Het gaat weer over Frank van der Linde

Ik dacht net even niet aan de “activist, publicist, Strategic Advisor and Legal Consultant” Frank van der Linde, maar nu werd hij op LinkedIn boven op mijn neus gedrukt. Hij bekritiseerde daar het proefschrift over links-radicaal geweld en de reacties van de overheid, van Berrie Hanselman en dacht dat het over hem ging. Het wantrouwen en de paranoia neemt nu ziekelijke vormen aan.

We kennen Frank van der Linde nog uit 2014, toen hij samen met radicale actievoerders van Youth for Palestine een aanval op de Israëlische actrice Lia König uitvoerde en daarvoor niet werd aangehouden en ook niet werd veroordeeld. Later probeerde hij de samenwerking Tel Aviv-Amsterdam te dwarsbomen.

Na die tijd hebben we heel lang niks meer van hem gehoord, omdat hij de hele tijd bezig is de, door de voorzienigheid boven ons gestelden, aan te klagen en processen te voeren. Daardoor is er van de voormalige FairFood directeur en intelligente intellectueel niet veel meer overgebleven. Hij zwerft dakloos door de Randstad en geeft interviews aan kranten over hoe slecht hij door de inmiddels overleden Amsterdamse burgemeester van der Laan destijds is behandeld.

Op LinkedIn plaatste hij een tekst over de AIVD en meende dat hij door deze dienst dwars wordt gezeten. Ik wees hem erop dat hij destijds op Facebook had beweerd een wapen in zijn bezit te hebben en dat hij vervolgens weigerde het wapen aan de wijkagent van de Pijp te laten zien. De Gemeente Amsterdam heeft hem daarop in een de-radicaliseringsprogramma gestopt en Frank was een hele tijd van de aardbodem verdwenen.

In de tussentijd heeft Frank niet stilgezeten. Hij heeft een fonds opgericht, waarmee de veroordeelde geweldplegers van de Maccabi-rellen hun boetes kunnen betalen. Bovendien staat hij nummer 28 op de Amsterdamse BIJ1 verkiezingslijst. Dat is een vrij lage plaats als je bedenkt hoeveel opofferingen Frank van der Linde zich voor de Palestijnen-beweging heeft getroost.

Het einde van het liedje is, dat Frank van der Linde mij weer eens van zijn LinkedIn account heeft verbannen en al mijn reacties heeft gewist. Het komt nooit meer goed

Voor de hoor en wederhoor, ik ben nu tenslotte een serieuze journalist, is het wel van belang nog even te horen wat Frank van der Linde zelf over deze actie te zeggen heeft. Het de-radicaliseringsprogramma was dus in Amsterdam en niet in Berlijn, zoals ik geschreven had. Ik ga dat verder niet uitzoeken en opzoeken, want het is een detail. En het wapen was een pepperspray en een wapenstok. Allebei verboden, dus dat had hij niet mogen doen. Vervolgens laat Frank nog even weten dat hij uit zijn huis is gezet. Hij denkt dat dit komt door de overige bewoners, maar die ontkennen dat.

Maccabi-Pogrom in Pakhuis De Zwijger

 

In het kader van het ontkennen, het goedpraten en het meedoen, niet toevallig ook de ondertitel van mijn eigen prachtboek over het Palestina Komitee (2019), reisde ik vol goed moed helemaal naar de IJ-boulevard te Amsterdam. Pakhuis de Zwijger beloofde daar een kritisch rapport over de beleidsmatige nasleep van de Maccabi Pogrom in november 2024 aan raadsleden aan te bieden.

De ‘Veranstaltung’ werd aangekondigd met de volgende ronkende tekst: “Kritische Amsterdamse burgers doen een oproep tot herstel na het, in hun ogen, bestuurlijk falen rondom de Maccabi-rellen. Zij reflecteren op de gebeurtenissen van die dagen en de rol die institutioneel racisme daarin speelde. Hoe reageerden het Amsterdamse bestuur, de landelijke politiek en veel media? En wat is daarvan de impact op Amsterdammers die demonstreren tegen genocide? Maar ook op Marokkaanse en islamitische gemeenschappen, die zijn gestigmatiseerd en waarvoor dubbele maten zijn gehandhaafd wat betreft het waarborgen van hun veiligheid? 

Doorgewinterde zionisten waarschuwden mij nog, omdat de politieke situatie rondom Israël zodanig is gepolariseerd en geëscaleerd, dat het wel eens helemaal uit de hand kon lopen. Daarom parkeerde ik mijn auto in vluchtrichting en sloop naar het debatcentrum. Het restaurant bleek een goede kwaliteit te hebben en de bediening is vriendelijk. Het debatcentrum Pakhuis de Zwijger verschilt enorm van de aftandse zaaltjes, zoals het Nelson Mandela Centrum van HTIB aan het Weteringplantsoen, waar de Pallie-wappies normaal gesproken hun propaganda-avonden houden. Het Pakhuis is schoon, openbaar en de medewerkers zijn vriendelijk. Om een uur of zeven wilde ik dan wel eindelijk eens over Maccabi debatteren.

Het zaaltje op de eerste verdieping zat al helemaal vol en ik ergerde mij al, dat ik niet eerder naar boven was gegaan. Ik vond nog net een staplaats en bereide mij voor op een enerverende avond, tot ik merkte, dat ik in een literaire poëzieavond terecht was gekomen. De Hamas-troepen zaten nog verder naar boven. Op de tweede verdieping bevindt zich de grote zaal en die was helemaal leeg. We hadden nog een half uur te gaan en ik vroeg mij af hoeveel Palestina-activisten er wel zouden komen.

Ik ben al sinds 2007 bij het thema Midden-Oosten betrokken en heb vele demonstraties en bijeenkomsten van Pallies bezocht. De laatste anderhalf jaar heb ik mij echter full-time met de Drijvende Vaarwegmarkeringen van Rijkswaterstaat bemoeid. Ook boeien moeten uiteindelijk in een cloud van Amerikaanse makelij geregistreerd en geadministreerd worden. Door die lucratieve bezigheid had ik dus geen tijd om de vele vele demonstraties van studenten en Extinction Rebellion, gericht tegen Het Beloofde Land, te bezoeken. Dat had tot gevolg, dat niemand in de zaal mij herkende. De enige activisten die ik zelf herkende waren drie Palestina-Komitee-bejaarden en de beroepswerkloze Frank van der Linde, die een steunfonds voor gearresteerde Maccabi-Pogrom-Activisten heeft opgezet.

De sprekers kwamen langzamerhand binnen en als antropoloog heb ik geleerd goed te observeren en te registreren hoe de betrokken Palestinisten elkaar begroeten en wie bij wie hoort. Taxichauffeur-woordvoerder Mekki Aulad Ahmed bleek de andere sprekers nog niet te kennen, maar werd wel buitengewoon vriendelijk begroet. Zijn bijdragen op Instagram, waarbij 9/11-complotten, Holocaustontkenningen en bedreigingen aan het adres van premier Netanyahu aan de orde van de dag zijn, bleken de overige deelnemers niet in het minst te storen.

