Klammheimliche Freude

Dat is dan weer het voordeel van het bezoeken van oude vrienden in Duitsland: Je hoeft maar twee woorden te noemen en ze begrijpen precies wat je bedoelt. Verder ben ik het intussen over alle politieke- en maatschappelijke- thema's met mijn vroegere linkse vrienden- en zelfs met mijn eigen vrouw- oneens. Maar het blijft toch altijd gezellig. Als we naar Wildeshausen rijden om een raadslid van de Groene Partij en tevens advocate aldaar te ontmoeten, krijg ik al te horen welke woorden en thema's taboe zijn. Het P-woord mag niet gebruikt worden. Geen discussies over de Islam en verder geen grote steunbeteugingen aan de Grote Blonde Leider, want daar kunnen de tere groene zielen niet tegen.

Daarom begin ik maar een omstandig verhaal over de voordelen van de iPHONE 4 en de verschillen met de Androïde apparaten. Als ik echter vertel dat je met de App Shell-Tankstation-Locator precies kan zien waar je zelf bent en waar het volgende SHELL-tankstation is, dan breekt de discussie over privacy en staatscontrole al weer in volle omvang los. Als de iPHONE4 weet waar jij bent, dan weet de staat dat ook. Daar houden GroenLinkse Abgeordnete niet van. De staat moet wel voor alles en iedereen die vluchteling,

ziek, zwak of misselijk is betalen, maar ze mogen niet weten waar je bent.

Dan maar een discussie over jongensbesnijdenis. Mag dat wel of niet en moet de staat daar niet een wetsontwerp tegen indienen? Het probleem bij deze discussie, die nu in Duitsland actueel is, dat alleen legalistische argumenten worden gebruikt. Wat is wettelijk wel en niet toegestaan? Daar houden de Duitsers erg van. "Ist es Erlaubt?", terwijl de Nederlander zich afvraagt of het zin heeft iets aan de status quo te veranderen.  Met al mijn Duitskennis en retorisch talent kan ik dat mijn gesprekspartners, beide advocaten, niet aan het verstand brengen.

Plotseling gaat de discussie over een schilderij van Picasso dat in de Gazastrook tentoongesteld wordt en waar permanent vier gewapende Hamasstrijders voor staan om het te beschermen. De vraag die door de twee Groenlinkse advocatendames in de ruimte geworpen wordt: "Is dat nu wel nodig". Deze discussie gaat wel heel erg dicht naar het verboden P-woord dat van te voren uitdrukkelijk van de discussie uitgesloten was. "De Hamas-regering zal zelf heus wel weten waarom een duur schilderij beschermd moet worden", stel ik vast. "Voor je het weet wordt het gekaapt om in ruil voor een salafistische geleerde uitgeruild te worden".  Maar dat is dan weer typisch: Een grote mond over alles, maar niets weten over het leven en sterven van Vittorio Arrigoni, die op eenzelfde manier om het leven is gekomen.

Opvallend detail van de "Picasso voor Palestina"-operatie is dat de Picasso natuurlijk uit het van Abbe-museum in Eindhoven moet komen. Hetzelfde museum waar laatst een tentoonstelling met de titel "Joden terug naar Polen" werd gehouden en ook hetzelfde museum waar ze de Zwarte Piet willen afschaffen. Als je je eigen cultuur wilt kapot wil maken , moet je het ook goed doen. En nu heet het project "Picasso voor Palestina". Ik kan mijn mond natuurlijk weer eens niet houden en vraag vriendelijk aan de Groenlinkse advocate: "Zou je mij misschien kunnen vertellen waar Palestina ligt?" Ik was gewaarschuwd en ik heb nu zelf het P-woord genoemd. Tot het uiterste geprovoceerd natuurlijk. Mijn vrouw wil meteen naar huis en heeft er geen zin meer is.

Veel heen en weer gesus en dat ik het niet zo bedoeld heb en dat ik het Lijden van het Palestijnse Volk uiterst serieus neem en dat ze natuurlijk ook recht op een Picasso hebben. Want kunst verbroedert de volkeren. etcetera etcetera. Ik mocht nog even blijven. Na de avondmaaltijd met gebakken sardines, waarbij ik de kat meermaals van de tafel moest slaan, omdat hij wilde meeëten ( Is er een verband tussen falende autoriteit tegenover huisdieren en het ondersteunen van zinloze revolutionaire bewegingen? Ik vrees van wel.) gingen we nog even een avondwandeling door de velden van Wildeshausen maken. Ik liep alvast een beetje vooruit, want dat gedreutel begon me toch een beetje te irriteren, hoor ik plotseling achter mij de uitdrukking "Klammheimliche Freude". Beide dames uit Göttingen en allebei goed bekend in het extreem-linkse milieu van de beruchte gewelddadige Jaren Zeventig. Hebbes. Precies 35 jaar geleden werd Siegfried Buback, procureur-generaal bij het Hooggerechtshof in Karlsruhe door de RAF doodgeschoten en een Göttinger student meende daarover stiekum een beetje blij te moeten worden. En juist twee maanden geleden stond opnieuw Verena Becker, één van de daders terecht. Maar opnieuw kon niemand van de destijds betrokken personen zijn mond open doen en eindelijk eens vertellen wie er geschoten had.

Tijdens het lopen door de uitgestrekte velden van Wildeshausen en het discussieren over de krankzinnige tijd van eind jaren zeventig, werden we het toch over één ding eens: Er is een naadloze overgang van nazi-geweld met de rassenhaat en de methodes die daar gebruikt werden, naar de moorden van de RAF. De mentaliteit is dezelfde gebleven. Dus als we vrede en democratie willen zullen we eindelijk eens moeten proberen met argumenten en discussie de boel uit te vechten in plaats van elkaar overhoop te schieten. Nou dat was gelukkig gezegd. Na een kop koffie en ijs keerden we tevreden huiswaards.  

Breivik-Herdenking in Oslo

De spoorweg in Kongsberg (Noorwegen) wordt door een hek gescheiden van de weg naar het centrum. In het hekwerk steken drie rode bloemen, ter nagedachtenis aan de drie Kongsbergse slachtoffers van Breivik, die precies een jaar geleden, op 22 juli 2011 toesloeg in Oslo en op Utoya. De festiviteiten in Oslo zijn groot opgezet, want  200.000 bezoekers worden verwacht. Er is een groot podium opgebouwd bij de haven van Oslo, met projectieschermen op het plein die ervoor zorgen dat niemand ook maar een glimp van de herdenking mist.

De rit in de rode Audi cabriolet van mijn Noorse contactpersoon gaat langs de prachtige Noorse fjorden en over de goed onderhouden door bossen en velden omzoomde autoweg. Na weer een jaar hard werken in de Nederlandse ICT-industrie kom ik eindelijk tot rust.
We rijden naar het centrum van Oslo en parkeren in de parkeergarage van Grønland, de wijk waar over wordt beweerd, dat er geen Noorse kinderen meer naar school gaan, omdat er alleen nog kinderen van immigranten op school zitten. De gezellige multiculturele straat laat aanvankelijk niets van de problemen zien die hier schijnen te zijn.In de bazar-winkeltjes kan je hoofddoeken, telefoonkaarten en diverse huisraad kopen. Wat is er tegen? De rommelmarkt verderop toont de volle omvang van de positie van Somalische-, Irakese- en Afghaanse- immigranten in Noorwegen. Er worden tweede hands goederen verkocht en de ethnische samenstelling van de bezoekers van de markt is eenzijdig immigrant.

Als je goed met een Cultureel Antropologische blik naar de mensen op de rommelmarkt kijkt, kan je je niet voorstellen dat ze hier in dit technologisch hoogstaande en steenrijke land Noorwegen kunnen integreren. Zwaar gesluierde Somalische vrouwen, die achter in sportkleding gestoken gespierde lichtgetinte mannen aanhobbelen. Dat gebrek aan integratie  blijkt dan ook uit de statistieken. Ook hier is het misdaadpercentage onder kinderen van immigranten extreem hoog. Veel verkrachtingszaken met "migartie-achtergrond". Ik verzin het niet zelf. De politiek correctheid van de kranten laat echter niet toe dat er openlijk over geschreven wordt. In die zin heeft Breivik de Noorse samenleving op diverse manieren een heel slechte dienst bewezen.
Je haalt het wel uit je hoofd  op een dag als dit ook maar een enkele opmerking over de misschien wel gebrekkige integratie te maken.
Toch is het gezellig in de straat en we gaan zitten om uitvoerig te eten en te drinken. Enkele Libanezen staan druk fulminerend naast ons tafeltje. Ook al versta je er geen woord van, je begrijpt toch wat er aan de hand is. Ik wel tenminste. De ene man met de rugzak moet iets doen en wordt daartoe onder druk gezet door een gespierde man met enkele tatoos die het lidmaatschap van een bende verraden.
Enkele andere jonge mannen beginnen zich ermee te bemoeien en het wordt een heel opstootje. Ik ben gekomen om te zien of het echt zo erg is in Grønland en ik val natuurlijk weer met de neus in de boter.

