Disclaimer

De bijdragen aan het maatschappelijke debat, zoals op dit blog gepubliceerd, zijn bedoeld als ondersteuning van het recht op vrije meningsuiting. Mocht u desondanks in uw eer of goede naam aangetast worden, of nog erger dat u door deze teksten gekwetst wordt, lees dan eerst even de bijgaande disclaimer.

Thursday, February 13, 2020

Nu ook in de bibliotheek te lenen of in te zien:

Vijftig jaar Palestina Komitee : ontkennen, goedpraten, meedoen / Kees Broer. - [Eindhoven] : Kees Broer,

[2019]. - 175 pagina's : illustraties ; 24 cm.

Cultureel antropoloog Kees Broer onderzocht negen jaar het ontstaan, de beweegredenen en de werkwijze van het Nederlands Palestina Komitee (NPK), dat na vijftig jaar nog steeds actief is. Hij maakte hierbij onder meer gebruik van het archief van het NPK zoals dat is ondergebracht bij het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis. De focus van het onderzoek is het thema terrorisme en geweld. Hoe gaan de leden van het NPK om met het geweld van Palestijnse terreurgroepen? Kenmerkend hierbij is het sterke vriend-vijanddenken van de leden. De auteur plaatst zijn kritische studie in de context van de geschiedenis van de 'bevrijdingsbewegingen' zoals deze in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw zijn ontstaan en die vooral het 'imperialisme' verantwoordelijk stelden voor al het kwaad in de wereld: het NPK als onderdeel van de nieuwe sociale bewegingen en andere kritische en maatschappij veranderende groepen.

De auteur gebruikt de indeling ontkennen-goedpraten-meedoen. De uitingen van het NPK worden in deze schematische indeling ondergebracht en nader geanalyseerd. Met voetnoten, enkele illustraties in kleur en zwart-wit en een literatuurlijst. ---

Recensent: E. Westerhuis
Bestelnummer: 2019445808

Monday, January 27, 2020

Recensie in het NIW, door Paul Damen

Het Nieuw Israëlietisch Weekblad plaatst een recensie van Paul Damen over mijn boek "Vijftig Jaar Palestina Komitee, ontkennen, goedpraten, meedoen"



https://www.bol.com/nl/p/vijftig-jaar-palestina-komitee/9200000123368261/

Friday, January 24, 2020

Terrorisme; Als onderzoeksjournalisten liegen

Bad Kleinen

We schrijven 5 juli 1993 in het opnieuw verenigde Duitsland. De laatste resten van de terroristische organisatie Rote Armee Fraktion, ook wel door de Bild-Zeitung "Baader-Meinhof-Bande" genoemd, zoeken naar een plaats om elkaar te ontmoeten en nieuwe plannetjes te beramen.

Intussen is bekend geworden dat afvallige- en uitgetreden leden van de RAF al jaren in Oost Duitsland (DDR) hebben gewoond en daar een relatief normaal leven hebben geleid. Als de muur in 1989 valt en de tussen-Duitse grens opengaat, worden ook deze voormalige terroristen opgepakt. Het wordt duidelijk, dat de 'Real Existierende Sozialistische Staat' DDR al die tijd het terrorisme in West-Duitsland heeft gesteund.

De overgebleven RAF terroristen zwerven als dinosaurussen uit lang vervlogen tijden door het moderne Duitsland. De nieuwe sociale bewegingen zijn verleden tijd. Het communisme is dood en ze voelen zichzelf ook niet lekker. In een poging de ontevreden Oost-Duitsers voor zich te winnen, hebben ze in 1991 al de sociaal-democraat en baas van de Treuhand, Detlev Karsten Rohwedder doodgeschoten. De Treuhand is de organisatie die de Oost-Duitse bedrijven voor een appel en en ei aan West-Duitsers verkoopt of ze sluit.


De overgebleven terroristen zoeken plaatsen met de initialen BD uit, als verwijzing naar het Bundes Kriminalamt, de instantie die op hen jaagt. Op 5 juli is Bad Kleinen aan de beurt. Wolfgang Grams en zijn verloofde Birgit Hogefeld zullen elkaar op het station van dit dorp in Mecklenburg-Vorpommern (Oost-Duitsland) ontmoeten.

Intussen heeft de speciale anti-terreureenheid GSG9 lucht van de terroristische top-ontmoeting gekregen en staat reeds op hen te wachten. In het stationstunneltje komt het tot een schotenuitwisseling. Birgit Hogefeld wordt gearresteerd en Wolfgang Grams vlucht het spoor op. Eén van de GSG9-soldaten, Michael Newrzella,  blijft dood in het tunneltje liggen.

De grote vraag die ons sinds 1993 is blijven achtervolgen: "Hoe is Wolfgang Grams omgekomen?"
Is Wolfgang Grams eerst gearresteerd en daarna doodgeschoten? Heeft Wolfgang Grams zelfmoord gepleegd? We weten het niet zeker. Het kwaliteitsblad Der Spiegel wist het wel zeker. De onderzoeksjournalist Hans Leyendecker heeft van ronnen in het arrestatieteam gehoord, dat Wolfgang Grams op het treinspoor is geëxecuteerd.