Tijdens de avond, professioneel geleid door Dionne Abdoelhafiezkhan, worden twee sessies van elk vier sprekers gehouden. Voor de volledigheid en voor het nageslacht noem ik die hier even op:

Sessie 1
Abdelrrahim Jaafar (Ab)	ENCEMO (Euro-Mediterraan Centrum Migratie & Ontwikkeling)
Mekki Aulad Ahmed (Mekki)	Coördinator van bij Maccabi-pogrom betrokken taxichauffeurs
Joanna Cavaco	Erev Rav (anti-zionistische Joodse organisatie)
Rahma Bavelaar	Meld Islamofobie
Sessie 2
Bilal ben Abdelkarim	Auteur van het boek “Van Dankbaar naar strijdbaar”
Jaïr Schalkwijk	Control Alt Delete (voor eerlijke en effectieve wetshandhaving)
Chris Kaspar de Ploeg	Auteur van “De grote koloniale oorlog”
Annet de Graaf	Fotograaf en videoreporter (@AnnetinMokum)

Ik heb weliswaar precies opgeschreven wat er op deze avond allemaal gezegd is. Er zijn echter slechts enkele nieuwswaardige feiten die voor dit verslag van belang zijn. In een artikel voor NIW dat hopelijk volgende week geplaatst wordt, schrijf ik “Volgens de sprekers waren er slechts drie groepen slachtoffers in deze zaak: de Amsterdamse moslims, de Palestina demonstranten en de taxichauffeurs. De mishandelde Maccabi-supporters en de angstige Joden van Amsterdam werden op geen enkele manier genoemd.” Dat is de hele korte samenvatting van de avond.

Abderrahim Jaafar (ENCEMO); Mekki Aulad Ahmed (taxichauffeurs); Joanna Cavaco (Erev Rav)

Er waren maar twee sprekers werkelijk in Amsterdam aanwezig tijdens de Maccabi-pogrom, namelijk Annet de Graaf, wiens videoverslag naar eigen zeggen werd verknipt en misbruikt voor rechtse propaganda en taxichauffeur-coördinator Mekki, die in alle gewelddadigheden een zionistisch complot ontdekt en totaal ontkent dat er collega’s van hem zijn veroordeeld. De hele avond ging er eigenlijk over, dat de Maccabi-supporters helemaal niet de stad hadden mogen betreden, dat Femke Halsema fouten heeft gemaakt en dat er helemaal geen sprake van een pogrom geweest is. Vooral het gebruik van dat woord pogrom zette heel veel kwaad bloed bij de sprekers.

De overige sprekers houden in De Zwijger een ideologisch verhaal, dat ze twee jaar geleden ook al hadden kunnen houden en samengevat kan worden met de sleutelwoorden: kolonialisme, islamofobie, diaspora-Jodendom (Erev Rav) en institutioneel racisme. Door deze theoretische verhalen gaan de sprekers geheel voorbij aan de verhalen in de rechtszaal, waarin van openlijk antisemitisme, georganiseerd geweld tegen Maccabi-supporters en rellen sprake is.

Enkele nieuwswaardige feiten:

• Ondanks de geruime tijd die er intussen sinds 7 november 2024 is verstreken en de rechtszaken die al voorbij zijn, heeft EMCEMO nog geen alternatief rapport over de Maccabi-rellen klaar. Pas op 4 juni wordt er een rapport naar de Nationale Ombudsman gestuurd. Verder onderzoek is volgens Mekki nog steeds nodig.
• Leden van de pro-Palestijnse Joodse organisatie Erev Rav hadden vooral last van familieleden die opbelden en zich afvroegen of Nederland nog wel veilig voor Joden was.
• Mekki Aulad Ahmed geeft toe dat de WhatsApp-groep Buurthuis2 waarin de rellen zijn georganiseerd, door taxi-chauffeurs is aangemaakt.
• Videomaker Benderbij en Annet de Graaf zijn tijdens het onderzoek van NRC en Bellingcat over de rellen niet geïnterviewd.
• De organisatoren van deze avond hebben ‘de driehoek’ en alle raadsleden uitgenodigd. Alleen Nilab Ahmadi (de Vonk) en Sheher Khan (Denk) zijn gekomen.

vlnr: Chris Kaspar de Ploeg, Annet de Graaf, Nilab Ahmadi en Sheher Khan

De sprekers op het podium hielden zich tijdens avond enorm in. Femke Halsema en het “fascistische kabinet” kregen van alles de schuld. De term “pogrom” werd uitvoerig besproken, ontkend en in “een kader” geplaatst. Dat is allemaal nog vrijheid van meningsuiting. De vragen uit de zaal in het vierde deel van de avond werden pas echt eng. Er zaten een paar hele kwade activisten in de zaal, die op de vraag ” hoe kwam Femke Halsema aan haar informatie?” al meteen riepen: “van het CIDI.”

De sfeer werd rumoerig en opgehitst en aangezien ik zelf ook onderdeel van de “Israël-lobby” en van CIDI ben en aangezien het al heel laat werd, ben ik aan het einde van de discussie meteen als eerste de zaal uitgelopen in de hoop dat niemand mij tot in de parkeergarage zou volgen.

Blijkbaar was ik toch aangeslagen en bang want ik kon die hele kaartjesautomaat niet vinden. Tot overmaat van ramp was mijn telefoon op en kon daardoor de auto van Mycar niet openen. Daar stond ik dan met een zaal schreeuwende Palestina-adepten boven mij en voor mij een auto die niet geopende kon worden. Zou dit het einde zijn? Gelukkig kwam er een aardige Turkse man langs en die wees mij er op, dat ik bij de verkeerde auto stond.

Norren aangeklaagd

Robert-Willem van Norren stond op 30 april 2021 terecht, voor de meervoudige strafkamer te Amsterdam en werd daar aangeklaagd vanwege het tonen van een Israëlische vlag, waarbij de Davidsster was vervangen door een blauwe kakkerlak. De aanklacht ging over groepsbelediging. (137c in de Titel V van het Wetboek van Strafrecht ) De officier van justitie beschouwt dit kakkerlak-symbool op de Israëlische vlag als beledigend voor Joden.

Ruim vijftig keer deed de Joodse activist Michael Jacobs aangifte tegen pro-Palestina demonstranten op de Dam in Amsterdam. Hij is van mening dat als demonstranten een vaandel van de Fatah terreurgroep laten zien of oproepen tot boycot van Israël, zij een stukje "Jodenvrij" Amsterdam creëren en dat uitgerekend voor het monument voor de gevallen slachtoffers tijdens de Tweede Wereldoorlog. Daarbij speelt zijn familiegeschiedenis (opa en oma vermoord in Sobibor) een grote rol. Alle aangiftes tegen Norren en consorten werden geseponeerd. Michael spande zelfs op eigen kosten een artikel-12-procedure aan, om de staat te dwingen Norren te veroordelen. Ook die poging mislukte. Daarmee is Norren een unicum in de moderne wetsgeschiedenis, met 50 sepots op zijn naam, maar zonder strafblad.