Blijkbaar kijk ik te vaak en te intens in de richting van de jonge Libanezen, zodat het op gaat vallen.
Ik ben misschien niet als zodanig als toerist te herkennen en mijn Noorse contactpersoon naast me, met haar mooie rode jas en haar wapperende haren al helemaal niet. Maar wat zijn we dan wel, zie ik de jongens denken. Gelukkig wordt net op dat moment de omvangrijke tonijnsalade geserveerd, zodat we ons met deze criminele problematiek niet verder hoeven bezig houden. Om even een indruk te geven van kostenpatroon van de gemiddelde Noor en daarmee ook de onmogelijkheid voor immigranten zich in dit land werkelijk te integreren, dan wel staande te houden: Een tonijnsalade, zelfs geserveerd in deze arme immigrantenwijk, kost een 15 Euri.
De mensen uit islamitische landen zijn allemaal als vluchteling naar Oslo gekomen.De gastarbeiders daarentegen, komen allemaal uit Letland, Roemenië, Bulgarije en andere Oostbloklanden. Ook Nederlanders, vooral ambachtslieden, zijn graag in Noorwegen gaan wonen om te werken.
Deze gastarbeiders zijn wel geïntegreerd in de Noorse samenleving. In dat opzicht is de problematiek dus verschillend van de Nederlandse, waar juist de kinderen van gastarbeiders en met name Marokkanen , problemen maken, maar waar de vluchtelingen vaak juist heel goed hun best doen op school.

We rijden naar het westelijke centrum van de stad en al 100 meter vanaf de wijk Grönland is er van multiculturele problematiek helemaal niets meer te merken. Het is mooi weer en de Noren genieten eindelijk ook eens van het warme weer. Waar het anders alleen maar sneeuw scheppen geblazen is. Bij het podium van de Breivik-herdenking blijven we even stan. Een zangeres zingt iets in een onverstaanbare taal, wat later Laps blijkt te zijn. Het is de repetitie van de herdenking van de volgende dag.  Ik bekijk de mooie jachthaven, waar rijke toeristen flaneren langs de mooie grachtenpanden en zich tegoed doen aan de kostbare lekkernijen die de goed geoutilleerde restaurant te bieden hebben.

De volgende middag, als de echte herdenking plaats vindt, zetten we de TV aan. Er blijken niet 200.000, maar slechts 100.000 mensen aanwezig te zijn. Dat kan ook aan het slechte weer liggen.

Het regent hevig. Premier Stoltenberg begint te spreken. Ik versta er geen zak van. "Wat zegt hij?" vraag ik aan mijn goede kennis naast me op de bank? "Peace, Solidarity and Love" zegt ze de toespraak kort samenvattend. Ze vindt de enorm groots opgezetten herdenking niet zo nodig en wil het geweld en de doden zo snel mogelijk vergeten. "Als je eigen kind erbij was omgekomen, zou je zo'n toespraak wel op prijs stellen", zeg ik.Dan heb je toch het gevoel van troost, dat de regering het herdenkt en niet wegstopt.

De gehele sociaal-democratische partij, inclusief jongeren organisatie is uitgerukt om deze herdenking ten volle te benutten. Zo goed staan ze er niet voor in de peiling. De conservatieve partij en de Fremskrittspartiet staan op winst. Oude reflexen komen tijdens de herdenking weer naar boven. We moeten solidair zijn met onze anders gekleurde medemens. Dat is kort gezegd de boodschap aan het Noorse Volk. Alle jonge en oude-troubadours die Noorwegen rijk is, zeg maar de Noorse Jan Smit, Frans Bauer tot en met Rob de Nijs en Paul de Leeuw, treden kosteloos op. Tussen de optredens door, interviews en stukken tekst van overlevenden en ouders van vermoorde kinderen.
Het probleem bij dit gehele festijn, waar alle politiek correcte registers worden bediend is, dat de duiding van de Breivikmoorden nog niet is afgerond. De uitspraak van de rechter is nog niet geweest, dus is nog niet duidelijk wat Breivik nu werkelijk volgens de rechter is. Daarbij bevindt de Noorse rechtstaat zich in een duivels dillemma. Wordt Breivik als geestelijk gezond ingeschaald en beoordeeld, dan hoeft hij maar 21 jaar te zitten. Aangezien de consequenties van het multiculturele drama nog op geen enkele manier open ter discussie gesteld is, kunnen tijdens die 21 jaar altijd weer situaties voordoen waarbij Breivik vanuit de gevangenis zijn gelijk krijgt.

De maximumstraf voor moord is 21 jaar en bij goed gedrag zelfs nog korter. Ongetwijfeld zijn deze stafmaten ontstaan in een tijd waarin de optimistische kijk op de mens het denkbeeld dat "niemand in de gevangenis een beter mens wordt" bevorderde. Als je bovendien bedenkt dat de islamitische terrorist Mullah Krekar nog steeds in Noorwegen vrij rondloopt en zelfs zijn gehele familie naar het land heeft gehaald. Natuurlijk met de vrijgevige gift van de Noorse nationaliteit; je moet toch wat, als multicultureel adept; dan weet je wel hoe de vlag er voor staat en hoe de wind waait. Deze tolerante humanistische houding, die voor 90% van de mensen goed werkt, is nu een blok aan het been van de Noorse justitie, die Breivik natuurlijk levenslang wil opsluiten. Dan maar gek verklaren?
Wordt Breivik echter als gek in een gesticht gestopt, dan heeft zijn gruwelijke geweldsdaden dezelfde status als een ongeval met een toeristische reisbus. 77 doden maar je kan er niets tegen doen.    
Dan heeft deze herdenking op zich wel zin, vanwege de gruwelijkheid en de vele jonge doden. Maar de politieke boodschap van "Peace, Love and Understanding" hoeft dan niet meer omdat de motieven zelf niet ter discussie meer staan. Het was tenslotte een gek die het deed.
Aan het einde van de avond komt plotseling Bruce Springsteen het podium op en zingt "We Shall overcome". Het lied van de burgerrecht beweging in de VS in de jaren zestig.We zullen uiteindelijk overwinnen en onze burgerrechten krijgen. OK. Is dat waar het bij de Breivikmoorden om gaat?
Gaat het om de racistische- en etnisch gescheiden samenleving van de Verenigde Staten in de jaren zestig. Misschien heeft Bruce er helemaal niet over nagedacht en is gewoon besloten: "Racistische Moorden, dus daar hoort 'we shall overcome' bij. Je weet het niet. Evengoed wel aardig van Bruce Springsteen om toch even zijn steentje bij te dragen, nu hij toch in de buurt was.

De uitspraak van de rechter zal uitmaken hoe het bij verdere herdenkingen zal toegaan. Het heeft er op dit moment alle kans op dat dit een reusachtig soort door de regering georganiseerde "Kerwin Duinmeier"-herdenking kan worden, waar elke jaar weer een groot beroep op tolerantie gedaan wordt. Maar als Breivik platgespoten in een TBS kliniek verdwijnt, dan kan het ook weer minder belangrijk worden.

Als je bedenkt dat Breivik zich lid van een tempelorde waande, die niet blijkt te bestaan en als je bedenkt dat hij jonge idealistische leden van de jeugdafdeling van de Sociaal Democratische partij heeft omgebracht, in plaats van met ze in discussie te gaan of er artikelen over te schrijven, dan moet je inderdaad aan zijn geestelijke vermogens twijfelen. Of je moet tot de conclusie komen, dat de drang tot moorden er eerst was en dat de ideologie er later bij is bedacht. Dat is een verschijnsel dat je ook bij de links-extremistische bewegingen kan waarnemen.

Wat gebeurde er echt tijdens Olympics 1972 München

De aanslag op de Israëlische Olympische sporters wordt nog steeds voorgesteld als een goed voorbereide doelgerichte terreuraanslag, waar door de slecht bewapende en niet geïnformeerde Duitse politieagenten helaas niet adequaat op gereageerd kon worden. Zowel de terreurorganisatie PLO als de Duitse regering houdt deze mythe in stand. De werkelijkheid is echter geheel anders.

De enige overlevende terrorist, Mohammed al-Safadi, heeft later in verhoren uitvoerig verteld hoe hij in het vluchtelingenkamp Schatila werd gerekruteerd en hoe de terreurdaad verder was verlopen. In Damascus kreeg hij slechts les in het gebruik van de Kalashnikov, andere technieken werden hem niet bijgebracht. Via Joegoslavië reisde hij naar München waar hij 36 uur bij een station van de metro rondhing, voor hij door de overige leden van de groep werd opgepikt. Er was geen slaapplaats voor hem geregeld. Daardoor had hij 36 uur haast niet geslapen. 

