeg aan mij waarom wij in zulke armoedige panden woonden. We woonden toch in het kapitalisme, dan kan je toch werk gaan zoeken. Ze heeft in mijn geval uiteindelijk gelijk gekregen, maar hier zie je dat vluchtelingen juist naar Nederland komen vanwege het geld dat hier verdiend kan worden. Ze hoeven niet persé anti-kapitalistisch te zijn, want dan waren ze wel in hun eigen land gebleven.

Toen Walter op zijn kamer zijn verzameling T-shirts liet zien, bedacht ik mij opeens dat je niet tegen dit soort 'idealisme' in moet gaan. Het is in feite shockeren en er zit heel weinig ideologische basis achter.  Als je met een T-shirt met Rote Armee Fraktion door Duitsland gaat lopen, dan spoor je niet helemaal. Dan heb je je niet helemaal in de achtergronden van de RAF verdiept. Op dezelfde manier roepen dit soort mensen ook "Gaza".

Ik identificeerde mij meer met de tentenbouwer, die ook een soort concierge-rol speelde. Hij vroeg zich af  waarom de andere bewoners niet gewoon een electricien bellen als er iets stuk is. Een hele goede vraag. Als je antwoord op die vraag krijgt, dan begrijp je ook waarom deze mensen bij elkaar zijn gaan wonen. Wel schelden op het groot-kapitaal en op mensen die geld verdienen, maar zelf nog niet tot basale handelingen in staat.

Het hoogtepunt kwam natuurlijk, toen Walter gewoon in zijn bed bleef liggen en de anderen een hele zware ijzeren balk door zijn slaapkamer droegen om de pui te repareren. Dat herinnert mij eraan, dat wij in ons Duitse pand ook nog een pui moeten repareren. Als de krakers dat kunnen, dan kunnen wij dat toch ook? Mijn vrouw is er nog niet van overtuigd!