Vlak voor de rechtszaak kwam een officier van justitie bij ons staan voor een praatje. Zij vertelde, dat er die dag veel discrimininatie-zaken aan de orde kwamen. Niet lang daarna stroomde de hal van de rechtszaal vol met slachtoffers van bedreiging, belediging en discriminatie. Een jonge vrouw vertelde mij dat ze jarenlang via sociale media was bedreigd, omdat ze Joods is. Ook bekende Nederlanders, zoals Esther Voet en Wierd Duk, werden bedreigd via Facebook, en waren gisteren aanwezig in de rechtbank. Het gaat in totaal om tientallen slachtoffers van antisemitisme, belediging en bedreiging.

Enerzijds was het een gezellig weerzien, na al die maanden corona, met zoveel CIDI-medewerkers, NIW-journalisten en ondersteuners van Michael Jacobs. Aan de andere kant is het verdrietig, dat het antisemitisme zo toeneemt in Nederland en de rest van Europa, dat dit soort processen nodig zijn. Voor mij was het zeker emotioneel en confronterend om mee te maken. De aanwezigheid van ex-PVV-er Hero Brinkman, iets verderop, kon ik niet meteen duiden. Later bleek, dat hij terecht stond voor het vermeend lekken van informatie over terrorismebestrijding, naar de krant. 

Meteen nadat de rechtszitting begon, nam de advocaat van Norren het woord en probeerde de aanklacht niet ontvankelijk te laten verklaren. Dat deed hij zeer omstandig, met hele verhalen over apartheid en VN-resoluties. Hij zong er zelfs een liedje over Nelson Mandela bij. Wat was namelijk het geval? De zaak tegen Norren vanwege het tonen van een hakenkruis, in samenhang met de Israëlische vlag, was al een keer geseponeerd en zelfs de Artikel 12 procedure van Michael Jacobs was al afgewezen. Daarom zou nu deze zaak, met de kakkerlak, niet nog een keer gevoerd mogen worden.

Er waren documenten zoek en de rechter kon de sepotbrief niet vinden. Er werd aan Michael Jacobs gevraagd of hij de sepotbrief aan Norren in zijn bezit had. Michael ging zoeken en uiteindelijk werd de brief gevonden op het mobieltje van Sasha, de broer van Michael Jacobs, maar omdat er in de rechtzaal geen wifi was kon de brief niet meteen uitgeprint worden. Dat duurde ongeveer een uur.      

Het ging nu om de vraag, of er in de sepotbrief aan Norren van de kakkerlakvlag gewag werd gemaakt, of niet. Nog een keer uitgebreid beraad van de rechters volgde. Daarna werd de rechtszaak tegen Norren voortgezet. De rest kon je wel raden. Norren had de vlag helemaal niet beledigend bedoeld. Hij had Joden onder zijn beste vrienden, waaronder Jaap Hamburger van Een Ander Joods Geluid. Norren heeft wel een hele grote hekel aan de staat Israël. Op de vraag, of hij zich voor kon stellen, dat de afbeelding van een kakkerlak, ongedierte dat bestreden moet worden, beledigend voor Joden is, weigerde hij, op aandrang van zijn advocaat, antwoord te geven.

Ronnie Eisenmann hield namens de geschade partij een gloedvol betoog, waarin hij nog eens benadrukte, dat het antizionisme steeds meer dekmantel voor antisemitisme werd en haalde daarbij de IHRA definitie van antisemitisme aan. Hij wil met deze rechtszaak ook een grens trekken, van tot hier en niet verder. Kritiek op de staat Israël mag niet overgaan in belediging van Joden hier in Nederland. Hij eiste 5000 Euro immateriële schadevergoeding en betaling van 1400 Euro advocatenkosten.

Intussen naderde het begin van de sjabbat en werden enkele orthodoxe Joden zenuwachtig. Indien de rechtszaak zo door zou gaan, moesten ze naar huis lopen, vanwege de na te leven voorschriften. De rechtszaal werd leger en leger. Ik zat uiteindelijk alleen nog samen met mijn lievelingsvijand Frank van der Linde op de publieke tribune. Gelukkig was de Officier van Justitie snel klaar en eiste 500 Euro boete, waarvan 400 Euro voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar. De advocaat van Norren wilde vrijspraak. Uitspraak op vrijdag 14 mei om 12:45 uur.

Waarom spant de Officier van Justitie, na zovele sepots, nu een rechtszaak tegen Norren aan? Is dit wel een sterke zaak, die door hem te winnen is? Het antwoord ligt in de Amsterdamse stadspolitiek. Na aanvallen op het Joods restaurant HaCarmel en op Joodse marktkooplui. Na de in aantal toenemende antisemitische incidenten en complottheoriën op internet. Na de antisemitische incidenten in de Nederlandse politiek, zoals Kauthar, Baudet en Bij1, heeft de Amsterdamse driehoek besloten dat antisemitisme bestreden moet worden. Het antisemitisme gaat niet vanzelf weg. Het is maar een theorie, maar ik denk dat de Officier van Justitie ook een signaal vanuit de Amsterdamse driehoek heeft gekregen. Nu is het genoeg!

(laatste foto: Norren met Hamas-fondsenwerver Amin Abou Rashed)

Geheimzinnige Yasser-Arafat-vereerders op het Museumplein

Waren het de afgelopen twee jaar vooral HAMAS-aanhangers die zich tijdens de Palestina-demonstraties lieten gelden, daarbij gesteund door Palestijnse alleseters, die alles goed vinden wat authentiek en Palestijns klinkt, komt nu de Stichting Smood met een geheel andere insteek.

Aanstaande zaterdag 18 juli 2020 organiseert deze stichting een demonstratie op het Museumplein te Amsterdam.

Aanvankelijk kon ik de Stichting Smood uit Apeldoorn niet geheel plaatsen. Voorgezeten door een binnenhuisarchitect uit Hebron en bijgestaan door een vlinderexpert van Staatsbosbeheer, zag ik de ernst van de situatie niet meteen in. Wat is er eigenlijk tegen, als deze gematigde mensen voor het Amerikaanse consulaat gaan roeptoeteren?

Het pamflet is in slecht Nederlands geschreven, waarbij de lidwoorden 'de' en 'het' consequent verkeerd gebruikt worden. Als ze het niet helemaal weten, worden zowel 'de' als ook 'het' gebruikt: "Nee voor de het Annexatieplan". Dat had in goed Nederlands "Nee tegen het annexatieplan" moeten zijn. Geen zoon, dochter of buurman die het even kan nalezen zeker.
 
Er zijn nog steeds actiegroepen die de kracht van de sociale media ontkennen of onderschatten. Er wordt op de Facebookpagina van Stichting Smood slechts één keer van deze demonstratie gewag gemaakt en daarna wordt het aan de vrije krachten van het internet overgelaten of er ook mensen komen. Het Palestina Komitee laat het weer eens een keer afweten. Alleen de Dam-Scootmobiel Robert-Willem van Norren en HAMAS-fondsenwerver Amin Abou Rashed steunen tot nog toe deze demonstratie.

Tijdens een culturele folklore-avond van de Stichting Smood werden foto's van de gestorven PLO voorzitter Yasser Arafat getoond en is de Gaza-problematiek achterwege gelaten. Een mogelijke aanwijzing dat we hier met Fatah-aanhangers uit Apeldoorn te maken hebben.