Het Palestijnse terreurcommando had het Olympische dorp niet verkend en wist ook niet precies in welke apartementen de Isralische sporters waren ondergebracht. De leider van de groep, Isa, belde eerst bij de sporters uit Hongkong aan. Daarna moest hij weer naar beneden om op de naambordjes de Joodse namen te kunnen herkennen. De deur van het hoofdgebouw was niet afgesloten. Daardoor konden de terroristen zonder problemen om 4:15 uur 's morgens naar binnen. Er werd bij de Israelische sporters aangebeld.

De Münchener politie vond later in de bagage van de terroristen folders over reizen naar Spanje, een pas gekochte jurk en het telefoonnummer van de dochter van de pensionhouder, waar de leiders van de actie hadden geslapen. Daaruit wordt geconcludeerd, dat de terroristen optimistisch over de afloop van de actie waren. Ze waren van plan de Israelische sporters zonder bloedvergieten te gijzelen en uit te ruilen tegen 200 gevangen PLO-strijders.  De actie verliep echter geheel anders.

De Israëlische sporters boden tegenstand. De 1,95 meter lange ringvechter Josef Gutfreund zag door de spleet van de deuropening de wapens van de Palstijnen en hield de deur dicht. Een andere sporter kwam aangerend en duwde ook tegen de deur. Pas nadat de Palestijnen begonnen te schieten werd de deur open gedaan. Ook in het apartement gaven de Israëlisch sporters zich niet meteen over. Moshe Weinberg en Josef Romano probeerden de terroristen hun wapens af te pakken, maar werden bij die poging doodgeschoten.  

De actie was op dat moment eigenlijk al mislukt, omdat de opdracht was geweest, de sporters zonder bloedvergieten te ontvoeren. Op dat moment zat in Wenen de Duitse neo-nazi Willi Pohl al klaar om namens de Palestijnen een verklaring af te geven en zich solidair te verklaren. Hij had de leider van de terroristen wekenlang door Duitsland gereden en geholpen de terreurdaad voor te bereiden.  Hij was over het preciese doel van de aanslag niet van te voren geïnformeerd. Op het moment dat Willi Pohl merkte dat er al doden waren gevallen en dat het een aanslag op het Olympische Dorp betrof, begon hij koortsachtig de verschillende telefoonnummers van de PLO-leiding en de Fatah geheime dienst te bellen. Hij kreeg al geen gehoor meer. De actie was al als mislukt beschouwd en de terroristen en hun slachtoffers werden aan hun lot overgelaten.

Datzelfde merkte ook de leider van de terreurgroep, Isa. Hij wilde naar Tunis bellen om verdere instructies te ontvangen, maar kreeg geen Fatah-leiders meer aan de lijn. Hij moest nu zelf verdere beslissingen nemen en eiste een vliegtuig naar Egypte. De Münchner politie liet weten deze eisen in te willigen en stelde een vliegtuig bereid om de gijzelaars en de gijzelnemers te laten vertrekken. De premier van Egypte had toen echter al laten weten niets met de actie te maken te willen hebben. De Minister van Buitenlandse zaken Genscher ging hoogstpersoonlijk naar het apartement om met de gijzelaars te praten en te vragen of ze bereid waren naar Egypte te reizen. De doodsbange gijzelaars lieten weten dat ze niet geloofden een bevrijdingsactie te overleven. Daarom stemden ze in met een uitreis naar Egypte.

De planning van de Duitse veiligheidsdienst was, om bewapende politieagenten, verkleed als bemanningsleden, in het vliegtuig te laten plaats nemen. Helaas werden de veiligheidsagenten bang en verlieten het vliegtuig. Daardoor konden de twee terroristen die het vliegtuig van te voren verkenden zien dat het leeg was. Ze liepen terug naar de helikopter waar de gijzelaars en overige terroristen zaten en werden tijdens het teruglopen doodgeschoten. Daarna volgde een vuurgevecht van tweeëneenhalf uur. De gijzelaars werden door de genoemde Mohammed al-Safadi gericht doodgeschoten. In het vuurgevecht kwamen negen gijzelaars, zeven terroristen en een politieagent om.

De Duitse regering heeft steeds volgehouden, dat de terreuractie geheel onverwacht en zonder aankondiging plaatsvond. Bovendien wordt de mythe van de goedvoorbereide terroristen tot de dag van vandaag in stand gehouden. Beide mythes zijn nu door de Spiegel in de uitgaven van 23 juli 2012 weerlegd. Er waren wel degelijk waarchuwingen vooraf geweest en enkele geheime diensten waren op de hoogte van de dreiging.

De Duitse regering maakte zich er achteraf zorgen over, dat de Arabieren door de daad in een kwaad daglicht zouden worden gesteld. Daarom wordt er in de kabinetzitting van 7 september voor gewaarschuwd niet "Alle Arabieren over een kam te scheren". (zie foto)  Tegelijkertijd hebben de Duitse ministeries echter ook na deze mislukkingen de GSG9 opgericht, waardoor latere acties zoals de kaping van het vliegtuig met Joodse passagiers in Entebbe, waar dit keer geen neo-nazis , maar extreem-linkse RAF-leden aan meededen, wel op een adequate manier kon worden opgelost.

Bron: Spiegel 23 juli 2012

Waar zijn de moslims??

Nu de grote politieke partijen niet meer zeker zijn van het aantal zetels die ze gaan winnen bij de Tweede Kamerverkiezingen en het thema "moslims" door de Europese- en bankencrisis enigszins op de achtergrond raakt, is het ook niet meer zo nodig moslims op een hoge plaats op de kieslijst te zetten. Nederlandse volksvertegenwoordigers verdringen zich om nog een plaatsje op de lijst te bemachtigen en vinden het niet zo nodig dat er ook nog moslims hoog op de lijst staan. Zelfs de meest clientelistische PvdA, altijd goed voor een flink aantal moslims hoog op de lijst, heeft alleen Ahmed Marcouch op een verkiesbare plaats 14. Verder staat er geen enkele moslim op een verkiesbare plaats. Bij een eventuele regeringsdeelname zou er wel weer een medewerker van  de Marokkaanse koning of een Armeense genocideontkenster tot staatssecretaris gebombardeerd kunnen worden. Je weet het maar nooit.

Of de andere bekende knuffelallochtoon, Tofik Dibi van Groenlinks, met zijn tiende plaats op de lijst, überhaupt in het parlement komt is twijfelachtig. Groenlinks kan ongeveer 6 zetels in het parlement verwachten en Arjan El Fassed, medeoprichter en financier van "Electronic Intifada" staat op nummer 7 van de lijst. Mocht Jolande Sap een ministerspost moge aanvaarden, dan hebben we dus een echte Palestijn in het parlement. Waar hebben we het aan verdiend??

De SP heeft de laatste jaren erg slechte ervaringen met moslim-kandidaten gehad. Bij het minste of geringste scheiden ze zich af van de fractie en strijken het hele salaris zelf op, in plaats van inleveren bij de partij. Toch heeft de SP op nummer 6 een echte Koerdin: Sadet Karabulut. En op 13 staat de Afghaan Farshad Bashir, van het platform "Keer het Tij" van Rene Danen. Farshad is voorstander van onderhandelingen met de Taliban. Hij wil toch niet meer terug, dus hij heeft er zelf geen last van. Verder valt bij de SP kandidatenlijst nog het grote aantal Pro-Palestijnen op, zoals Harry van Bommel  en Leo de Kleijn, vader van Loes, die zoveel voor kinderen op de "illegaal tegen internationaal recht en ten onrechte door Israel bloedig bezette Westelijke Jordaanoever" doet.

D66 heeft wel voor een echte Marokkaan op een verkiesbare plaats gekozen, namelijk de marine-commandant Wassila Hachchi op plaats 12.  Dan op plaats 13, mijn vriendin en tevens Armeense-genocide-ontkenster, want je moet toch wat als mensen-mensen-rechtenspecialist, Fatma Koser Kaya. Op nummer 15 komt dan al de door Israël-Vriendin Ratna Pelle zo onheus bejegende en tevens jihadstrijdster Salima Belhaj. Toch nog twee Marokkanen en een Turk op 17 te verwachten zetels.

Daarmee is D66 de kampioen van de moslims op verkiesbare plaatsen bij deze Tweede kamer verkiezingen. En dan heb ik nog alleen naar de linkse partijen gekeken.     

Jose van Leeuwen: "Martelen is uncool"

Je verwacht het niet, maar toch is het zo. Pro-Palestina-Activiste José van Leeuwen is het helemaal niet eens met de Syrische dictator Assad en zijn martelpraktijken. Het heeft even geduurd voordat deze brisante informatie beschikbaar kwam, doordat de activisten eerst even moesten nadenken over het Lijden van het Syrische Volk. Als ze de Verenigde Staten en Israël niet de schuld kunnen geven van een echte of vermeende misstand, dan houden de José's, de Anja's en de Grettas van deze werled hun mond. Tenslotte is het hoofdkwartier van Hamas en PFLP in Damascus gevestigd, dus je wilt geen slapende honden wakker maken.