Veel mensen in Duitsland en daarbuiten kunnen zich het scenario van de excecutie voorstellen. Er is een GSG9er doodgeschoten en daarna zou als wraak of in een opwelling de RAF terrorist doodgeschoten zijn. Het verhaal is echter van A tot Z verzonnen.

Afgelopen zaterdag kocht ik in het verslapen stadje Sulingen de intellectuele krant Die Zeit, met daarin een interview met de journalist Leyendecker. Elke vraag over zijn bron werd ontweken. Hij had geen aantekeningen gemaakt. Er zijn ook geen geluidsopnames. Leyendecker heeft iemand gesproken die zegt bij de schietpartij aanwezig te zijn geweest, maar nu trekt hij zijn keutel weer in. Het is niet eens zeker dat de getuige wel bestaat.

Autopsie heeft aangetoond, dat Wolfgang Grams van vijf centimeter afstand is doodgeschoten en kruitsporen bewijzen dat hij zelf heeft geschoten.

Door op deze manier getuigenissen te verzinnen en de gehele natie op een verkeerd been te zetten, ondermijnt een onderzoeksjournalist de rechtstaat. Extreem-linkse mensen verliezen op deze manier het geloof in een ordenlijke rechtsgang en de onafhankelijkheid van de journalistiek.

Thursday, January 23, 2020

Beroepsactivist Frank van der Linde opnieuw in de fout

De werkeloze- en dakloze activist Frank van der Linde heeft al meerdere anti-Joodse acties op zijn naam staan. Hij was woordvoerder van een groep pro-Palestijnse activisten die een theatervoorstelling van de Israëlische actrice Lia König verstoorde. Hij werd, vlak voor een herdenking van de Kristallnacht in de Uilenburger synagoge, door de politie aangehouden en gefouilleerd vanwege vermeend wapenbezit. Frank heeft ook zionistische activisten op de Dam in Amsterdam lastig gevallen.   

Nu, uitgerekend ten tijde van 75 jaar bevrijding van vernietigingskamp Auschwitz, richt de woede van Frank van der Linde zich op de voorzitter van het Nederlands Auschwitz comité, Jacques Grishaver, vanwege een kop in de krant.

Op 1 maart vorig jaar plaatste het NIW een interview met Jacques Grishaver voorzitter van het Nederlands Auschwitz comité, waarin hij zich uitspreekt tegen nieuwe antisemitische acties in Amsterdam. Hij stelt daarin, volgens het NIW, ondermeer: "Die gekken op de Dam? Ik zou hun tanden uit hun mond willen slaan." Hij heeft het dan over de fietskar met Palestijnse vlaggen en leugenpropaganda van Simon Vrouwe op de Dam in Amsterdam.   


Jacques Grishaver (Amsterdam, 1942) is sinds 1998 voorzitter van het Nederlands Auschwitz Comité. Hij komt uit een Joodse diamantslijpersfamilie en moest als kind in de Tweede Wereldoorlog onderduiken. Broer Loek werd in 1944 geboren en zus Sera in 1949. De familie van zijn moeder is in de oorlog vrijwel compleet uitgemoord. Grishaver volgde de hbs en een administratieve en boekhoudkundige opleiding en had jarenlang een legerdumpzaak in Amsterdam-Oost. Hij is getrouwd, heeft twee kinderen en vier kleinkinderen. Hij werd vanwege zijn werk voor het Nederlands Auschwitz Comité in 2006 benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.
Als Frank van der Linde niet zelf gearresteerd wordt wegens ordeverstoring of opruing, doet hij zelf nogal graag aangifte tegen mensen. Zo doet hij nu ook aangifte tegen Jacques Grishaver, vanwege vermeende bedreiging. De officier van justitie heeft de aangifte geseponeerd, waarop Frank van der Linde een Artikel 12 procedure is begonnen om Jacques Grishaver alsnog aan te klagen.

Deze week vindt de Artikel 12 procedure achter gesloten deuren plaats, waarna er over acht weken uitspraak gedaan wordt.

Intussen zijn enkele Amsterdamse raadsleden helemaal klaar met de provocaties en het inspreken van Frank van der Linde in de gemeenteraad. Tijdens een borrel van de PvdA posten ze onderstaande foto:


Op de foto: Kevin Kruger (FvD); Jan-Bert Vroege en een D66 raadslid.

Thursday, January 09, 2020

@DonArturito over het boek "Vijftig Jaar Palestina Komitee" in HPDETIJD

https://www.hpdetijd.nl/columns/mijn-hete-nachten-met-anja-meulenbelt-in-gaza

Mijn vroege vrijdagpreek!









Monday, December 30, 2019

Koketteren met terroristen


De recensie over mijn boek "Vijftig Jaar Palestina Komitee, ontkennen, goedpraten, meedoen", verscheen in het huisblad van het CIDI, centrum documentatie informatie Israël.

Sunday, December 22, 2019

Eenzame Kerst voor Hans van Ginhoven

Hoe diep een mens vallen kan, bewijst maar weer eens het geval van ondernemer Hans van Ginhoven (Consultancyweb). Van succesvolle bedrijfsadviseur in Ede naar de koude straten van Eindhoven. Hans slaapt 's nachts in het Eindje, opvang voor dak-en-thuislozen. 's Ochtends om acht uur worden de daklozen op straat gezet en om 16:00 mogen ze weer terug naar binnen.