Ondanks de knulligheid en het gebrek aan mobilisatie, moeten we deze club Apeldoornse Palestijnen niet helemaal onderschatten. Als ze alle folklore-liefhebbers in een bus laden kunnen ze toch nog veertig mensen mobiliseren. Dat zijn meer mensen dan Frank van der Linde tegenwoordig op de been kan brengen!

Revolutionaire Eenheid mobiliseert de massa's

Waarom ben ik nog niet echt onder de indruk van de Revolutionaire Eenheid, die de verschrikkelijkste dingen roepen en daarbij een vlag van de terreurorganisatie PFLP omhooghouden? In de vroege ochtend van de veertiende mei j.l. fietsen zeven studenten van de Vrije Universiteit naar de Amsterdamse ADM werf, om  de Nakba te herdenken en tot revolutie op te roepen. Afgelopen week organiseert dezelfde groep een massa-demo voor het Amerikaanse consulaat, om tegen de dreigende annexatie van de Westelijke Jordaanoever te protesteren. 

De vraag bij dit soort revolutionaire studenten is altijd hoeveel mensen ze kunnen mobiliseren en wat de impact van hun acties is. Normaal gesproken komen er in Nederland niet zoveel mensen op de been, als de organisatoren geweld en haat prediken. Op 1 juli 2020 kon deze groep tijdens de demonstraties in Den Haag en Amsterdam, tegen de annexatie van de Westelijke Jordaanoever, respectievelijk twintig en veertig mensen rond zich verzamelen. Naast de zeven leden van hun eigen keiharde communistische strijdgroep, telden we ook nog leden van de aan Hamas verbonden PGNL en het Palestina Komitee.

Ik moet mij dus over de lachwekende knulligheid heen zetten en serieus kijken naar de invloed van deze Revolutionaire Eenheid en de eventuele impact op de veiligheid van het land. Yasmin Ahmed, leidster van Revolutionaire eenheid, houdt tijdens de demo van 1 juli een toespraak, waarbij ze bijna in huilen uitbarst als ze het over Salah Hamouri heeft: Een PFLP-terrorist die de rabbijn Ovadia Yosef wilde neerschieten. Twee jaar geleden was dezelfde Yasmin Ahmed betrokken bij de uitnodiging aan de beruchte terroriste Rasmea Odeh op de Vrije Universiteit.

Terwijl  Thomas van Beersum en Bob Scholte, twee keiharde revolutionairen, die drie jaar geleden op de Vrije Universiteit nog de gewapende strijd tegen Israël predikten, nu reguliere banen hebben en in rustiger vaarwater terecht zijn gekomen, gaat Yasmin Ahmed gewoon door met haar agitatie. Geboren in Ierland was Yasmin eerst bibliotecaresse in London en werkt nu als "Organiser and Campaigner" in Amsterdam. Dat doet ze in ieder geval beter dan Frank van der Linde.

Zoals ik in mijn boek "Vijftig Jaar Palestina Komitee" heb beschreven, probeerde de terreurorganisatie PFLP in de jaren zeventig al West-Europese jongeren voor de gewapende strijd te interesseren. Destijds sloeg het Palestina Komitee deze beïnvloeding nog af, maar nu is het hek definitief van de Dam. Het gevangenencomité Samidoun, waar Yasmin Ahmed bij hoort, heeft vooral in Duitsland vaste grond onder de voeten. Nu is het een kleine stap naar Nederland.

Thomas Hofland was destijds zowel bij de links radicale groep SRP als ook bij de uitnodiging aan Rasmea Odeh betrokken. Nu maakt hij de connectie naar Duitsland, waar hij voor de "TheLeftBerlin" een artikel over de Arabische terrorist Khaled Barakat schrijft en zich daarbij afficheert als zijnde "political science student and active with Samidoun Palestinian Prisoner Solidarity Network in The Netherlands". Sommige mensen hebben alles en sommige mensen hebben niets!  Wat mij daarbij vooral stoort is het feit dat hij de terrorist Khaled Barakat op één en dezelfde lijn met de socialistische filosoof Karl Marx zet. Je kan heel veel over Karl Marx zeggen, maar niet dat hij opriep om Joodse burgers te doden. Khaled Barakat werd in 2019 samen met zijn verloofde Charlotte Kates, Duitsland uitgezet. Ze mogen niet meer naar Europa reizen.

De vraag is natuurlijk, of Nederland dezelfde procedure met Yasmin Ahmed kan volgen. Ze heeft tenslotte connecties met PFLP, ze nodigt de terroriste Rasmea Odeh uit en ze roept antisemitische leuzen als "From the River to the Sea".  Aangezien ze in Ierland is geboren, wordt het een moeilijke procedure. In ieder geval is duidelijk:

Overheid doet niets!

Donald Trump's "Deal of the century" verhit de gemoederen

Het had zo mooi kunnen zijn. Een plannetje voor het Midden-Oosten, jij die kant op en jij die kant op en opgelost. Door alle emoties die het plan "Deal of the Century" oproept, zien we de details niet eens meer.

Aanstaande zondag 14 juni, wordt er een demonstratie tegen de "Deal of the Century" gehouden op het Museumplein. (14:00 uur). Door het grote aantal sprekers, wel twaalf in totaal, wordt de indruk gewekt, dat iedereen en zijn malle moer tegen het Plan Trump is. Toch zorgt het plan van Donald Trump voor verdeeldheid onder de Arabieren in Israël en de rest van het Midden-Oosten. 

In Israël zelf zorgt de dreigende annexatie van 30% van het gebied oostelijk van de hoofdstad Jeruzalem voor een splitsing in de gelederen van de vredesbeweging. Vorige week werd er door honderden inwoners van Tel Aviv tegen annexatie gedemonstreerd. De radicale linkse groep van Ronnie Barkan, die ook in nauw contact met Frank van der Linde en Ayala Levinger (Pro-Palestina Damgroep) in Nederland staat, wijst deze demonstratie nadrukkelijk af. Hij stelt dat iedereen die in Israël woont zich tegen het zionisme moet keren. Kleine cosmetische veranderingen wijst hij af. Met andere woorden:  Ronnie Barkan is zelf Israëliër en hij woont blijkbaar in Israël, maar hij wijst het zionisme af.

De Arabieren die in het gebied van de Palestijnse Autoriteit rond Ramalah wonen, zijn ook niet erg enthousiast voor demonstraties. Tenslotte is annexatie van delen van Judea slechts een ambtelijke symbolische handeling, aangezien het Israëlische leger dit gebied reeds beheerst. Vorige week moesten burgers in Ramalah met dwang en beloftes naar een demonstratie gestuurd worden, anders waren er veel minder dan tweehonderd demonstranten gekomen.

De VPRO zond een interview met Ties Brock, die een persconferentie in Ramalah had bijgewoond, uit. Hij sprak over de taktiek van de verschroeide aarde door de Palestijnse Autoriteit. Er wordt gedreigd na een annexatie, alle betrekkingen met Israël op te zeggen, geen lonen meer uit te betalen en de zorg aan bewoners niet meer te verlenen. Daardoor zou de PA nutteloos worden. Een dreiging van een regime in de verdrukking. De Palestijnse Authoriteit met de zetel in Ramalah, is misschien nog wel banger voor Hamas, dan voor Israël. Dat is de laatste tien jaar ook de reden voor het uitstellen van verkiezingen. 