Nu laat José van Leeuwen op haar Facebook weten het "martelen af te wijzen". Moedig van haar. Je komt er zelf niet op.

Niet alle Pro-Palestina activisten zijn zo principieel. Anja Meulenbelt schrijft dat ze erg weinig van Syrië afweet en blijkbaar wil ze zich er ook niet in  verdiepen (zie ook: Lesbisch Meisje in Syrië). Stan van Houcke valt al weken lang de Nederlandse pers aan omdat ze persberichten uit het buitenland overnemen en zelf niet nadenken. (zie ook zijn volgende citaat: "Onze demissionaire zionistische minister van Buitenlandse Zaken Uri Rosenthal zou dit artikel in de Groene moeten lezen voordat hij doorgaat met het steunen van terrorisme en de belangen van de 'Joodse staat' laat prevaleren boven die van het land waarvan hij minister is." Verder de gebruikelijke beschuldigingen in de richting van NAVO, Israël en VS. De grootste onzin komt ongetwijfeld van de Palestina-Komitee-Ordedienst Rik Min, tevens NCPN kaderlid en lid van de AbvaKabo. Hij staat volledig achter Syrië en beschouw de gehele opstand als complot van de duister machten van de VS en de NATO.

Het volgende citaat is van Rik Min: "De leugens over Assad zijn nu zodanig dat gemiddeld links zich geen raad weet in dit pandemonium. En zo gaat dat al 40 jaar. De leugens over Kadaffi waren net zo groot. Over Milosevic ook. Pikken we in Nederland dit maar dat al die landen (zoals Syrië, Libië, Joegoslavië, Afghanistan, Oekraïne, Irak en Iran) door het imperialisme en de NATO een voor een worden opgerold en in het neo-liberale systeem worden geduwd? "
Gelukkig weet José van Leeuwen zich wel raad en veroordeeld ondubbelzinnig de martelingen, door wie ze ook worden uitgevoerd.

Jihad-strijdster eindelijk doorgedrongen tot de Tweede Kamer

Het heeft even geduurd, maar dan heb je ook wat. Salima Belhaj, nu nog fractieleidster van de D66 in Rotterdam, staat op een verkiesbare plaats van de D66 kandidatenlijst voor de Tweede Kamerverkiezingen van 12 september 2012. Salima Belhaj, die geen enkele binding met het Marokkaanse volksdeel heeft, omdat ze in een afgeschermde omgeving te Harderwijk opgegroeid is, heeft enorm hard aan de weg getimmerd de laatste jaren. In 2006 kwam ik haar nog tegen bij een

lijsttrekkersdebat in Tilburg, waar ze als fervent aanhangster van Lousewies van der Laan was.  Bij die gelegenheid deed ze haar beklag over Gereformeerde Vrouwen die zo enorm gediscrimineerd werden. Maar over het Lijden van de Marokkaanse Vrouw wilde ze dan niet zo graag praten. Genoeg reden
voor Alexander Pechtold haar voor een kandidatengesprek uit te nodigen. Bij die gelegenheid heeft ze Pechtold ook het begrip "jihad" uitgelegd. Volgens haar betekent dat vooral innerlijke strijd.
Het heeft toch nog tot 2012 geduurd voordat Salima Belhaj op een echt verkiesbare plaats terecht is gekomen. Misschien heeft ze intussen toch ingezien dat jihad met moord en verderf gepaard gaat. En
als ze het niet in heeft gezien, maakt dat voor Pechtold ook niet uit. Hij wil er graag een Marokkaan op hebben en dat heeft hij nu.

Zijn er aanwijzingen dat Salima Belhaj het vrijzinnig liberale gedachtengoed van de D66 gaat uitdragen in de Tweede Kamer? Helaas is dat niet het geval. Haar naam staat op een oproep en een aanbevelingscomite voor het Palestina Komitee samen met Gretta Duisenberg. Bovendien steunt ze op Facebook de "Global March to Jerusalem". Je moet toch wat als liberaal gemeenteraadslid. Zoals je misschien weet, wordt de Global March to Jerusalem door Iran gesponsord.

Het Frame van Dries van Agt

"Mag ik iets vragen, bent u van het CIDI?" Dat vraagt ex-premier en spreker over Het Lijden Van Het Palestijnse Volk, Dries van Agt aan de "mensen op de tweede rij" gisteravond, voordat hij aan zijn speech voor de VVD Utrecht begint. Het is mij onmiddellijk duidelijk wat de bedoeling is. Indien we de vraag met ja zouden beantwoorden, zou hij meerdere keren naar de CIDI verwijzen en daarmee de vragenstellers op voorhand in een frame duwen en in een hokje zetten. Ik geef mijn kaartje aan van Agt met de woorden: "Ik ben blogger en schrijf over het Lijden van de Palestijnse Bevolking, maar ik ben nergens lid van"  Het mocht niet baten. Van Agt had ons al in zijn beperkte voorstellingsvermogen tot vertegenwoordigers van het CIDI gebombardeerd en verwees in zijn speech naar de mening die wij wel zouden hebben.

Zelfs de presentator van de avond trapt in dit frame en zegt na de lezing dat niet alleen de mensen op de tweede rij, die ongetwijfeld een geheel andere mening hebben, vragen mogen stellen. Op dat moment hebben we nog helemaal niets gezegd en zijn al gebrandmerkt. Luidkeels protesteer ik hiertegen en zeg dat wij wel voor onszelf kunnen spreken en dat hij niet ook nog eens ons als "mensen van de tweede rij" hoeft te bestempelen. Het doet mij enorme deugd, dat alleen de aanwezigheid van mijn persoon en consorten al tot grote opschudding en framing en beschuldigingen leidt, zonder iets te zeggen. Achter ons zit Pro-Palestina activiste Sil Bos met een vriendin en die worden nu ook al onrustig. Als Dani iets wil zeggen over de verdragen van San Remo, die al veel eerder dan 1947 de Joden een recht op een eigen staat toezeggen, begint de vriendin van Sil Bos te schreeuwen: "U moet uw mond houden".

Opvallend detail over de lezing van van Agt is, dat hij zijn eigen kaartjes en plattegronden helemaal niet kent. Hij laat een kaart van de Westellijke Jordaanoever zien, waar enkele paarse stippen op te zien zijn. Frans vraagt aan hem of de paarse stippen de settlements zijn, maar van Agt weet het niet en

moet het aan iemand in zijn gevolg vragen. Wat weet deze man allemaal nog meer niet? Hij weet niet dat de grens tussen Egypte en Gaza al lang open is. Hij weet niet dat Hamas geld heeft gekregen voor het zuiveren van drinkwater, maar dat niet doet. Hij weet niet dat Het Internationaal recht de Joden een eigen staat heeft toegestaan, zonder autonomie van de Arabische inwoners. Hij weet niet dat Arafat nog na de tekening van de Oslo accoorden is doorgegaan met het steunen van terreur. Het zijn allemaal feiten die zijn verhaal iets genuanceerder hadden kunnen maken en liefdevoller.

Het grootste probleem heb ik met de stelling van van Agt dat Israel het water van de Gazanen zou vervuilen. Weet hij niet dat hij een oeroud antisemitisch motief uit de Middeleeuwen opnieuw tot leven wekt, waarin de Joden de bronnen zouden besmetten? Enerzijds is hij er intelligent genoeg voor anderzijds is deze man zo clownesk, onvolwassen en naief bezig, dat ik me ook voor kan stellen dat dit de volgende blamage is in het rijtje van: 

-vrijlaten van de drie van Breda
-laten ontsnappen van oorlogsmisdadiger Menten
-zichzelf bestempelen als "Ariër"

Proces Vittorio Arrigoni uitgesteld tot 27 juni

Zelfs de rechters van de militaire rechtbank in Gaza hebben wel eens vakantie nodig. De moord op activist en blogger Vittorio Arrigoni is weliswaar al meer dan een jaar geleden, maar het proces tegen vier verdachten van de moord is nog steeds niet afgesloten. "De rechter is op vakantie" zei de politieman die bij de poort van de rechtbank op wacht stond. Hetzelfde zei hij een maand geleden ook al. Er blijkt niet veel animo voor het afsluiten van het proces te zijn. Is dit een gevolg van de lamlendigheid en corruptie van het Hamas-regiem of zit er meer achter? Wij weten het niet en de activisten van de International Solidarity Movement schijnen er ook niet bijzonder happig op te zijn, deze vragen te beantwoorden. Er is nog steeds een grote delegatie van de ISM in Gaza aanwezig, waar ze aan één stuk door bijeenkomsten organiseren en bijwonen waar de vermeende misdaden van Israel aan de kaak gesteld worden. Intussen vergeten ze dat ze zelf in een dictatuur van Hamas leven, waar zelfs de meest elementaire mensenrechten geschonden worden.