Hans van Ginhoven heeft darmkanker en als gevolg daarvan een stoma, die regelmatig verwisseld moet worden. Op 16 november j.l. verscheen er in het Eindhovens Dagblad een verslag over het dagelijkse leven in nachtopvang 't Eindje. In dat artikel blijkt al, dat Hans geen doorsnee dakloze is. Hij ligt daar met een laptop op zijn stapelbed en als hij even naar de WC moet om zijn stoma te verwisselen, wordt zijn laptop gestolen. Als hij overdag gedwongen buiten moet lopen, mag hij naar het invalidentoilet op het politiebureau om zijn stoma te verwisselen.



Intussen wil Hans van Ginhoven naar de Gemeente Eindhoven om zijn nijpende situatie te bespreken, maar is daar vanwege een lokaalverbod niet toe in staat. De baliemedewerkers zijn vanwege zijn omstandige taalgebruik en uitvoerige uiteenzettingen, zo geïrriteerd, dat hem de toegang is ontzegd.

Door zijn uitvoerige correspondentie met het Openbaar Ministerie wordt hem ook verboden emails te schrijven en bezoeken af te leggen. Bij de RABO-bank mag hij ook niet meer naar binnen.

Door het faillisement van Consultancyweb BV, de gedwongen verkoop van zijn huis in Ede (door de RABO-bank), de scheiding van zijn vrouw en het vertrek naar Eindhoven, staat Hans van Ginhoven er geheel alleen voor. Tijdens de rechtzaak in 2017, vanwege zijn lokaalverbod, woonde hij nog in een pension en kreeg een bijstandsuitkering. Nu krijgt Hans alleen een daklozenuitkering en slaapt in de nachtopvang.


Het verhaal van Hans van Ginhoven is het ultime bewijs, dat een dergelijk lot ons allen kan overkomen. Niet van de ene dag op de andere natuulijk. Eigenlijk zijn het vier stappen van onheil: Werk kwijt, huwelijk kapot, huis kwijt, op straat staan. Deze vier-traps weg naar de goot begint voor Hans in 2012 met het mislukken van zijn ambitiueze Ahja/TDABC voorstel voor de zorg in Nederland. 

In februari 2011 wordt in de Gelderlander beschreven hoe ziekenhuis Gelderse Vallei in Ede een nieuw concept voor de zorg introduceert, waarbij naast de receptie van het ziekenhuis een reisloket wordt ingericht. Het pretentieuze concept Ahja, van Consultancyweb wordt echter niet geïmplementeerd. Daarmee komt Hans van Ginhoven in de kou te staan.

In oktober 2012 verhuist Consultancyweb naar de Luchthavenweg in Eindhoven en probeert opnieuw het concept Ahja op de markt te brengen. De term TDABC wordt nu aan Ahja toegevoegd. Kern van het betoog is, dat de kosten van de zorg beter geregistreerd moeten worden, waardoor besparing mogelijk is. TDABC is een methode die internationaal erkend is en betekent: Time-Driven Activity-Based Costing .

Nu is dat allemaal voorbij. De zorgconcepten werden niet geaccepteerd. Hans heeft een vordering van 31.184.688,95 Euro op de RABO-bank, maar slaapt intussen in de nachtopvang.

Sunday, December 15, 2019

Boeren zijn subsidieslurpers

Als boeren protesteren tegen de Europese Unie en de Nederlandse staat, lijken ze in veel opzichten op opstandige studenten of uitkeringstrekkers die rebelleren. In wezen zijn ze kwaad op degenen die hen controleren en financieren. Het Europese beleid heeft de boeren tot afhankelijke niet-ondernemende subsidieslurpers gemaakt.

Ik zat midden in de nacht aan de rand van het Duitse dorpje Woltringhausen zwaar na te tafelen. De gastheer en zijn vrouw waren net samen met leden van de extreem-linkse partij Die Linke naar het Heilige Land op bezoek geweest en wilden wat foto's laten zien. Het gesprek komt op een gegeven moment op het thema Europa en landbouwsubsidies. De heer des huizes haalt opeens met zijn dronken kop een laptop te voorschijn en weet daarop de inloggegevens van een Duitse database met allemaal subsidies te voorschijn te toveren.

De arme boertjes in ons dorp, die altijd maar weer op de hoge heren in Berlijn en Brussel schelden en geen nagel hebben om aan hun reet te krabben, die blijken dus allemaal, zonder uitzondering, per jaar tonnen subsidie te ontvangen. Miljonairs!

In Nederland blokkeren de boeren steeds vaker wegen, pleinen en vliegvelden. Ik vraag mij af of er in Nederland ook zo'n database is, waar alle subsidies aan boeren op geregistreerd staan. Aanvankelijk ben ik nogal onverschillig over de boerenacties, tot er op een gegeven moment een vergelijking met de Holocaust gemaakt wordt. Zijn de protesterende boeren op ook maar een enkele manier te vergelijken met een minderheid die vernietigd wordt? Ook hier weer de vergelijking met protesterende studenten die hele rare dingen gaan roepen.