Vanuit de HAMAS-geleide regering in Gaza komen ook matte berichten, aangezien deze beweging geheel Israël van de kaart wil vegen en zich niet kan opwinden over een kleine ambtelijke ingreep zoals annexatie. Toch zou Gaza het meest van het plan Trump profiteren. In de "Deal of the Century" is namelijk plaats voor twee industriële zones langs de grens met Sinaï, waardoor de economische slagkracht zou kunnen toenemen.

De Israëlische regering maakt zich intussen zorgen over de kosten die een annexatie misschien met zich mee zou brengen. De kosten voor de extra grensbewaking, de extra benodigde politietroepen en andere veiligheidsmaatregelen, zouden tot vijftien miljoen dollar per jaar kunnen oplopen. De verslechterde verhouding met de Europese Unie en Jordanië zijn daar nog niet bij inbegrepen.

Een andere zorg betreft het eventueel toenemende terrorisme. Aan de kant van Gaza zijn die terroristische acties nooit opgehouden, maar wat gaat er in Ramalah gebeuren? Toen president Abbas het veiligheidspakt met Israël opzegde, vreesden sommigen een escalatie. Nu blijkt echter dat de soep niet zo heet wordt gegeten als die wordt opgediend. Vorige week verhinderde de Palestijnse Autoriteit een aanslag tegen het Israëlische leger. Langs de kant van de weg werden pijpbommen ontmanteld.

Het huidige voorstel van Donald Trump, dat vrede in het Midden-Oosten zou moeten brengen, is afgestemd met Arabische staten zoals Saoudi Arabië, Bahrein, de Arabische Emiraten en Marokko. Het wordt echter door Arabische staten gezien als startpunt voor onderhandelingen. Een éénzijdige anexatie van een deel van Judea, door premier Netanyahu, was daarbij niet voorzien. De haat van deze Arabische staten tegen Iran is echter nog steeds groter dan de liefde voor de Palestijnen.

Een complicatie bij de verhoudingen tussen Israël en de Europese Unie is, dat de geplande annexatie mogelijk de eenheid van de Europese Unie doorbreekt. De goedkeuring van annexatie door Hongarije is daar al een goed voorbeeld van. Tot nog toe leunden de Europese staten lui en gemakkelijk achterover en hielden vast aan een tweestatenoplossing die al lang door de realiteit is ingehaald. Door de moeilijke besluitvorming loopt de Europese Commissie achter de nieuwe feiten, zoals gecreeërd door Donald Trump aan.

De gedifferientieerde realiteit, van een Palestijnse Autoriteit die onmachtig is, Hamas die niet wil onderhandelen en Arabische staten die de steun van de Verenigde Staten nodig hebben, is moeilijk aan de demonstranten van zondag 14 juni op het Museumplein uit te leggen. Het s ook de vraag of zij zich in deze materie wil verdiepen. De eenvoudige leus: "Free Palestina; Boycot Israël" laat slechts haardragendheid zien. Het enige standpunt dat deze demonstranten met de Joodse bewoners van Judea gemeenschappelijk hebben is, dat er niet langer wordt geloofd in een tweestatenoplossing.    

Beroepsactivist Frank van der Linde opnieuw in de fout

De werkeloze- en dakloze activist Frank van der Linde heeft al meerdere anti-Joodse acties op zijn naam staan. Hij was woordvoerder van een groep pro-Palestijnse activisten die een theatervoorstelling van de Israëlische actrice Lia König verstoorde. Hij werd, vlak voor een herdenking van de Kristallnacht in de Uilenburger synagoge, door de politie aangehouden en gefouilleerd vanwege vermeend wapenbezit. Frank heeft ook zionistische activisten op de Dam in Amsterdam lastig gevallen.   

Nu, uitgerekend ten tijde van 75 jaar bevrijding van vernietigingskamp Auschwitz, richt de woede van Frank van der Linde zich op de voorzitter van het Nederlands Auschwitz comité, Jacques Grishaver, vanwege een kop in de krant.

Op 1 maart vorig jaar plaatste het NIW een interview met Jacques Grishaver voorzitter van het Nederlands Auschwitz comité, waarin hij zich uitspreekt tegen nieuwe antisemitische acties in Amsterdam. Hij stelt daarin, volgens het NIW, ondermeer: "Die gekken op de Dam? Ik zou hun tanden uit hun mond willen slaan." Hij heeft het dan over de fietskar met Palestijnse vlaggen en leugenpropaganda van Simon Vrouwe op de Dam in Amsterdam.   

Jacques Grishaver (Amsterdam, 1942) is sinds 1998 voorzitter van het Nederlands Auschwitz Comité. Hij komt uit een Joodse diamantslijpersfamilie en moest als kind in de Tweede Wereldoorlog onderduiken. Broer Loek werd in 1944 geboren en zus Sera in 1949. De familie van zijn moeder is in de oorlog vrijwel compleet uitgemoord. Grishaver volgde de hbs en een administratieve en boekhoudkundige opleiding en had jarenlang een legerdumpzaak in Amsterdam-Oost. Hij is getrouwd, heeft twee kinderen en vier kleinkinderen. Hij werd vanwege zijn werk voor het Nederlands Auschwitz Comité in 2006 benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.
Als Frank van der Linde niet zelf gearresteerd wordt wegens ordeverstoring of opruing, doet hij zelf nogal graag aangifte tegen mensen. Zo doet hij nu ook aangifte tegen Jacques Grishaver, vanwege vermeende bedreiging. De officier van justitie heeft de aangifte geseponeerd, waarop Frank van der Linde een Artikel 12 procedure is begonnen om Jacques Grishaver alsnog aan te klagen.

Deze week vindt de Artikel 12 procedure achter gesloten deuren plaats, waarna er over acht weken uitspraak gedaan wordt.

Intussen zijn enkele Amsterdamse raadsleden helemaal klaar met de provocaties en het inspreken van Frank van der Linde in de gemeenteraad. Tijdens een borrel van de PvdA posten ze onderstaande foto:

Op de foto: Kevin Kruger (FvD); Jan-Bert Vroege en een D66 raadslid.

Zionistische demonstratie

De amusementswaarde van het groepje Israëlische-vlag-zwaaiers op de Dam in Amsterdam neemt nog steeds toe. Toeristen nemen voor korte tijd de vlag over, zodat er een foto voor het thuisfront gemaakt kan worden. De zionisten zouden er eigenlijk geld voor moeten vragen. Net zoals je met een met bodypaint beschilderde naakte vrouw op de foto kan, zo kan je ook op de Dam de Joodse activist Michael Jacobs opzoeken en met hem poseren voor de foto.

Het was een gezellig weerzien met oude bekenden. Ik dompelde mij in het warme bad van pro-Israëlisch vlagvertoon. 

Afgelopen zondag stonden maar liefst drie bedreigde volkeren bij het monument te demonstreren. Vlak bij de Bijenkorf stonden de zionisten, daarnaast aan de kant van het monument stonden communistische Iraniër en vooraan stonden de Oeigoeren.