(op de foto zie je rechts de pro-Palestina activiste Inge Neefs bij een bijeenkomst in Gaza over de "apartheid")
De nieuwe zitting zal over een maand op 27 juni plaats vinden. Misschien is er dan meer nieuws te melden.

Nooit Meer Groenlinks

Ik geef toe: Afgelopen week las ik het interview met Jolande Sap in de Vrij Nederland en daar klonk ze best wel redelijk. Zal ik toch maar weer gewoon links worden? Dacht ik nog even, nadat ik zwaar getafeld had. Nu hebben we vandaag het eerste lijsttrekkersdebat van Groenlinks gezien en heb ik besloten:

Nooit Meer Groenlinks

Afgezien van het feit dat ik ook nog nooit Groenlinks gestemd héb!!! Tofik Dibi kwam best wel overtuigend over met zijn verhalen over ravotten in de duinen van Vlissingen, daarmee het imago van jongen uit 020Gaza een beetje van zich afwerpende. En Jolande Sap stond een beetje schaapachtig de menigte Groenlinks-leden in te staren en geforceerd te glimlachen. Dat je dacht: Wie heeft haar dat aangeleerd, want Heleen Weening, de partijvoorzitster kijkt net zo? Maar dat is allemaal niet de reden waarom ik nooit Groenlinks zal stemmen.

Ik woon en werk in Eindhoven, waar 25% van het Nederlandse Brutto-Sociaal-Product van Nederland verdiend wordt, met techniek, DAF, chips en computers. Voor dat werk moet ik vaak het land in met een Leasebak. Jolande Sap sprak twee keer het woordt Leasebak met een vies gezicht uit. Blijkbaar hebben de stemmers van Groenlinks geen Leasebak nodig en blijkbaar zijn de stemmers van Groenlinks ook nog jaloers op de Leasebak. Dat mag, maar dan heb ik dus niets met jullie. Dankjewel.

Tegelijkertijd sprak Tofik Dibi over mensen boven de vijftig die naar hun pensioen uitkijken. En hij wilde dat die mensen dan solidair zijn met mensen die "minder kansen in hun leven hebben gehad". In concreto betekent dat, dat de Leasebakrijder gaat betalen voor de mensen die weigeren hun VMBO af te maken en die daarna ook geen ongeschoold werk willen gaan doen, omdat ze daar te belazerd voor zijn. Maar als de Leasebakrijders dan wordt ontslagen en dat komt vaker voor dan je denkt, dan is er voor hem geen geld meer en krijgt hij ook geen ontslagvergoeding meer. Flexibel werken, noemt Groenlinks dat. Ga dat godverdomme eens tegen de jochies in 020Gaza zeggen dat ze flexibel moeten gaan werken!!

Maar de geldkraan moet wel weer opengezet worden voor Connie (het Groenlinks equivalent van Henk en Ingrid, maar Connie zit in een rolstoel), de Persoonsgebonden Budgetten, de Speciale Scholen, de Uitgeprocedeerde Asielzoekers, de Zonnepanelen en Natuur en ga zo maar door. Dus dat betekent belastingverhoging. En het is algemeen bekend, dat Leasebakrijders al heel veel belasting betalen en nog veel meer gaan betalen als het aan Groenlinks ligt. Dus daarom:

Nooit Meer Groenlinks !!

Nakba vierders niet blij met het verslag

"Wij moeten het verslag van Keesje geheel negeren", dat is nog de meest positieve reactie op de Facebook-pagina van "moeder aller activisten" Jose. Lees zelf maar:

Nakba vierders in de Balie

De Byzantium parkeergarage op de Stadhouderskade is nog niet helemaal vol. Enkele plaatsen achteraan en onderin zijn nog vrij, maar dan moet je wel naast een pilaar kunnen inparkeren. Gelukkig kan Amin Abou Rached ook met één arm behendig zijn grote Mercedes naast een pilaar in de nog open parkeerruimte wurmen. Zijn dochter, strak in een hoofddoek, kan alleen nog aan de bestuurderskant uitstappen. Even overweeg ik op de Hamas-vertegenwoordiger in Nederland af te stappen en te vragen wat er eigenlijk met die ton Euro gebeurd is die de Stichting Nederland-Gaza voor een heuse Nederlandse Gazaboot heeft ingezameld, die nooit is uitgevaren. Het zijn vragen die je zo graag zou willen stellen, maar waarvan je weet dat er nooit een antwoord op komt.

De organisatie van de jaarlijkse Nakba-viering heeft erg onvriendelijk op mijn aanmelding gereageerd. 

"Gezien onze ervaringen met u bij eerdere bijeenkomsten zijn wij niet gelukkig met uw komst. Wij willen u echter niet op voorhand  de toegang tot onze bijeenkomst ter gelegenheid van 64 jaar Nakba ontzeggen.
Wij stellen hierbij de voorwaarden dat u in geen geval foto's maakt van aanwezigen zonder hun uitdrukkelijke toestemming vooraf. Daarnaast zult u zich houden aan aanwijzingen die u door of namens de organisaties worden gegeven.


Wij vertrouwen erop dat morgen een plezierige bijeenkomst zal zijn."

Blijkbaar heb ik bij de vorige bijeenkomst van het Palestina Komitee iets fout gedaan. Of zou het komen doordat ik heb aangetoond, dat de geachte Auschwitz-overlevende, Philips-directeur en tevens vioolbouwer, je moet toch wat, Hajo Meijer, in het geheel niet gelooft dat de 9/11 werkelijk heeft plaatsgevonden en zo ja, dat dit een inside job van de CIA was? Dat was natuurlijk ook niet aardig van mij , om mijn camera zo dicht bij zijn hoofd te houden , terwijl de oude reus zijn onzin uitbraakte.

De Joods-Christelijke Pastor heeft een geheel andere interpretatie van de email van Gazaboot-survivor Benji de Levie: "We vertrouwen op een plezierige  bijeenkomst"  (laten we het vooral gezellig houden),  het leven is voor die lui echt een theater." Dat klopt natuurlijk óók. Het Nakba vieren moet vooral leuk blijven. Het mag niet tot discussies of tot vervelende vragen leiden. Dat zet de activisten maar aan het denken.

Intussen ben ik al wandelend aangekomen bij de Balie op het Kleine Gartmanplantsoen. Daar komt de beroepsactiviste Jose van Leeuwen reeds met een grote beker koffie-verkeerd van de trap af dalen. "Ik heb speciaal mijn mooie zondagse jurk aangetrokken, omdat ik wist dat jij kwam." zegt ze opgewekt tegen mij. Dat is een geheel andere toon dan ik haar gewend ben. Zou het vallen van dit asociale kabinet Rutte en de komende kandidatuur van mede-activist Tofik Dibi een gunstige uitwerking op het humeur van de "moeder aller activisten" hebben gehad? We weten het niet en we zullen het niet te weten komen ook, want de Grand-Dame van de Dranghek-performance is reeds doorgelopen, mij in verwarring achterlatende.

De "Ordedienst" die deze keer gevormd wordt door gestaalde kaders van Rik Min en Joop Willemse wil mij nog niet naar binnen laten. De zaal gaat namelijk pas om 13.45 open en dan kunnen alle aangemelde bezoekers zich in een rij opstellen om één voor één binnen gelaten te worden. Ik zie daarin een complot om nog meer ongenode gasten buiten de deur te houden, maar de Amsterdamse Fotograaf verwijt mij later veels te wantrouwig te zijn. Het is  juist de brandweer die dit soort eisen stelt.

Eenmaal binnen blijkt er nog ruimschoots plaats te zijn en daarom gaan we gezellig achter Tante Anja zitten. Zij mag blijkbaar wel fotograferen en dat doet ze naar hartelust. Niet geheel naar de zin van de Amsterdamse Fotograaf, want die roept "Onderhands, Anja". Ze houdt de camera verkeerd vast. Je kan niet alles goed doen. Anja antwoord dat ze best leuke foto's maakt en dat hij daar geen commentaar op hoeft te geven.  Achter ons verschijnt de rijzige gestalte van een orthodox-Joodse man met bontmuts en hele lange pijpekrullen aan zijn slapen. Het "Sjabath-Shalom" dat we hem toewensen wordt beantwoord met een "Salaam Aleikum" hetgeen volgens de kenners aanduidt dat we met een Israël-Ontkennende-Jood te maken hebben (naturei karta). Eerst moet de Messias op aarde komen en dan zou er pas een Joodse Staat opgericht mogen worden. De vraag is natuurlijk, of dit dan nog wel zin heeft, maar de vraag stellen is hem ook meteen beantwoorden.