Mark van den Oever uit Sint Hubert maakte deze ongelukkige vergelijking met de Holocaust en dan wil ik wel eens weten hoeveel subsidie deze boer eigenlijk krijgt. Dat was in 2018 een bedrag van 25.592,43 Euro, waarvan 5.647,28 Euro als betaling voor klimaat- en mileuvriendelijke landbouwpraktijken. Mark van den Oever verdient dus al geld met het klimaat.


Peter Bontekoning, die afgelopen week Schiphol wilde blokkeren, maar door de marechaussee tegen werd gehouden, is ook een subsidieslurper. Hij streek in 2018 het bedrag van 20.337,31 Euro op, waarvan 6045.11 Euro als "betaling voor klimaat- en milieuvriendelijke landbouwpraktijken".


Lees de overige landbouwsubsidies per boer op https://mijn.rvo.nl/europese-subsidies-2018.










 

2019; Staying at Work; Staying Alive

"Wat zijn jouw goede voornemens voor 2019?", vroeg mijn vrouw in januari 2019. "Staying at Work; Staying Alive", antwoordde ik optimistisch. Met dat werken is het wel goed gegaan, maar aan het lang levend blijven heb ik toch in 2019 twee maanden lang getwijfeld.

Het begint allemaal op een donkere avond in februari 2019, als ik terugkeer van een gezellige borrel van Vrij Links in de Amsterdamse Jordaan. Als ik later op de pont naar Amsterdam Noord sta, word ik duizelig en gaat plotseling het licht uit. Ik word op de been geholpen door geschrokken omstanders. Later blijkt mijn arm gekneusd te zijn. De dokter behandelt alleen mijn arm en vraagt verder niet naar de oorzaak van het flauwvallen.

Een maand later kondigen zich nieuwe onheilstijdingen aan door middel van een email van het Centraal Bureau Rijvaardigheids Bewijzen  (CBR). Mijn vrachtwagenrijbewijs moet vernieuwd worden en ik heb een medische keuring nodig. Een huisarts mag tegenwoordig zo'n keuring niet meer uitvoeren en het is noodzakelijk een ARBO-dienst op te zoeken. De ARBO-diensten weten echter nog van niets en ik moet heel lang zoeken tot ik een achteraf kantoortje in het gezellige Veghel gevonden heb, waar ze dan wel voor veel geld een vrachtwagenrijbewijskeuring willen uitvoeren.

"Suiker", zegt de assistente van de ARBO-dienst in Veghel. "Zo kan ik u niet goedkeuren" Goede raad is duur. Hoe kom je van suiker af?  Vanaf die dag doe ik een dieet en ga tot grote hilariteit van de collega's, op de fiets naar mijn werk. In enkele maanden val ik drie kilo af. Omdat ik toch wel verontrust ben en de herkeuring nadert, besluit ik ook een gastroscopie te laten doen. Ze gaan met een slang door je keel in je maag en kijken of je maag nog in orde is.

Die combinatie: Oude blanke man, gewichtsafname en suiker, doet de internist besluiten, dat er verder onderzoek nodig is.  Ik krijg een CT-scan, waarbij ze je door zo'n buis schuiven en verder maak ik mij op dat moment helemaal geen zorgen. Door dat fietsen en afvallen voel ik me fit, ik meet elke zaterdag zelf mijn suiker en de keuring voor het vrachtwagenrijbewijs zie ik inmiddels vol vertrouwen tegemoet.

Als ik de gang van het Maxima Medisch Centrum inloop en de assistent-arts tegenkom, zie ik het meteen: Slecht Nieuws Gesprek. Er zijn op de foto witte vlekken in mijn ruggegraat te zien en dat moet verder onderzocht worden. "Wat zou het kunnen zijn?" vraag ik aan de assistent-arts. "In het ergste geval is het uitgezaaide prostaatkanker", antwoordt hij. Ik had daarna moeten vragen, wat het in het minst erge geval zou kunnen zijn, maar ik hoor alleen nog maar prostaatkanker.

Maandenlang verkeer ik daarna in de veronderstelling dat het slecht met mij gaat aflopen. Ik heb dan wel een vernieuwd vrachtwagenrijbewijs, maar dat mag maakt mij ook niet vrolijker. Wat heb je er aan? Allerlei onderzoeken volgen. Een andere assistent-arts voelt eens goed in mijn kont, maar kan daar niks vinden. Als ik haar vraag of dat positief nieuws is, deelt ze mij mede, dat als ik plotseling hevige rugpijn krijg of gevoelloosheid bij de anus, ik meteen even langs moet komen. Is goed dokter.

De PET-scan, waarbij ze radio-actief vloeistof in je aderen spuiten en dan een foto nemen, moet uitkomst geven. Intussen heb ik al vrede gesloten met mijn Schepper. Als dit het is, dan moet het zo zijn. Niet mijn wil, maar Uw wil geschiede, enzovoorts.

In de tussentijd besluit ik mijn boek "Vijftig Jaar Palestina Komitee, ontkennen, goedpraten, meedoen" snel te publiceren. Tegen de tijd dat ik allerlei behandelingen moet ondergaan, heb ik daar geen energie meer voor.   