De beroeps-querulant Frank van der Linde en de pro-Palestijnse activist Robert Willem van Norren vormen een interessant verschijnsel bij de Oeigoeren. Omdat zij niet met hun Palestijnse demonstratie op de Dam mogen staan, gaan ze nu bij een andere onderdrukte minderheid staan. Zo kunnen ze toch ook even op de Dam staan.

De politie had een commandopost met camera's ingericht om de diverse demonstraties en het pride-event aan de overkant in de gaten te houden. Ze agenten hoefden echter op geen enkel moment in actie te komen.

De actie met Israëlische vlaggen had twee voordelen. De Pallies moeten niet denken dat de zionisten alleen op de Dam staan als zij er zijn. Bovendien laat het zien dat de zionisten in staat zijn, zonder veel moeite een groepje op de Dam te brengen.

Bedreigde journalist op de Dam

De aanwezigheid van de Palestijnse fietskar op de Dam in Amsterdam leidt tot steeds meer polarisatie en bedreigingen. Meerdere keren per week rijdt Simon Vrouwe zijn propagandamateriaal van Purmerend naar Amsterdam. Hij krijgt ondersteuning van beroepsactivisten en toevallige voorbijgangers. Israëlische toeristen staan soms stomverbaasd te kijken als ze de Palestijnse vlaggen en de eenzijdige haatragende pamfletten zien.

Afgelopen zondag slaat de vlam weer in de pan, als de Telegraaf-journalist Bert Dijkstra enkele vragen aan Simon Vrouwe wil stellen. Eén van de vragen is, of Simon Vrouwe van mening is dat Israël een land is. Dat wordt de geplaagde Palestina-activist te veel en hij kan niet anders reageren dan beginnen te schreeuwen en 'rot op' te roepen.

Als de Telegraaf journalist vervolgens afstand neemt en bij de Bijenkorf staat, wordt hij bedreigd door jonge allochtone medestanders van de Palestino-activisten. Hij schrikt enorm van deze dreiging, omdat hij zich er niet van bewust was, dat het dreigingspotentieel zo hoog was opgelopen. Een oudere man komt later zijn verontschuligingen aanbieden voor het gedrag van de jonge jihad-strijders.

Als genuanceerde journalist, wil Bert Dijkstra ook de andere kant van het verhaal horen en gaat samen met Michael Jacobs bij de Bijenkorf in de schaduw staan, om geen verdere escalaties te veroorzaken. Daarbij heeft hij geen rekening gehouden met de agressiviteit en opdringerigheid van Frank van er Linde. Op de video is duidelijk te horen hoe deze gewelddadige beroeps-querulant op hoge poten eist dat de journalist ook hen interviewt. Bert Dijkstra antwoordt dat ze daar al de gelegenheid voor hebben gehad. Bovendien voegt hij Frank van der Linde toe, dat de Palestijnenclub jochies op hem heeft afgestuurd om hem te bedreigen.

Dan weet Frank van der Linde opeens van niets meer en beweert dat dit een loze beschuldiging is.
Binnenkort meer in de Telegraaf. Ik ben heel benieuwd hoe hier een objectief artikel uit voort kan komen. Hoor en Wederhoor. De naam zegt het al.

Vier leugens in één aankondiging

Als een wetenschappelijke conferentie op de universiteit als volgt wordt aangekondigd: "Confronting apartheid: A critical discussion", dan staat niet alleen de wetenschappelijkheid van de conferentie ter discussie, maar kunnen we ook vier verschillende leugens in één zin vaststellen.

Er wordt namelijk helemaal niets geconfronteerd, want de langspeelplaat van de pro-Palestina-movement kennen we al lang. Het begrip apartheid wordt in de conferentie niet geanalyseerd, maar als vooronderstelling aangenomen. Het is geen kritische discussie, want er worden alleen medestanders uitgenodigd en daarmee is de laatste leugen: "Discussie" ook meteen vastgesteld.

Het 'International Institute of Social Studies' organiseert  het congres: "Confronting apartheid: A critical discussion" op
Donderdag  11 Apr 2019, van 16:15 tot 17:45 uur
in de aula van het ISS in Den Haag
Aanmelden kan hier

De namen van de deelnemers aan de kritische discussie laten niets aan de verbeelding over.

-John Dugard, is weliswaar gepensioneerd hoogleraar internationaal recht, maar in zijn boek 'Confronting Apartheid', laat hij alle wetenschappelijke reserves vallen en pleit voor een boycot van Israël.

-Ronnie Barkan, is een goede kennis van de beroepsactivist Frank van der Linde, met wie hij de reis naar Israël van Burgemeester Eberhard van der Laan probeerde te verstoren en hij staat nu in Berlijn voor de rechtbank , vanwege het verstoren van een Israëlische presentatie.

-Shawan Jabarin kwam in 2009  in Nederland zijn Geuzenpenning ophalen, maar mocht Israël niet uit, vanwege PFLP-activiteiten. Hij mag ook, om dezelfde reden, het land Jordanië niet betreden. Het Nederlandse bedrijfsleven heeft een hekel aan Shawan Jabarin, omdat hij een boycot van bepaalde goederen en diensten uit Nederland, bijvoorbeeld politiehonden, heeft uitgeroepen.

-Adri Nieuwhof is zodanig radicaal en ingevoerd in de boycot-praktijken, dat ze geeneens meer in Nederland, maar in Zwitserland woont. Haar boycotacties zijn schadelijker dan het wel of niet kopen van een fles HEMA-wijn.

De hele discussie wordt voorgezeten door Jeff Handmaker, die werkt bij het Internationale Instituut of Social Science, en die alle wetenschappelijke nieuwsgierigheid en onafhankelijkheid heeft laten varen, om zich geheel te wijden aan de boycot van Israël.

Dit wordt kortom een middag om nooit te vergeten, waar de deelnemers helemaal niet bang hoeven te zijn, dat een tegengeluid of een onafhankelijke stem hun vooringenomen standpunt gaat verstoren.

Duitse justitie treedt hard op tegen BDS

Drie BDS-activisten worden in Berlijn aangeklaagd, wegens het verstoren, in juni 2017, van het discussieforum  “Life in Israel — Terror, Bias and the Chances for Peace”, georganiseerd door de Deutsch-Israëlische Gesellschaft.

De drie activisten, Ronnie Barkan, Stavit Sinai and Majed Abusalama, worden door de Berlijnse actie-scene nu dramatisch als "Humboldt3" bestempeld. Op deze manier willen de anti-Israëlische krachten er een zaak van vrijheid van meningsuiting van maken. Het verstoren van een discussiebijeenkomst heeft echter meer gelijkenissen met lokaalgevechten in de jaren dertig, dan met persvrijeid of vrijheid van meningsuiting.

Liet de Nederlandse overheid de BDS-activisten rondom Frank van der Linde, die de presentatie van Lia König, in september 2014, verstoorden gewoon weer zonder proces vrijuit gaan, is dat in het Duitse rechtsysteem niet mogelijk. Op het Romeinse recht gebaseerde rechtssystemen, zoals in Duitsland, zijn verplicht de overtredingen die geconstateerd zijn ook te vervolgen. De drie activisten worden nu niet alleen wegens huisvredebreuk, maar ook wegens antisemitisme aangeklaagd.