De Amsterdamse Fotograaf vraagt in het Ivriet aan de naturei karta -Jood of hij wel te voet naar de Naka herdenking is gekomen. Dat wordt bevestigd. En of de geachte bontmutsdrager van plan is die dag nog in een microfoon te spreken. "Dat zullen anderen voor mij doen" is het antwoord. Dat zijn namelijk allemaal zaken die tijdens de sjabath niet zijn toegestaan. Nu dat allemaal besproken en opgehelderd is, kan het spektakel beginnen.

Dries van Agt is zijn sjaaltje vergeten en de Israël-Ontkennende-Jood is graag bereid het zijne af te staan. De camera's flitsen al weer, ook al heeft de voorzitter van de Stichting Nederland-Gaza, Benji de Levie ons bezworen geen foto's van bezoekers te maken. Maar de aanwezige fotografen geilen regelrecht op deze poseur. "Je doet iets verkeerd", zeg ik tegen de Amsterdamse Fotograaf. "Zet een bontmuts op je kop en laat je bakkebaarden staan en de gojim zullen je terstond omarmen." Dat is hij niet geheel met mij eens.

Dries van Agt houdt een gloedvol betoog over het "Internationale Recht" en over hoe hopeloos de situatie van de Palestijnen op dit moment wel is. Het verdelingsplan 1947 (Dries bedoelt Resolutie 181 van de Verenigde Naties) is helemaal niet eerlijk tot stand gekomen en dat erkent hij dan ook niet. Maar de VN resolutie 242, uit 1967, waarin Israël wordt veroordeeld tot ontruimen van bezette gebieden, die vindt Dries van Agt juist weer heel erg belangrijk. Het is haast niet voorstelbaar, dat deze man een Hoogleraar Internationaal Recht aan de Nijmeegse Universiteit is geweest en dat hij tegelijkertijd serieus van mening is dat bepaalde clausules uit het Internationaal Recht niet geldig zijn omdat de Verenigde Naties in die periode, in de woorden van van Agt "alleen bestond uit koloniale machten." Ja Dries, dat is ook heel logisch, omdat in die tijd het dekoloniseringsproces nog niet op gang was gekomen. En het Romeinse Recht zou dan ook niet geldig zijn, omdat in die periode de onderdrukte volkeren nog geen stem hadden. Dat is de status van wetenschap in Nederland anno nu.

"Ik ben sociaal-wetenschapper, van huis uit", onthul ik de Amsterdamse Fotograaf en "Het is voor mij enorm interessant vandaag te zien wie allemaal met wie." Was het Palestina Komitee vroeger vooral verbonden met PFLP en Fatah en was een seculiere oplossing in de jaren tachtig nog mogelijk geweest. Nu zie je hier Hamas-vertegenwoordigers, samen met gelovige moslims aan de ene kant en in dezelfde meeting, de ex-terrorist Rob Groenhuijzen ook aanwezig. De elitaire Stop de Bezetting van Gretta Duisenberg is weliswaar niet bij het organiserende komitee, maar er zijn wel bestuursleden van haar club. Dat samen met een heleboel oude communisten en strijdbare baby-boomers. Het is een grote samenwerking van verschillende stromingen. "En toch hebben ze nog niets voor mekaar gekregen", antwoordt de Amsterdamse Fotograaf grimmig. Alleen de ex-premier voor hun karretje gespannen en hij heeft hen voor zijn karretje gespannen.  Maar de zogenaamde boycot, daar is nog niks van terecht gekomen. De ex-premier van Agt besluit zijn lezing met het uitspreken van de hoop op een wonder of de sancties van de VS tegen Israel.

Droom verder oude reus!!

Vittorio Arrigoni: Sterven voor een onbereikbaar doel

Een intelligente lezeres stelde mij de volgende interessante vraag: "Vanwaar jouw pre-occupatione met het leven en sterven van Vittorio Arrigoni? Het lijkt alsof je er een ironisch grapje van maakt." Die vraag wil ik graag beantwoorden aan de hand van het volgende filmfragment, waar Vittorio Arrigoni op 21. Okt. 2009 in de Junge Welt Ladengalerie te Berlijn zijn prachtboek  "Stay Human" voorstelt. De beelden en de discussie bij de boekpresentatione verklaren eigenlijk alles.

Een blogger vermoord door salafisten
Vittorio Arrigoni is een blogger. Hij houdt van het leven: gaat naar de sportstudio, maakt afspraken met meisjes, zet zich in voor de onderdrukte medemens, wil zich vrijmaken van zijn als onderdrukkend ervaren ouderlijk huis en wil iets groots verrrichten. Dan wordt hij gekidnapped door salafisten om een extreem-fundamentalistische prediker, die zelfs voor de Hamas een gevaar vormt, vrij te krijgen. Maar hij wordt meteen na de ontvoering gedood. Opgehangen in het huis waar hij wordt vastgehouden. Je kan Vittorio Arrigoni dus beschouwen als slachtoffer van de islam. Dat zijn medestanders hem nu proberen voor te stellen als slachtoffer van Israël, speelt geen rol. Hij is omgebracht vanwege een conflict tussen Hamas en een radicaal-islamitische groepering. In die zin gaat mij dat net zo erg aan als de moord op van Gogh, die ook hele rare dingen zei en schreef, maar omgebracht werd vanwege zijn kritiek op de islam.

Communisten in dienst van Allah
Rondom Vittorio Arrigoni hangt een hele rare sfeer van oud Italiaans communisme, met aanhangers die heel hard "Bandiera Rosso" zingen en denken dat de wereld dan verandert in een socialistisch paradijs en die tegelijkertijd heel erg voor de Palestijnen zijn, zonder precies te kijken naar wat die Palestijnen nou eigenlijk voor doelen nastreven en voor idealen hebben. Het is martialisch revolutionair elan met de nodige symboliek zoals Che-Guevara petjes, rode vlaggen, zwarte kleren, Massen-Kundgebungen. Dezelfde type revolutionairen die in de jaren zeventig de RAF en Brigate Rosse aanhingen en fabriekdirecteuren in hun knieën schoten, die rennen nu over het strand van Gaza om de vissers te "beschermen". Dat gaat in één moeite door. Dat is een thema dat mij nu eenmaal mateloos interesseert, alleen al omdat ik begin jaren tachtig verschillende van deze types persoonlijk heb leren kennen. Het thema staat niet zo ver van mij weg als velen denken en ikzelf pretendeer.

Nieuw antisemitisme in Duitsland
Het is geen wonder en ook geen raadsel, waarom er op de laatste Gazaboot een geachte afgevaardigde van de Links-Partei meevoer en waarom met name de trotzkistische- en oud-SED-aanhang in Duitsland zo enthousiast meedoet in het demoniseren en delegitimeren van Israël. Inge Höger, geboren in de landkreis Diepholz, waar ik ook tien jaar heb gewoond, is een voorbeeld van hoe vakbondskaders en afgevaardigden van de extreem-linkse "Linke" bij de anti-Israel acties betrokken raken. Na jaren schaamte en verwerken in de Bondsrepubliek (West-Duitsland) en na 40 jaar zwijgen en niet-verwerken in de DDR, mogen de jonge Duitsers eindelijk weer eens los gaan op Joden en "Kauf nicht bei Juden" roepen. De naam zegt het al. Opvallend hoe in het filmfragment de vragenstelster in staat is de haat tegen Israel te combineren met haar biologisch dynamische leefwijze. Het is een gave.

Links antisemitisme
Deze keer komt het antisemitisme vanuit de extreem-Linkse hoek en het is maar de vraag of dat wel zo bijzonder is. Tenslotte heeft het antisemitisme in de Sovjet-Unie en de Oost-Europese landen ook rustig door kunnen sudderen vanwege de communistische retoriek en gebrek aan mensenrechten.
Dat "Het Volk" als statische, heilige en te beschermen eenheid , van vreemde smetten vrij, wordt beschouwd, is een concept dat ook bij onze SP voortdurend op de loer ligt.

Activisme voor jonge mensen
In zekere mate worden de jonge linkse activisten, met hun Che-Guevara symboliek en hun petjes ook opgeofferd voor een ideaal. Ze gaan naar Gaza en Judea en Samaria, waar de dood voortdurend op de loer ligt: Door aanslagen van salafisten, door het verkeerd geraakt worden door traangasgranaten of het overreden worden door een bulldozer. Er is altijd wel een manier om jezelf voor het revolutionaire vuur op te offeren. Het is wel een beetje heel shit voor de International Solidarity Movement dat Vittorio Arrigoni nu door een islamite is gedood. Dat had anders gekund. Nu is het de vraag of de beweging in staat is langzamerhand toch de Joden van deze moord te beschuldigen. Eerste tekenen in Arabische teksten van de PA zijn er al.

Sterven voor een onbereikbaar doel
Door op jonge leeftijd te sterven voor een onbereikbaar doel, zoals Che Guevara, Malcolm X, Andreas Baader en Ulrike Meinhof  verbind  je de linkse idealen met  religieuze inspratie en kan je hele generaties erna mobiliseren. Ook dat is een strijdmethode die de communisten gemeen hebben met de islamisten. Wat voor tekorten er in Gaza ook zijn, als je sterft voor het ideaal zijn er altijd mooie affiches met de afbeelding van jouw hoofd in vier kleuren offset gedrukt. Dat organiseren ze heel goed. Zodat je als martelaar de geschiedenis en de hemelpoort binnen kan gaan.