Op de maandag dat de uitslag van mijn PET-scan zal komen, werk ik gewoon in Eindhoven. De collega's zijn er verbaasd over, dat ik gewoon een moeilijk technisch gesprek over iSeries en AS400 kan voeren. Dit besturingssysteem van IBM is al in het jaar 2000 doodverklaard en toch komen er steeds weer klanten die er naar vragen. Ik hoop inmiddels dat het mij ook zo zal vergaan. Samen met mijn zoon ga ik naar de dokter in het Maxima Medisch Centrum te Eindhoven. Ik zie het al meteen als de assistent-arts naar ons toeloopt: Goed Nieuws Gesprek. Alles is goed. Geen kanker. Niets aan de Handa. Die witte vlekken blijken gewoon kalk te zijn.

Het jaar 2019 is voor mij goed afgelopen. Ik heb een vrachtwagenrijbewijs; ik heb gewicht verloren; ik heb werk en ik heb een boek geschreven. Op naar het jaar 2020!

Vier het leven!; Koop nu ook mijn boek:

 

Sunday, December 08, 2019

Van Maoïst naar Kerstboom

Zelf heb ik ook een vreemde weg afgelegd, van anarchist naar ICT-consultant. Stond ik in 1981 nog op de barricades van het krakersprotest, gaf ik vier jaar later reeds lessen maatschappijleer aan kinderen van NATO-soldaten in Stolzenau. Je moet toch wat. "Von nichts kommt nichts", zou mijn schoonmoeder zaliger zeggen.







Vergelijkbaar is het lichtende pad van Thomas van Beersum nu aan het verlopen. Aanvankelijk een radicale maoïst, die een Filipijnse agent aan het huilen maakt.






Daarna is Thomas van Beersum een aanhanger van de terreur-beweging PFLP en aan het demonstreren samen met Amin Abou Rashed.

Maar nu, in 2019 is Thomas van Beersum te zien in de Kerstreclame van de Kwantum. een hele vooruitgang.
In 2020 kunnen jullie Thomas van Beesum in Amstelveen gaan bewonderen in de echte musical Big Fish, waar hij de rol van Will Bloom vertolkt.


Monday, December 02, 2019

Verunglimpfung der Opfer des Nationalsozialismus

'Verunglimpfung der Opfer', kent u die uitdrukking, dames en heren luisteraars? In Duitsland is het dus verboden de Holocaust te ontkennen, omdat het wordt beschouwd als laster en belediging van de slachtoffers van de Holocaust. Een logische gedachte, die helaas in Nederland niet in wetten is vormgegeven. Daarom kan het ook gebeuren, dat Haye van der Heyden, als vertegenwoordiger van de Omroep "Ongehoord" op de vraag of de Holocaustontkenners ook een podium bij deze omroep kunnen krijgen, met ja beantwoordt.

Het ontkennen van de Holocaust is in 18 Europese staten verboden, maar niet in Nederland. In de wetgeving van de betreffende landen wordt er aan toegevoegd, dat genocide, indien die is gepleegd op grond van ras, huidskleur, religie en nationale- of etnische afkomst, strafbaar is. Dat zijn dus bijna alle genocides.

Verder valt het mij op, dat de aanhangers van Forum voor Democratie, niet allemaal, maar wel in toenemende mate, de moord op de inzittenden  van het vliegtuig MH17, weliswaar niet ontkennen, maar wel aan de Oekraïne toeschrijven. Daarmee volgen ze de drogredeneringen van de Russische desinformatiecampagne. Onderzoeksgroep Bellingcat heeft de Russische versie van Facebook onderzocht en kan tot op de persoon aanwijzen wie er bij de aanslag door Russische seperatisten aanwezig was. Onbegrijpelijk dat de ideologen van FvD zich zo laten meeslepen.

Ik ben benieuwd of de 'Aarde is Plat'-propagandisten en de '9/11 is an inside job'-denkers ook een podium bij Ongehoord krijgen. Allemaal mensen die in de mainstream-media nauwelijks aandacht krijgen, maar op de Twitters en Facebooks alomvertegenwoordigd.

Een ander opvallend fenomeen bij de complotdenkers is, dat hier extreem-links en extreem-rechts bij elkaar komen. Dezelfde onwetenschappelijke onzin lees ik namelijk op het blog van de VPRO-corifee Stan van Houcke. Of het nu de wereldmacht van Rothschild, of de 'Inside job van 9/11' of de betrokkenheid van de Mossad bij Islamitische Staat is, complottheoriën hebben vaak de neiging uiteindelijk antisemitische trekken te vertonen.   


Sunday, December 01, 2019

Het antisemitisme van Jeremy Corbyn

De verwijten over antisemitisme kwamen bij de Britse Labourleider Jeremy Corbyn als een volslagen verrassing. Tot dan toe waren er wel enkele incidenten binnen het sociaal-democratische Labour, maar die werden steeds door een interne commissie opgelost.

Bovenstaand  is het officiële verhaal dat door de meeste kranten en TV-stations wordt gedeeld. Het probleem van het antisemitisme-verwijt wordt dan ook niet door de mainstream media verspreid, maar via Twitter en andere internet kanalen.