Het optreden van de Israëlische Ronnie Barkan is een tweede link naar Nederland. De stad Amsterdam probeerde in 2014 en 2015 een stedenband met de Israëlische stad Tel-Aviv op te bouwen. Extreem-linkse activisten hebben toen geprobeerd deze stedenband te torpederen. Ronny Barkan heeft in die periode, samen met Frank van der Linde, in Israël de reis van burgemeester van der Laan geprobeerd te dwarsbomen.

In 2017 komt Ronnie Barkan opnieuw in het Nederlandse nieuws, als hij uitgerekend op bevrijdingsdag een anti-Israëlische lezing op de Maastrichtse universiteit wil geven. De Jonge democraten hebben dat destijds voorkomen.

Nederlaag voor Frank van der Linde

Beroepsactivist en oude-vrouwen-lastigvaller, Frank van der Linde lijdt een gevoelige nederlaag bij de voorzieningenrechter.

De vorige Amsterdamse burgemeester, van der Laan, bepaalde al, dat de pro-Palestina demonstranten alleen op de even weken op de Dam in Amsterdam mogen demonstreren. De nieuwe burgemeester Feme Halsema bevestigt deze regeling door middel van een WOM brief.

Frank van der Linde spande een kort geding aan, dat diende op de dag dat Michael Jacobs werd veroordeeld. Hij eiste in het kort geding, dat de regeling wordt opgeschort, zolang er een bodemprocedure bij de rechtbank dient. Als hij zijn zin had gekregen, hadden pro-Palestina demonstranten weer op de zaterdagen en zondagen kunnen demonstreren op de Dam en daarbij Joden en pro-Israelische demonstranten lastigvallen.

De rechter deed vandaag uitspraak en bevestigde de WOM brief van de burgemeester. De pro-Palestijnse demonstranten mogen nu slechts op de even zondagen, gedurende drie uur op de Dam demonstreren.

Dit is een belangrijke stap in het streven en de strijd, de Dam tot een veilige plaats te maken, waar geen plaats is voor antisemitisme en haat.

Hieronder kan je de gehele uitspraak lezen:

Uitspraak
Inhoudsindicatie
De burgemeester mag het recht van een pro-Palestina demonstrant om op de Dam te demonstreren, beperken om wanordelijkheden te voorkomen en bestrijden.

Tekst
RECHTBANK AMSTERDAMBestuursrecht

zaaknummer: AMS 19/739

uitspraak van de voorzieningenrechter van 7 maart 2019 in de zaak tussen
[verzoeker] , te [woonplaats] , verzoeker,
en

de burgemeester van Amsterdam, verweerder

(gemachtigden: mr. J. Pot en T.C. Temminck Tuinstra).

Procesverloop
Met het besluit van 1 februari 2019 (het bestreden besluit) heeft de burgemeester bepaald dat [verzoeker] uitsluitend op zondagen in de even weken op en rond de Dam in Amsterdam mag demonstreren, maximaal drie uur per dag.

[verzoeker] heeft tegen het bestreden besluit bezwaar gemaakt en daarnaast de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen, ertoe strekkende het bestreden besluit te vernietigen. De voorzieningenrechter vat dit op als een verzoek tot het schorsen van het bestreden besluit.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 27 februari 2019. [verzoeker] is verschenen, vergezeld van [naam 1] . De burgemeester heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigden. Tevens zijn namens de burgemeester verschenen [naam 2] en [naam 3] , beiden werkzaam bij de politie, eenheid Amsterdam.

Overwegingen
1. Het oordeel van de voorzieningenrechter heeft een voorlopig karakter en bindt de rechtbank in een (eventueel) bodemgeding niet.

Aanleiding van deze procedure

2. [verzoeker] houdt op zaterdagen en zondagen al geruime tijd pro‑Palestina demonstraties op de Dam in Amsterdam en wil dit ook blijven doen. Naast deze en andere pro-Palestina demonstraties, vinden er op dezelfde dagen ook pro-Israël demonstraties plaats op de Dam.

3. Met het bestreden besluit heeft de burgemeester op grond van de Wet openbare manifestaties (Wom) beperkingen gesteld aan het recht tot betoging van [verzoeker] , in die zin dat hij uitsluitend nog op zondagen in de even weken op en rond de Dam in Amsterdam mag demonstreren, maximaal drie uur per dag.Dit volgens de burgemeester ter voorkoming van confrontaties en strafbare feiten, in het belang van het verkeer en ter voorkoming van verdere wanordelijkheden. Buiten het gebied op en rond de Dam staat het [verzoeker] vrij om in Amsterdam te demonstreren, mits hij 50 meter afstand houdt van andere protestvormen en evenementen, aldus de burgemeester.

4. Overigens heeft de burgemeester ten aanzien van de pro-Israël demonstaties het recht op betoging op dezelfde wijze beperkt, zij het dat dergelijke demonstraties uitsluitend op zondagen in de oneven weken mogen plaatsvinden.

Oordeel voorzieningenrechter

5.1.
De voorzieningenrechter stelt voorop dat het recht tot betoging een grondrecht is. De burgemeester kan aan dit grondrecht op grond van de Wom beperkingen stellen, onder meer ter bestrijding en voorkoming van wanordelijkheden. Het is daarbij aan de burgemeester om aannemelijk te maken dat er sprake is van vrees voor wanordelijkheden en dat, gelet op die vrees, het stellen van beperkingen noodzakelijk is.

5.2.
Naar het oordeel van de voorzieningenrechter heeft de burgemeester in redelijkheid beperkingen kunnen stellen aan het recht tot betoging van [verzoeker] ter voorkoming en bestrijding van wanordelijkheden op de wijze zoals in het bestreden besluit is gebeurd. Hiertoe wordt het volgende overwogen.

5.3.1.
Uit de (mutatie)rapporten van de politie in het procesdossier, alsmede uit de door [verzoeker] overgelegde filmopnames, blijkt genoegzaam dat de gelijktijdige aanwezigheid op de Dam van zowel pro-Palestina als pro-Israël demonstranten leidt tot spanningen, overlast en ongeregeldheden in de zin van fysieke en (non-)verbale confrontaties.

5.3.2.
Nog daargelaten welke groepering/beweging het ontstaan van deze ongewenste situatie (het meest) valt aan te rekenen, heeft de burgemeester op basis daarvan de bescherming van de vrijheden en (grond)rechten van andere gebruikers en bezoekers van de Dam zwaarder kunnen laten wegen dan het individuele belang van [verzoeker] dat hij heeft bij het onbeperkt gebruik kunnen maken van zijn recht tot betoging op de Dam. Zo heeft de burgemeester de belangenafweging in het bestreden besluit – samengevat – als volgt toegelicht. De grens voor de Amsterdamse driehoek – bestaande uit de burgemeester, de hoofdofficier van justitie en de hoofdcommissaris van de politie – is bereikt. Uit informatie van de politie blijkt dat zowel [verzoeker] als de pro-Israël demonstranten zich op de Dam steeds meer op onaanvaardbare wijze gedragen, dat de demonstraties (non-)verbaal en fysiek escaleren en dat dit invloed heeft op een ieder die zich daar begeeft. Ook blijkt uit deze informatie dat er sprake is van een toenemende gegronde vrees dat dergelijke incidenten zich zullen blijven herhalen en mogelijk verergeren. Het protest op de Dam over geweld dat buiten Amsterdam plaatsvindt, leidt zo uiteindelijk tot geweld op de Dam. Om verdere escalatie te voorkomen is daarom besloten om maatregelen te nemen. Hierbij wegen het beschermingsbeginsel, het gelijkheidsbeginsel en de bijzondere omstandigheden van de Dam als locatie zwaar mee.