Dat zijn dus processen en gebeurtenissen waar ik me voor interesseer en die ik graag beschrijf.
"Restiamo Umani !!!"

(op de foto: Inge Höger, afgevaarduigde van de Links-Partei op de Gazaboot)

Tante Anja wil Tofik Dibi niet meer

Nou is ie te ver gegaan en heeft tante Anja kwaad gemaakt. Tofik Dibi heeft het gewaagd om  het affiche met de blote PSP-mevrouw uit 1971 als voorbeeld voor politieke vernieuwing te noemen. Terwijl hij met de Kunduz-politiemissie heeft ingestemd, daarmede alle pacifistische principes die er in Groenlinks nog waren, overboord zettende.

Tofik Dibi heeft een stropdas op de grond gegooid, die hij volgens tante Anja eerst nog zelf moest kopen, omdat hij helemaal geen stropdas drager ís. Een zwak aftreksel van de stropdas-act van Prins Claus die wél overtuigend was. Voeg dat bij de mislukte stekkerdoos-performance, die hij bedacht zou hebben en je ziet wat voor een holle frasen deze nep-Marokkaan eigenlijk vertegenwoordigt.

En de derde reden van boosheid op Tofik Dibi is, dat hij nu met een loze kreet als BAM!  de strijd tegen Jolande Sap aangaat, terwijl ze inhoudelijk helemaal niet van mening verschillen.  Het is een scheefwoner. Dat is het!!

  

Forza Nuova eert zijn held: Vittorio Arrigoni

De moeder van de vermoorde Italiaanse activist Vittorio Arrigoni is er kapot van. De nagedachtenis aan haar zoon wordt besmeurd door de extreem-rechtse partij Forza Nuova. De partij heeft een poster met de afbeelding van de door salafisten gekidnapte en vermoorde pro-Palestina-activist uitgebracht en daarop de volgende tekst:

Hulde
Aan hen die geloven vechten en sterven voor de Palestijnse zaak
Vittorio Arrigoni
Italiaanse held
Palestina Vrij

Gisteren zou de laatste procesdag tegen de moordenaars zijn, maar de rechter liet zich niet zien. In plaats daarvan werd het proces uitgesteld tot 28 mei. De moeder van Arrigoni gaf een persverklaring uit waarin ze protesteerde tegen het misbruik maken van de uitspraken en afbeelding van haar zoon. "Hij heeft nooit achter de Forza gestaan en zou dat ook nooit doen. Hij verafschuwde de denkbeelden van Forza. Ik verbied de partij nog langer misbruik te maken van de teksten en beeltenis van mijn zoon"

Volgens mij kan het proces heel snel afgelopen zijn als de moeder en zus van Vittorio arrigoni gewoon naar huis gaan. Zonder publiek zal de rechter beslissen tot doodstraf of vrijspraak. Veel andere mogelijkheden  zijn er niet. En dan is er een uitspraak en dan zijn ze er vanaf.

Vittorio Arrigoni: De laatste procesdag?

Vandaag is de laatste dag van het moordproces Vittorio Arrigoni, tenminste dat hopen de activisten van de International Solidarity Movement. Dan kunnen ze namelijk weer naar huis. De Belgische activiste Inge Neefs is er vandaag bij en is bang dat het proces weer uitgesteld zal worden.

Vittorio Arrigoni is een Italiaanse pro-Palestina activist, die een jaar geleden door salafisten in Gaza werd ontvoerd. Hij werd vrijwel onmiddellijk na de ontvoering door de ontvoerders opgehangen. De ontvoerders raakten in een vuurgevecht met de Hamas politie en de twee hoofddaders kwamen daarbij om. Nu staan er vier helpers terecht. Er zijn nu al veertien rechtzittingen geweest, waarbij het slachtoffer steeds meer tot dader werd gemaakt. Hij zou een te westerse- en on-islamitische levensstijl hebben gevoerd.  Het heeft de overige activisten van de ISM er niet van weerhouden gewoon in Gaza present te blijven en door te gaan met het steunen van de Hamas en andere terreurgroepen.

Wereldwijd is Vittorio Arrigoni tot een symbool van steun aan Palestijns verzet geworden, wat op zich vreemd is, want hij werd door Gazanen vermoord. Maar in de wereld van de internationale activisten is niets meer vreemd.

De uitslag van de rechtzaak tegen de moordenaars van Vittorio kan alleen maar extreem zijn. Ofwel de daders worden veroordeeld wegens medeplichtigheid en ter dood gebracht, ofwel er wordt geen bewijs gevonden en dan krijgen ze vrijspraak. Veel tussenoplossingen zijn er niet. We zijn benieuwd.

Abbas Falasteen Hamideh doet bijdehand bij de douane

De grote Palestijnse strijder Abbas Falasteen Hamideh komt zomaar Nederland binnen en doet ook nog bijdehand bij de douane. Kamervragen! Aanstaande zaterdag gaan honderden Marokkaanse jongeren in hun Gaza 020 bolwerk de grootste Palestijnse nederlaag allertijden, ook wel bekend als de Nakba 1948, vieren. Daarmee zijn de Palestijnen het enige volk op de gehele aarde die hun nederlagen viert in plaats van hun overwinningen. De Marokkanen in Amsterdam-West sluiten zich er graag bij aan. Slachtoffergedrag. Eerst de Joden de zee in willen drijven en dan huilie-huilie doen als ze zelf een pak slaag krijgen. Wat de Marokkanen met dit verhaal te maken hebben, dat vertelt de historie niet. Toch eens aan de majoor Mostafa Hilali vragen, die ook enthousiast aan het spectakel meedoet. Je bent marokkaan of je bent het niet.

Jullie kunnen ook nog meedoen aan de Nakba herdenking, al was het alleen maar om te laten zien dat  we weten waar ze mee bezig zijn.

Anyhow.   Abbas Falasteen Hamideh is nu al een dag in Nederland en heeft op Schiphol al problemen gemaakt met de douane. Wilde niet zeggen wie zijn vrienden in Nederland waren.  Hij vergelijkt de Israelische douane met de Nederlandse douane. Was het maar waar, dan had Karima Belhaj haar Nakba zelf moeten vieren.

Sven Kockelmann haalt Henk Bleker (CDA) onderuit

U bent oneerlijk en naait de mensen waar ze bij staan:

De voordelen voor Geert Wilders

Op de achtergrond van de val van het kabinet spelen zoveel vieze machtsspelletjes, dat het voor Geert Wilders bijna onmogelijk was de steun aan het kabinet voort te zetten. Door de snelle groei van de PVV en de vele PVV-zetels in de Tweede Kamer, kon Geert Wilders niet altijd controle over de partij en de gebeurtenissen houden. Bovendien speelde Maxime Verhagen en het CDA een machtsstrijd met hem uit. Laten wij eens kijken welke schandalen en intriges de PVV parten hebben gespeeld.

-Geert Wilders brengt in 2007 een motie in stemming om politici en gezagsdragers te verbieden een dubbele nationaliteit te hebben. Hij valt daarmee staatssecretarissen Nebahat Albayrak en Ahmed Aboutaleb aan. Daarbij maakt hij de opmerking dat als de tweede nationaliteit een Zweedse zou zijn, hij er net zo tegen zou zijn. Bij de kabinetsformatie in 2010 wordt de volkomen onbekende en onervaren Marlies Veldhuijzen van Zanten  (CDA)  benoemd tot staatssecretaris van Volksgezondheid. Later blijkt Veldhuijzen van Zanten een kennis van de vrouw van Maxime Verhagen te zijn. Waarschijnlijk is dit de eerste rattenstreek die Maxime Verhagen Wilders geleverd heeft.

-Iedere keer als Geert Wilders of de PVV voor een verkiezing staat of een moeilijke beslissing moet nemen, doet Hero Brinkman moeilijk en stelt hij voor om een jongerenorganisatie of een interne partijdemocratie in te voeren. Of Hero Brinkman komt bij Pauw en Witteman om zijn dissidente mening te zeggen of hij komt in het nieuws door dronkenschap. Net tijdens de moeilijke onderhandelingen over nieuwe bezuinigingen, stapt Hero Brinkman uit de partij en richt een nieuwe partij op. Het is te opvallend en niet toevallig meer.