Dit soort ontkenningen van antisemitisme binnen Labour (zie plaatje links) werken ook weer tegen Jeremy Corbyn. Iedereen die weet hoe 'framing' binnen de media werkt weet, dat ook een ontkenning het 'frame' versterkt.

Intussen hebben wetenschappers een media analyse uitgevoerd, waar de eventuele verklaring voor de antisemitisme verwijten beschreven zou moeten worden.

In het boek 'Bad News for Labour: Antisemitism, the Party and Public Belief' schrijven de Britse wetenschappers op wat er precies aan de antismitisme verwijten vooraf is gegaan. Afgezien van de titel, die opnieuw de combinatie van Labour met antisemitisme laat zien en daardoor weer in het 'frame' stapt, is er nog meer met het boek aan de hand.

Het boek is geschreven door Greg Philo, Mike Berry, Justin Schlosberg, Antony Lerman en David Miller.
De tweede les voor publieke personen, hoe met 'framing' om te gaan is: Pas op voor je eigen vrienden. In dit geval wordt Jeremy Corbyn verdedigd door schrijvers die al eerder boeken over Israël geschreven hebben.   Greg Philo en  Mike Berry schreven al eerder het boek 'Bad News From Israel (2004)' en in 2011 schreven ze "More Bad News from Israël". Ze kunnen dus als wetenschappers met een anti-Israël-standpunt beschouwd worden. Dat zijn niet degenen die Jeremy Corbyn nu nodig heeft.

Intussen vraagt de geachte lezer van dit blog zich af, wat Jeremy Corbyn dan wel of niet gedaan heeft, om deze antisemitisme verwijten naar zijn hoofd geslingerd te krijgen. Daarvoor schakelen we over naar het bekende blog 'Abu-pessoptimist' van Maarten Jan Hijmans, die weliswaar Joods is, maar de boycot tegen Israël steunt. Hij presenteert ons een lijst van wat Jermy Corbyn misdaan heeft:

'Hij is een 'vriend' van Hamas, legde een krans op het graf van een Palestijnse killer in Tunis, en zou iets lelijks hebben gezegd over het ontbrekende gevoel voor humor van Britse zionisten (dat joden betekent, volgens het blad). Ook heeft hij ooit een bij nader inzien antisemitische tekening toegejuicht. Verder deed hij ongeveer niets om het antisemitisme in Labour tegen te gaan, heeft hij minachting getoond voor de Board of Deputies (de officiële bestuurders van de Britse joden) en heeft hij geluisterd naar ''marginale'' clubs die speciaal zijn opgericht om ''het antisemitisme in Labour te ontkennen''.'

Dat is nog al wat. Intussen doet Jeremy Corbyn een poging Prince Andrew te evenaren, bij het vernietigen van zijn reputatie. Hij geeft een interview aan Andrew Neil, waarin hij de meest simpele vragen over verwijten van antisemitisme afdoet, door naar een rapport van zijn eigen partij te verwijzen. De vraag in het interview van vorige week was: "Is de zin: “Rothschild’s Zionists run Israel and world governments”, een vorm van antisemitisme? " Zijn antwoord luidt iets van, 'In dat en dat rapport hebben we de leden gevraagd dit soort vergelijkingen niet meer te maken'. (lees het hele interview hier)

De werkelijkheid in Groot Brittanië is op dit moment, dat een psychopaat en een autist strijden om de volgende premier te worden.  Dat kan alleen maar tot hele grote rampen leiden.

Tuesday, November 19, 2019

Palestina Komitee; het Ebook!

Ebook!
Mijn boek "Vijftig Jaar Palestina Komitee, ontkennen, goedpaten, meedoen" , over de terreurconnecties van het Palestina Komitee, is nu als ebook verkrijgbaar. De prijs is 14,96 Euro.

https://www.bol.com/nl/p/vijftig-jaar-palestina-komitee/9200000124718869


Friday, November 15, 2019

Lijdende Palestijn / Strijdende Palestijn

Een groot deel van mijn boek gaat over 'images' van de Palestijn. Welk beeld hebben activisten van de Palestijn die ze willen steunen? Zien ze een gewonde Palestijn voor zich, liggende in de puinhopen van Gaza of zien ze een Palestijn die door een Israëlische soldaat wordt neergeschoten?

Lijdende Palestijn
Lange tijd, in de jaren zeventig en -tachtig wilde het Ministerie van Ontwikkelingssamenwerking graag subsidie verlenen aan het Palestina Komitee, als het zich maar met humanitaire doelen zou bezig houden. Dat weigerden de activisten.

De Strijdende Palestijn
In navolging van het Vietnam comité, het Zuidelijk Afrika Comité en Venceremos (Cuba comité) bevorde het Palestina Komitee de anti-imperialistische strijd. Dat is een gewapende strijd. De symboliek van het Palestina Komitee is dan ook geheel afgestemd op de guerillastrijd. Afbeeldingen en symbolen zijn daarmee in overéénstemming.

Op de affiches staat een gewapende Palestijnse guerillastrijder.   Tragisch gegeven, dat het Palestina Komitee samen met de guerillastrijders ten onder is gegaan. Op de Westelijke Jordaanoever is nu een corrupte PLO-regering aan de macht en de Hamas in Gaza kan je ook niet met goed fatsoen steunen.