5.3.3.
Het voorgaande, in samenhang bezien met wat onder 5.3.1. is genoemd, acht de voorzieningenrechter een voldoende deugdelijke motivering voor de gestelde beperkingen aan het recht tot betoging van [verzoeker] . Daarbij neemt de voorzieningenrechter in aanmerking dat beperkingen uitsluitend zien op de locatie op en rond de Dam en dat er soortgelijke beperkingen gelden voor iedere andere pro-Palestina of pro-Israël demonstratie.

5.4.
Ten aanzien van het betoog van [verzoeker] dat de ontstane situatie met het bestreden besluit niet wordt opgelost, merkt de voorzieningenrechter op dat door de gemachtigden van de burgemeester ter zitting is erkend dat er vooralsnog geen sprake is van een ideale of definitieve oplossing, maar dat het bestreden besluit echter nu wel noodzakelijk is. Dat deze aan [verzoeker] (en andere pro-Palestina en pro‑Israël demonstraties) gestelde beperkingen mogelijk niet direct leiden tot een algehele oplossing, betekent niet dat, zoals hiervoor reeds is geoordeeld, de burgemeester niet heeft kunnen overgaan tot het stellen van deze beperkingen.

5.5.
In de op de zitting door [verzoeker] opgeworpen stelling dat het bestreden besluit alleen al disproportioneel is, omdat daarin geen einddatum is genoemd, ziet de voorzieningenrechter geen aanleiding om de gevraagde voorlopige voorziening te treffen. De burgemeester heeft, zoals hierboven reeds is geoordeeld, op basis van de huidige situatie beperkingen kunnen stellen aan het recht tot betoging van [verzoeker] op de wijze zoals in het bestreden besluit is gebeurd. Met de beantwoording van de vraag of er een einddatum voor deze beperkingen moet worden vastgesteld is nu geen spoed gemoeid en deze vraag kan aan de orde komen in de bezwaarprocedure.

5.6.
Gelet op het bovenstaande heeft het bezwaar van [verzoeker] tegen het bestreden besluit bij deze stand van zaken naar het oordeel van de voorzieningenrechter geen redelijke kans van slagen. Het verzoek om voorlopige voorziening wordt daarom afgewezen. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing
De voorzieningenrechter wijst het verzoek om voorlopige voorziening af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. M.J.M. Langeveld, voorzieningenrechter, in aanwezigheid van mr. S.A. Lemmens, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op

7 maart 2019.

griffier voorzieningenrechter

Afschrift verzonden aan partijen op:

Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.

Mits daar geen andere grootschalige evenementen of demonstraties plaatsvinden en [verzoeker] binnen het bij het bestreden besluit aangegeven omlijnd gebied blijft aan de paleiszijde op de Dam.

Artikel 9 van de Grondwet.

Artikel 2 en artikel 5, eerste lid, van de Wom.

In de mutatierapporten van de politie die zien op 6 januari 2019 en op 3 en 17 februari 2019 wordt ook de naam van [verzoeker] genoemd.

MovementX: Van Identity politics naar Moslimbroederschap

Met de kandidaatstelling van Oscar Bergamin voor de Islamitische partij NIDA bij de Provinciale Statenverkiezing van Zuid-Holland, verkrijgt opnieuw een lid van de radicale gelijkheidsbeweging MovementX een legale- en democratische status. De door de Belgisch/Libanese activist Dyab Abou Jahjah opgerichte MovementX maakte al eerder een gang naar de stembus, toen Dyab Abou Jahjah zelf en Ahmet Koç mededen aan de gemeenteraadsverkiezingen in België.

De partij BIJ1 van Sylvana Simons, die alleen in de gemeenteraad van Amsterdam vertegenwoordigd is, wordt al eerder gezien als het legale- en democratisch gekozen gezicht van de radicale MovementX-Nederland. Dat is met name het geval door betrokkenheid van de activisten Dorien Ball, Frank van der Linde en So Roustayar bij de partij.

Oscar Bergamin wordt kort na zijn aankomst in Nederland drie jaar geleden, vice-voorzitter van de Nederlandse tak van MovementX. In dezelfde periode werkt hij met de Hamas-fondsenwerver Amin Abou Rashed samen, bij demonstraties tegen Israël. In dezelfde context spreekt Oscar Bergamin anti-Israël-demonstranten op de Dam toe en spreekt hij in bij de Gemeenteraad van Amsterdam.

Met de kandidaatsstelling voor NIDA en de invloed van Amin Abou Rashed voltrekt zich een ideologische verschuiving van MovementX van radicale identiteitspolitiek naar de moslimbroederschap. Voor de onbevangen toeschouwer is er misschien niet veel verschil, maar de details van deze verschuiving zijn veelzeggend.

Als de radicale groep rond Abulkasim "Fuck de Koning" Al-Jaberi enkele jaren geleden, binnen MovementX de toon zet, is de sfeer veel grimmiger. Er worden rellen geprovoceerd (Schilderswijk rellen) en leden van de groep worden gearresteerd. Nog belangrijker is de nadruk op zwart zijn. Volgens Abulkasim al-Jaberi mochten er alleen 'mensen van kleur' voor MovementX het woord voeren. De invloed van de overwegend blanke Internationale Socialisten wordt door hem beperkt. De thema's waar MovementX Nederland voor strijdt zijn dan ook overwegend Black-Identity-thema's. 

Nadat Oscar Bergamin de nieuwe leider van MovementX Nederland is geworden, treden er twee opmerkelijke ontwikkelingen op: De sfeer wordt rustiger en er gaan meer moslimbroeders meedoen. Binnen de groep wordt geen nadruk op 'mensen van kleur' gelegd. Tenslotte is Oscar Bergamnin een blanke Nederlands/Zwitserse man. Hoe blank wil je het hebben?

Nu heeft de transitie van 'Identity' naar 'Moslim', binnen MovementX zich volledig voltrokken. De moslimbroederschap benadrukt  in zijn communicatie wel het slachtofferschap, maar niet zozeer kleur. Tenslotte wil de Islam over de gehele wereld en alle volkeren heersen en daar horen allerlei kleuren en etniciteiten bij.

Een tweede kenmerk van de moslimbroederschappen is, dat ze de tijd hebben. De Egyptische moslimbroederschappen zijn in de jaren 20 van de vorige eeuw opgericht en hebben er ruim 90 jaar over gedaan om in Egypte aan de macht te komen. In een niet-islamitisch land als Nederland zal het dan ook niet zo snel gaan. Genoeg tijd om rustig aan gemeenteraads- en provincie-verkiezingen mee te doen.