Hero Brinkman is politieagent en heeft een geschiedenis van opvallende optredens bij de politie. In de Bellamybuurt van Amsterdam ontruimt hij eigenhandig een kraakpand. Huisvestte het kraakpand misschien buitenlandse terroristen? Mogelijk. Een buurtwerker merkt op dat Brinkman voor een gewone wijkagent een opvallend hoge opleiding heeft en opmerkelijk goede skills qua optreden en voorkomen. Volgens de buurtwerker kon het wel eens een medewerker van een geheime dienst zijn. Is Hero Brinkman onder druk gezet door zijn vroegere werkgevers om de PVV een kopje kleiner te maken? Is Hero Brinkman de Mat Herben van de PVV? Door de nieuwe verkiezingen is Geert Wilders hem ten minste kwijt.

-Vlak voor het afbreken van de nieuwe coalitieonderhandelingen krijgt de CDA-fractie Limburg van Maxime Verhagen opdracht uit de coalitie met de PVV te stappen. Zelfs als de PVV Statenleden toch besluiten om de Turkse president Gül te ontmoeten, uit respect voor de Koningin, wil het CDA toch niet meer met de PVV regeren in Limburg. Een kleine steek onder water tegen de PVV, die het toch al moeilijk heeft op dat moment.

-Door de nieuwe verkiezingen kan Geert Wilders in één keer alle brievenbuspissers, kopstoters, vrouwenmeppers en leugenaars over het verleden lozen. Of misschien houdt hij sommigen er ook wel in, omdat ze toch geen andere kant op kunnen. In ieder geval laat hij zien dat hij niet te chanteren is.

-De Links-Paarse regering die er nu mogelijkerwijze komt, maar dat moeten we nog afwachten, zal in eerste instantie moeten bezuinigen. Geert Wilders kan zich daar met zijn anti-Europa-retoriek tegen afzetten. Hij zal op die manier een groot aantal stemmen weer terug kunnen winnen. Op dit moment is een fractie van 16 tot 19 man groot genoeg voor zijn doel.

- De regering Rutte heeft zelfs het kleinste immateriele succesje niet aan Geert Wilders gegund. De immigratie is niet beperkt. Het Boerkaverbod komt er uiteindelijk niet. Uiteindelijk hebben Mark Rutte en het CDA hem gepiepeld. Maar nu heeft Geert Wilders na de verkiezingen nog steeds de kans om een macht van betekenis in het parlement te zijn.

Het Lijden van het Palestijnse Volk op 5 mei bij de NOS

Opmerkelijke agitprop van de Staatstelevisie op 5 mei. Er worden straatinterviews over vrijheid gehouden en de allereerste Amsterdamse mevrouw die op een bootje bij het bevrijdingsconcert op de Amstel gezeten haar visie op vrijheid geeft, weet op een treffende manier de huidige Palestijnse propaganda weer te geven. Het is een typische manier van redeneren die nooit helemaal met de persoon in kwestie te maken heeft, want het gaat over haar schoonmoeder die destijds uit Duitsland is gevlucht, maar die wel in Duitsland haar gehele Joodse familie verloren heeft. Daarna wordt in één moeite door het Lijden van het Palestijnse Volk gememoreerd, want dat mag op het Staatsjournaal niet ontbreken.


NOS 5 mei uitzending 4.08 minuut: "Ik heb heel lang een relatie gehad met een Palestijnse man. En ik ben veel op de Westelijke Jordaanoever geweest. Nou ik kan je vertellen, op de Westelijke Jordaanoever leven de mensen niet in vrijheid. En iedere dag moet ik daar toch een beetje aan denken." Waarvan acte en hulde dat deze mevrouw zo behulpzaam is de herdenking van de vrijheid te ontjoodsen en eigenlijk te zeggen: "Het zijn zelf ook geen lieverdjes"

Het lijkt trouwens wel of alle interviews in scene gezet zijn, want alle respondenten kunnen zonder hakkelen en zonder te twijfelen op een vloeiende manier hun herinneringen en gedachten onder woorden brengen.

Daarbij wordt op een mooie politiek correcte manier de verschillende actuele thema's afgewerkt. Het eerste straat interview gaat over het Lijden van het Palestijnse volk. Het tweede gaat over een homosexuele man die samen met zijn man, want ze zijn natuurlijk wel getrouwd, waar zouden we anders blijven, de vrijheid op een bootje op de Amstel viert.

Dan komt er nog iets opmerkelijks in minuut 6. Een opmerkelijke coherentie tussen Geert Wilders, Mark Rutte en Ronald Reagan.

Mark Rutte in minuut 5:45:  "De mogelijkheid om zelf te beslissen hoe je je leven wilt leven. Besluiten iets van je leven te maken. In vrijheid leven. Maar laten we ons realiseren, dat is op geen enkele manier een vaststaand gegeven. Dat zullen we iedere dag opnieuw met elkaar moeten bevechten"

Niet veel mensen zullen zich realiseren dat Mark Rutte hier zijn idool Ronald Reagan citeert, die op 5 januari 1967, tijdens zijn gouvernamentele inauguratie speech reeds zei: "Freedom is a fragile thing and is never more than one generation away from extinction.  It is not ours by inheritance; it must be fought for and defended constantly by each generation, for it comes only once to a people.  Those who have known freedom and then lost it have never known it again. "

Het is dan ook geen wonder, dat Geert Wilders in zijn zojuist verschenen boek "Marked for death, Islam's War against the West and Me" ,reeds op bladzijde 33, eveneens de Amerikaanse president Ronald Reagan op dezelfde manier citeert. Blijkbaar hebben zowel Mark Rutte als Geert Wilders, ondanks de politieke verschillen van VVD en PVV,allebei door, dat de vrijheid altijd slechts één generatie van het verdwijnen ervan verwijderd is en dat vrijheid doorgegeven moet worden en constant bevochten. Bij Ronald Reagan is duidelijk op wie hij de vrijheid wil bevechten en bij Geert Wilders is ook duidelijk dat hij de Islam als grootste bedreiger van de vijand ziet. Wat de grootste bedreiging van de vrijheid van Mark Rutte precies is, dat blijft in nevelen gehuld. Tijdens zijn speech over Karl Popper in Antwerpen zag hij in ieder geval Anders Breivik als een groter gevaar voor de vrijheid, dan Islam of communisme.

De strijd om water in Nabih Saleh

De nichtjes Manal en Narriman Tamimi maakten onlangs een lezingentour door Nederland en vertelden iedereen die het wilde horen dat de burgerbevolking van Nabi Saleh op de Westelijke Jordaanoever zwaar te lijden heeft onder de voortdurende bezoeken van Israëlische soldaten  en dat de naburige Joodse nederzetting Halamish hun waterbron heeft afgepakt. Elke vrijdag lopen de burgers van Nabi Saleh in gezelschap van Westerse activisten en Israëlische demonstranten richting Joods dorp en worden met traangasgranaten uit elkaar gejaagd. Tijdens de lezing van de dames Tamimi werd aan mij gevraagd wat ik van het gedrag van de Israelische soldaten vond en ik antwoordde dat het hele spektakel op mij nogal als ritueel overkomt, te vergelijken met de strijd tussen krakers en ME. Iedereen weet waar hij moet staan en wanneer hij wat moet zeggen of doen. Geen oplossing in zicht.

Intussen heb ik al eens met iemand van de geweldloze weerbaarheid gepraat om te kijken of we niet iets oplossends in de richting van Nabi Saleh kunnen doen. Als de waterbron nu het grootste probleem is, waarom dan niet eens kijken of beide dorpen er gebruik van kunnen maken. Wie weet bloeit er iets moois op. Naïef van mij natuurlijk.

Intussen heeft Haaretz reporter Amira Hass zich met de zaak bemoeid en levert ongewild munitie voor degene die zeggen dat de zogenaamd vreedzame protesten van de nichtjes Tamimi in feite een onderdeel van een groter plan om een nieuwe intifada te ontketenen zijn. Wat is namelijk het geval? De vrouwen van Nabi Saleh zijn onlangs ongehinderd gewoon naar de bron gelopen en hebben op de terugweg helemaal geen jerrycans met water meegenomen. Blijkbaar kan het dorp heel goed zonder water uit deze omstreden bron. Maar wat nog meer vragen opwerpt: Het leger heeft onlangs aangeboden de weg naar de waterput vrij te maken als de nichtjes Tamimi in ruil daarvoor stoppen met het wekelijkse protest. Het hele conflict is dus gemakkelijk op te lossen. Vanzelfsprekend hebben de dames Tamimi dit geweigerd, want het gaat ze helemaal niet om de waterput.

In het tijdschrift Palestine Monitor zegt Manal Tamimi:
"“We are demonstrating against settlements and nearly every Palestinian village has a settlement nearby. So this could become something big,” she said. “Like a third intifada.”
“We began our struggle when they took our spring,” she explained, pointing at the Halamish settlement on the nearby hill. “It’s a small spring, but with it they took the whole mountain.”
“That was the spark for our demonstrations. We had to do something because if we kept silent they would just take more land.”
In fact, eight months ago the Civil Administration—the occupying authority of the West Bank—was ready to offer the spring back to the village in exchange for an end to the demonstrations.
But Nabi Saleh refused."