Meer over de Lijdende Palestijn en de Strijdende Palestijn in mijn gloednieuwe boek: "Vijftig jaar Palestina Komitee"


Saturday, November 02, 2019

Vanaf 5 november bij bol.com: Mijn nieuwste en eerste boek over het Palestina Komitee



Het boek "Vijftig Jaar Palestina Komitee, ontkennen, goedpraten, meedoen" is vanaf 5 november verkrijgbaar bij bol.com.

Tot 15 december ook nog met voordelige vriendenkorting te verkrijgen.
Stuur een email aan keesjemaduraatje@gmail.com

Thursday, October 31, 2019

Kan je als Jood nog links stemmen?

Kan je als Jood nog links stemmen?

Met deze provocerende en prangende vraag in ons achterhoofd togen wij dinsdagavond 29 oktober 2019 naar de Liberaal Joodse Gemeente in Amsterdam, waar een panel, bestaande uit Alon de Lieme (D66), Robbert Baruch (PvdA) en Bart Schut (NIW) ons de verlossende antwoorden gaat geven. De moeder van Robert Vuijsje, de panelleider, staat zenuwachtig koffie in te schenken en vertrouwt mij toe, dat ze een roerige avond verwacht. 'Als de mensen maar niet tegen elkaar gaan schreeuwen.'

Opvallende afwezige in dit theater is natuurlijk Daphne Meijer (Groenlinks), die wel op het affiche staat, maar afgezegd heeft. Als medewerker van Een Ander Joods Geluid had zij natuurlijk in haar eentje een geheel ander geluid kunnen laten horen dan normaal gesproken in deze synagoge te horen is.


Ik zelf ben vooral naar deze avond gekomen om mensen opnieuw te ontmoeten en pamfletjes over mijn boek uit te delen. Het maakt mij echt niet uit wat de mensen stemmen. Te bepalen wat Joden stemmen vind ik een voorbeeld van identiteitspolitiek die slecht is voor dit land en slecht voor de etnische groep in kwestie zelf. "Definieer wat Joods is, definieer wat links is en definieer wat je bedoelt met het woord 'kan'"heb ik twee weken voor de discussie al op Facebook geschreven. Maar dat geheel terzijde.

Op de Facebooks vragen mensen mij meermaals of ik iets over de avond kan schrijven. Aanvankelijk was ik dat niet van plan, omdat ik het een gezellige avond vond en mensen ook niet te persoonlijk wil aanpakken. Maar hier komt ie dan toch: het Verslag.

Bart Schut, redacteur van het Nieuw Israëlietisch Weekblad (NIW), somt op op welke partijen je als Joods absoluut niet zou moeten stemmen: NIDA, DENK en Partij van de Eenheid vanwege de connecties met moslimbroederschap en/of het salafisme en dus impliciet antisemitisch. BIJ1 van Sylvana Simons vanwege het radicale standpunt ten aanzien van Israël en het samen met antisemieten demonstreren op de Dam. Daarna gaat het verder met Groenlinks vanwege de BDS motie op het congres en SP vanwege buitenland woordvoerder Sadet Karabulut, die met Hamas fondsenwerver Amin Abou Rashed op de foto gaat.

Deze opsomming was ook meteen het sterkste moment van Bart Schut, die daarna door de getrainde communicatiemannetjes naast hem weggevaagd werd. Robbert Baruch (PvdA) hield een lang betoog over de waarden in de Tora die geheel overeenkomen met de sociaal-democratie en dat de Joden van oudsher de sociaal-democratische partij opgebouwd hebben. Er was geen speld tussen te krijigen, behalve dat het allemaal verhalen uit het verleden zijn.

De grote olifant in de ruimte, de islamisering, wordt in dit stadium van de discussie helemaal niet genoemd. De PvdA dreigt samen met de islamitische krachten die ze hebben binnengehaald ten onder te gaan. Het is nog een geluk dat de DENK-leden uit de partij zijn gestapt. Als je bedenkt dat die Kuzu en Özturk gewoon voor de PvdA in het parlement zaten, dan vraag je je werkelijk af:  Wat waren ze denkende?

De rest van de avond is pijnlijk en kan het best omschreven worden met het woord 'bagatelliseren'. Dat Sadet Karabulut met een Hamas-man praat, wordt door de D66-afgevaardigde gebagetalliseerd. Dat Bram van Oijk de BDS steunt wordt ontkend. Harry van den Bergh (PvdA) doet vanuit het publiek nog even een wegkijkertje, door de Boycot, Deinvestment, en Sanctions-movement (BDS) in te schatten als 'niet zo belangrijk' en vooral Israël te bekritiseren.

Het is een Amsterdamse politieman die vanuit het publiek erop wijst dat als de Joodse activist Michael Jacobs inspreekt bij de Amsterdamse gemeenteraad, de Groenlinks fractie wegloopt. Robbert Baruch vertelt als antwoord, dat hij ook een blokje omloopt als hij Michael Jacobs ziet. Het is allemaal van een bedroevend niveau van wegkijken, bagatelliseren en ontkennen. Het kan zijn dat Alon de Lieme en Robbert Baruch gewoon niet willen weten en daardoor ook te weinig kennis over gevaren hebben.

"Waar komt het gevaar vandaan?" is een interessante vraag van deze avond. De laatste maanden worden veel aanslagen door neo-nazis gepleegd. Halle, Hippolytushoef, Poway en Pittsburgh zijn verschrikkelijke recente voorbeelden. Partijen die de extreem-rechtse stromingen mogelijk maken of stimuleren, moeten ook gemeden worden. De connectie van Forum voor Democratie met de rechtse groep Erkenbrand en Marie Le Pen, worden op deze avond in de LJG genoemd.

Kortom: extreem- linkse- en ook extreem-rechtse partijen moeten bekritiseerd en gemeden worden. Is dat dan voor Joden anders dan voor Nederlanders met een andere etnische achtergrond? Ja dat is inderdaad anders, vanwege de onzekere tijden die we nu meemaken. Opeens komen er hele rare types aan de macht (Boris Johnson, Donald Trump, Orban, Erdogan). Door automatisering en globalisering verdwijnen er hele bedrijfstakken. De huizenmarkt kan elk moment weer instorten. Er is alle reden je zorgen te maken. Het is bekend, dat minderheidsgroepen het eerst slachtoffer van maatschappelijk geweld worden.

"Vijftig Jaar Palestina Komitee" vanaf november bij bol.com


Het boek "Vijftig Jaar Palestina Komitee" is vanaf november verkrijgbaar bij bol.com.

Kan je zo lang niet wachten, dan is het nu al, bij mij in de voorverkoop:


Monday, October 28, 2019

Kees Broer op Academia

Op de foto zie je Kees Broer tijdens een Hamas-demonstratie in Roterdam. De vermomming werkte niet helemaal, want de demonstranten wisten meteen wie ik was.

Intussen is de voorverkoop van mijn boek over het Palestina Komitee in volle gang.

Wil je nog een stukje academische duiding over de geschiedenis van Nederland en Israël lezen, dan kan dat op de website Academia. Daar staat de voorpublicatie van hoofdstuk vier van mijn boek: "Wat heeft Nederland met Israël?"

Friday, October 25, 2019

De terugkeer van het Ego

Als bekende Nederlanders zich plotseling vanaf het jaar 2000, gaan bezighouden met het Lijden van het Palestijnse Volk, is er iets aan de hand. Zijn ze door een aan hen aangeboden reis naar het Midden-Oosten, plotseling bekeerd tot het Palestina-denken? Hebben ze om een andere reden plotseling het licht gezien? Het zijn vragen over vragen en het antwoord is diffuus.

Dries van Agt die door de linkse partijen en mensen werd uitgekotst vanwege zijn conservatieve denkbeelden over porno en abortus, wordt plotseling omarmd als hij het voor Palestijnen opneemt.

Op de foto zien we Dries van Acht tijdens een Nakba-herdenking, samen met Palestina Komitee voorzitter Wim Lankamp. Als je maar tegen Israël bent, dan is al het andere vergeten.

Lees meer over de "ego's voor Palestina" in mijn boek "Vijftig Jaar Palestina Komitee, ontkennen, goedpraten, meedoen".
 

Wednesday, October 23, 2019

Bij de Joodse Omroep begint het


Op de foto (vlnr): Paul Damen (nu NIW, destijds Joods op Zondag), Kees Broer (schrijver van het boek "Vijftig Jaar Palestina Komitee"), Wim Lankamp (destijds in 2012 voorzitter van het Palestina Komitee
Het begint allemaal in 2012 met een telefoontje van het radio-programma 'Joods op Zondag' aan journalist en publicist Carel Brendel, of hij in de uitzending wil komen en met de voorzitter van het Palestina Komitee wil discussieren. Carel Brendel vindt op dat moment de blogger Keesjemaduraatje meer geschikt voor dit thema en verwijst dus naar mij.

Zo kom ik op één en dezelfde avond voor het eerst in contact met journalist Paul Damen en ook met Wim Lankamp. De andere discussiedeelnemer, Elma Drayer kende ik al als redacteur van Trouw Letter en Geest. Als ik de studio binnen kom is Paul Damen aan het vertellen over de columnist Arthur van Amerongen, die zojuist in het vaderland is teruggekeerd.

Als voorbereiding op de discussie krijg ik een present-exemplaar van de uitgever van "Reisdoel Palestina", met de opmerking, dat ene Wim een rol speelt bij een terroristisch incident in 1975, waar het Palestina Komitee bij betrokken is. Of ik even aan Wim Lankamp wil vragen of hij daar meer van weet. Dat blijkt niet het geval.

De Palestina Komitee-voorzitter wil het allen hebben over internationaal recht en mensenrechten. Eventuele deelname aan terreur wijst hij verre van zich. Na die avond praat ik nog regelmatig met Wim Lankamp. Het is één van de weinige bestuurders van het Palestina Komitee waar een normaal gesprek mee mogelijk is.

Lees meer over het Palestina Komitee in het boek "Vijftig Jaar Palestina Komitee, ontkennen, goedpraten, meedoen"